[ ]
Πρόσφατες Αναρτήσεις
By STEVENIKO | Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2011 | Posted in , | With 0 comments
Διαβάζω στην Huffington Post

Δεδομένου ότι οι Έλληνες εφηύραν τη δημοκρατία, είναι φυσικό να τους δίνεται τώρα η ευκαιρία να την επανεφεύρουν. Ναι είναι γνωστό ότι οι Έλληνες έχουμε μια έφεση στο δράμα και τη μυθοπλασία, αλλά το ταξίδι μου στην Ελλάδα την περασμένη βδομάδα μου έδειξε ότι το διακύβευμα του επαναπροσδιορισμού της δημοκρατίας είναι πέρα για πέρα αληθινό.

Προτού πάω να δω με τα μάτια μου τι ακριβώς συμβαίνει, είχα πειστεί και γω ότι τα πραγματικά ζητήματα που έπεφταν στο τραπέζι ήταν αυτά που προέβαλαν μανιωδώς τα μέσα ενημέρωσης: οι επιπτώσεις μιας ενδεχόμενης χρεοκοπίας για το Ευρώ και ο φόβος μήπως η κρίση εξαπλωθεί και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Υπάρχει όμως ένα πιο κρίσιμο ζήτημα: Μπορεί ένα αυθεντικό δημοκρατικό κίνημα να σπάσει την ασφυκτική κακοδαιμονία της διεφθαρμένης ελίτ και των ισχυρών αντιδημοκρατικών θεσμικών δυνάμεων που χαρακτηρίζουν την πολιτική ζωή όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά και της Δύσης; Η Ελλάδα είναι ένα ακραίο παράδειγμα, ενδεικτικό μιας εξαπλωνόμενης κατακλυσμικής κοινωνικής αναδιάταξης που δοκιμάζει τις αντοχές και τις αξίες της δημοκρατίας ανά τον κόσμο.

Οι εξελίξεις στην Ελλάδα θα δείξουν αν η δημοκρατία μπορεί να ξεπεράσει την κρίση νομιμοποίησης, που ενισχύεται λόγω της οικονομικής κρίσης, ή αν θα πέσει σε τέλμα.

Η πλατεία

Τα κινήματα διαμαρτυρίας στις πλατείες Ταχρίρ και Σύνταγμα παρουσιάζουν αρκετά κοινά σημεία. Εκτός από το φυσικό περιβάλλον της πλατείας, ο κόσμος που συμμετέχει στις διαμαρτυρίες είναι παρόμοιος, ο τρόπος που οργανώνονται αλλά και τα αιτήματα τους είναι παρεμφερή.

Το κίνημα των αγανακτισμένων έχει πλέον στρατοπεδεύσει μόνιμα στο Σύνταγμα, η συμμετοχή αυξάνεται διαρκώς και δεν φαίνονται διατεθειμένοι να φύγουν αν δεν δικαιωθούν στα αιτήματα τους. Η νεολαία πρωτοστατεί, κάτι που θεωρείται αναμενόμενο μιας και στους νέους η ανεργία φτάνει το 40%. Αλλά οι αγανακτισμένοι απαρτίζονται από κάθε λογής συμμετέχοντες. Νέοι, γέροι, ακτιβιστές, άνεργοι, συνταξιούχοι, αυτοαπασχολούμενοι, είναι όλοι εδώ, κάθε μέρα και κάθε νύχτα.

Όπως και σε άλλα σημεία του κόσμου, έτσι και στην Αθήνα οι διαμαρτυρίες οργανώνονται μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα, τα οποία κουμπώνουν τέλεια με την ιδιοσυγκρασία των Ελλήνων δημιουργώντας μια έκρηξη συμμετοχής, ελεύθερης έκφρασης και δημοκρατίας. Σύμφωνα με την MRB Hellas, από το 2008 ως το 2010 είχαμε αύξηση 350% του αριθμού των Ελλήνων που χρησιμοποιούν κοινωνικά δίκτυα.

Αλλά εκτός διαδικτύου, όταν φτάσεις στην πλατεία, διαπιστώνεις ότι ο κόσμος χρησιμοποιεί πιο άμεσες και παραδοσιακές μεθόδους επικοινωνίας. Ο καθηγητής του πανεπιστημίου του London's Birkbeck Institute Κώστας Ντουζίνας έγραψε στον Guardian ότι «η αντιστοιχία ανάμεσα στους αγανακτισμένους του Συντάγματος και την Αγορά της αρχαίας Αθήνας είναι εντυπωσιακή. Το ότι υπάρχει κόσμος που μαζεύεται καθημερινά στην πλατεία απέναντι από την Βουλή, έχει αλλάξει για πάντα το πολιτικό γίγνεσθαι της Ελλάδας και έκανε τις ελίτ να ανησυχούν για πρώτη φορά σοβαρά».

Ναι υπάρχει αρκετή οργή και αγανάκτηση στην πλατεία, αλλά υπάρχουν και τεράστια αποθέματα ελπίδας. Το θετικό είναι ότι για πρώτη φορά ο κόσμος κατεβαίνει στις πλατείες και συζητάει δημοκρατικά για τα ζητήματα, άμεσα και διεκδικητικά.

Συνάντησα τον πρωθυπουργό σε δείπνο στο εστιατόριο Καστελόριζο, στην Κηφισιά, στο προάστιο όπου τυχαίνει να έχω γεννηθεί και στο οποίο κατοικεί ο ΓΑΠ. Φάγαμε φρέσκο ψάρι και φρούτα, και ο πρωθυπουργός μίλησε με κατανόηση και έδειξε να συνειδητοποιεί πλήρως την δύναμη, την αυθεντικότητα και τη δυναμική του κινήματος. Μπορεί άραγε να τιθασεύσει την ενέργεια, τον ιδεαλισμό, την ευφυΐα και το πάθος τους;

Μου είπε: «Αυτά που λένε είναι σωστά, πρέπει να αλλάξουμε. Η διαφθορά είναι παντού – ακόμα και αν αλλάξουμε τη νομοθεσία, δεν μπορεί να εξαλειφθεί μέσα σε μια νύχτα. Η Ελλάδα χρειάζεται μια νέα αφήγηση. Έχουμε υπερπληθώρα πλουτοπαραγωγικών πηγών και πόρων, γίνονται πολλά θετικά στη χώρα την ίδια ώρα που όλοι εστιάζουν μόνο στις δυσλειτουργίες.»

Μπορούν όμως οι πολιτικοί της παλιάς φρουράς να εκμεταλλευτούν το δυναμικό και τις δυνατότητες της χώρας; Οι αγανακτισμένοι έδειξαν πως θέλουν να ξαναστήσουν το πολιτικό τοπίο από την αρχή. Θέλουν πραγματική δημοκρατία. Αλλά τα μέσα ενημέρωσης εστιάζουν κοντόφθαλμα στο πρόβλημα της λιτότητας. Ενώ το διακύβευμα είναι τι είδους δημοκρατία θέλουμε να έχουμε στο μέλλον. Οι δυνάμεις του κατεστημένου θέλουν να πείσουν τον κόσμο ότι η λύση είναι λιτότητα. Αλλά η λιτότητα δεν είναι λύση, ακόμα και με τους πιο στενούς οικονομικούς όρους. Το πρόβλημα είναι τα χαμηλά φορολογικά έσοδα, όπως λέει στον Guardian ο Michael Burke, ο οποίος καταρρίπτει και το μύθο ότι οι Έλληνες είναι τεμπέληδες και γιαυτό περνούν δύσκολα τώρα.

Ελπίζω με όλη μου την καρδιά η Ελλάδα να τα καταφέρει. Όχι μόνο επειδή γεννήθηκα και μεγάλωσα στη χώρα αυτή. Αλλά επειδή ο αγώνας των Ελλήνων να επανακτήσουν τη δημοκρατία τους είναι αγώνας όλων μας.


By STEVENIKO | | Posted in , | With 0 comments
Υπήρχε μια εποχή που ο Βενιζέλος επικαλείτο ως και το Νίκο Πουλαντζά, ψάχνοντας τρόπους αντιμετώπισης της κρίσης της δημοκρατίας. Ύστερα ήρθε το Μνημόνιο, οι πανηγυρισμοί για την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου και η βίαιη εκκένωση από τα ΜΑΤ της πλατείας Συντάγματος -συνέχεια του «διαλόγου» Βενιζέλου-Αγανακτισμένων με άλλα μέσα. Κάπως έτσι, από την αναζήτηση φαρμάκου για την κρίση, περάσαμε στη διευθέτησή της μέσω χημικού πολέμου



Του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου

Ενώ η κοινοβουλευτική πλειοψηφία ετοιμαζόταν να υπερψηφίσει το Μεσοπρόθεσμο, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων της την κοινωνική κατακραυγή, ο Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης επιδιδόταν σε μια ακόμα δωρεάν διάλεξη περί κρίσης της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Περιττός κόπος. Θα μπορούσε απλώς να είχε μοιράσει στο σώμα σελίδες από το μνημείο ξύλινου λόγου που εξέδωσε το 2008, υπό τον τίτλο «Προς μία μετα-αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Οι θεσμικές προϋποθέσεις μιας άλλης πολιτικής» (εκδ. Πόλις). Τα ίδια έγραφε εκεί από τότε: «Οι θεσμοί στο σύνολό τους έχουν χάσει το τεκμήριο πολιτικής και θεσμικής αντιπροσώπευσης της κοινωνίας των πολιτών (...) Το πρόβλημα της σύγχρονης πολιτικής δεν είναι μόνον ή πρωτίστως θεσμικό. Στο θεσμικό όμως επίπεδο πρέπει να διαμορφώνονται οι προϋποθέσεις για την επάνοδο στην πολιτική και την προάσπισή της στη συνείδηση των πολιτών».

Το πόσο δωρεάν είναι οι διαπιστώσεις περί κρίσης και τι προϋποθέσεις για συμμετοχή δημιουργούν, όπως λειτουργούν επί των ημερών του, η Βουλή και οι άλλοι μηχανισμοί του κράτους, το εικονογραφούν, τόσο η κοινή εμπειρία όλων αυτών των μηνών, όσο και δυο στιγμιότυπα από την πνιγμένη στα χημικά 29η Ιουνίου.

Το πρώτο είναι από τη Βουλή - όχι δηλαδή από κάποιο αμφιθέατρο, όπου τέλος πάντων συνηθίζεται η σωματοποίηση της πολιτικής αντιπαλότητας. Τετάρτη μεσημέρι, λοιπόν, προτού ο μεταμελημένος Αθανασιάδης τελειώσει τη φράση ψηφίζω υπέρ, οι παρακαθήμενοι κυβερνητικοί ξεσπούν σε χειροκροτήματα πανηγυρικής δικαίωσης. Μέσα στην ευχάριστη αναστάτωση, και σε ένδειξη γνήσιας χαράς, ο βουλευτής Ηλείας του ΠΑΣΟΚ Κατρίνης σκύβει προς τον ανανήψαντα και τον φιλά εγκαρδίως, λες και με την υπερψήφιση επικυρώθηκε κάποιο Συμβόλαιο Τιμής. Ο εσαεί Υπάκουος, λοιπόν, καλωσορίζει τον παρά λίγο Αποσκιρτήσαντα πίσω στην Πράσινη Συντροφία, εκεί δηλαδή όπου ανήκε πάντα η ψυχή του. Χάρη στη μεταμέλειά του, η πράσινη Συντροφία νικούσε τελικά τη Γαλάζια χωρίς σοβαρές απώλειες· και καθώς ο Κανονισμός της Βουλής απαγορεύει μέσα στην αίθουσα πούρα και σαμπάνιες για τα επινίκια, ένα φιλί ήταν το ελάχιστο για τη συμβολή σε μια τέτοια νίκη. Η νίκη δεν είναι άλλη από την αλλαγή του καθεστώτος ιδιοκτησίας της δημόσιας περιουσίας για τις επόμενες δεκαετίες. Είναι να απορεί κανείς, ποιος νοήμων νιώθει ακόμα να εκπροσωπεί τις αγωνίες του ένας Κατρίνης - τη δε συμβολή του Αθανασιάδη στην καταξίωση της πολιτικής ούτε καν τη συζητώ...

Το δεύτερο περιστατικό έλαβε χώρα στην πλατεία Συντάγματος -κι εδώ πρόκειται για τον ορισμό της σωματοποίησης της πολιτικής. Μέσα στη Βουλή, ο Βενιζέλος επιπλήττει διακριτικά τον Τσίπρα να μη μιλά στο όνομα των Αγανακτισμένων: ως γνωστόν, το καπέλωμα από το κράτος είναι το ανώτερο στάδιο της λογικής του αντι-καπελώματος. Έξω από τη Βουλή, όμως, κουμάντο κάνουν τα ΜΑΤ. Τα ΜΑΤ εκκενώνουν, λοιπόν, την Πλατεία, ενεργώντας βάσει σχεδίου, όπως καταγγέλλουν οι Αγανακτισμένοι, και αφήνοντας πίσω συντρίμμια και πνιγμένους στα χημικά. Οι πέτρες στις σκηνές (!), ο αιμόφυρτος διαδηλωτής και το χημικό σύννεφο που δημιουργούν (και εκεί), είναι απλώς η ιδιαίτερη πινελιά στο σχέδιο, από ένα σώμα που, άλλοτε κατ΄εντολήν και άλλοτε αυτονομημένο, δρα συστηματικά ως ένοπλη συμμορία, συνδυάζοντας τη δουλειά με τη διασκέδαση. Πρόκειται, όπως μάλλον θα το έθετε και ο Αντιπρόεδρος, για την υλική αποτύπωση της μετα-αντιπροσωπευτικότητας του κράτους. Κι εδώ δεν είναι ν΄απορεί κανείς: οι προϋποθέσεις της συμμετοχής στην πολιτική, για τις οποίες ανησυχεί ρητορικά ο Βενιζέλος, διασφαλίζονται πια από το κράτος μόνο (ή κυρίως) όπου η συμμετοχή αυτή δεν είναι παρά συμπλήρωμα των κρατικών σχεδιασμών.

Είναι βέβαιο ότι ο ακαδημαϊκός και ο άνθρωπος Βενιζέλος διαφωνούν με τέτοιες αγριότητες: «Δεν αναφέρομαι σε ένα κράτος-εργαλείο που λειτουργεί σε αντιδιαστολή προς την κοινωνία ή πολύ περισσότερο ως αντίπαλός της, αλλά στο κράτος ως συμπύκνωση του συσχετισμού των ίδιων των κοινωνικών δυνάμεων, όπως θα έλεγε πριν από τριάντα και πλέον χρόνια ο Νίκος Πουλαντζάς. Μιλώ συνεπώς για ένα ΄αντικρατικιστικό΄ κράτος που διασφαλίζει την πολιτική έκφραση και αντιπροσώπευση, κυρίως όμως με τη συμμετοχή της κοινωνίας», σημειώνει προ τριετίας στο ίδιο βιβλίο. Τι κρίμα, όμως, που με τα κοράκια της αγοράς να εποφθαλμιούν τις δημόσιες επιχειρήσεις, τον δε Παπαχελά να ψάχνει εναγωνίως statesman εδώ και ένα χρόνο, το κράτος του οποίου προϊσταται ο Βενιζέλος δεν συμμερίζεται πια τέτοιες κοινωνικές ευαισθησίες. Και τι κρίμα που η αντίληψη περί εθνικής ευθύνης που προπαγανδίζει ο Αντιπρόεδρος κάνει το κράτος να μοιάζει όλο και περισσότερο με απεχθές εργαλείο: αναδιανομής υπέρ του κεφαλαίου, μόνωσης και βίας επί της πολιτικής διαφωνίας· ένα εργαλείο εχθρικό προς το δημοκρατικό σοσιαλισμό που οραματίζεται ο Πουλαντζάς, ολοένα και πιο θωρακισμένο απέναντι στην εργασία, παράγοντα διαρκούς όξυνσης της κρίσης αντιπροσώπευσης και υποδοχέα, όλο και συχνότερα, των πιο αυταρχικών αντιλήψεων περί κυριαρχίας του Καρλ Σμιτ.

Το βιβλίο του 2008 πάλιωσε, λοιπόν. Καθώς ήρθε η στιγμή για το καινούριο, νομίζω πως το «Κακόηθες Μελάνωμα» θα του πήγαινε μια χαρά.

By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments
«Κανένας δεν θέλει να δει τις ΗΠΑ να χρεοκοπούν», τόνισε επίσης

Επέκταση των φοροαπαλλαγών που έχουν σήμερα τα μεσαία εισοδήματα και κατάργηση των απαλλαγών που έχουν δοθεί σε υψηλότερα εισοδήματα ανήγγειλε την Τετάρτη ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Μπαράκ Ομπάμα σε δηλώσεις του για την κατάσταση της οικονομίας και το αδιέξοδο για τον προϋπολογισμό.

Εξέφρασε ακόμη την πεποίθηση του ότι, παρά τις διαφορές ανάμεσα σε Δημοκρατικούς και Ρεπουμπλικανούς, θα βρεθεί κοινός τόπος για το έλλειμμα και τις περικοπές στον προϋπολογισμό.

«Κανένας δεν θέλει να δει τις ΗΠΑ να χρεοκοπούν», τόνισε σχετικά με το (ακόμη πιθανό) σενάριο οι ΗΠΑ να κηρύξουν στις αρχές Αυγούστου στάση πληρωμών λόγω της διαφωνίας των παρατάξεων με το όριο δανεισμού.

Οι συνομιλίες με τους ηγέτες και των δύο παρατάξεων θα συνεχιστούν όσο χρειαστεί, είπε.

Η μείωση του ελλείμματος είναι ένα σημαντικό και επείγον έργο που πρέπει να έρθει σε πέρας είπε και πρόσθεσε ότι έχουν εντοπιστεί δαπάνες ύψους ενός τρισεκατομμυρίου δολαρίων που μπορούν να περικοπούν. Σε αυτές συμπεριέλαβε την άμυνα και άλλες παροχές.

Επανέλαβε δε την θέση του ότι πρέπει να καταργηθούν οι απαλλαγές για την μεγαλύτερη εισοδηματικά τάξη που είχε εισάγει η κυβέρνηση Μπους. Πάντως οι Ρεπουμπλικάανοί παραδοσιακά αντιτίθεται σε καταργήσεις φοροαπαλλαγών και πιέζουν για περικοπές δαπανών στην πρόνοια και τη υγεία

Όπως ακόμη υπογράμμισε, κατανοεί την δύσκολη οικονομική κατάσταση για πολλούς Αμερικανούς και το κίνδυνο της ανεργίας που αντιμετωπίζουν.

Πρόσθεσε πάντως ότι το Κογκρέσο πρέπει να κινηθεί για να ενισχύσει την αγορά εργασίας, επισημαίνοντας ειδικά τον τομέα των κατασκευών. Επιπλέον ανέφερε ότι το Κογκρέσο πρέπει να εργαστεί για την προώθηση των συμφωνιών ελεύθερου εμπορίου με την Νότια Κορέα, τον Παναμά και την Κολομβία.

Παρέμβαση για τη Λιβύη

Οι επιχειρήσεις στη Λιβύη είναι περιορισμένης χρονικής διάρκειας και περιορισμένες σε έκταση υπογράμμισε εκ νέου ο Μπαράκ Ομπάμα λέγοντας ότι δεν παραβίασαν τη σχετική νομοθεσία, όπως επισήμαναν οι Ρεπουμπλικανοί .Σημείωσε δε ότι η κυβέρνηση βρισκόταν σε διαβούλευση με το Κογκρέσο σε όλη τη διάρκεια της διαδικασίας.


By STEVENIKO | | Posted in , | With 0 comments
Το έγκλημα επιτελέστηκε όπως το περιμέναμε. Δεν υπάρχει περίπτωση να υπάρξουν ποτέ βουλευτές να συγκρουστούν ανοιχτά με την κομματική γραμμή. Ο κοινοβουλευτισμός και η κοινωνία των πολιτών, είναι δύο διαφορετικοί κόσμοι. Η συμμορία της Βουλής με τους Παπανδρέου, Καραμανλήδες, Μητσοτάκηδες, Καρατζαφέρηδες, Βενιζέλους και τους λοιπούς παρατρεχάμενους δεν πρόκειται να εναντιωθεί στον εαυτό της. Αντιθέτως θα παρουσιάζεται ες αεί, ως ο θεματοφύλακας της πατρίδας και της δημοκρατίας.

Η επικίνδυνη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με τρόπο πραξικοπηματικό καταστρέφει την ίδια την ζωή των ανθρώπων αυτής της χώρας, ποδοπατάει την υπερηφάνεια ενός λαού παρόλο που ξέρουν ότι δεν έχουν την νομιμοποίηση της κοινωνίας. Έχουμε τον τρόπο να ρίξουμε αυτό το άθλιο καθεστώς. Ας κάνουμε στάση πληρωμών προς το δημόσιο ΟΛΟΙ! Ας μην πληρώσουμε καμία εισφορά στην εφορία, ας σταματήσουμε να πληρώνουμε ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΕΥΔΑΠ. Μπορούμε να κινητοποιηθούμε με πολλούς τρόπους.

Η δημοκρατία που επικαλούνται οι “σοσιαλιστικές” μαριονέτες δεν χωράει διαφωνίες, όπως αυτή του βουλευτή κ. Κουρουμπλή, όπου αμέσως μετά το “όχι” της ψηφοφορίας του, διεγράφη με συνοπτικές διαδικασίες από τον ΓΑΠ. Ανάθεμα κι αν διάβασε κανείς το τι λέει το μεσοπρόθεσμο.



Είναι καθαρά θέμα χρόνου να πέσει η κυβέρνηση. Ο Φόβος έχει αλλάξει στρατόπεδο πλέον. Γι’ αυτό και η λυσσαλέα επίθεση για την εκκαθάριση της πλατείας χθες, όλη μέρα. Όπως έλεγε και ο Νίτσε, το τερατώδες κράτος λέει: «Εγώ, το κράτος, είμαι ο λαός
». Αυτό ακριβώς συμβαίνει τώρα. Οι προδότες θα πρέπει να ξέρουν, πως φτάνει η στιγμή που θα λογοδοτήσουν. Δεν έχουν κανένα ελαφρυντικό. Παραδίδουν την χώρα σε τοκογλύφους και τράπεζες, αγνοώντας προκλητικά την βούληση του λαού.

Η θέση μας είναι στην πλατεία. Δεν υπάρχει άλλο μέρος πια. Αυτά που βίωσα αυτές τις μέρες, κυρίως την επιστροφή της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης απέναντι στην μνημονιακή δημοκρατία, με κάνουν να αισιοδοξώ. Δεν έχει σημασία αν πέρασαν τα μέτρα, αλλά ότι μπολιάζεται η συνείδηση του κόσμου με τα αιτήματα για ελευθερία και δικαιοσύνη. Θα γίνουμε πιο απαιτητικοί και λιγότερο ελαστικοί ως πολίτες κι αυτό είναι ευλογία.

Μέσα στην Βουλή, βουλευτές πανηγύριζαν επειδή ο Αθανασιάδης έλεγε τελικά “ναι” κι έξω πολίτες έκλαιγαν από τα χημικά και μάτωναν από τις δυνάμεις καταστολής. Η Μέρκελ γέλαγε ανακουφισμένη και κάπου αλλού στην πλατεία Συντάγματος άνθρωποι χαμογελούσαν επειδή ήταν ακόμη ζωντανοί. Η αντίθεση των εικόνων δεν αφήνει περιθώριο, υπάρχουν 2 κόσμοι που συγκρούονται.

Γράφτηκε η πιο μαύρη σελίδα της νεότερης ιστορίας μας. Τα ονόματα των 155 προδοτών δεν θα τα ξεχάσουμε. Όταν η Εξουσία απειλείται αφήνει το προσωπείο της και επιτίθεται ανοιχτά στον “εσωτερικό εχθρό”, τον λαό. Είμαι περήφανος για τους συμπολίτες μου. Οι στιγμές ήταν ανατριχιαστικές. Εμείς θα τους ανατρέψουμε, είτε με κρεμάλες, είτε με στόλους ελικοπτέρων. Μόλις άρχισε η γιορτή.

«Εάν δεν έχεις τη δύναμη να θυσιαστείς, τουλάχιστον έχε το θάρρος να σωπαίνεις μπροστά σε αυτούς που θυσιάζονται» - Jose Marti

By STEVENIKO | | Posted in , | With 0 comments
Του ΓΙΩΡΓΟΥ Χ.ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ







Η εντολή ήταν σαφής, εξαφανίστε την πλατεία μαζί με τους Αγανακτισμένους. Η προεργασία είχε ξεκινήσει την Τρίτη. Και χθες το Σύνταγμα έγινε κυριολεκτικά θάλαμος αερίων. Χωρίς να δοθεί καμία σοβαρή αφορμή. Χωρίς να υπάρξει πρόκληση, άλλως πως προβοκάτσια, έγινε μία άνευ προηγουμένου χρήση χημικών από τα ματ. Προβοκάτορας, χθες, ήταν το ίδιο το κράτος. Ένα κράτος αδύναμο, αφού η τρομοκρατία της προπαγάνδας του δεν κατάφερε να εκφοβίσει.

Ένα κράτος αστυνομικό και δη φασιστικό, αφού πέρασε στο στάδιο της απρόκλητης, ωμής βίας. Κι όμως αυτό που δεν έδειξαν οι κάμερες των τηλεοπτικών καναλιών ήταν πως αυτό το ειρηνικό πλήθος των Αγανακτισμένων δεν έφευγε. Έμενε εκεί. Ανυποχώρητο. Θυμωμένο. Η Φιλελλήνων, η Μητροπόλεως, η Καραγιώργη Σερβίας, η Σταδίου ήταν γεμάτες με χιλιάδες ανθρώπους που διαδήλωναν και χειροκροτούσαν. Αυτή ήταν η δική τους απάντηση σε κάθε ρίψη χειροβομβίδας κρότου λάμψης, σε κάθε βομβαρδισμό μ’ αυτά τα φοβερά χημικά που σου καίνε πρώτα το πρόσωπο και μετά σου κόβουν την ανάσα. Αλλά εκείνο που έκαιγε πιο πολύ τα σωθικά ήταν το «γιατί;».

Τα ερωτήματα είναι αμείλικτα και τίθενται πρωτίστως από εκείνους που ψήφισαν στις τελευταίες εκλογές ΠΑΣΟΚ. Αυτοί ήταν οι πιο οργισμένοι. Αυτοί μιλούν για «προδότες» και για «πράσινη χούντα». Οι ίδιοι είναι που λένε ότι περιμένουν τώρα την εφαρμογή του Μεσοπρόθεσμου. Είναι η στιγμή που η κυβέρνηση θα αναγκαστεί να συγκρουστεί με τον εν τω βάθει εαυτό της, το λεγόμενο «βαθύ ΠΑΣΟΚ» των ΔΕΚΟ.

Τελικά, κι αφού το πλήθος παρέμενε αμετακίνητο επιστρατεύτηκαν και οι συνήθεις προβοκάτορες με τα μαύρα. Το κράτος συνάντησε το alter ego του, το παρακράτος, σε μία συντονισμένη προσπάθεια να σβήσουν την «πλατεία» από τον πολιτικό χάρτη. Όμως, η «πλατεία», ακόμη κι αν πάψει να υπάρχει με τη σημερινή της μορφή, έχει ήδη εγγράψει μακροπρόθεσμη πολιτική υποθήκη, επαναθέτοντας το αίτημα της δημοκρατίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο.

Γιατί αυτό που βιώνουμε σήμερα πολιτικά δεν είναι ένα δημοκρατικό καθεστώς, αλλά ένα καθεστώς βίας και κοινωνικής αδικίας, ένα καθεστώς ψεύδους αφού δεν τηρούνται οι πολιτικές υποσχέσεις, ενώ ένα μεγάλο τμήμα των πολιτικών σχέσεων παραμένουν αδιαφανείς και μυστικές(διαπλοκή). Εν συνόψει, η βία απονομιμοποιεί τη «δημοκρατία» και το υπάρχον πολιτικό σύστημα.

Όσο για τη βία κάποιων νεαρών, για την κραυγή τους «όχι ειρήνη» στην κρατική βία και την αγανάκτησή τους απέναντι στους διαδηλωτές, που ήθελαν να τους συγκρατήσουν, έξω από το Μακντόναλντ της πλατείας Συντάγματος, να τους πούμε πως η ahimsa του Μ. Γκάντι δεν είναι ούτε παθητικότητα ούτε παραίτηση. Ο Γκάντι έλεγε ότι «εκεί όπου η εκλογή είναι ανάμεσα σε δειλία και βία θα συμβούλευα τη βία». Όταν όμως δεν πρόκειται περί αυτού, δηλαδή δειλίας, επιβάλλεται «ένας έντονος διανοητικός αγώνας», μια ισορροπία στην κόψη του ξυραφιού, μια σκληρή αντιπαράθεση της βίας με τον εαυτό της, ικανή να οδηγήσει σε μια μεταμόρφωση του ίδιου του ανθρώπου.

Εντέλει, η πρόταση της πλατείας Συντάγματος, ένα μήνα τώρα, είναι μία «ηρωική μη-αποδοχή», είναι μία ιδιαίτερη ανυπακοή, μια στάση πάνω από την απολίτικη έριδα, μια στάση η οποία διακηρύσσει πως σε έναν κόσμο σαρωμένο από τον άνεμο της βίας της ανεργίας και της κρατικής καταστολής, αυτοί που είναι τα θύματα αυτή της βίας δεν θα την νομιμοποιήσουν, απαντώντας με την ίδια βία, θα απαντήσουν με τη δύναμη της αλληλεγγύης και της ανθρωπιάς, ό,τι δηλαδή τσακίζει την ιδεολογία και το σύστημα των επικυρίαρχων.
By STEVENIKO | | Posted in , | With 0 comments
Ο εφιάλτης όλων εκείνων που παρέδωσαν την χώρα μας, την πατρίδα μας, την Ελλάδα, στα χέρια μανιακών οικονομικών τρομοκρατών, μόλις αρχίζει.


Ήδη, αρκετοί από τους ψηφίσαντες υπέρ του Μεσοπρόθεσμου και του Εφαρμοστικού, προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Ψάχνουν τρόπους να μεταβιβάσουν στους πολίτες τους εκβιασμούς στους οποίους οι ίδιοι υπέκυψαν...! Προσπαθούν να πείσουν για τις καλές τους προθέσεις, θυμίζοντας τον κατά συρροή δολοφόνο που δείχνει μεταμέλεια όταν συλληφθεί...!

Δεν γνωρίζουμε πως θα περάσουν το καλοκαίρι τους όλοι αυτοί οι βουλευτές, δεν γνωρίζουμε αν θα νιώθουν ενοχές ή αν θα νιώθουν πως απειλούνται οποιαδήποτε στιγμή από τον οποιοδήποτε πολίτη, οποιασδήποτε ηλικίας. Γνωρίζουμε, όμως, πως αυτά τα εκτρωματικά νομοσχέδια που ψηφίστηκαν, πέρα από την αντισυνταγματικότητά τους, δεν θα γίνουν ποτέ αποδεκτά από τους πολίτες. Άλλο πράγμα η ψήφιση ενός "νόμου" και τελείως διαφορετικό η εφαρμογή του. Εάν δεν συναινέσουν οι Έλληνες πολίτες στο γδάρισμο που τους επιβάλλει η κυβέρνηση Παπανδρέου, τότε θα δημιουργηθούν τα πραγματικά αδιέξοδα...

Τί θα κάνουν άραγε οι λαλίστατοι (κατά συρροή και μονίμως ψευδόμενοι) κυβερνώντες εάν υπάρξουν αντιδράσεις επί του πρακτέου; Θα αρχίσουν να συλλαμβάνουν όλους τους Έλληνες πολίτες και θα τους ρίχνουν στην φυλακή;

Έχουν σκεφτεί ότι οι ίδιοι είναι θύματα ενός εκβιασμού ο οποίος μόλις άρχισε και στον οποίο δεν υπέκυψε ο λαός, ο οποίος θα κληθεί να πληρώσει τις αποφάσεις της κυβέρνησης; Έχουν σκεφθεί πως καθημερινά θα διαρρέουν αναλυτικές πληροφορίες για το περιεχόμενο αυτού του σκευάσματος ευθανασίας μίας χώρας και θα ενημερώνονται οι πολίτες για το τι ακριβώς αποφάσισαν για τους ίδιους και τα παιδιά τους οι "Έλληνες" κυβερνώντες; Ποτέ καμία κυβέρνηση δεν πήρε τέτοια μέτρα για τον λαό της. Ακόμη και στρατιωτικές κατοχικές δυνάμεις δείχνουν μεγαλύτερη ευαισθησία προς τους πολίτες από την κυβέρνηση Παπανδρέου...

Με βάση αυτά τα νομοθετικά εκτρώματα που ψήφισαν οι βουλευτές, ουσιαστικά ανοίγουν πόλεμο με τον λαό. Το γνωρίζουν πολύ καλά και γι αυτό ήδη άρχισαν να ανησυχούν για την ημέρα που θα "σπάσει το σπυρί"...

Κύριοι βουλευτές, κύριοι υπουργοί, κύριοι αντιπρόεδροι και κύριε πρωθυπουργέ...

Ανοίξατε έναν λάκκο στον οποίο οι ίδιοι θα μπείτε μέσα. Να εύχεστε να συμβεί σύντομα, γιατί το μαρτύριο της αναμονής είναι ιδιαίτερα τρομακτικό... Τολμήσατε να καταδικάσετε έναν λαό, για να κρύψετε τις δικές σας ανομίες! Γίνατε γελοιότεροι των γελοίων και επικινδυνότεροι των επικινδύνων... Το κοκτέιλ που παρασκευάσατε θα το πιείτε ολόκληρο, μέχρι τον πάτο...

Το Σύνταγμα σας περιμένει... έκλεισε ραντεβού μαζί σας για να σας τακτοποιήσει στην... ιστορία!

By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments
Του Αλέξανδρου Μερκούριου



Βιώσαμε χθες ένα πραγματικό ελληνικό δράμα. Η ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου, είχε όλα του τα στοιχεία. Το ξεδίπλωμα της καταθλιπτικής πλέον επικοινωνιακής στρατηγικής των πολιτικών γραφείων, τη δράση των προβοκατόρικων στρατευμάτων στους δρόμους, την αντίδραση της αστυνομίας. Και στο τέλος τη «θυσία» των κυβερνητικών βουλευτών που είπαν ότι προτίμησαν να βάλουν την υπογραφή τους σε κάτι που θεωρούν άδικο, από το να αφήσουν τη χώρα να κυλήσει σε χειρότερα. Και γι αυτό επιβραβεύτηκαν από τους ευρωπαίους κυρίαρχους. Για τη «θαρραλέα» στάση τους.

Πολύ ωραίο το παραμύθι. Είχε και χάπι… έντ. Μόνο που το χάπι, που θα χρειαστεί στην περίστασή μας, ισχύει όπως γράφεται στα ελληνικά και όχι στα αγγλικά. Στο εξής τίποτα δεν θα είναι πια happy. Μόνο χάπι, και μάλιστα αντικαταθλιπτικό.

Κοιτώντας λίγα μέτρα πίσω από το θέατρο του παραλόγου στην πλατεία Συντάγματος και τη Βουλή, έβλεπε κανείς την ωμή πραγματικότητα. Στην Ερμού, τα ξενοίκιαστα μαγαζιά, δεν αποζητούν πλέον νοικάρη. Μόνο πωλητήριο μπορεί να μπει, και αυτό μισοτιμής. Εάν και εφόσον. Στην πλατεία Συντάγματος, οι μεγαλοσχήμονες ιδιοκτήτες της «Μεγάλης Βρετανίας» και του «Κινγκ Τζόρτζ» σκέφτονται πολύ σοβαρά να κατεβάσουν ρολά. Με τους διαδηλωτές να μην κλείνουν τις σουίτες (παρά μόνο να κάνουν «κρατήσεις» σε αντίσκηνα στο ισόγειο) και τους ξένους να πιστεύουν ότι στην Ελλάδα έχει επικρατήσει η αναρχία, δεν έχουν πια κόσμο. Και με τον καφέ στα 6-7 ευρώ, το φλιτζανάκι, που σερβίρεται πια στα λάουντζ, δεν σώζεται η κατάσταση. Ξηλώνεται το πουλόβερ, σκέφτηκα…

Και τριγύρω, η κατάσταση δύσκολη. Οι τράπεζες κλειστές, για το φόβο των επεισοδίων. Άλλωστε με τους προβοκάτορες παντού, κανείς δεν θέλει να έχει την τύχη των υπαλλήλων της Marfin. Πιο πίσω, ακόμα χειρότερα. Δεν υπάρχει και η ιλουζιόν του πολιτικού παιχνιδιού, που παίζουν τα κανάλια. Άνθρωποι χωρίς δουλειές, με σκυμμένο το κεφάλι παρακολουθούν τις εξελίξεις, νιώθοντας ντροπή και ατίμωση που δεν μπορούν πια να ταΐσουν την οικογένεια τους. Μετανάστες που πούλησαν τα σπίτια τους για να έρθουν στην ελληνική «γη της επαγγελίας», σήμερα βγάζουν το μεροκάματο της απόγνωσης καθαρίζοντας παρμπρίζ στα φανάρια. Και οι περισσότεροι ξέρουν ότι αύριο θα πρέπει να κάνουν κάτι πιο ακραίο, για να φάνε και μόνο. Ακόμη και στα κυριλέ βόρεια προάστια, τα μαγαζιά ξενοικιάζονται και κλείνουν σε ρυθμό κρεσέντο, ενώ οι μεταφορείς (ρωτήστε τους) κάνουν χρυσές δουλειές. Το ίδιο και οι εμπορίες αυτοκινήτων που κατακλύζονται από βενζινοβόρρα Ι.Χ. μεγάλου κυβισμού. Αμάξια που αποκτήθηκαν εύκολα με τα δάνεια και τις υποσχέσεις της περιόδου Σημίτη, αλλά τώρα καίνε πολύ (με το λίτρο, από 0,4 ευρώ, στα 1,7 ευρώ, έχει διαφορά) και επιπλέον θα φορολογηθούν άγρια, πωλούνται κοψοχρονιά, για να μεταπωληθούν ακριβότερα στην Αλβανία!

Τι συνέβη στην Ελλαδίτσα μας; Έγκλημα και τιμωρία;

Μα… δεν τα φάγαμε μαζί, που είπε ο Πάγκαλος. Κάποιοι τα έφαγαν και κάποιοι άλλοι την πληρώνουν. Και θα την πληρώσουν πολύ ακριβότερα.

Γυρνώντας με πίκρα το μάτι στα όσα συμβαίνουν και θα συμβούν, μου ήρθαν εικόνες από μια παλιά ταινία του 1987, με τον Μίκυ Ρουρκ και άλλους εκλεκτούς πρωταγωνιστές:

Α prayer for the dying, λεγόταν. Μια προσευχή γι αυτούς που πεθαίνουν, κατά την ακριβή μετάφραση. Στην ταινία, ο ήρωας, Μάρτιν Φάλλον, είναι βομβιστής της IRA. Στην προσπάθειά του να ανατινάξει ένα στρατιωτικό φορτηγό, ανατινάζει ένα σχολικό λεωφορείο γεμάτο παιδιά. Μετά από αυτό το τραγικό γεγονός αποφασίζει να αποσυρθεί και πηγαίνει στο Λονδίνο με την ελπίδα ότι θα φύγει από την Αγγλία και θα κάνει μια νέα αρχή σε μια άλλη χώρα. Για να γίνει αυτό όμως θα πρέπει να δεχτεί να αναλάβει μια τελευταία αποστολή. Την οποία και αναλαμβάνει, προκειμένου να ξεφύγει. Δυστυχώς όμως, οι τύψεις τον κατακλύζουν. Και ο σκοπός του δεν μπορεί να επιτευχθεί. Γίνεται έτσι, δέσμιος του δράματος που ο ίδιος προκάλεσε. Κάτι σαν τους Έλληνες.

Και κυρίως τους Έλληνες που διαχειρίστηκαν την πολιτική και τις αποφάσεις που μας οδήγησαν εδώ που βρισκόμαστε σήμερα.

Σαν να το ήξερε ο μεταφραστής της ταινίας του 1987. Που από τότε (και όχι από λάθος) είχε μεταφράσει τον τίτλο: Καμιά προσευχή για τους πεθαμένους.

Κάτι δηλαδή σαν κι αυτό που θα μας συμβεί.


By STEVENIKO | | Posted in , | With 0 comments
Τι κάνεις όταν η οικονομία σου βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση και το έδαφος πλησιάζει απειλητικά; Αν είσαι η Ελλάδα, ενισχύεις την λιτότητα, ώστε η πτώση σου να είναι ακόμη πιο θεαματική!

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, η ελληνική κυβέρνηση συνεχίζει τη λιτότητα, επιδιώκονταν να κατευνάσει τους δανειστές της, και να εισπράξει κάποια ακόμη δισεκατομμύρια βοήθειας, ώστε να τα χώσει στον καυστήρα (χρημάτων) του ελληνικού δημοσίου. Δεν έχει όμως καμιά σημασία. Η οικονομία της συρρικνώνεται τόσο ραγδαία, που οι οικονομικές ενισχύσεις της Ελλάδας δεν παίζουν κανέναν ρόλο.

Στις σύγχρονες οικονομίες, οι όποιες κυβερνητικές πολιτικές φαίνονται πρώτα απ όλα στο ζήτημα της απασχόλησης. Τον Μάρτιο, η συνολική απασχόληση στην Ελλάδα έπεσε κατά 9% σε σχέση με την αιχμή που είχε πετύχει τον Οκτώβριο του 2008, και συνεχίζει να πέφτει. Μιας και κανένας δημόσιος υπάλληλος δεν έχει απολυθεί λόγω λιτότητας, τα παραπάνω νούμερα μας δείχνουν ότι αυτό που συρρικνώνεται είναι ο ιδιωτικός τομέας. Και επειδή ο ελληνικός ιδιωτικός τομέας είναι αυτός που πληρώνει τόσο τον δημόσιο όσο και το εθνικό χρέος, τα πράγματα σκουραίνουν.

Αυτή την ώρα οι Έλληνες διαδηλώνουν στους δρόμους, και ο Παπανδρέου προσπαθεί να επιβάλλει νέα μέτρα αυστηρής λιτότητας. Μιλάει μάλιστα για περικοπές ύψους €3.8 δις, στις δημόσιες δαπάνες. Μάλλον θα το πετύχει. Τι θα γίνει όμως μετά;

Κανένας δεν φαίνεται να πρόσεξε ότι οι αυξήσεις των φόρων που επιβλήθηκαν με τα προηγούμενα μέτρα λιτότητας συνέβαλαν στη συστολή της οικονομίας. Τώρα προβλέπονται περαιτέρω αυξήσεις φόρων. Και παρά τα εν λόγω στοιχεία, η ΕΕ εκτιμά πως το ελληνικό ΑΕΠ θα μειωθεί μόλις κατά 3% το 2011, και μετά θα σημειώσει αύξηση 1.1% το 2012. Αν όμως η ελληνική οικονομία συνεχίσει να συστέλλεται με ρυθμό 4.8%, το 2012 το πραγματικό ΑΕΠ θα είναι κατά 7.6% μικρότερο από αυτό που περιμένει η ΕΕ, και 11.5% μικρότερο από το αντίστοιχο του 2009.

Ο κοινωνικός ιστός της Ελλάδας θα διαλυθεί πριν το ΑΕΠ μειωθεί στο 88.5% των επιπέδων του 2009. Ο απλός κόσμος δεν πρόκειται να δεχθεί τόση οικονομική ζημιά. Αν ο Παπανδρέου συνεχίσει αυτή τη πολιτική καμικάζε, εστιάζοντας στη λιτότητα, σύντομα θα απομακρυνθεί.

Με ένα χρέος ίσο με το 150% του ΑΕΠ, και μια όλο και πιο συρρικνούμενη οικονομία, η Ελλάδα έχει να επιλέξει μεταξύ της άμεσης χρεοκοπίας, και περισσότερου δανεισμού, που όμως θα οδηγήσει σε μια χρεοκοπία αργότερα. Τότε γιατί επιλέγεται αυτός ο δρόμος της αγωνίας, μόνο και μόνο για να κερδηθούν κάποιοι μήνες; Και γιατί συνεχίζεται η λιτότητα, όταν αυτό που χρειάζεται είναι ανάπτυξη; Μάλλον επειδή οι οικονομικές ελίτ της χώρας δεν πρόλαβαν ακόμη να μεταφέρουν τα κεφάλαιά τους στο εξωτερικό.

Οι ελληνικές τράπεζες δανείζονται με φρενήρη ρυθμό από την ΕΚΤ, χρησιμοποιώντας τα κρατικά ομόλογα ως εγγύηση. Αυτά τα δάνεια της ΕΚΤ επιτρέπουν στους Έλληνες να αποσύρουν ευρώ από τις τράπεζες και να τα μεταφέρουν στο εξωτερικό. Μόλις η Ελλάδα πτωχεύσει, τα ομόλογα δεν θα μπορούν να χρησιμοποιούνται ως εγγύηση, και το ελληνικό τραπεζικό σύστημα θα καταρρεύσει. Όσοι Έλληνες λοιπόν διαθέτουν χρήματα, δεν θέλουν η χρεοκοπία να συμβεί τώρα.

Ας φανταστούμε το σενάριο ότι οι Έλληνες αλλάζουν τακτική, και προσπαθούν να σώσουν τη χώρα τους. Ποιο θα πρέπει να είναι το οικονομικό σχέδιο που θα ακολουθηθεί; Πριν πεινάσουν, ας θυμηθούν την Ουγγαρία. Στα μέσα του 2010, η Ελλάδα και η Ουγγαρία είχαν τα ίδια οικονομικά προβλήματα, και δέχονταν πιέσεις να εφαρμόσουν πολιτικές αυστηρής λιτότητας, με αντάλλαγμα την οικονομική τους «διάσωση». Η Ελλάδα επέλεξε να πιει το κώνειο της τρόικας, ενώ η Ουγγαρία το απέρριψε.

Η Ελλάδα αύξησε τους φόρους στο όνομα της λιτότητας, ενώ η Ουγγαρία ξεκίνησε ένα ριζοσπαστικό φορολογικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων, που συμπεριλάμβανε 16% φόρο εισοδήματος, και 10% φόρο για μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις. Ποια προσέγγιση απέδωσε περισσότερο;

Το 2010, το ουγγρικό ΑΕΠ αυξήθηκε κατά 1.2%, ενώ το ελληνικό έπεσε κατά 4.5%. Και ενώ η ελληνική οικονομία αναμένεται (από την ΕΕ) να μειωθεί κατά 3% το 2011, η ουγγρική εκτιμάται (από το ΔΝΤ) πως θα αυξηθεί κατά 2.8%. Από τον Ιανουάριο του 2011, έως τον Μάρτιο του 2011, η ανεργία στην Ελλάδα αυξήθηκε από 15.1% σε 16.2%, ενώ στην Ουγγαρία έπεσε από το 12.1% στο 11.6%.

Ο σκοπός της λιτότητας είναι να βοηθηθεί ένα κράτος ώστε να εξυπηρετήσει τα χρέη του. Στην Ελλάδα, το μόνο που κατάφερε μια χρονιά λιτότητας, είναι να ανέβουν τα σπρεντς των 10ετών ομολόγων από το 10% στο 16.8%. Αντίθετα, στην Ουγγαρία, τα σπρεντς των αντίστοιχων ομολόγων έπεσαν στο 7.4% την ίδια χρονική περίοδο.

Κάποιοι οικονομολόγοι προτείνουν την επιστροφή μιας υποτιμημένης δραχμής για να έχει η Ελλάδα ανταγωνιστικότητα και ανάπτυξη. Να σημειωθεί ότι τον τελευταίο χρόνο, το ουγγρικό νόμισμα ενισχύθηκε κατά 6% απέναντι στο ευρώ.

Το 2010 βέβαια, η Ουγγαρία μπορούσε να αρνηθεί τη διάσωσή της χωρίς να κινδυνεύει με χρεοκοπία. Σήμερα η Ελλάδα δεν μπορεί να κάνει το ίδιο. Όμως θα χρεοκοπήσει σίγουρα. Το ερώτημα είναι αν η χρεοκοπία αυτή θα την βοηθήσει, ή απλά θα κάνει τα πράγματα χειρότερα.

Για να ανακάμψει η Ελλάδα θα πρέπει οπωσδήποτε να επιδιώξει ανάπτυξη. Και επίσης να μείνει στο ευρώ. Χωρίς αξιόπιστο νόμισμα, ένα σύγχρονο αστικό κράτος μπορεί εύκολα να περιπέσει σε ανυποληψία, χάος, ακόμη και πείνα.

Σε γενικές γραμμές, η Ελλάδα πρέπει να κάνει αυτό που πρέπει να κάνει και η Αμερική. Να ενισχύσει τον νόμο, να επεκτείνει τις οικονομικές ελευθερίες, να διατηρήσει ένα σταθερό νόμισμα, να μειώσει και να απλοποιήσει τη φορολογία, να περικόψει κρατικές δαπάνες, να απελευθερώσει το εμπόριο, και να μεταρρυθμίσει την προβληματική της νομοθεσία.

Πολιτικά, αυτό ο δρόμος δεν είναι εύκολος για τις ΗΠΑ, και ίσως να είναι αδύνατος για την Ελλάδα.

Θα το δούμε.

S.A.-Forbes


By STEVENIKO | | Posted in , | With 0 comments
Tης ΚΥΡΑΣ ΑΔΑΜ

Υπάρχουν ημέρες, ώρες και στιγμές που σημαδεύουν την πορεία ενός κράτους, των πολιτών του και της κυβέρνησής του.

ΜΙΑ τέτοια ημέρα ήταν και η χθεσινή.

ΣΤΟ ελληνικό Κοινοβούλιο η Ελλάδα επωλήθη με το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα, που είναι πλέον νόμος του κράτους.

ΔΗΜΟΣΙΑ περιουσία βγαίνει στο σφυρί και περιμένει τους απανταχού «επενδυτές», ενώ οι πολίτες θα βρεθούν και πάλι μπροστά σε δυσβάσταχτα φορολογικά μέτρα μακράς διαρκείας.

ΕΙΝΑΙ γνωστό σε όλους πλέον ότι το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα είναι αποτέλεσμα της αποτυχίας της κυβέρνησης σε δύο βασικούς τομείς: στην πάταξη της φοροδιαφυγής και στη συρρίκνωση του δημόσιου τομέα.

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ επιμένει να μη δημιουργεί τον αποτελεσματικό μηχανισμό αντιμετώπισης της φοροδιαφυγής, ενώ παράλληλα διατηρεί κρατικές δαπάνες που δεν μπορεί να χρηματοδοτήσει. Επιμένει όμως σταθερά στις «εύκολες» λύσεις επιβολής απεχθών φοροεισπρακτικών μέτρων, που είναι αμφίβολο αν θα αποδώσουν.

ΑΠΕΝΑΝΤΙ σ' αυτήν την αλλοπρόσαλλη πολιτική της, οι πολίτες αντιδρούν. Και η κυβέρνηση κάνει ότι δεν «το καταλαβαίνει».

ΟΙ πολίτες αντιδρούν επιμόνως, αυθορμήτως, χωρίς «καθοδήγηση». Ειρηνικά και σταθερά.

ΟΠΩΣ και όλο τον τελευταίο μήνα, αυτό έπραξαν και χθες, ημέρα ψήφισης του Μεσοπροθέσμου.

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, που θέλει να είναι ευρωπαϊκή και σοσιαλιστική, είχε καθήκον απέναντι στους δεινοπαθούντες πολίτες της να προστατεύσει αυτή την ογκώδη συγκέντρωση διαμαρτυρίας. Οι αστυνομικές δυνάμεις θα έπρεπε να είχαν εντολές να προστατεύσουν τους αποδεδειγμένα ειρηνικούς διαδηλωτές και να απομονώσουν, με βάση τα επιτελικά σχέδιά τους, εκείνα τα στοιχεία που θα επιχειρούσαν να δυναμιτίσουν το κλίμα και να ξεστρατίσουν από το σταθερό στόχο της διαμαρτυρίας.

ΕΓΙΝΕ ακριβώς το αντίθετο. Η κυβέρνηση, το υπουργείο Δημόσιας Τάξης («Προστασίας του Πολίτη» κατά τα άλλα...) έκαναν ό,τι μπορούσαν για να διαλύσουν το φιλειρηνικό μεγάλο πλήθος των «αγανακτισμένων». Αν υπήρχε επεξεργασμένο σχέδιο «προστασίας» των διαδηλωτών από τα «ακραία στοιχεία» και απέτυχε, οι υπεύθυνοι, σε όλες τις βαθμίδες, οφείλουν πάραυτα να παραιτηθούν.

ΑΥΤΟ είναι το εύκολο σενάριο.

ΤΑ χθεσινά γεγονότα, με την αλόγιστη και πρωτοφανή βιαιότητα σε βάρος των ειρηνικών διαδηλωτών, ελάχιστες αμφιβολίες αφήνουν ότι το σχέδιο του υπουργείου «Προστασίας του Πολίτη» ήταν ακριβώς να διαλύσει το κίνημα των «αγανακτισμένων»,ώστε να μπορέσει το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα να κυλήσει «ομαλώς».

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ περί ανεγκέφαλης απόφασης και εκτέλεσης «σχεδίου».

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ εφάρμοσε χθες σχέδιο κρατικής τρομοκρατίας σε βάρος των «αγανακτισμένων».

ΑΥΤΟ που κατάφερε, είναι οι «αγανακτισμένοι» να γίνουν, πια, «θυμωμένοι».


By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments
Την έντονη αμφιβολία του για το εάν οι Έλληνες μπορούν να τα καταφέρουν εκφράζει ο αρθογράφος της Wall Street Journal Άλεν Μάτιχ, σε σχόλιό του στη στήλη The Source.

«Η έγκριση του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος και του εφαρμοστικού νόμου εξασφαλίζει στην Ελλάδα την πέμπτη δόση του δανείου ενώ δημιουργεί τις προϋποθέσεις για ένα νέο, δεύτερο πρόγραμμα διάσωσης της χώρας. Πλέον η Ελλάδα θα πρέπει να τηρήσει τις δεσμεύσεις της. Η ιστορία δείχνει ότι είναι μια απεγνωσμένη προσπάθεια», επισημαίνει ο αρθρογράφος.

«Δεν έχω δει καμία απόδειξη ότι οι Έλληνες πρόκειται να τα καταφέρουν. Δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι η χώρα δεν θα είναι πλέον «ανοιχτή» στην απάτη, τη δωροδοκία και την ανικανότητα» συνεχίζει, σχολιάζοντας επικριτικά τον τρόπο λειτουργίας της Δικαιοσύνης και των φοροεισπρακτικών μηχανισμών στη χώρα μας.

Όσον αφορά τις αποκρατικοποιήσεις, ο αρθρογράφος διερωτάται ποιος σκοπεύει να επενδύσει σε μια χώρα με ένα νομικό σύστημα που αποτυγχάνει να εκτελέσει τις συμβάσεις σε σύντομο χρόνο, σε μια χώρα που η δωροδοκία αποτελεί συχνό φαινόμενο και η γραφειοκρατία δημιουργεί «ατελείωτα εμπόδια» από τα οποία ο κάθε δημόσιος λειτουργός επιδιώκει να πάρει το «μερίδιό του».

Παράλληλα, κάνει λόγο για πρόβλημα χαμηλής παραγωγικότητας, ενώ καυτηριάζει και «την απόλυτη απειλή ότι η ελληνική κυβέρνηση θα προσπαθήσει να ανακτήσει τα περιουσιακά της στοιχεία μέσω της ολοκληρωτικής εθνικοποίησης ή της κατάσχεσης, μέσω του φορολογικού συστήματος».

Επίσης, αναφέρει ότι ο κάθε επενδυτής δεν μπορεί να αγνοεί την πιθανότητα χρεοκοπίας της Ελλάδας, ενώ σε περίπτωση που η χώρα αναγκαστεί να πτωχεύσει και να βγει εκτός ευρωζώνης, όποιος έχει αγοράσει περιουσιακά στοιχεία, θα αντιμετωπίσει μια ξαφνική, ενδεχομένως και καταστροφική υποτίμηση.

«Οι Έλληνες είχαν χαμηλές επιδόσεις όσον αφορά την προσέλκυση ξένων επενδύσεων κατά τη διάρκεια των καλών χρόνων. Μπορούν πράγματι τώρα να τα καταφέρουν καλύτερα;» καταλήγει ο αρθρογράφος.

K.T.

By STEVENIKO | | Posted in , | With 0 comments
155 «ναι» και 136 «όχι» επί της αρχής

Ψηφίστηκε ο εφαρμοστικός νόμος του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2012-2015 με μικρές διαφοροποιήσεις και από τα δυο μεγάλα κόμματα. Επί της αρχής, τον εφαρμοστικό νόμο υπερψήφισαν οι 155 βουλευτές που στήριξαν το μεσοπρόθεσμο και τον καταψήφισαν 136, ενώ υπήρξαν και πέντε «παρόντες» (της Δημοκρατικής Συμμαχίας). Όσον αφορά την ψήφιση επί των άρθρων η βουλευτής Α’ Θεσσαλονίκης του ΠαΣοΚ κυρία Χρύσα Αράπογλου αν και ψήφισε «ναι» επί της αρχής, καταψήφισε τα άρθρα που αφορούν στην σύσταση του Ταμείου αξιοποίησης της ιδιωτικής περιουσίας του Δημοσίου, καθώς και το άρθρο για την παραχώρηση χρήσης αιγιαλού και παραλίας. Ωστόσο, όπως βεβαίωναν πηγές της Κ.Ο. του ΠαΣοΚ δεν υπάρχει πρόθεση για επιβολή πειθαρχικών μέτρων εις βάρος της.

Την ίδια στιγμή διαφοροποιήσεις καταγράφηκαν και στην πτέρυγα της αξιωματικής αντιπολίτευσης καθώς δυο βουλευτές, οι κκ. Π. Καμμένος και Σπ. Γαληνός δεν ακολούθησαν την κομματική «γραμμή» και είπαν «όχι» σε όλα τα άρθρα. Σημειώνεται ότι η ΝΔ καταψήφισε επί της αρχής τον εφαρμοστικό νόμο αλλά υπερψήφισε τα άρθρα που αφορούν την αξιοποίηση της περιουσίας του Δημοσίου και τις αποκρατικοποιήσεις, όπως και της περιστολής των δαπανών στο Δημόσιο, ενώ καταψήφισε τις φορολογικές διατάξεις. Συνολικά ψήφισε 22 άρθρα από τα 49 που περιλαμβάνει ο εφαρμοστικός νόμος.

Ο κ. Καμμένος επέλεξε το «όχι» καταγγέλλοντας προσπάθεια «φίμωσης των βουλευτών» από πλευράς του Προεδρείου της Βουλής, το οποίο και κατηγόρησε ότι παραβιάζει ασυστόλως τον Κανονισμό της Βουλής (όπως στην περίπτωση του «πράσινου» βουλευτή κ. Αλ. Αθανασιάδη στον οποίο δόθηκε από τον κ. Φ. Πετσάλνικο κατά την κρίσιμη ψηφοφορία για το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα η δυνατότητα να αιτιολογήσει την ψήφο του). Όπως είπε «η προβοκάτσια συνεχίζεται και εντός του Κοινοβουλίου», ενώ διαμαρτυρήθηκε ότι περιμένει να μιλήσει από την περασμένη Δευτέρα, όπως και άλλοι βουλευτές, αλλά λόγω μη τήρησης των προβλεπόμενων διαδικασιών, δεν κατάφερε ακόμα να μιλήσει. Μάλιστα αποχώρησε από την αίθουσα δηλώνοντας ότι δεν θα συμμετέχει στις διαδικασίες όσο συνεχίζεται η παραβίαση του Κανονισμού της Βουλής.

Αξίζει να σημειωθεί ότι την διαμαρτυρία της κατέθεσε και η κυρία Αράπογλου, λέγοντας συγκεκριμένα ότι έχει εγγραφεί από την περασμένη εβδομάδα κατά την συζήτηση για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης προς την κυβέρνηση, αλλά και κατά την συζήτηση του μεσοπρόθεσμου, αλλά τελικώς δεν μίλησε, κάνοντας λόγο για «διακριτική μεταχείριση για να πάρουν κάποιοι το λόγο και να αιτιολογήσουν την ψήφο τους», όπως ο κ. Αθανασιάδης. Μάλιστα στην Κ.Ο. του ΠαΣοΚ απέδιδαν στον «εκνευρισμό» της κυρίας Αράπογλου την μη ψήφιση από μέρους της των συγκεκριμένων άρθρων.

Τέλος, ο βουλευτής Λέσβου της ΝΔ κ. Γαληνός αιτιολόγησε το «όχι» σε όλα, αμφισβητώντας την ικανότητα της κυβέρνησης να διαχειριστεί όσα προβλέπει ο εφαρμοστικός νόμος. Κύκλοι της Κ.Ο. της ΝΔ δήλωναν ότι δεν τίθεται θέμα επιβολής κυρώσεων εις βάρος των δυο βουλευτών.



By STEVENIKO | | Posted in , | With 0 comments
Δεν χρειάζεται να πεις τίποτα για μια χώρα που βλέπει τη δημοκρατία της να πνίγεται μέσα στα δακρυγόνα και να τυφλώνεται από τις κρότου λάμψης... Εκείνες που η ομάδα Δέλτα, των πληρωμένων από τα φορολογικά χαράτσια αστυνομικών, πετούσε σήμερα μέσα σε καφετέριες στη Νίκης και την Ευαγγελιστρίας, σε κόσμο που δεν είχε κάνει απολύτως τίποτα παράνομο...

Δεν χρειάζεται να πεις τίποτα για μια δημοκρατία που εγκλωβίζεται από τις διμοιρίες σαν ποντίκι πειραματικού εργαστηρίου... Άλλωστε, κι η Ελλάδα, είναι ένας πειραματικός σωλήνας για το πώς μπορούν να σωθούν οι παγκόσμιες τράπεζες, αυτήν τη φορά όχι με απευθείας ζεστό χρήμα, όπως το 2008, αλλά μέσω ενός άλλου δανείου σε μια χρεοκοπημένη χώρα...

Δεν με νοιάζει αν ο ειρμός είναι σωστός... Δεν με νοιάζει αν τα ελληνικά μου στέκουν... Αυτό που με νοιάζει είναι πως χρεοκόπησε σήμερα κάθε δημοκρατική αξία. Αυτό που με νοιάζει είναι πως το ελληνικό κράτος σκοτώνει τους πολίτες του... Αυτό που με νοιάζει είναι πως τις τελευταίες 5 ώρες βλέπω ανθρώπους σαν και μένα, ανθρώπους διαφορετικούς, νέους και ηλικιωμένους, να ψεκάζονται με χημικά τελευταίας τεχνολογίας, γιατί αποφάσισαν να διαμαρτυρηθούν για αυτά που χάνουν αλλά και για μία χώρα που ξεπουλιέται...

Αυτό που με νοιάζει είναι πως το κοινοβούλιο μιας χώρας που κάποτε είχε τουλάχιστον την επίφαση της δημοκρατίας, σήμερα ψήφισε ενάντια στους πολίτες που το εξέλεξαν, υπό την προστασία πληρωμένων τραμπούκων... Η δημοκρατία δεν προστατεύεται από τα δακρυγόνα αλλά πνίγεται... Τυφλώνεται από τις κρότου-λάμψης που πετάνε κάποια ανεκπαίδευτα και πορωμένα κωλόπαιδα που καβαλούν ένα δίκυκλο...

Αυτό που με νοιάζει είναι πως η δημοκρατία πέθανε και μαζί της πεθαίνει κι η χώρα μας... Αιωνία της η μνήμη λοιπόν... Ήρθε ο καιρός για κάτι καινούριο... Εκείνο που μου υποσχέθηκαν τα μάτια μιας κοπέλας 20 χρονών, λουσμένης στο δακρυγόνο αλλά κι αποφασιμένης να μείνει εκεί έξω... Εκεί που πάω κι εγώ ξανά, απαλλαγμένος από
τις αυταπάτες και την αντικειμενικότητά μου...


By STEVENIKO | | Posted in , | With 0 comments
Tης Τασουλας Kαραϊσκακη




Ολο και πιο συχνά αυτές τις ταραγμένες μέρες, που η Ελλάδα απασχολεί καθημερινά τα δελτία ειδήσεων των περισσότερων ευρωπαϊκών χωρών και φόβοι εκφράζονται για ένα πιθανό ντόμινο στην Ευρωζώνη και εκτός αυτής, παραλληλίζεται η διεθνής οικονομική κατάσταση με ένα χαοτικό σύστημα και η Ελλάδα με την «πεταλούδα» του Εντουαρντ Λόρεντζ, που θα χτυπήσει τα φτερά της στο νότιο άκρο της Βαλκανικής και θα ξεσπάσει οικονομικός τυφώνας στην Ασία ή την Αμερική. Οι κανόνες που διέπουν τα χαοτικά συστήματα σαγηνεύουν όλο και περισσότερο -πλην των επιστημόνων, που θεωρούν τη θεωρία του χάους την τρίτη επανάσταση μετά τη θεωρία της σχετικότητας και της κβαντοφυσικής- τους απλούς ανθρώπους. Ελκει βαθιά το φαινόμενο, οι μικρές, επιφανειακά ασήμαντες αλλαγές να μπορούν να προκαλέσουν τεράστιες αποκλίσεις στην εξέλιξη των πραγμάτων, πλάθοντας μια εντελώς νέα πραγματικότητα. Δημιουργεί δέος η δυνατότητα, μια απειροελάχιστη μεταβολή στη ροή των γεγονότων να οδηγεί, έπειτα από άγνωστο χρόνο, σε καταιγιστικές εξελίξεις στην κοινωνία, δραματικά διαφορετικές από εκείνες που θα συνέβαιναν, αν δεν είχε επιτελεστεί η αλλαγή.

Από τη μια είναι η τραγικότητα της πεταλούδας, του Ελληνα, που όχι μόνο πέφτει ο ίδιος στην άβυσσο υπό το βάρος ενός «προπατορικού» αμαρτήματος, αλλά και συμπαρασύρει στο χάος τους υπολοίπους. Από την άλλη είναι όλο το μυστήριο της «Ειμαρμένης» και το αγωνιώδες ερώτημα του ποιος -πλην του Θεού - ρίχνει τα ζάρια. Οι επιστήμονες δεν μπορούν ακόμη να εξηγήσουν πώς απλά πράγματα, μέσα από απλές αλληλεπιδράσεις οδηγούν σε πολύπλοκα φαινόμενα. Τα χαοτικά συστήματα, όπου δεν γίνεται να προβλεφθούν τα μελλούμενα, το είδος, το μέγεθος και ο χρόνος εμφάνισης των συμβάντων, αλλά ούτε και να αποτραπούν, δείχνουν να προσομοιάζουν με τις άγνωστες μεταπτώσεις, τις επερχόμενες διακυμάνσεις της ζωής, την πτώση στο τυχαίο, τον ανοιχτό ανεξερεύτητο χρόνο, την ανθρώπινη περιπέτεια με τα πάθη, τις τρέλες, τις εκλάμψεις της.

Το πρόβλημα είναι ότι η έννοια του χάους παρερμηνεύεται. Στην καθομιλουμένη υποδηλώνει την παντελή έλλειψη τάξης. Στην επιστήμη σημαίνει ένα αιτιοκρατικό σύστημα, που δεν περιέχει τυχαίες παραμέτρους και είναι καλώς ορισμένοι οι όροι εξέλιξής του. Δηλαδή ένα σύστημα με τάξη και όχι κατ’ ανάγκη με δυσμενή έκβαση. Στα πολύπλοκα συστήματα, λένε οι ειδικοί, η αστάθεια μπορεί να λειτουργήσει εποικοδομητικά. Ωστόσο, και η ελάχιστη ακόμη έλλειψη ακρίβειας είναι καθοριστική.

Οπως και να ’χει, η αποδοχή του χάους και της μη προβλεψιμότητας ανατρέπει κάθε προσπάθεια για απλή και ενιαία εξήγηση του κόσμου. Τα πολύπλοκα κοινωνικά προβλήματα δεν μπορούν να έχουν γραμμικές (π. χ. οριζόντιες περικοπές) και απλοϊκές λύσεις (π. χ. διαρκής λιτότητα).

Ο πατέρας των φράκταλς, μαθηματικός Μπενουά Μπάντελμπροτ σε συνέντευξή του δήλωνε σοκαρισμένος από το ότι ένα τόσο περίπλοκο σύστημα όπως η κοινωνία περιγράφεται με απλουστευτικές μεθόδους. Γι’ αυτόν, απρόβλεπτα γεγονότα μπορούν οποιαδήποτε στιγμή και σε οποιαδήποτε κλίμακα να χτυπούν την οικονομική δραστηριότητα. Και αναρωτιόταν: «Αν μπορούμε να χαρτογραφήσουμε το ανθρώπινο γονιδίωμα, γιατί να μη χαρτογραφήσουμε και τις οδούς μέσω των οποίων ένας άνθρωπος μπορεί να μη χάσει τα προς το ζην;».

By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments
Μετά τη χαρτογράφηση χιλιάδων γονιδιωμάτων, οι ερευνητές γνωρίζουν πλέον το 95% των γενετικών παραλλαγών όλου του πληθυσμού της Γης. Η νέα γνώση μπορεί ν’ αποκαλύψει τις ασθένειες κάθε ανθρώπου, βοηθώντας μας να αντιληφθούμε την εξέλιξή μας και τι μας καθιστά μοναδικούς ως είδος.

Mία μόλις δεκαετία μετά την αποκωδικοποίηση του γενετικού «εγχειριδίου οδηγιών» του ανθρώπινου είδους, εργαστήρια σε όλο τον κόσμο ανανεώνουν συνεχώςτις σχετικές χαρτογραφήσεις τους. Από την αλλαγή του χρόνου ερευνήθηκαν συστηματικά περισσότερα από 2.700γονιδιώματα, ενώ, σύμφωνα με το επιστημονικό περιοδικό Nature, εντός του τρέχοντος έτους ο αριθμός αυτός θα υπερβεί τις 30.000, εξέλιξη που σηματοδοτεί την εκρηκτική ανάπτυξη των τεχνολογιών της Γονιδιωματικής.

Χαρακτηριστική είναι εξάλλου η μείωση του κόστους της σχετικής διαδικασίας, που επιτεύχθηκε την τελευταία δεκαετία (περίπου 100.000 φορές φθηνότερη). Εξίσου εντυπωσιακή είναι και η ταχύτητα με την οποία διενεργείται πλέον η χαρτογράφηση, καθώς αρκούν μόλις λίγες μέρες για ένα ολόκληρο γονιδίωμα.

Μια νέα εποχή ανατέλλει, κατά τη διάρκεια της οποίας θα καταγραφεί το σύνολο των γονιδίων, εντοπίζοντας τις μικρές καθοριστικές γενετικές παραλλαγές που ενοχοποιούνται για σοβαρές ασθένειες, όπως διάφορες μορφές καρκίνου και ο διαβήτης. Η αποκρυπτογράφηση της ποικιλομορφίας του γονιδιώματος θα μας επιτρέψει να παρακολουθήσουμε την αλληλεπίδραση των γονιδίων και τον τρόπο που επιδρά στις ασθένειες.


By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments
Η «Ρωμαϊκή δωδεκάεδρος» παραμένει ένα μυστήριο για τους ειδικούς


Ηταν παιχνίδι; Η μήπως ήταν ένα μαγικό αντικείμενο; Ηταν όργανο θεραπείας ή.... βασανιστηρίων; Η «Ρωμαϊκή δωδεκάεδρος», όπως ονομάζεται από τους αρχαιολόγους αυτό το αντικείμενο, λόγω των δώδεκα πλευρών του, παραμένει ένα μυστήριο παρά τις προσπάθειες για την ερμηνεία του.

Κατασκευασμένα από χαλκό ή πέτρα και με μέγεθος που κυμαίνεται από 4 έως 11 εκατοστά αυτά τα αντικείμενα φέρνουν τους αρχαιολόγους σε αμηχανία τέτοια, ώστε να μην διακινδυνεύουν καμία απάντηση. Αντίθετα οι αναγνώστες του «Fox News», που τους ζητήθηκε να καταθέσουν τις δικές τους προτάσεις ήταν πιο ευφάνταστοι:
Μία ρωμαϊκή, πρωτόγονη χειροβομβίδα, απάντησε ένας.

Μία καμπάνα, είπε ένας άλλος. Κάτι πολύ απλό: ένα πρες παπιέ, αντιπρότεινε ένας ακόμη αναγνώστης. Η απλώς ένα διακοσμητικό αντικείμενο. Η ένα αλιευτικό βάρος. Και περνώντας σε θέματα... ιατρικής κάποιος είπε, ότι χρησιμοποιούνταν για ιατρικούς σκοπούς: το θέρμαιναν και εν συνεχεία το τοποθετούσουν απλώς ή έκαναν μαλάξεις με αυτό σε περιοχές πόνου.

Υπάρχουν τέλος άνθρωποι που πιστεύουν, ότι οι Ρωμαίοι «φύτεψαν» επίτηδες αυτά τα αντικείμενα, ακριβώς για να βρουν οι επόμενες γενιές και να αναρωτιούνται. Τι πιστεύουν όμως οι ειδικοί;

«Δεν έχω ιδέα τι μπορεί να ήταν»
, απαντά ο Σεμπάστιαν Χιθ, βοηθός καθηγητής στο Ινστιτούτο για τη Μελέτη του Αρχαίου Κόσμου στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Για να απορρίψει όλες τις προτάσεις ερμηνείας του Δωδεκάεδρου, αφού όπως λέει ούτε με αρχαίο καμπανάκι μοιάζει, γιατί έχουν βρεθεί τέτοια και ξέρουμε πώς ήταν, ούτε με αλιευτικά βάρη, που επίσης έχουν διασωθεί πολλά, ούτε με παιχνίδια (για τους ίδιους λόγους) ενώ είναι απίθανο να ήταν απλά διακοσμητικά.

Γιατί «Η περίπλοκη κατασκευή του, το γεγονός ότι κάποιος ασχολήθηκε πολύ για να το εφεύρει και να το κατασκευάσει και μάλιστα με το χέρι δείχνει, ότι είχε ιδιαίτερη σημασία», όπως είπε.
Η συζήτηση ωστόσο μπορεί να συνεχιστεί. «Όλα αυτά είναι καλές ιδέες, αλλά καμία δεν δίνει εύλογη εξήγηση. Οι αρχαιολόγοι όμως δέχονται ευπρόσδεκτα τις προτάσεις των ανθρώπων και είναι σπουδαίο που ασχολούνται με αυτό», δήλωσε ο Χιθ.

By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments
του Γιώργου Χελάκη




Αντε μπράβο! Οταν μιλάει η βάση όλοι οι άλλοι να ψάχνουμε λαγούμια να κρυφτούμε. Η βάση του Ηρακλή μίλησε. Θέλει να αναλάβει την ΠΑΕ ο Μάκης Ψωμιάδης. Τι κι αν είναι καταζητούμενος. Τι κι αν κατηγορείται για τον μισό ποινικό κώδικα. Τα μέλη του ερασιτέχνη Ηρακλή με δημοκρατικές διαδικασίες ψήφισαν και αποφάνθηκαν. Να πάρει την ΠΑΕ ο Μάκης Ψωμιάδης.

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι ο πνιγμένος από τα μαλλιά πιάνεται. Με οδηγό την απελπισία η πλειοψηφία των μελών της Γενικής Συνέλευσης του ερασιτέχνη "Γηραιού" βλέπει τον καταζητούμενο Ψωμιάδη ως σανίδα σωτηρίας.

Φαίνεται ότι για όσους ψήφισαν "υπέρ" του Ψωμιάδη το πιο σημαντικό είναι να παραμείνει η ομάδα τους στη Σούπερ Λίγκα. Προφανώς συνομολογούν ότι «όλα τα γουρούνια την ίδια μύτη έχουν» και ως εκ τούτου μικρή σημασία έχει το "ποινικό" μητρώο του υποψήφιου σωτήρα.

Κι όμως: οι άνθρωποι που αρνήθηκαν να δοθεί η ΠΑΕ στον Ανδρέα Παντελή γιατί αμφισβητούσαν την οικονομική του επιφάνεια και τις προθέσεις του τώρα ζητούν από κάποιο εξαφανισμένο να πάρει την ΠΑΕ. Είναι ενδεικτικό της απελπισίας τους γιατί στην κατάσταση που βρίσκεται ο Μάκης Ψωμιάδης δύσκολα θα έχει ως προτεραιότητα να κάνει "τράμπα" την Καβάλα με τον Ηρακλή. Κυρίως είναι ενδεικτικό της διάβρωσης του επαγγελματικού ποδοσφαίρου.

Μέχρι τώρα ξέραμε ότι κάτι που είναι νόμιμο είναι και ηθικό. Τώρα μαθαίνουμε πως είναι ηθικό ακόμα και κάτι που είναι παράνομο. Σημεία των καιρών...


By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments
Η γαστρίτιδα αποτελεί φλεγμονή του βλεννογόνου του στομάχου, που χαρακτηρίζεται από κινητοποίηση κυττάρων του ανοσοποιητικού συστήματος. Η κλινική συμπτωματολογία είναι κοιλιακός πόνος, δυσπεψία, ρέψιμο, ξινίλα, αυξημένα αέρια στομάχου. Η γαστρίτιδα αποτελεί μία από τις συχνότερες παθήσεις που οδηγεί τον πάσχοντα στον παθολόγο.

Σε υλικό, που λαμβάνεται κατά την ενδοσκόπηση από τον γαστρεντερολόγο, ο βλεννογόνος του στομάχου διηθείται από φλεγμονώδη κύτταρα, με ποικίλη συμμετοχή λεμφοκυττάρων, πλασματοκυττάρων, ουδετεροφίλων.
Πολλοί παράγοντες, που δρουν τοξικά στον γαστρικό βλεννογόνο είναι υπεύθυνοι για την κατάσταση.

Οι πιο κοινές μορφές γαστρίτιδας είναι:

Λοιμώξεις από μικρόβια

Το πιο σύνηθες από τα μικρόβια που προκαλούν λοιμώδη γαστρίτιδα είναι το ελικοβακτηρίδι (helicobacter pylori).

Το ελικοβακτηρίδιο είναι παράγοντας κινδύνου για την ανάπτυξη έλκους, γαστρικού καρκινώματος και λεμφώματος σε ευαίσθητα άτομα. Σπανιότερα, ιδιαίτερα σε ηλικιωμένους και ασθενείς με καταστολή του ανοσοποιητικού, μικρόβια όπως στρεπτόκοκκοι, σταφυλόκοκκοι, κολοβακτηρίδιο, πρωτέας, αιμόφιλος και ιοί προκαλούν γαστρική φλεγμονή. Προσβολή του στομάχου από ποικίλα μικρόβια μπορεί να προέλθει και από ιατρικούς χειρισμούς (π.χ. αφαίρεση πολυπόδων στομάχου με κακώς αποστειρωμένα εργαλεία).

Γαστρίτιδα από αυτοαντισώματα

Στην περίπτωση της γαστρίτιδας από αντισώματα, στους πάσχοντες υπάρχει διαταραχή του ανοσολογικού συστήματος, που οδηγεί σε αυτοάνοση καταστροφή γαστρικού βλεννογόνου, φλεγμονή και ατροφία. Το τοιχωματικό κύτταρο, που περιέχεται στο γαστρικό αδένα, είναι σημαντική θέση προσβολής σε αυτή τη μορφή γαστρίτιδας, με αποτέλεσμα την εμφάνιση αχλωρυδρίας. Στο αίμα συχνά ανευρίσκονται αντισώματα έναντι διαφόρων ιστών του ίδιου του πάσχοντα (αυτοαντισώματα), κατάσταση που συνδέεται με ορμονικές ανεπάρκειες, αυξημένη επίπτωση καρκινωμάτων και αυτοάνοσων. Η ατροφική γαστρίτιδα αποτελεί ένα πολυσυστηματικό νόσημα, διότι συνδέεται πολλές φορές με κακή απορρόφηση ζωτικών βιταμινών, φαινόμενο που προκαλεί συχνά διαταραχές στην λειτουργία μιας ποικιλίας οργάνων. Συστηματικά συμπτώματα όπως ατονία, λιποθυμία, ωχρότητα, μουδιάσματα, κάψιμο στο σώμα, αστάθεια, μειωμένη αντίσταση στo stress, ανορεξία, διαταραχές συμπεριφοράς, εμφανίζονται.

Ηωσινοφιλική γαστρίτιδα

Χαρακτηρίζεται από έντονη διήθηση με ηωσινόφιλα. Τα προσβεβλημένα άτομα παρουσιάζουν συχνά αλλεργίες, ενίοτε επικίνδυνες. Προεξέχουσες πτυχές του στομάχου μπορεί να προκαλέσουν απόφραξη και εμέτους.

Γαστρίτιδα από λεμφοκύτταρα

Χαρακτηρίζεται από έντονη διήθηση με λεμφοκύτταρα, άγνωστης αιτιολογίας. Ορισμένοι λοιμώδεις παράγοντες (π.χ. ελικοβακτηρίδιο), πιθανόν να έχουν κάποιο ρόλο στην ανάπτυξη της γαστρίτιδας.

Γαστρίτιδα από κοκκιώματα

Τα κοκκιώματα είναι μορφώματα που χαρακτηρίζονται από μία ειδική αντίδραση του ανοσοποιητικού συστήματος, που παράγει κοκκιώματα. Ποικίλα αίτια οδηγούν σε αυτή την ειδική απάντηση (π.χ. φυματίωση, σύφιλη, κάντιντα, σαρκοείδωση, νόσος CROHN).

Βλάβη του στομάχου με ανάπτυξη διαβρώσεων και αιμορραγικών εστιών, χωρίς την κλασική εμφάνιση φλεγμονής κατά την ιστολογική εξέταση, μπορεί να προκαλέσουν ποικίλοι παράγοντες της καθημερινότητας με πιο κοινά αίτια το αλκοόλ, το stress, τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη (π.χ. ασπιρίνη).


By STEVENIKO | | Posted in , | With 0 comments
Ο Πάγκαλος, ή έχει μαντικές ικανότητες ή ήξερε πάρα πολύ καλά το πράσινο σχέδιο της Κυβέρνησης του Μνημομίου για να μπεί η Δημοκρατία στον γύψο, όταν έλεγε ότι θα κατέβουν τα τάνκς στους δρόμους. Προφανώς, τα τάνκς του 21ου αιώνα, δεν είναι άλλα από τις χιλιάδες των ΜΑΤ και των υπολοίπων ειδικών δυνάμεων της ΕΛΑΣ. Δίχως καμία αμφισβήτηση, κατόπιν άνωθεν, κυβερνητικών εντολών, η ηγεσία της ΕΛΑΣ εφάρμοσε το πλέον αντιδημοκρατικό τρόπο, που θα ζήλευε ακόμα και η αστυνομία του Μουμπάρακ, τις εντολές των πολιτικών της προϊσταμένων. Λες και δεν φέρει καμία ευθύνη απέναντι στον ελληνικό λαό που την πληρώνει, αλλά μόνον σε εκείνους που της δίδουν τις “καρέκλες”.

Χθες, όλη τη μέρα, αλλά και τώρα τη νύχτα, έχει μπει σε εφαρμογή ένα πρωτόγνωρο -για τα μεταπολιτευτικά δεδομένα- σχέδιο κατατρομοκράτησης του ελληνικού λαού. Κατ’ αρχήν, με τη χρήση βίας και δακρυγόνων, απαγόρευσαν σε χιλιάδες διαδηλωτές να πλησιάσουν στην πλατεία Συντάγματος. Και όταν πλησίαζαν, πνιγόντουσαν σαν σε θάλαμο αερίων. Ακόμα και τώρα τη νύχτα τα ίδια κάνει. Μόλις πρίν από λίγη ώρα ομάδες Δελτάδων και Δίας, έτρεχαν στα στενά της Πλάκας, όπου πλέον δεν υπάρχουν διαδηλωτές, και έριχναν χειροβομβίδες κρότου-λάμψης. Ποιούς άραγε θέλουν τα φοβήσουν; Τους λιγοστούς και φοβισμένους τουρίστες που κυκλοφορούσαν εκεί. Μέλη των ιδίων μονάδων έφτασαν στο σημείο να προβούν στην πλέον ανίερη κίνηση για Έλληνα. Να μπούν μέσα στο εκκλησάκι στο κάτω μέρος της πλατείας Κλαθμώνος και να κτυπήσουν διαδηλωτές. Πρόκειται για πρωτοφανή επίδειξη βαρβαρότητας.

Ακόμα και οι συνήθεις αρωγοί τους, οι μπάχαλοι, όταν δεν πέταγαν πέτρες εναντίον των αστυνομικών, τα ίδια τα ΜΑΤ την “έπεφταν” σε διαδηλωτές, προκειμένου να αναζωπυρώσουν τα επεισόδια. Έτσι, κατάφεραν να πνίξουν όλο το κέντρο στα δακρυγόνα και να εισβάλλουν δυό-τρείς φορές στην πλατεία, με προφανή στόχο να την “τελειώσουν”. Τα ίδια έκαναν και χτές. Δεν τους πέρασε. Το συνέχισαν σήμερα με πολύ μεγαλύτερη ένταση. Το αποκορύφωμα είναι ότι εμπόδιζαν με κλόμπς και δακρυγόνα τις χιλιάδες λαού που ήταν συγκεντρωμένοι στην Αμαλίας, στις στήλες του Ολυμπίου Διός, στη Φιλελλήνων, στην Ακαδημίας, την Πανεπιστημίου, τη Σταδίου, την Ερμού και τη Μητροπόλεως, να πλησιάσουν στο Σύνταγμα και να ενωθούν με τους υπολοίπους.

Εφόσον εκεί συγκεντρωνόταν πλήθη λαού, οι εξελίξεις χθες θα ήταν διαφορετικές και, πολύ πιθανώς, οι ίδιοι οι διαδηλωτές θα εμπόδιζαν τους “μπάχαλους” στην επέκταση των επεισοδίων. Δεν το ήθελαν αυτό όμως. Ήθελαν, αντίθετα, μια πλατεία με λίγο κόσμο και συντηρούμενα επεισόδια, που εύκολα θα τα ήλεγχαν οι μεγάλες δυνάμεις των ΜΑΤ, για να διαλύσουν το κίνημα των αγανακτισμένων. Ήταν πεντακάθαρο ότι από το πρωΐ κιόλας που ξεκίνησαν οι αποκλεισμοί της Βουλής για να εμποδίσουν τους βουλευτές να περάσουν, τα Ματ είχαν εντολές να κτυπούν τους πάντες, μεταξύ αυτών και πολλούς δημοσιογράφους που κάλυπταν τα γεγονότα.

Τα ΜΑΤ όμως, όπως άπαντες γνωρίζουν, δεν δρουν μόνα τους, αλλά κατόπιν άνωθεν εντολών. Η ηγεσία της ΕΛΑΣ είναι υπόλογη για τη σημερινή στάση των ΜΑΤ, που σε τελική ανάλυση απαξίωσε στα μάτια ολόκληρου του λαού την Αστυνομία. Και ενώ μέχρι πριν από λίγο διάστημα, ο Έλληνας έβλεπε στην Αστυνομία έναν συνεργάτη που θα μπορούσε να τον βοηθήσει τουλάχιστον όταν τον ληστεύουν (αν και σε αυτό τον τομέα τα παράπονα είναι πάμπολλα), σήμερα την βλέπει αποκλειστικά ως όργανο καταστολής στην υπηρεσία της Κυβέρνησης του Μνημονίου.

Χθες καταλύθηκε το Μεταπολιτευτικό μοντέλο της Δημοκρατίας που οικοδομήθηκε στη χώρα. Ουδέποτε, στα τελευταία σαράντα χρόνια δεν υπήρξε τόσο απροκάλυπτη και σκληρή καταστολή λαϊκών εκδηλώσεων διαμαρτυρίας. Τα δήθεν δημοκρατικά-σοσιαλιστικά προσωπεία έπεσαν. Το λαϊκό κίνημα των αγανακτισμένων τους φόβισε τόσο πολύ, όπως άλλωστε απέδειξαν οι συγκλονιστικές πολιτικές εξελίξεις των τελευταίων εβδομάδων, που το μόνο μέσον που τους έμεινε, είναι η βία. Τέτοιο κλίμα τρομοκρατίας, θυμίζει σαφώς εκείνη τη νύχτα της 17ης Νοέμβρη 1973. Η Ελλάδα πλέον θα πάψει να υπάρχει όπως ήταν έως σήμερα. Η κυβέρνηση έσπειρε ανέμους και θα θερίσει θύελλες.

Οι εικόνες ανδρών των ΜΑΤ να πετάνε πίσω σε “γυμνά” κεφάλια (χωρίς κράνη) κοτρώνες και πέτρες που τους πετούσαν, και να τραυματίζεται κόσμος, είναι απαράδεκτες. Το ίδιο απαράδεκτο είναι και το έργο των επαγγεματιών προβοκατόρων, μυστικών ασφαλιτών, όπως φαίνεται σε βίντεο που είδαν το φώς της δημοσιότητας. Σήμερα, εξαιτίας της πρωτοφανούς στα Μεταπολιτευτικά δεδομένα χρήσης χημικών, είναι θαύμα πως η Ελλάδα δεν θρήνησε νεκρούς. Πέραν αυτού όμως, ο υπουργός ΠροΠο, κ.Παπουτσής, αυτός ο “αντιστασιακός” του Πολυτεχνείου, επιβάλλεται εδώ και τώρα να παραιτηθεί. Τα δε κόμματα της Αντιπολίτευσης να ζητήσουν άμεσα ευθύνες για το μακελειό από την ηγεσία της ΕΛΑΣ.


By STEVENIKO | | Posted in , | With 0 comments
του Νικόλα Σεβαστάκη




To καλοκαίρι του 2004, το μεγάλο γεγονός των Ολυμπιακών Αγώνων επιλέχτηκε ως σύμβολο της δημοκρατίας του επιτεύγματος, ως ενσάρκωση της ιδέας της ισχυρής Ελλάδας. Την περίοδο εκείνη, ένα σημαντικό τμήμα των ελίτ έσπευδε να χαιρετήσει την «ωρίμανση» του έλληνα πολίτη, τη συμφιλίωση ανάμεσα στις εμπειρίες της υλικής ευημερίας και σε μια νέα αίσθηση ευθύνης η οποία, λεγόταν, κλείνει τους λογαριασμούς με την κουλτούρα των διχασμών και των «παράλογων» φόβων. Το καλοκαίρι του 2004 ήταν, θα μπορούσε να πει κανείς, η υλική και πολιτιστική προέκταση της φασματικής ύπαρξης του λεγόμενου μεσαίου χώρου. Και συγχρόνως συμπύκνωνε τους κοινούς τόπους του εκσυγχρονιστικού «νέου πατριωτισμού».

Το καλοκαίρι του 2011, η επίκληση της συναίνεσης έχει αλλάξει τελείως πρόσημο και χαρακτήρα. Ό, τι έχει απομείνει από το μπλοκ της ορθοφροσύνης του 2004 ανακαλύπτει τώρα το μεγάλο κακό: ότι ο πολίτης δεν έχει ωριμάσει, ότι ο διεκδικητικός «παιδισμός» δεν έχει κατανικηθεί, ότι, κοντολογίς, ο λαός παραμένει ανεπίτρεπτα λαϊκιστής. Η παλιά σύνθεση δημοκρατικού ηδονισμού και εκσυγχρονισμού μοιάζει πλέον με ένα πολύ μακρινό παρελθόν. Η (ψευδής) θετικότητα, μαραζωμένη ήδη εδώ και χρόνια, καταπλακώθηκε απότομα από την επίγνωση της αμαρτίας, της πτώσης και της ανάγκης για εξιλέωση. Για αυτό και οι νέοι τόνοι της ορθοφροσύνης δεν περιγράφουν κάποια χώρα μεταλλίων αλλά έναν τόπο μαρτυρίου. Από την Ελλάδα μεγάλο θεματικό πάρκο περάσαμε στην Ελλάδα σωφρονιστική αποικία. Από τις ρητορικές της αυτοπεποίθησης φτάσαμε σε έναν, σχεδόν σαδιστικό, στιγματισμό του Έλληνα ως ανερμάτιστου απατεωνίσκου.

Το 2004, ο τόνος ήταν ευφορικός, αντι-απαισιόδοξος, φιλικός προς τον χρήστη, όπως εκείνα τα καταιγιστικά διαφημιστικά μηνύματα των τραπεζών και της κινητής τηλεφωνίας της εποχής. Ήταν ο «φιλελευθερισμός» της χορηγίας, της προσδοκίας για success stories, της επιδεικτικής γαλανόλευκης κατάφασης. Το 2011 ο καθώς πρέπει δημόσιος λόγος αρχίζει με αυστηρές προειδοποιήσεις και καταλήγει στις ανοιχτές απειλές. Σα να λέει: τέρμα πια τα δημοκρατικά σας παραμύθια, τέλος πια με τα δικαιώματα· ήλθε η ώρα της «υποχρέωσης». Κάποια χρόνια μετά τον εξαναγκασμό στην ευωχία βρισκόμαστε στην απηνή καταδίωξη της χαράς, στην επικυριαρχία των θλιμμένων παθών, στην ιερή επιταγή για θυσία και πόνο. Και η οικονομική των Μνημονίων γίνεται ένα είδος πρακτικής θεολογίας για ένα έθνος ασώτων και παραπλανημένων. Στη θέση της «ματαιωμένης» καταναλωτικής θετικότητας υψώνεται μια θεολογική κακεντρέχεια σύμφωνα με την οποία κάθε ατομική επιθυμία και κάθε κοινωνικό συναίσθημα είναι πλέον ύποπτα πράγματα απλώς και μόνο επειδή εξακολουθούν να υπάρχουν. Η αναζήτηση των ανθρώπων στις πλατείες για υλική αξιοπρέπεια, για μια αξιοβίωτη ζωή δίχως οικονομική βία εκλαμβάνεται ως κάποια ανάρμοστη επιθυμία για «βόλεμα», αν όχι ως υπεράσπιση των παλιών προνομίων.

Τόσο όμως το θριαμβικό καλοκαίρι του 2004 όσο και η σημερινή στιγμή της «τιμωρίας» αντλούν από το ίδιο ιδεολογικό πεδίο. Στην πρώτη περίπτωση τα πλήθη προσκαλέστηκαν σε μια μειλίχια χαζοχαρούμενη συναίνεση. Τώρα το πλήθος εγκαλείται να αποδεχτεί την καταθλιπτική πραγματικότητα της αυτοτιμωρίας του. Εις το διηνεκές ή για απροσδιόριστο διάστημα. Ο νέος τόνος αποστρέφεται έτσι την παλιότερη εμφάνισή του. Γίνεται αντι-φιλελεύθερος, ελάχιστα ανεκτικός, θυμωμένος με τον τρόπο που ήταν από πάντα οργισμένος ένας Γιάννης Μαρίνος και ένας Αλέκος Παπαδόπουλος. Δεν συνομιλεί πια με το κοινό του –αυτό το κοινό που είχε καλεστεί στο πανηγύρι του 2004– αλλά βρίζοντας το κοινό του όπως στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Πέτερ Χάντκε. Ορκίζεται στις θυσίες, όπως την περίοδο 2000-2004 ορκιζόταν στις ευκαιρίες και στα «ανοίγματα» εναντίον όλων όσων δεν μάθαμε ποτέ να απολαμβάνουμε τη στιγμή.

Η στροφή αυτή δεν συνιστά όμως μια απλή αλλαγή διάθεσης στον λόγο των ελίτ. Δεν έχει σχέση με τις ιδιοσυγκρασίες κάποιων αρθρογράφων και σχολιαστών. Αντίθετα στεγάζει κάτι πολύ σοβαρό και επικίνδυνο. Η όψιμη επίκληση των αξιών της «εργασίας», της «αριστείας», της «σοβαρότητας» κλπ. καλλιεργεί την ιδέα μιας δημοκρατίας χωρίς ίχνος χαράς, μιας ζωής χωρίς γενναιόδωρα ανοίγματα, μιας καθημερινότητας συρρικνωμένης σε άθλιες «στρατηγικές επιβίωσης». Αν σταθούμε για λίγο στο γλωσσάρι της τωρινής ορθοφροσύνης βλέπουμε άλλωστε ότι στερείται παντελώς οποιασδήποτε θετικής υπόσχεσης. Από τις ανταμοιβές στις ποινές, από την απόλαυση στην καταστολή της. Και το πνεύμα είναι ένα: «Θα δείτε τι θα πάθετε αν…». Προειδοποίηση, κλήτευση, καχυποψία. Σαν το πνεύμα που διαπότιζε τις εγκυκλίους τις οποίες έστελνε καθημερινά στα πανεπιστήμια ο απελθών υφυπουργός Παιδείας.

Οι κυρίαρχες δυνάμεις προτείνουν τον εξορθολογισμό ως γενική αστυνόμευση των συμπεριφορών. Πριν από δέκα-δεκαπέντε χρόνια με την ίδια ένταση εγκωμίαζαν την απενοχοποίηση της μεσοαστικής ευημερίας. Το ζητούμενο για ένα κίνημα «πραγματικής δημοκρατίας» είναι στο εξής να υπερβεί και τα δυο παραδείγματα. Και αυτό διότι η στιγμή του 2004 –ύστατη κορύφωση του κύματος ρηχού ευημερισμού– και η αντιδημοκρατική υστερία των σημερινών καλόγερων της «εθνικής ανάνηψης» συνιστούν δυο όψεις της ίδιας αυταπάτης: ότι, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, με υπαγορευμένη «ευθυμία του κοινού» ή επιβεβλημένη «μιζέρια» μπορεί να εξασφαλιστεί η συναίνεση. Αυτή η αυταπάτη δεν είναι άλλο από την κατάργηση της πολιτικής ως υπόθεσης όλων· μια κατάργηση της πολιτικής που μπορεί να λαμβάνει διαφορετικές μορφές μέσα στο χρόνο: από τη φαντασμαγορία των Ολυμπιακών Αγώνων του χθες μέχρι τις επιτροπές σοφών για το «δημοψήφισμα» του ερχόμενου Σεπτέμβρη.


By STEVENIKO | | Posted in , | With 0 comments
Οι πιθανότητες των Ευρωπαίων ηγετών να αποφύγουν μια επικείμενη καταστροφή μειώνονται ώρα με την ώρα, αναφέρει άρθρο του Economist, κατακρίνοντας τη στρατηγική που ακολουθεί έως τώρα η Ευρώπη στο χειρισμό του ελληνικού προβλήματος.

Η ΕΕ φαίνεται να έχει υιοθετήσει ένα νέο κανόνα, σημειώνει το άρθρο: αν ένα σχέδιο δεν δουλεύει, συνέχισε ακάθεκτος. Παρά τις διαμαρτυρίες χιλιάδων πολιτών στο κέντρο της Αθήνας, παρά τους κλονισμούς στις διεθνείς αγορές, οι ηγέτες της Ευρώπης έχουν συντάξει ένα τακτοποιημένο χρονοδιάγραμμα για να λύσουν τα προβλήματα της ευρωζώνης. Όπως δείχνουν τα πράγματα, η Ελλάδα ίσως ψηφίσει το νέο πακέτο λιτότητας. Έτσι, θα λάβει τα επόμενα 12 δισ. ευρώ από το δάνειων των 110δισ. ευρώ, που χρειάζεται έως τα μέσα Ιουλίου. Αν υποθέσουμε ότι η Ευρώπη θα συμφωνήσει στην «εθελοντική» συμμετοχή των ιδιωτών για να ικανοποιήσει τους Γερμανούς, θα ακολουθήσει ένα δεύτερο πακέτο 100δισ. ευρώ. Έτσι, η χώρα θα σωθεί μέχρι το 2013, όταν η ευρωζώνη θα ενεργοποιήσει ένα μόνιμο κονδύλι βοήθειας, τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας. Το ευρώ θα σωθεί και ο κόσμος θα χειροκροτήσει.

Ας σταματήσουμε τα παιχνίδια

Αυτό είναι το σχέδιο της ΕΕ. Όμως η άρνησή τους να δουν την πραγματικότητα –δηλαδή να αποδεχθούν ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να πληρώσει τα χρέη της- δεν μπορεί να συνεχιστεί για πολύ, για τρεις λόγους.

Πρώτον, οι πολιτικές που εμποδίζουν την εύρεση μιας πραγματοποιήσιμης λύσης γίνεται όλο και πιο τοξική. Οι Έλληνες δεν βλέπουν τέλος στην αγωνία τους. Άνθρωποι συγκεντρώνονται καθημερινά στο Σύνταγμα και διαμαρτύρονται για τα μέτρα. Η κυβέρνηση προσπαθεί να περάσει νέα μέτρα λιτότητας που συναντούν αντιδράσεις από την αντιπολίτευση αλλά και κάποια μέλη της κυβέρνησης. Στο μεταξύ, οι Γερμανοί ψηφοφόροι δεν θέλουν ούτε να ακούσουν ότι πρέπει να βοηθήσουν πάλι την Ελλάδα, θεωρώντας ότι απλά θα δώσουν πάλι λεφτά σε μια χώρα που δεν μπορεί ούτε να πληρώσει τα χρέη της ούτε να αναμορφωθεί. Με τις εκλογές να πλησιάζουν στη Γαλλία, τη Γερμανία αλλά και την ίδια την Ελλάδα, ο κίνδυνος μιας καταστροφής –οτιδήποτε από μια άτακτη πτώχευση έως διάσπαση της νομισματικής ένωσης- μεγαλώνει όλο και περισσότερο.

Δεύτερον, οι αγορές δεν πρόκειται να ξεγελαστούν. Ξέρουν ότι η Ελλάδα, που τα χρέη της ισοδυναμούν στο 160% του ΑΕΠ της, είναι αναξιόχρεη. Οι ιδιώτες αποτραβιούνται από ένα μέρος όπου υπάρχει πιθανότητα χρεοκοπίας ή υποτίμησης, γεγονός που σημαίνει ότι η χώρα δεν έχει πολλές ελπίδες ανάπτυξης. Όσο περισσότερο καθυστερεί η αναδιάρθρωση, τόσο μεγαλώνει το χρέος απέναντι στους διεθνείς δανειστές, είτε αυτοί είναι το ΔΝΤ είτε η ευρωζώνη και τόσο περισσότερο θα υποφέρουν οι ψηφοφόροι.

Ο τρίτος λόγος είναι ότι η πιθανότητας μετάδοσης της κρίσης αυξάνονται αντί να μειώνονται. Οι ελπίδες ότι μόνο η Ελλάδα θα χρειαζόταν κονδύλι υποστήριξης διαψεύστηκαν όταν ζήτησαν βοήθεια η Ιρλανδία και η Πορτογαλία. Η ευρωζώνη έχει προσπαθήσει να «περιορίσει» αυτές τις τρεις μικρές οικονομίες. Όμως τα σοκ των τελευταίων εβδομάδων κλόνισαν και την Ιταλία και την Ισπανία. Η πεποίθηση ότι οι μεγάλες χώρες τη ευρωζώνης δεν μείνουν αλώβητες, αποδείχθηκε λανθασμένη. Το γεγονός αυτό κάνει όλο και περισσότερους να μιλούν για ένα φαινόμενο Lehman: αν η Ελλάδα πέσει, θα συμπαρασύρει και πολλούς άλλους και αυτό ίσως έχει καταστροφικές συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία.

Και ενώ η ΕΕ προσπαθεί να αρνηθεί το ενδεχόμενο της χρεοκοπίας, τελευταία μεγαλώνει όλο και περισσότερο η μερίδα εκείνων που υποστηρίζουν αυτή τη λύση. Δηλαδή, η Ελλάδα να προχωρήσει σε πτώχευση, να βγει από το ευρώ και να επαναφέρει τη δραχμή (όπως έκαναν η Βρετανία το 1931 και η Αργεντινή το 2001). Όμως η λύση αυτή θα ήταν καταστροφική. Κάποιες τράπεζες της Ελλάδας σίγουρα θα πτώχευαν. Η νέα δραχμή θα είχε πολύ μικρή αξία και ο πληθωρισμός θα εκτοξευόταν στα ύψη, αναγκάζοντας το κράτος να τυπώσει νομίσματα. Τα οφέλη του αδύναμου νομίσματος θα ήταν πολύ μικρά, αφού η Ελλάδα δεν έχει ισχυρό τομέα εξαγωγών. Η χώρα θα εξακολουθούσε να χρειάζεται εξωτερική χρηματοδότηση, όμως ποιος θα της δάνειζε; Και ο κίνδυνος μετάδοσης θα ήταν ακόμη μεγαλύτερος απ’ ότι στην περίπτωση της αναδιάρθρωσης: αν βγει η Ελλάδα από την ευρωζώνη, γιατί όχι και η Ισπανία ή η Ιταλία; Η διάσπαση της ευρωζώνης θα είχε τεράστιες επιπτώσεις.

Η τρίτη λύση

Ο Economist υποστηρίζει εδώ και καιρό μια τρίτη λύση: την ελεγχόμενη αναδιάρθρωση του χρέους ώστε να μειωθεί η αξία του στο 80% του ΑΕΠ. Κάτι τέτοιο θα είναι μάλλον αναμενόμενο για τις αγορές, οι οποίες περιμένουν εδώ και καιρό ότι η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει (αντίθετα με την περίπτωση Lehman, που αιφνιδίασε τους πάντες). Οι τράπεζες που κρατούν ελληνικά ομόλογα είναι πιο προετοιμασμένες να απορροφήσουν τις απώλειες σε σχέση με πέρυσι. Ακόμη και το χρέος της Ελλάδας μειωθεί στο μισό, οι περισσότερες ευρωπαϊκές τράπεζες θα μπορούν να απορροφήσουν την καθαρή απώλεια.

Η ελεγχόμενη αναδιάρθρωση ενέχει βέβαια κινδύνους. Θα σήμαινε ότι αποκρυσταλλώνονται οι απώλειες των τραπεζών και των φορολογούμενων. Ούτε και θα διόρθωνε την Ελλάδα από μόνη της. Η οικονομία της χώρας υφίσταται σοβαρή κρίση. Ακόμη και αν η Ελλάδα αναδιαρθρώσει το χρέος της και συμμορφωθεί με τις μεταρρυθμίσεις του ΔΝΤ και της ΕΕ, θα χρειαστεί εξωτερική υποστήριξη για κάποια χρόνια ακόμη. Αυτό σημαίνει περισσότερο δημοσιονομικό έλεγχο από τις Βρυξέλες, κάτι που θα μετατρέψει την ευρωζώνη σε μια πολιτική ένωση. Ακόμη και αν αυτό δεν σημαίνει τη δημιουργία ενός υπερ-κράτους με το δικό του υπουργείο οικονομικών, οι ηγέτες της ευρωζώνης θα συναντήσουν τις αντιδράσεις των φορολογούμενων. Τουλάχιστον, όμως, η Ελλάδα και οι αγορές θα έχουν ένα σχέδιο που μπορεί να δουλέψει.

Όποια και αν είναι η έκβαση της σημερινής ψηφοφορίας, οι ηγέτες της ευρωζώνης θα έλθουν γρήγορα αντιμέτωποι με τρεις επιλογές: ογκώδη χρηματοδότηση της Ελλάδας που θα εξοργίσει τους υπόλοιπους ψηφοφόρους, άτακτη πτώχευση που θα αποσταθεροποιήσει τις αγορές και θα απειλήσει την ευρωζώνη, ή ελεγχόμενη αναδιάρθρωση του χρέους. Η τελευταία επιλογή σημαίνει μια μακρά περίοδο στήριξης της Ελλάδας, πολιτική συνένωση και νέους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Όμως είναι η καλύτερη λύση για την Ελλάδα και το ευρώ. Η επιλογή αυτή δεν θα είναι εφικτή για πολύ ακόμα. Οι ηγέτες της Ευρώπης θα πρέπει να αδράξουν την ευκαιρία τώρα που μπορούν.


By STEVENIKO | Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2011 | Posted in | With 0 comments
Με συνεχή ροή ειδήσεων και ανταποκρίσεων από την Αθήνα, από τη “διακεκαυμένη ζώνη της Ευρώπης”, όπως χαρακτηριστικά μεταδίδει το αραβικό Al Jazzera το σύνολο των μεγάλων ειδησεογραφικών πρακτορείων και ξένων ΜΜΕ καλύπτει την κρίσιμη ημέρα της Ελλάδας και της παγκόσμιας οικονομίας, αν πιστέψουμε τις εκτιμήσεις επιφανών αναλυτών.

Τα διεθνή δίκτυα που από το πρωί βρίσκονται σε ανοικτή γραμμή με την Αθήνα είναι κατά βάση τα αμερικανικά CNN, CNBC, Bloomberg και το βρετανικό ΒΒC.

To CNN από το πρωί έχει ανοίξει το ... φάκελο “Η Αθήνα υπό πίεση”. Μεταδίδει σχεδόν λεπτό προς λεπτό εικόνες από τις οδομαχίες στο κέντρο, αναφέρεται στην διαρκώς ογκούμενη κοινωνική αντίδραση και ενδεικτικό είναι πως συνεχώς προβάλλει εικόνες των ανταποκριτών του με μάσκες αερίων για να εκμεταλλευτεί τη δύναμη της εικόνας και να εστιάσει στην ασφυκτική πίεση που δέχεται η ελληνική κυβέρνηση ενόψει της κρίσιμης ψηφοφορίας για το Μεσοπρόθεσμο.

Ανάλογες εικόνες και ρεπορτάζ μεταδίδει σε συνεχή ροή και το CNBC. Οι ανταποκριτές του δίνουν έμφαση στα δακρυγόνα, την αναταραχή και τις συγκρούσεις πολιτών-διαδηλωτών με τις δυνάμεις2 της Αστυνομίας. Στα ρεπορτάζ του αναφέρεται στην κρισιμότητα της ημέρας, κάνει λόγο για ιστορική στιγμή για την Ελλάδα και γενικότερα για το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα, ενώ προβλέπει κλιμάκωση των αντιδράσεων εφόσον – όπως και προβλέπει – υπερψηφισθεί το Μεσοπρόθεσμο.

Το Bloomberg από την πλευρά του κάνει λόγο για την “Μεγάλη Μάχη της Ελλάδας”. Κι ακριβώς αυτές τις εικόνες ... μάχης μεταδίδει συνεχώς από την πλατεία Συντάγματος. Στις αναλύσεις του το δίκτυο εστιάζει στην αντιπαλότητα μεταξύ των πολιτικών και των πολιτών-διαδηλωτών που κλιμακώνεται μέρα με τη μέρα, αλλά παράλληλα τονίζει πως τα περιθώρια ελιγμών για την κυβέρνηση είναι ελάχιστα, λόγω των πιέσεων από τους εταίρους και πιστωτές της χώρας.

Τέλος, και το BBC μεταδίδει συνεχώς εικόνες από το Σύνταγμα, όπως και αποσπάσματα από τις τοποθετήσεις των βουλευτών στο Κοινοβούλιο με τους ανταποκριτές του να επιχειρούν την ... αντιπαράθεση μεταξύ του κοινωνικού ιστού και των πολιτικών του ταγών.
By STEVENIKO | | Posted in , | With 0 comments
Πώς μετέτρεψαν το Σύνταγμα σε Βαγδάτη



Υπερβολική χρήση χημικών, πρωτοφανής για τα ελληνικά χρονικά, ανεξέλεγκτη και ωμή βία σε βάρος απλών πολιτών και προκλητική ανοχή σε κουκουλοφόρους και ταραξίες… Είναι τα τρία στοιχεία που συνθέτουν το επιχειρησιακό σχέδιο της ΕΛ.ΑΣ., που φέρει τον κωδικό «Τελειώστε την πλατεία» και έχει μετατρέψει το σύνταγμα σε Βαγδάτη, διασύροντας τη χώρα μας σε ολόκληρο τον κόσμο.

35 ημέρες μετά τις κινητοποιήσεις των Αγανακτισμένων και τα ηχηρά μηνύματα που έστελνε το «κίνημα της πλατείας Συντάγματος», έκαναν την πολιτική ηγεσία του τόπου να πάρει την απόφαση να δώσει τη χαριστική βολή στους ειρηνικά διαμαρτυρόμενους πολίτες. Αυτό άλλωστε δείχνει η αλλαγή, κατά 180 μοίρες, στη στάση της Αστυνομίας, που από διακριτικός «επόπτης» των πραγμάτων, μεταβλήθηκε σε επιθετικό καταστολέα, με τη χρήση μάλιστα νέων όπλων.

«Οι εντολές ήταν σαφείς… Η ιστορία με τη ρήψη χημικών και δακρυγόνων είναι μεγάλη» λέει στο protothema.gr μάχιμος αστυνομικός που γνωρίζει το επιχειρησιακό σχέδιο της ΕΛ.ΑΣ των τελευταίων δύο ημερών και προσθέτει: «Το Σύνταγμα έπρεπε να αδειάσει από τους διαδηλωτές και αυτό έπρεπε να γίνει με κάθε τρόπο».

Βέβαια, πολλά ερωτήματα προκαλεί και η στάση κάποιων αστυνομικών των ΜΑΤ που, ξεπερνώντας κάθε όριο, πετούν πέτρες κατά διαδηλωτών, ψεκάζουν με χημικά πολίτες στο σταθμό του μετρό στο Σύνταγμα, χτυπώντας ακόμη και γυναίκες χωρίς λόγο και αφορμή.

Η αρχή των επεισοδίων και η εντολή για να αδειάσει η πλατεία

Οι εντολές που πήραν οι αστυνομικοί των ΜΑΤ για τη σημερινή συγκέντρωση ήταν τελείως διαφορετικές από αυτές των προηγούμενων ημερών. Μηδενική ανοχή, άμεση χρήση δακρυγόνων και ξύλο, έτσι ώστε να διασπάζονται οι πυρήνες που ενδεχομένως μπορούν να προκαλέσουν επεισόδια. Έτσι, όταν στη 1.30 το μεσημέρι κάποιοι περίεργοι νεαροί με κουκούλες στο κεφάλι εμφανίστηκαν στη λεωφόρο Αμαλίας, το... πάρτι ξεκίνησε!

Για τρεις ολόκληρες ώρες και ενώ μέσα στο Κοινοβούλιο, βρισκόταν σε εξέλιξη η ψηφοφορία του μεσοπρόθεσμου σχεδίου, οι πολίτες δεν μπορούσαν να πλησιάσουν στην περιοχή του Συντάγματος, καθώς διεξάγονταν οδομαχίες και πετροπόλεμος μεταξύ ανδρών των ΜΑΤ και κουκουλοφόρων.

Μια εικόνα που θύμιζε θέατρο παραλόγου, αφού οι αστυνομικοί έδειχναν να «παίζουν» με τους κουκουλοφόρους μέχρι τις 4.30 το απόγευμα, όπου πήραν εντολή να αδειάσουν το Σύνταγμα. Διμοιρίες των ΜΑΤ κύκλωσαν την πλατεία, διώχνοντας τους πολίτες προς τα γύρω στενά, χρησιμοποιώντας χημικά και χειροβομβίδες κρότου-λάμψης, ενώ δεν επέτρεπαν σε κανέναν να πλησιάζει τόσο στη λεωφόρο Αμαλίας όσο και την πλατεία Συντάγματος.

Από τις 6.30 και μετά, τα πράγματα άρχισαν να ηρεμούν και οι τόνοι να πέφτουν… Αξίζει δε να τονιστεί πως σήμερα περισσότεροι από 3.000 αστυνομικοί διαφόρων υπηρεσιών μετείχαν στην επιχείρηση «Καθαρίστε την πλατεία».