18η Οκτωβρίου η σημερινή ημέρα και όλοι "οσφραινόμαστε στον αέρα" κάποιες σημαντικές εξελίξεις....

Στην νεότερη Ελληνική ιστορία η σημερινή ημερομηνία έχει αφήσει ένα ιδιαίτερο αποτύπωμα. Υπάρχουν τρία γεγονότα που από μια περίεργη σύμπτωση ενώνουν τρεις γενιές της ίδιας οικογένειας.

Τετάρτη 18 Οκτωβρίου του '44 ήταν μια ηλιόλουστη μέρα στο λεκανοπέδιο της Αττικής. Έξι μέρες νωρίτερα οι Γερμανοί είχαν εγκαταλείψει την πρωτεύουσα. Ακόμα ισχύει η θεωρία ότι ήταν η τελευταία ευκαιρία του ΕΛΑΣ να κατακτήσει την εξουσία. Σεβόμενος όμως τη συμφωνία της Καζέρτα, ο ισχυρότερος αντιστασιακός μηχανισμός, περίμενε την έλευση της Ελληνικής κυβέρνησης. Ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου, ύψωσε την γαλανόλευκη στην Ακρόπολη μέσα σε ένα έντονο συγκινησιακό κλίμα. Μετά από τριάμισι χρόνια στην άβυσσο του τρόμου και της πείνας ξαναγεννιόταν η ελπίδα.

Τίποτα όμως από αυτά, που με την ρητορική του δεινότητα διατύπωσε ο πρωθυπουργός, δεν μπόρεσαν να εφαρμοστούν. Κάτι περισσότερο από 6 εβδομάδες αργότερα το αίμα έρεε πάλι. Η Αθήνα ζούσε τον εφιάλτη του Δεκέμβρη. Η συμφωνία της Βάρκιζας έδωσε ελπίδες μόνον στους αιθεροβάμονες. Αποδείχτηκε χάρτινη. Ο κλοιός γινόταν ασφυκτικός. Ο δρόμος για τον εμφύλιο είχε ανοίξει διάπλατα. Το δράμα μεγάλωνε.

Κυριακή 18 Οκτωβρίου 1981. Ήταν μια ζεστή γλυκιά Φθινοπωρινή μέρα που το τέλος της επιφύλαξε μια βαθιά τομή στα πολιτικά πράγματα. Το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα, σχεδόν διπλασιάζοντας για δεύτερη φόρα το ποσοστό του σε εθνικές εκλογές κατήγαγε λαμπρή νίκη και αναλάμβανε την υπευθυνότητα της διακυβέρνησης της χώρας. Σχεδόν ένας στους δύο Έλληνες (48,07%), το προτίμησαν και με κυρίαρχο σύνθημα “Αλλαγή” το προσωποκεντρικό κόμμα του Ανδρέα Παπανδρέου κατακτούσε την εξουσία.

Δεκαέξι χρόνια μετά την τελευταία περιπετειώδη θητεία του πατέρα του, ένας άλλος Παπανδρέου ρηξικέλευθος, με μια εικόνα περήφανη, συγκροτημένη όπως στη συνέντευξή του στο ABC υποσχόταν κάτι ακόμα περισσότερο από ελπίδες. Υποσχόταν δράση, ανατροπές, συγκρούσεις. Καθώς ο χρόνος περνούσε όμως, η πολιτική πρακτική απομακρυνόταν από την προεκλογική, αν όχι επαναστατική, σίγουρα ριζοσπαστική συνθηματολογία. Αργά αλλά σταθερά, το καθαρό πολιτικό αποτύπωμα της παράταξης άρχισε να διαγράφεται και όσοι δεν έβλεπαν αυτό στο οποίο μεταλλασσόταν ήταν ή αθώοι ή είχαν συμφέροντα. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ από πλατφόρμα αμφισβήτησης είχε μετατραπεί σε μηχανισμό εξουσίας. Από τον χαρισματικό, μαχητικό Ανδρέα των ζιβάγκο που μάγευε τα πλήθη, μέχρι την εικόνα του καλοντυμένου γηραιού ηγέτη που με τη βοήθεια της τρίτης του συζύγου έκοβε τη γαμήλια τούρτα η χρονική απόσταση ήταν μόλις μια δωδεκαετία αλλά η ιδεολογική απόσταση ήταν χαώδης.

Εικοσιοκτώ χρόνια μετά την πρώτη εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ, η 18η Οκτωβρίου 2009 έπεφτε πάλι Κυριακή. Δεκαοκτώ 10ου λοιπόν, μόλις δύο εβδομάδες μετά την ανάσταση του Πα.Σο.Κ που υπό την ηγεσία του Γιώργου Παπανδρέου επέστρεφε στην εξουσία έπειτα από πεντέμισι χρόνια αντιπολιτευτικού ρόλου και αξίωνε από το Ελληνικό κοινοβούλιο ψήφο εμπιστοσύνης. Την έλαβε με 160 ψήφους υπέρ και 140 κατά.

Μόλις επτά μήνες αργότερα η χώρα αναζητούσε τη βοήθεια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, υπογράφοντας το Μνημόνιο. Η συνέχεια είναι γνωστή, το μέλλον άδηλον.

Αποσπάσματα κειμένου απο την εφημερίδα "Εθνος"

Σας ευχαριστώ για την επίσκεψη σας...