[ ]
Πρόσφατες Αναρτήσεις
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΤΕΧΝΗ-ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΤΕΧΝΗ-ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
By STEVENIKO | Δευτέρα 25 Φεβρουαρίου 2013 | Posted in , | With 0 comments
Τα φαβορί είναι οι μεγάλοι νικητές της 85ης τελετής απονομής των Όσκαρ.

Η ταινία "Αrgo" του αμερικανού ηθοποιού και σκηνοθέτη Μπεν 'Αφλεκ κέρδισε το 'Οσκαρ Καλύτερης Ταινίας κατά την 85η τελετή απονομής των κινηματογραφικών αυτών βραβείων, χθες το βράδυ στο Χόλιγουντ. και μάλιστα η ανακοίνωση του βραβείου έγινε από την Πρώτη Κυρία της Αμερικής την Μισέλ Ομπάμα. Οχι, η Μισέλ Ομπάμα δεν ανέβηκε στη σκηνή για να παραδώσει το βραβείο, αλλά συνδέθηκε με το Kodak Theatre ζωντανά από τον Λευκό Οίκο.

«Καλωσήρθατε στον Λευκό Οίκο», είπε η σύζυγος του Μπαράκ Ομπάμα από την προεδρική κατοικία, φορώντας ένα ασημί φόρεμα, μετά τη σύντομη εισαγωγή του Τζακ Νίκολσον, ο οποίος βρισκόταν στη σκηνή του Dolby Theater.

Η Μισέλ Ομπάμα έκανε λόγο για ταινίες που «ανυψώνουν το πνεύμα και διευρύνουν τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε», προτού συγχαρεί όλους του υποψήφιους.

«Οι εννιά αυτές ταινίες μας ταξίδεψαν στο παρελθόν και σε όλον τον κόσμο, μας έκαναν να γελάσουμε, να κλάψουμε, να γραπωθούμε από τις πολυθρόνες μας», είπε χαρακτηριστικά η κ. Ομπάμα.

Αμέσως μετά άνοιξε τον φάκελο και ανακοίνωσε πως το βραβείο, το σημαντικότερο της βραδιάς, απονέμεται στην ταινία «Argo» του Μπεν Αφλεκ.

Λίγα λεπτά αργότερα έγραψε στο λογαριασμό της στο Twitter πως η εμπειρία της ήταν καταπληκτική και συνεχάρη τους συντελεστές του «Argo».

Ο Μπεν Αφλεκ σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής της ταινίας δήλωσε ότι «συγκλονίστηκε» όταν είδε την Πρώτη Κυρία να ανακοινώνει τη νίκη του. «Όλα αυτά με συγκλόνισαν, ήταν μια τεράστια τιμή για μένα, ήταν τέλεια», τόνισε.





Η ταινία αναφέρεται στην επιχείρηση διάσωσης από τη CIA έξι αμερικανών διπλωματών που κρατούντο όμηροι στο Ιράν, μετά την Ισλαμική Επανάσταση του 1979. Υποψήφιες για το 'Οσκαρ Καλύτερης Ταινίας ήσαν επίσης οι ταινίες "Αγάπη" (Amour) του Μίκαελ Χάινεκε, "Τα Μυθικά Πλάσματα του Νότου" του Μπεν Ζάιτλιν, Django: Ο Τιμωρός (Django Unchained) του Κουέντιν Ταραντίνο, "Οι 'Αθλιοι" του Τομ Χούπερ, "Η Ζωή του Πι" του Ανγκ Λι, "Λίνκολν" του Στίβεν Σπίλμπεργκ, "Οδηγός Αισιοδοξίας" του Ντέιβιντ Ο. Ράσελ και "Zero Dark Thirty" της Κάθριν Μπίγκελοου.

Ο γεννημένος στην Ταϊβάν Ανγκ Λι κέρδισε το δεύτερο Όσκαρ της καριέρας του για τη σκηνοθεσία της ταινίας «Η Ζωή του Πι», μιας δραματικής ταινίας σε 3D βασισμένης στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Γιαν Μαρτέλ.

Πρόκειται για μια περιπέτεια φαντασίας για ένα αγόρι στην Ινδία που επιζεί από το ναυάγιο ενός πλοίου και το οποίο βρίσκεται σε μια σωσίβια λέμβο με μια τίγρη της Βεγγάλης.

«Η Ζωή του Πι» ήταν υποψήφια για 11 Οσκαρ, ανάμεσα στα οποία και αυτό της καλύτερης ταινίας. Ο 58χρονος Λι, ο οποίος άρχισε την καριέρα του σκηνοθετώντας κινέζικες ταινίες, κέρδισε το πρώτο του Οσκαρ το 2006 για τη σκηνοθεσία της ταινίας «Βrokeback Mountain».

Επίσης η Ζωή του Πι κέρδισε τα βραβεία για Οπτικά Εφέ, Καλύτερη Μουσική και Φωτογραφία.

Ο βρετανός ηθοποιός Ντάνιελ Ντέι Λιούις κέρδισε για τρίτη φορά το Οσκαρ καλύτερου ηθοποιού ενσαρκώνοντας αυτή τη φορά τον αμερικανό πρόεδρο Αβραάμ Λίνκολν στην ταινία "Λίνκολν" του Στίβεν Σπίλμπεργκ. Με αυτό το βραβείο ο Λιούις κατακτά ένα ρεκόρ καθώς γίνεται ο πρώτος στην ιστορία του θεσμού που κερδίζει για τρίτη φορά το βραβείο του καλύτερου ηθοποιού. Στην ομιλία του ο ηθοποιός απέδωσε την τιμή που τού έγινε «στο μυστηριωδώς υπέροχο μυαλό, σώμα και πνεύμα του Αβραάμ Λίνκολν». Είχε κερδίσει το πρώτο του Οσκαρ το 1989 για την ταινία «Το Αριστερό μου Πόδι» και το δεύτερο το 2007 για την ταινία «There Will be Blood».   


Η Αμερικανίδα Τζένιφερ Λόρενς κέρδισε το 'Οσκαρ Α' γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της στην ταινία "Οδηγός Αισιοδοξίας" (Happiness Therapy). Η Λόρενς ήταν υποψήφια για το Οσκαρ Α' γυναικείου ρόλου με τις Τζέσικα Τσαστέιν ( Zero Dark Thirty), Εμανουέλ Ριβά (Αγάπη), Κουβενζανέ Γουόλις (Τα Μυθικά Πλάσματα του Νότου) και Ναόμι Γουότς (The Impossible). Δυστυχώς όμως η νεαρή ηθοποιός ήταν η άτυχη της χθεσινής βραδιάς (δείτε εδώ γιατί!).

Η Αν Χάθαγουεϊ –όπως ήταν αναμενόμενο- κέρδισε το Όσκαρ Β’ Γυναικείου Ρόλου για την ταινία «Οι Άθλιοι», που βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Γάλλου συγγραφέα Βίκτωρος Ουγκώ. Η Χάθαγουεϊ ήταν ένα από τα φαβορί για το βραβείο δεύτερου γυναικείου ρόλου.

Ο Αυστριακός ηθοποιός Κρίστοφ Γουόλτς κέρδισε το Όσκαρ Β’ Ανδρικού Ρόλου για την ταινία του Κουεντίν Ταραντίνο, «Django, Ο Τιμωρός», όπου υποδυόταν τον ρόλο ενός εκκεντρικού οδοντίατρου. «Συμμετείχαμε στο ταξίδι ενός ήρωα και ο ήρωας εδώ είναι ο Κουέντιν. Ανέβηκες στο βουνό επειδή δεν το φοβόσουν», δήλωσε ο Γουόλτς αφού παρέλαβε το πολυπόθητο αγαλματίδιο. Ο Γουόλτς κέρδισε το βραβείο έχοντας ως συνυποψήφιους τους Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Φίλιπ Σίμουρ Χόφμαν, Άλαν Άρκιν και Τόμι Λι Τζόουνς.


Η αυστριακή ταινία «Αγάπη» κέρδισε την Κυριακή το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, κατά την 85η απονομή των βραβείων, στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια. Η ταινία, σε σκηνοθεσία του Μάικλ Χάνεκε, η οποία θεωρείτο ένα από τα φαβορί, εξιστορεί τον καθημερινό αγώνα επιβίωσης ενός ζευγαριού ηλικιωμένων στο Παρίσι, καθώς η γυναίκα βρίσκεται στο τελικό στάδιο της ζωής της.

Το 'Οσκαρ καλύτερου τραγουδιού κέρδισε η βρετανίδα τραγουδίστρια Αντέλ για το "Skyfall" , θέμα της ομώνυμης τελευταίας ταινίας του Τζέιμς Μποντ.Η 24χρονη σταρ, η οποία είχε τραγουδήσει το "Skyfall" λίγα λεπτά νωρίτερα κατά την έναρξη της 85ης τελετής των 'Οσκαρ, παρέλαβε το χρυσό αγαλματίδιο με δάκρυα στα μάτια. "Είναι υπέροχο", δήλωσε συγκινημένη και αμέσως πρόσθεσε: "Και εσείς είστε υπέροχοι".

Καλύτερη ταινία κινουμένων σχεδίων αναδείχθηκε το Brave, ενώ το Όσκαρ κοστουμιών πήρε η Άννα Καρένινα. Το Λίνκολν κέρδισε το Όσκαρ Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης. Στην κατηγορία ηχητικού μιξάζ ισοψήφισαν δύο ταινίες (Zero Dark Thirty και Skyfall).

Αναλυτικά οι νικητές των 85ων βραβείων Οσκαρ είναι:

-Οσκαρ καλύτερης ταινίας: «Argo» του Μπεν Άφλεκ.

-Οσκαρ Καλύτερου Ηθοποιού: Ντάντιελ Ντέι-Λιούις

- Οσκαρ Καλύτερης Ηθοποιού: Τζένιφερ Λόρενς

- Οσκαρ Β' Ανδρικού ρόλου: Κριστόφ Βαλτς κέρδισε για την ταινία «Τζάνγκο ο Τιμωρός»-Django Unchained- του Κουέντιν Ταραντίντο

-Οσκαρ Β' Γυναικείου ρόλου: Αν Χάθαγουεϊ για την ταινία « Οι Άθλιοι» -Les Miserables- του Τομ Χούπερ.

- Η αυστριακή «Amour» του Μίκαελ Χάνεκε καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας.

-Ο Ανγκ Λι κέρδισε το Οσκαρ σκηνοθεσίας για την ταινία «Η Ζωή του Πι».

- Καλύτερης Ταινίας Animation στο Brave της Pixar.

- Ο Κλαούντιο Μιράντα κέρδισε το βραβείο Καλύτερης Φωτογραφίας με την ταινία «Η Ζωή του Πι», κατά την απονομή των φετινών Όσκαρ.

- Η ίδια ταινία κέρδισε και το Οσκαρ Οπτικών Εφέ.

-Το Οσκαρ Καλύτερης Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης κέρδισαν οι Ρικ Κάρτερ και Τζιμ Έρικσον για την ταινία «Λίνκολν».

-Καλύτερο τραγούδι κρίθηκε το Skyfall της Adele για την ομότιτλη ταινία του Τζέιμς Μποντ.

- Το Οσκαρ διασκευασμένου σεναρίου κέρδισε ο Κρις Τέριο για το «Argo» ενώ για την ίδια ταινία κέρδισε το Οσκαρ μοντάζ ο Γουίλιαμ Γκόλντενμπεργκ.

- Το Οσκαρ κοστουμιών κέρδισε η «Άννα Καρένινα» για την Ζακλίν Ντουράν σε μια ταινία που δεν πολυακούστηκε, παρά το «πρεστίζ» της «μοντέρνας» μεταφοράς (ίσως αυτό να ήταν το πρόβλημα).

-Όσκαρ μακιγιάζ και κομμώσεων δόθηκαν για την ταινία «Οι Άθλιοι» στους Λίζα Γουέσκοτ και Τζούλι Ντάρτνελ.

-Οσκαρ καλύτερου ηχητικού μοντάζ δόθηκε εξ ημισείας στα “Zero Dark Thirty” και “Skyfall”.


Πηγή: protothema
By STEVENIKO | Κυριακή 24 Φεβρουαρίου 2013 | Posted in , | With 0 comments
Γνωρίστε την Αθήνα με ένα διαφορετικό τρόπο!

Το μόνο που χρειάζεται για να έχεις μια μοναδική ξενάγηση και να γνωρίσεις την αρχαία ιστορία της Αθήνας, είναι ένα τηλεφώνημα για να επιβεβαιώσεις τη συμμετοχή σου.
Είναι μια μοναδική ευκαιρία να γνωρίσουμε την πόλη μας και να περάσουμε καλά χωρίς να ξοδευτούμε.

Το Μάρτιο διοργανώνονται επιμορφωτικές βόλτες στον πολιτιστικό πλούτο και στις ομορφιές της πόλης,  από έμπειρους  και εξειδικευμένους  ξεναγούς,  μέσα από το πρόγραμμα των δωρεάν ξεναγήσεων που προσφέρει ο Οργανισμός Πολιτισμού, Αθλητισμού & Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων σε συνεργασία με το Σωματείο Διπλωματούχων Ξεναγών.
Σημειωτέον οι ξεναγοί προσφέρονται εθελοντικά.


ΣΑΒΒΑΤΟ  2  ΜΑΡΤΙΟΥ 2013
ΟΔΟΣ ΑΙΟΛΟΥ, ώρα 10.30
Ξεναγός : Γαλανοπούλου Στέλλα
Σημείο συγκέντρωσης : εκκλησία Αγ. Ειρήνης
ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΠΕΝΑΚΗ (Αίθουσα Λαϊκής Τέχνης), ώρα 10.30
Ξεναγός : Μεντρινού Μαρία
Σημείο συγκέντρωσης : είσοδος Μουσείου, Κουμπάρη 1 & Βασ. Σοφίας

ΚΥΡΙΑΚΗ  3  ΜΑΡΤΙΟΥ  2013
ΑΡΧΑΙΑ ΑΓΟΡΑ, ώρα 10.30
Ξεναγοί : Όλγα Παπαδοπούλου, Σίννυ Στεφανίδου
(Θα υπάρχει ξεχωριστή  ξενάγηση για παιδιά).
Σημείο συγκέντρωσης : είσοδος αρχαιολογικού χώρου,  Αδριανού 24, έναντι Αγ. Φιλίππου
ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ ΜΟΥΣΕΙΟ, ώρα 10.30
Ξεναγός : Μαρία Μεντρινού
Σημείο συγκέντρωσης : είσοδος Μουσείου, (Βασ. Σοφίας 22)

ΣΑΒΒΑΤΟ  9  ΜΑΡΤΙΟΥ 2013
ΕΘΝΙΚΟ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ (Ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων), ώρα 10.30
Ξεναγός : Ασημένια Γκόγκου
Σημείο συγκέντρωσης : είσοδος Μουσείου, Τοσίτσα 1
ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΗΣ ΠΟΛΕΩΣ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ, ώρα 10.30
Ξεναγός : Άρτεμις Σκουμπουρδή
Σημείο συγκέντρωσης : είσοδος Μουσείου, Παπαρηγοπούλου 7 – Πλατεία Κλαυθμώνος                                   
ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ, ώρα 10.00
Ξεναγός : Μαρία Κατσιάνου
Σημείο συνάντησης : είσοδος Μουσείου

ΚΥΡΙΑΚΗ  10  ΜΑΡΤΙΟΥ  2013-02-19
ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΠΛΑΤΩΝΟΣ, ώρα 10.30
Ξεναγός : Μαριέττα Κωνσταντίνου
Σημείο συγκέντρωσης : Ναός Αγ. Τρύφωνα

ΣΑΒΒΑΤΟ  16  ΜΑΡΤΙΟΥ  2013
ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ, ώρα 10.15
Ξεναγός : Ασημένια Γκόγκου
Σημείο συγκέντρωσης : είσοδος  Μουσείου
ΜΟΥΣΕΙΟ ΙΣΛΑΜΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ (ΜΠΕΝΑΚΗ), ώρα 10.30
Ξεναγός : Θεώνη Καμπρά
Σημείο συγκέντρωσης : είσοδος Μουσείου, Διπύλου 12 & Ασωμάτων

ΚΥΡΙΑΚΗ  17 ΜΑΡΤΙΟΥ  2013
ΑΡΧΑΙΑ ΑΓΟΡΑ, ώρα 10.30
Ξεναγός : Μαρία Κατσιάνου
Σημείο συγκέντρωσης : είσοδος αρχαιολογικού  χώρου, Αδριανού 24, έναντι Αγ. Φιλίππου

ΚΥΡΙΑΚΗ  24  ΜΑΡΤΙΟΥ  2013
ΕΘΝΙΚΟ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ (Μηχανισμός των Αντικυθήρων), ώρα 10.30
Ξεναγός : Μαρία Κατσιάνου
Σημείο συγκέντρωσης : είσοδος Μουσείου, Τοσίτσα 1

ΣΑΒΒΑΤΟ  30  ΜΑΡΤΙΟΥ  2013
ΒΟΡΕΙΑ ΚΛΙΤΥΣ ΑΚΡΟΠΟΛΕΩΣ, ώρα 10.30
Ξεναγός : Λαυρεντία Γιαννόλα
Σημείο συγκέντρωσης : είσοδος Μουσείου Κανελλοπούλου, Πανός και Θεωρίας 12, Πλάκα

ΚΥΡΙΑΚΗ  31  ΜΑΡΤΙΟΥ  2013
Α΄ ΚΟΙΜΗΤΗΡΙΟ, ώρα 10.30
Ξεναγός : Χάρις Βελαχουτάκου
Σημείο συγκέντρωσης : είσοδος Κοιμητηρίου
ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ, ώρα 10.30
Ξεναγός : Στέλλα Γαλανοπούλου
Σημείο συγκέντρωσης : είσοδος Μουσείο, Ερμού 148

Για τις  ξεναγήσεις στα Μουσεία είναι απαραίτητη η δήλωση συμμετοχής στα τηλέφωνα 210 3243022-23.

Και μην ξεχνάτε, κάθε Κυριακή στις 12.00, γίνεται δωρεάν ξενάγηση στη μόνιμη συλλογή   της Δημοτικής Πινακοθήκης – κτήριο Μεταξουργείου (Λεωνίδου και Μυλλέρου),  από τον ξεναγό  Δημήτρη Νοταρά και την υπάλληλο του Ο.Π.Α.Ν.Δ.Α εικαστικό Κάλλη  Πετροχείλου.

Για περισσότερες πληροφορίες  οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να απευθύνονται  στα τηλέφωνα 210 3243022 & 210 5202421 της Πινακοθήκης του Δήμου Αθηναίων. 


Πηγή: protothema
By STEVENIKO | Παρασκευή 22 Φεβρουαρίου 2013 | Posted in , | With 0 comments
Στο δρόμο για τα Όσκαρ


Όσκαρ, Όσκαρ, Όσκαρ και... Κάννες. Τρεις υποψήφιες για Όσκαρ ταινίες και μία βραβευμένη (με δύο βραβεία) στην Κρουαζέτ σπρώχνονται για να προλάβουν την τελετή της απονομής. Δεν είναι απαραίτητα οι καλύτερες ταινίες της σεζόν, αλλά είναι απαραίτητες αν θέλετε να έχετε άποψη για τα βραβεία. Ιδίως για την ταινία της Κάθριν Μπίγκελοου: Τι θέση παίρνει το «Zero Dark Thirty» απέναντι στα στρατιωτικά βασανιστήρια; Η απεικόνισή τους συνεπάγεται και προώθησή τους; Πόση αλήθεια κρύβει η ιστορία της σύλληψης του Μπιν Λάντεν; Έχει σημασία; Πόσα ωραία αντρικά κορμιά μπορούν να χωρέσουν σε μια ταινία;


(3) Zero Dark Thirty
Της Κάθριν Μπίγκελοου. Δραματική, 2012, ΗΠΑ. 2 ώρες και 37 λεπτά. Με τους: Τζέσικα Τσαστέιν, Μαρκ Στρονγκ, Κρις Πρατ, Τζένιφερ Ιλ



Η Κάθριν Μπίγκελοου γεννήθηκε για να σκηνοθετεί σκηνές δράσης – υπόκωφης ενίοτε, εκρηκτικής άλλοτε – σα να είχε πέσει σε καζάνι με τεστοστερόνη όταν ήταν μικρή (θυμηθείτε την - καλύτερη - ταινία της «Point Break»). Με την επιτυχία του «Hurt Locker», η Μπίγκελοου απέκτησε το στάτους της αυθεντίας σε θέματα απεικόνισης του αμερικανικού στρατού και προσέλκυσε ένα κάρο αντιδράσεις όταν, περνώντας πια στο «Zero Dark Thirty», έδειξε σκηνές βασανιστηρίων ως μέρος της διαδικασίας αναζήτησης του Οσάμα Μπιν Λάντεν. Η αλήθεια είναι πως οι σκηνές των βασανιστηρίων, άσχετα με το αν τελικά είχαν ή δεν είχαν καταλυτική επίδραση στο αποτέλεσμα της έρευνας της CIA, ανήκουν σε μια άχαρη πρώτη εισαγωγή στην ιστορία καθώς η Τζέσικα Τσαστέιν, μοναχική καουμπόι στην έρημο των κακών Αράβων (όπως δείχνει η ταινία), αναλαμβάνει το μακρύ δρόμο της εύρεσης του Μπιν Λάντεν.

Η πρώτη αυτή ώρα είναι άχαρη κυρίως γιατί δεν περιέχει δράση. Και σε όσα σημεία υπερτερεί ο διάλογος, η ταινία της Μπίγκελοου απλά δεν πείθει, λόγω είτε απροσδιόριστης κατεύθυνσης, είτε ασαφούς ρυθμού. Είναι κρίμα γιατί, αν και σε σαφώς πιο μαζεμένους τόνους απ’ ό,τι υπαγορεύει το αμερικανικό πάθος – και το τραύμα –, το «Zero Dark Thirty» πραγματικά αποστομώνει όταν ανεβαίνουν οι παλμοί. Στην τελική σεκάνς δε, κατά την οποία εισβάλλουν οι στρατιώτες στην κρυψώνα του Μπιν Λάντεν, δεν τίθεται καν θέμα πειστικότητας: νιώθεις πως βλέπεις ντοκιμαντέρ. Υπάρχουν πολλές ενστάσεις, όπως το τελευταίο απογοητευτικό πλάνο, αλλά το σημαντικό τελικά είναι πως το «Zero Dark Thirty» στρέφει, εκτός αίθουσας, τη συζήτηση σε σημαντικά ζητήματα περί ηθικής και ευθύνης. Μπορεί να μην ξέρει πώς να «μιλήσει», αλλά με κάποιον τρόπο καταφέρνει να κάνει τους άλλους να μιλήσουν γι’ αυτό. Χωρίς κανένα βασανιστήριο.


(3) Μαθήματα ενηλικίωσης / The Sessions
Του Μπεν Λούιν. Δραματική κομεντί, ΗΠΑ, 2012. 1 ώρα και 35 λεπτά. Με τους: Τζον Χοκς, Έλεν Χαντ, Γουίλιαμ Χ. Μέισι.



Μια φωτεινή ταινία βασισμένη στην πραγματική ιστορία του Μαρκ Ο’ Μπράιαν, ενός παραπληγικού συγγραφέα, ο οποίος αποφασίζει στα 38 του, κόντρα στις καθολικές πεποιθήσεις του, να κάνει για πρώτη φορά έρωτα – εκτός γάμου φυσικά - με τη βοήθεια μιας σεξο-θεραπεύτριας. Παρά τη μια κάποια δόση τηλεοπτικής χροιάς στην κινηματογράφιση, τα «Μαθήματα ενηλικίωσης» είναι μια ενήλικη ταινία για έναν ενήλικα με αναπηρία – χιουμοριστική και γλυκιά και, φυσικά, ωραιοποιημένη.

(3) Ο έρωτας της βασίλισσας / A Royal Affair
Του Νίκολαϊ Άρσελ. Δραματική, 2012, Δανία. 2 ώρες και 17 λεπτά. Με τους: Αλίσια Βικάντερ, Μαντς Μίκελσεν, Μίκελ Μπο Φέλσγκαρντ



Ο «Έρωτας της βασίλισσας» αφηγείται την ιστορία της Βασίλισσας Καρολίνας της Δανίας, η οποία βρέθηκε από ανέμελο κοριτσάκι στην Αγγλία να παντρεύεται τον Βασιλιά Κρίστιαν τον 7ο της Δανίας, να παραμελείται απ’ αυτόν και να ερωτεύεται εν τέλει τον γιατρό και σύμβουλό του, Γιόχαν Στρούνζε. Συμβατική αφηγηματικά, αλλά καθ’ όλα απολαυστική, με τον πάντα υπέροχο Μαντς Μίκελσεν.

(2) Λώρενς για πάντα / Laurence anyways
Του Ζαβιέ Ντολάν. Δραματική, 2012, Καναδάς. 2 ώρες και 48 λεπτά. Με τους: Μελβίλ Πουπό, Σουζάν Κλεμάν, Ναταλί Μπαΐ



Ο Ζαβιέ Ντολάν αγαπά πολύ το ρητό «Οι καλοί καλλιτέχνες δε δανείζονται, αλλά κλέβουν» (αλλά μάλλον δεν το έχει καταλάβει πλήρως). Η ταινία του για έναν άντρα, ο οποίος αποφασίζει να αλλάξει φύλο και να παραμείνει παντρεμένος με τη γυναίκα του, είναι ένα άκρως πληθωρικό, φορμαλιστικό συνονθύλευμα χαοτικών αναφορών. Όχι τίποτα άλλο, αλλά με όλη αυτή την προσοχή στο στιλ και παρά τις σχεδόν τρεις ώρες αφήγησης, δε μαθαίνεις ουσιαστικά τίποτα για αυτόν τον άνθρωπο με την τόσο ενδιαφέρουσα – δυνητικά – ιστορία. Χαζεύεις όμως ρούχα, σκηνικά και μουσικές.


Πηγή: protothema
By STEVENIKO | Πέμπτη 21 Φεβρουαρίου 2013 | Posted in , | With 0 comments
Η συγγραφέας-δημοσιογράφος Σοφία Αδαμίδου "γνώρισε" την Κατερίνα Γώγου όταν ήταν έφηβη. Μαζί με τον Λουντέμη, τον Εξυπερύ, τον Ασίζ Νεσίν, τον Ρίτσο και τον Χικμέτ.

"Παράξενος συνδυασμός, αλλά τα έχει αυτά η εφηβεία", λέει, για να εξηγήσει τη δική της λογοτεχνική και φιλοσοφική επιρροή: "Εκείνη τη χρονιά με τις 'Κερασιές θ΄ανθίσουν και φέτος', τον 'Μικρό Πρίγκιπα', το 'Κάνε κάτι Μετ', 'ο Αρίοστος ο Προσεκτικός' και το 'Αν η μισή μου καρδιά', που μου έκανε δώρο ο πατέρας μου, διάβασα και το 'Τρία κλικ', που μου χάρισε μια φίλη μου. Πολύ διαφορετικό απ΄ όλα τα άλλα, αλλά γοητευτικό ταξίδι παρά την σκληρότητα και την οργή του".

Πριν λίγες ημέρες στο θέατρο Τζένη Καρέζη ανέβηκε το έργο της "Πέρασα με κόκκινο", ένα πολιτικό έργο που έγραψε για την πρόωρα χαμένη ποιήτρια-ηθοποιό Κατερίνα Γώγου. Ο σκηνοθέτης Κοραής Δαμάτης είδε την ηρωΐδα σαν.... "ρέουσα και διάφανη, να πλέει σαν μεγάλο έμβρυο μες σε μια χαώδη κοιλιά", γράφει στο πρόγραμμα, και "μ’ αρέσει πολύ αυτή η εικόνα", λέει η συγγραφέας του έργου.

"Είμαι πολύ ευτυχισμένη γι’ αυτή τη συνεργασία. Και όλες αυτές οι λίγες συνεργασίες μου στο θέατρο είναι εξαιρετικές. Ο Κοραής είναι ένας σκηνοθέτης που θαύμαζα πάντα. Και ο τρόπος που εμβάθυνε με δικαιώνει σαν συγγραφέα".

Επανέρχεται στην παλιά της, νεανική γνωριμία με την Κατερίνα Γώγου: "Ένας άλλος κόσμος, η άλλη όψη του νομίσματος. Κουβαλούσα πάντα μαζί μου εκείνο το 'Όταν ακούω Κατερίνα τρομάζω'. Όμως προχωρούσα. Μάθαινα. Άκουγα. 'Μη με σταματάς. Ονειρεύομαι. Και ήξερα και πρόσεχα... Πάντα το θυμόμουν... ό,τι μαθαίνεις μικρός δεν το ξεχνάς... 'Ξέρω πως ποτέ δεν σημαδεύουνε στα πόδια. Στο μυαλό είναι ο Στόχος, το νου σου ε'; Και να που ήρθε η στιγμή 20 χρόνια σχεδόν από τη 'φυγή' της να ξανασυναντηθώ μαζί της. Εκείνη πάντα νέα. Εγώ σε μεγάλη απόσταση από την εφηβεία, μάλλον μεγάλωσα και ίσως άλλαξα. Άλλαξα; Δεν ξέρω. Πάντως, τώρα την καταλαβαίνω καλύτερα. Τώρα τη γνώρισα καλύτερα. Κι όταν θέλησα να τη φέρω στο φως της σκηνής -όπως σωστά είχε κάποτε μαντέψει- τη συμβουλεύτηκα. Κράτησα οδηγό μου εκείνο το.... 'μην πιάσει κανείς και κάνει κάνα σενάριο έτσι, πολύ ροκ, τίποτα βαρύ αντεργκράουντ, όχι γιατί δεν είμαι εκεί, αλλά όχι μόνον'. Αυτό το 'όχι μόνον' το αναζήτησα επίμονα και νομίζω ότι το βρήκα στην ίδια της την ποίηση. Το σενάριο της ζωής της το έγραψε η ίδια. Εγώ απλά το ξαναβρήκα στο έργο της. Και η ποίησή της δεν περιλαμβάνει μόνο εκείνην, τη Μυρτώ και τη Γιούλα, τον πατέρα της, τους φίλους της, τους συντρόφους της, τους έρωτές της, αλλά τον Άνθρωπο. Την αγωνία και την πάλη του Ανθρώπου για ένα δικαιότερο κόσμο. 'Ανθρακωρύχοι της ζωής κανονίστε τα ρολόγια σας... Σπάστε τα εκεί. Σπάστε τη ζωή που μας τσακίζει!"- μας προτρέπει η Γώγου.


(Φωτογραφία: Θεατρική παράσταση "Πέρασα με κόκκινο")

Όταν ξαναδιάβασε την ποίηση της, μετά από μια συζήτηση που είχε με την ηθοποιό Τζένη Κόλλια "είδα πόσο επίκαιρη είναι η ποίησή της και συνειδητοποίησα πόσο άδοξο ήταν το τέλος της. Κέντρισε το ενδιαφέρον μου γι’ αυτή τη σκηνή αναμέτρηση του χρόνου με τα αδικαίωτα θέλω ενός ανθρώπου που χάθηκε σαν ένα χάρτινο καραβάκι, την στιγμή που 'στο χέρι της μια βαριά αλυσίδα' την έκανε να φωνάζει 'Μπροστά. μπροστά κι άλλο! τόσο θέλει απ' την υποταγή στην εξέγερση, απ' το όλοι ή κανένας απ' το όλα ή τίποτα'".

Η έρευνα που έκανε την οδήγησε στο εξής συμπέρασμα: "Πέρα από τα παιδικά της χρόνια που την σημάδεψαν και την καθόρισαν, είδα ότι δεν ήταν τόσο το βιογραφικό κομμάτι της ζωής της που είχε για μένα το ενδιαφέρον. Επικέντρωσα στο ποιητικό της έργο, που εκτός από βιωματικό ήταν και βαθύτατα κοινωνικό. Θεωρούσε καθήκον της να μιλήσει... Μίλησε απλά, για ό,τι την πονούσε. Πόναγε διπλά για ό,τι δεν μπορούσε να αλλάξει. Η καλλιτεχνική δημιουργία, όπως και η απαισιοδοξία της, ήταν η διέξοδος από την εσωτερική σύγκρουσή της με τον κόσμο ή με το άμεσο περιβάλλον της. Η δημιουργία της είναι η πρόσκαιρη κατάργηση ενός κλίματος και η μετάβαση σ' ένα άλλο, που κατασκευάζει η Γώγου ως δημιουργός, όπου και καταφεύγει για να ανασαίνει άνετα μέσα της. 'Χάθηκαν έννοιες πρωταρχικές, όπως: σεβασμός, αλληλεγγύη, ελευθερία, αγάπη', φώναζε και αγωνιζόταν, όπως μπορούσε, με όσα όπλα διέθετε, για όσο οι δυνάμεις της θα της το επέτρεπαν. Πρέσβευε ότι 'Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος'".

Τελικά η Γώγου ήταν το σύμβολο μιας εποχής ή απλά μια επαναστατημένη και αιώνια έφηβη;

"Και τα δύο. Με το έργο της προβάλει οξύτατα τη διαμαρτυρία και την αγανάκτησή της για τις τερατώδεις δυνατότητες του κοινωνικού μηχανισμού να καταστρέφει τον άνθρωπο και την ζωή. Άνθρωπος ασυμβίβαστος, μέσα από τους οργισμένους στίχους της καταδίκαζε τον πόνο και την αθλιότητα γύρω της, αλλά την τελευταία στιγμή έστρεψε την πλάτη στη ζωή και το σύστημα, εξουθενωμένη από ένα βαθύ αίσθημα ματαιότητας".

Λίγους μήνες πριν παιζόταν με μεγάλη επιτυχία στη θεατρική σκηνή η ζωή της Σωτηρίας Μπέλλου που επίσης είχε γράψει η Αδαμίδου.

Πάντα οι τσακισμένοι άνθρωποι "εμπνέουν" τη λογοτεχνία και το θέατρο;

"Ναι… και μάλλον οι αδικαίωτοι εν ζωή θα έλεγα. Με έναν μεταφυσικό τρόπο διεκδικούν νομίζω λίγο φως στα κομμάτια εκείνα της ψυχής τους που έμειναν ανερμήνευτα". Υπάρχουν όμως ομοιότητες στη ζωή των δύο γυναικών;

"Η Σωτηρία (Μπέλου) και η Κατερίνα Γώγου έχουν κάτι κοινό.... Είναι δύο εντελώς διαφορετικές προσωπικότητες. Τα μόνο ίσως κοινά είναι ότι και οι δύο έδωσαν από τη μια τον προσωπικό αγώνα με την μοναξιά, αλλά από την άλλη τόλμησαν, προκάλεσαν, δεν δίστασαν μπροστά σε κοινωνικά πρέπει, αντιστάθηκαν με μέτρο τις δικές τους ιδέες, διεκδίκησαν το δικαίωμα της ελευθερίας, της αυτοδιάθεσης. Και οι δύο αγωνίστηκαν -η καθεμιά από το δικό της ιδεολογικό στρατόπεδο, η Μπέλλου με το ΕΑΜ και το ΚΚΕ, η Γώγου κάτω από την σημαία της Αναρχίας- για τον άνθρωπο, αντιπαλεύοντας το άδικο. Διεκδίκησαν με τον δικό τους ξεχωριστό τρόπο το δικαίωμα στην οργή και την ουτοπία, στο όνειρο, την αλήθεια και την επανάσταση. Από την άλλη όμως η Μπέλλου σιχαινόταν τις ουσίες και τις εξαρτήσεις ενώ η Γώγου φλέρταρε μ’ αυτές μη μπορώντας να ξεφύγει από τα προσωπικά της αδιέξοδα, εγκαταλείποντας τον αγώνα για μια καλύτερη κοινωνία".


(Φωτογραφία: Θεατρική παράσταση "Πέρασα με κόκκινο")

Την γοητεύουν και την οδηγούν στο να γράψει περισσότερο γυναικείες φιγούρες;

"Όχι μόνο γυναίκες. Με γοητεύουν οι ξεχωριστοί άνθρωποι, θετικοί και αρνητικοί ήρωες. Το πρώτο θεατρικό που έγραψα για πρόσωπο, ήταν ο Χαλεπάς. Μια προσωπικότητα που με ενδιέφερε να εξερευνήσω. Ένα έργο το οποίο βραβεύτηκε από το ΥΠΠΟ. Μ’ ενδιαφέρουν όλα εκείνα τα πρόσωπα που ξεχωρίζουν με τη ζωή και το έργο τους, αλλά ταυτόχρονα, άλλα είναι παρεξηγημένα γιατί πολύ λίγα γνωρίζουμε για την ζωή που έζησαν η οποία δικαιολογεί σε ένα βαθμό τις επιλογές τους, ενώ άλλα είναι άγνωστα στο ευρύ κοινό -κυρίως στους νέους- παρά το ότι είναι σπουδαίες μορφές".

Υπάρχουν κάποια ακόμη πρόσωπα που "ειλικρινά είναι τόσα πολλά τα πρόσωπα αυτά που μ’ ενδιαφέρουν που μακάρι να μου δοθεί η ευκαιρία και ο χρόνος να φωτιστούν στη σκηνή. Η αλήθεια είναι ότι από μικρή τα αγαπημένα μου αναγνώσματα ήταν οι βιογραφίες. Πολλοί φίλοι μού λένε να μην καταχωρηθώ στο χώρο ως βιογράφος. Σκέφτομαι γιατί οι Αμερικάνοι το κάνουν στις ταινίες χωρίς φόβο. Εμείς έχουμε το θέατρο και πολλά πρόσωπα που αξίζουν προσοχής. Από την άλλη, είναι πολλοί εκείνοι που μου προτείνουν να κάνεις τον τάδε, την τάδε, αυτόν, εκείνον… Πάντως έχω γράψει και άλλα θεατρικά -που δεν στηρίζονται σε βιογραφίες- που ακόμη δεν έχουν ανέβει και δεν ξέρω αν θα έχουν αυτή την τύχη και θέλω πολύ να γράψω κάτι για όσα ζούμε. Αυτό ξεκινάει από την δική μου ανάγκη και το ψάχνω. Ένα πρόσωπο που με απασχόλησε -όχι επώνυμο- αλλά υπαρκτό είναι μια Αντάρτισσα του Δημοκρατικού Στρατού και ήδη έχω ολοκληρώσει τη συγγραφή του μονολόγου και πρόκειται να ανέβει την επόμενη θεατρική σαιζόν".

"Όμως υπάρχουν κι άλλα πρόσωπα που διεκδικούν μέσα μου το δρόμο προς τη σκηνή. Ένα από αυτά είναι ο Τσιτσάνης που πρόκειται να κάνουμε μαζί με τον Κώστα Σπυρόπουλο, το καλοκαίρι. Και άλλα όμως που ελπίζω σύντομα να μπορώ να τα δημοσιοποιήσω όταν θα έχουν με ένα τρόπο πάρει το δρόμο τους. Τα πρόσωπα αυτά είναι Έλληνες και ξένοι. Θα σας πω μερικούς ξένους όπως ο Μαγιακόφσκι και ο Γιεσένιν, ο Πωλ Βερλαίν και ο Ρεμπώ, αλλά και η Λιουντμίλα Παβλιτσένκο η σπουδαιότερη γυναίκα 'σνάιπερ' (ελεύθερος σκοπευτής) του Κόκκινου Στρατού, κ.ά".

Γιατί θα πρέπει να δει κάποιος σήμερα αυτό το έργο: Το έργο "Πέρασα με κόκκινο" είναι ένα πολιτικό έργο, βγαλμένο όμως μέσα από τον ανθρώπινο πόνο, έναν πόνο βιωμένο με το πιο βαρύ τίμημα και την παραίτηση, ενός επαναστατημένου μυαλού, αλλά υποταγμένου στην συστημική πρέζα... Ενός ευαίσθητου δέκτη που πριν τρεις δεκαετίες έβλεπε ότι "Άνθρωποι πηδάνε από τα μπαλκόνια τους ανεμίζοντας την κάρτα ανεργίας". Και από την άλλη "Ζήσαμε σκυμμένοι αιώνες αδικίας. Αιώνες μοναξιάς" και την ίδια στιγμή προτρέπει "Θα 'ρθεί καιρός που θ΄ αλλάξουν τα πράματα".

Η Σοφία Αδαμίδου, πτυχιούχος της Νομικής Σχολής Αθήνας, πτυχιούχος του Τμήματος Διοίκησης και Οικονομίας των ΤΕΙ Αθήνας και του Κολεγίου Δημοσιογραφικών Σπουδών με άδεια δικηγόρου και χωρίς ποτέ να ασκήσει το επάγγελμα εξέδωσε δύο ποιητικές συλλογές, "Υπάρχει μια χώρα που σου μοιάζει" και "Στην αγορά του χρόνου ανειδίκευτη", καθώς και την βιογραφία της Σωτηρίας Μπέλλου "Πότε ντόρτια, πότε εξάρες", ενώ ετοιμάζεται να εκδώσει το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο "Γελάστε, αλλά μη με λυπηθείτε".

Για το θέατρο έγραψε: "Σωτηρία με λένε" που ανέβηκε για δύο σαιζόν (2007- 2008 και 2008-2009) στο θέατρο "Στοά" και από το "Σατυρικόν" θέατρο της Κύπρου (2010). Πέρσι ανέβηκε, εμπλουτισμένο με νέα στοιχεία στο θέατρο "Κάππα", με τίτλο "Σωτηρία Μπέλλου - η περιπλανώμενη ζωή μιας ρεμπέτισσας".

Έκανε τη θεατρική διασκευή του "Κατάδικου" του Κωνσταντίνου Θεοτόκη, που παρουσιάζεται από το "Οικείο Θέατρο" σε σκηνοθεσία Μίλτου Δημουλή.

Έγραψε, επίσης, τον θεατρικό μονόλογο "Μυρτιά", βασισμένο στο ημερολόγιο μιας αντάρτισσας και το θεατρικό "Ο πόνος είναι άντρας" (βασισμένο στη ζωή του μεγάλου Έλληνα γλύπτη Γιαννούλη Χαλεπά), βραβεύτηκε στο διαγωνισμό Κρατικών Βραβείων θεάτρου του Υπουργείου Πολιτισμού (2010). 


Πηγή: nooz
By STEVENIKO | Τετάρτη 20 Φεβρουαρίου 2013 | Posted in , | With 0 comments
Μετά την επιτυχημένη παρουσίασή της στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών τον Απρίλιο του 2012 η Ασκητική του Καζαντζάκη φιλοξενείται στην Αίθουσα Νίκος Σκαλκώτας του Μεγάρου, τον Μάρτιο του 2013 για έξι παραστάσεις.

Ο Νίκος Καζαντζάκης, αναγνωρισμένος όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην παγκόσμια πνευματική σκηνή, είναι ο πιο μεταφρασμένος Έλληνας συγγραφέας. Σε πολλά σημαντικά πανεπιστήμια του εξωτερικού υπάρχουν έδρες για τη μελέτη του έργου του, αλλά και σύλλογοι φίλων του Καζαντζάκη.

Η "Ασκητική" είναι το πιο γνωστό και πολυδιαβασμένο φιλοσοφικό του έργο. Αποτελεί, δε, τη "Βίβλο" των ιδεών του συγγραφέα.

"Να είσαι ελεύθερος άνθρωπος, να παλεύεις χωρίς να καταδέχεσαι να ζητάς ανταμοιβή, αυτό είναι η αληθινή ελευθερία".

Η παρουσίαση της Ασκητικής στο Μέγαρο Μουσικής είναι μια τολμηρή απόπειρα παρουσίασης του φιλοσοφικού λόγου του συγγραφέα με δραματική μορφή, ώστε ο θεατής να αποκτήσει μια πρωτόγνωρη, πιο ουσιώδη επικοινωνία με τις μεγάλες αγωνίες και τα ιδανικά του Νίκου Καζαντζάκη.

Ο λόγος της Α Σ Κ Η Τ Ι Κ Η Σ μας οδηγεί σε άγνωστα μονοπάτια της ανθρώπινης εμπειρίας αποκαλύπτοντας, ταυτόχρονα, πολλές μεταφυσικές αλήθειες. Μας διαπαιδαγωγεί στον αγώνα της ζωής και μας διδάσκει ότι μέσα από τις δυσκολίες και τις αιματηρές μάχες, αν ο άνθρωπος δεν φοβηθεί να αντιμετωπίσει τη φθορά του αλλά και το εσωτερικό του μεγαλείο, θα μπορέσει να απαντήσει στα μεγάλα ερωτηματικά της ζωής και να βρει τη λύτρωση.

Έσοδα θα διατεθούν στο "Δίκτυο για τα δικαιώματα του παιδιού".



Συντελεστές:
Θεατρική προσαρμογή - Σκηνοθεσία: Πάνος Αγγελόπουλος
Μουσική: Δημήτρης Παπαδημητρίου
Σκηνικά - Κοστούμια: Mάιρα Βαζαίου
Καλλιτεχνική διεύθυνση: Ανδρομάχη Μοντζολή
Σχεδιασμός Φωτισμού: Γιώργος Πουλίδης

Παίζουν οι ηθοποιοί: Γιάννης Θωμάς, Θάλεια Αργυρίου, Σοφία Κομηνέα, Δημήτρης Γρηγοριάδης, Λευτέρης Βλάχος, Νίτσα Μαμουζέλου και ο Γιώργος Κολιοβέτας
Χορός: Ομάδα Θεάτρου της Ημέρας

Ημέρα & Ώρα:
1, 2, 3 & 8, 9, 10 Μαρτίου στις 20.00

Τιμές εισιτηρίων:
Ζώνη Α: 30€
Ζώνη Β: 25€
Φοιτητικά: 20€

Προπώληση εισιτηρίων:
Τηλεφωνικά: 210 7282 333 (Δευτέρα - Παρασκευή 10.00- 18.00 / Σάββατο 10.00 - 14.00) 
Ομήρου 8 (Δευτέρα - Παρασκευή 10.00 - 16.00)

Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, Βασ. Σοφίας & Κόκκαλη
Τηλέφωνο επικοινωνίας: 210 7282 333

Πηγη: nooz
By STEVENIKO | Τρίτη 19 Φεβρουαρίου 2013 | Posted in , | With 0 comments
“Η Ελλάδα τελείωσε. Είναι νεκρή” είναι η φράση που αναφωνεί ένας από τους πρωταγωνιστές της ταινίας της Χριστίνας Κουτσοσπύρου και του Άριαν Χιουζ με τίτλο “Στο Λύκο” και έμελλε να συζητηθεί όσο καμία άλλη στο φεστιβάλ. Οι δημοσιογράφοι ρωτούσαν διαρκώς τους δημιουργούς για την κατάσταση της χώρας, έβρισκαν αναλογίες ανάμεσα στο ισπανικό και το ελληνικό σινεμά λόγω της κρίσης και έδειχναν να συγκινούνται από μια χώρα που νιώθει την κρίση να αποτυπώνεται στην ψυχή και όχι μόνο στην οθόνη. Η συγκίνηση από την ταινία της Κουτσοσπύρου με τους κατοίκους της ορεινής Ναυπακτίας-σε αντίθεση με το όμορφο, λουξ τοπίο του μεσσηνιακού “Πριν τα Μεσάνυχτα”- ήταν διάχυτη και θα εκκινούσε πολλές συζητήσεις για την αντοχή μιας χώρας που δείχνει να δημιουργεί σινεμά και να αγωνίζεται.

Αντίστοιχος ήταν, άλλωστε, και ο συνειρμός ανάμεσα στις ταινίες των πέντε Ελλήνων δημιουργών-“αγωνιστών” που βρέθηκαν στο Βερολίνο έχοντας γυρίσει ταινίες για την κρίση και την άκρως συγκινητική παρουσία του Γρηγόρη Πολυχρονίδη. Δεν υπήρχε πιο ισχυρός, συμβολικός και άμεσος τρόπος για να τελειώσει αυτό το φεστιβάλ από αυτόν τον περήφανο Ολυμπιονίκη, νικητή του μπότσια, στους Παραολυμπιακούς, παράλυτου από τον λαιμό και κάτω που βρέθηκε δίπλα στο κόκκινο χαλί για την καλύτερη εμφάνιση της ζωής του. Ο λόγος ήταν το πέρασμα του από το ντοκιμαντέρ “Ο δρόμος μου για την Ολυμπία” του Νίκο Βον Γκλάσοου και η μέχρι δακρύων παρέμβαση του σε ένα φεστιβάλ που μοιράστηκε ανάμεσα στο γκλάμουρ των αστέρων και τη συγκινητική παρέμβαση των ερασιτεχνών.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι περισσότερες από τις ταινίες που βραβεύτηκαν ήταν αποτέλεσμα μικρών, ανεξάρτητων παραγωγών και ερασιτεχνών δημιουργών (ακόμη και η “Αρκούδα” για την καλύτερη ερμηνεία πήγε σε έναν ερασιτέχνη δημιουργό!) που προκάλεσαν συγκίνηση και αντιδράσεις όπως η τροπαιούχος ταινία για μια γυναίκα που θυσιάζεται για χάρη του παιδιού της.

Εξ ου λοιπόν και το ανθρώπινο στοιχείο που επικράτησε κατά τη τελετή λήξης-περισσότερο από τα κόκκινα χαλιά και τα ψεύτικα χαμόγελα.

Σε ένα Βερολίνο που φαντάζει άδειο τώρα που οι περισσότεροι από τους επισκέπτες του φεστιβάλ έχουν φύγει, δεν έχεις κανένα λόγο να μην  αποπειραθείς να απολαύσεις τα φοβερά πιάτα στο εναλλακτικό “Μεθυσμένο Καράβι” στην καρδιά του Κρόιτσμπεργκ, την Ουράνιαν Στράσσε, εκεί ακριβώς που έτρωγε με το καστ του ο Ταραντίνο. Μια κυρία πάνω από 60 ετών ήρθε και με αγκάλιασε ομολογώντας μου ότι είναι Ελληνίδα, δουλεύει στο μαγαζί πάνω από 20 χρόνια-το αφεντικό λατρεύει τους Έλληνες!-και δεν μπόρεσε να μην αφήσει ένα δάκρυ όταν μας έγραφε τα στοιχεία της. Τελικά δεν ήταν μόνο συγκινητική η τελετή λήξης αλλά και τα συμβολικά κομμάτια μιας χώρας που κατακτούν τον καθένα με διαφορετικό τρόπο στον παγωμένο και ανήλιαγο-αλλά τελευταία αρκετά φιλόξενο-αυτό τόπο της Γερμανίας.


Πηγή: protothema
By STEVENIKO | Δευτέρα 18 Φεβρουαρίου 2013 | Posted in , | With 0 comments
Η ταινία "Argo" του Ben Affleck πρόσθεσε ένα ακόμη βραβείο στο ενεργητικό της την Κυριακή 17 Φεβρουαρίου, αποσπώντας το βραβείο Καλύτερου Σεναρίου του Συνδικάτου των Αμερικανών Σεναριογράφων (WGA), ενώ η ταινία "Zero Dark Thirty" διακρίθηκε με το βραβείο Πρωτότυπου Σεναρίου.

Μία εβδομάδα πριν από την τελετή των Όσκαρ, τα βραβεία αποτελούν άλλο ένα πλήγμα στην ταινία "Λίνκολν" του Steven Spielberg, η οποία είναι υποψήφια μαζί με τα "Argo", "Η Ζωή του Πι", "Οδηγός Αισιοδοξίας" και "Τα Πλεονεκτήματα του να είσαι στο Περιθώριο".

Αν και το "Λίνκολν" παρουσιάσθηκε το φθινόπωρο ως το μεγάλο φαβορί, το "Argo" υπερίσχυσε στο σύνολο σχεδόν των τελετών από τις Χρυσές Σφαίρες μέχρι τα βραβεία των ενώσεων των αμερικανικών ηθοποιών, παραγωγών και σκηνοθετών, καθώς και στα βρετανικά BAFTA.

Στην ταινία του Spielberg απομένουν πλέον τα βραβεία Όσκαρ, όπου παρουσιάζεται με δώδεκα υποψηφιότητες. Ωστόσο, το "Argo" εμφανίζεται πλέον ως φαβορί για να εξασφαλίσει το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας.

Για την ταινία "Argo", το βραβείο WGA απονεμήθηκε στον σεναριογράφο Chris Terrio, ενώ για την ταινία "Zero Dark Thirty" στον Mark Boal. Το βραβείο για το καλύτερο σενάριο ντοκιμαντέρ απονεμήθηκε στην ταινία "Sugar Man", ενώ τα βραβεία τηλεόρασης στη δραματική σειρά "Breaking Bad", την κωμική σειρά "Louie" και τη νέα σειρά "Girls".

Η περίοδος των βραβείων του Χόλιγουντ ολοκληρώνεται στις 24 Φεβρουαρίου με τα Όσκαρ. Θα έχει προηγηθεί την προηγουμένη η τελετή των Spirit Awards, των βραβείων του ανεξάρτητου σινεμά, και των Βατόμουρων για τη βράβευση των χειρότερων ταινιών και ηθοποιών του έτους.




Πηγή: nooz
By STEVENIKO | Κυριακή 17 Φεβρουαρίου 2013 | Posted in , | With 0 comments

Με τα... χειρότερα σχόλια αναφέρθηκε για το διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision ο τραγουδιστής Παντελής Θαλλασινός.

Όπως δήλωσε σε συνέντευξή του στο περιοδικό «Εγώ», δεν συμφωνεί με το θεσμό και τον χαρακτήρισε «ένα πανηγύρι κακής ποιότητας, γιατί υπάρχουν πανηγύρια που είναι πολύ όμορφα».

«Χαλούν του κόσμου τα λεφτά και επωφελούνται άλλοι. Προσωπικά θέλω να ασχολούμαι με τη μουσική ως τέχνη. Δεν θεωρώ ότι κάνουν τέχνη, αυτοί που κάνουν τηλεοπτικά shows» σημείωσε ο τραγουδοποιός.

«Όλο αυτό που γίνεται, το παραλληλίζω με το τραγούδι που έγραψαν οι Χαίνηδες ''Ο Καραγκιόζης στη Eurovision''. Θεωρώ ότι είμαστε το τσαντίρι που πάει στην Eurovision. Εμείς είμαστε ένας λαός του λόγου. Δεν γίνεται να συμμετέχουμε κάθε φορά με αγγλόφωνα ποπ τραγούδια», είπε χαρακτηριστικά.

Περί... Αγάθωνα

Ο Παντελής Θαλασσινό δεν εκφράστηκε με αυτούς τους χαρακτηρισμούς μόνο για το θεσμό, αλλά αναφέρθηκε και ειδικότερα σε έναν από τους υποψήφιους: στον Αγάθωνα που συμμετέχει μαζί με τους Koza Mostra στο διαγωνισμό.

«Θα πατώσει, διότι ο κόσμος που βλέπει την Eurovision είναι ποπ» τόνισε και συμπλήρωσε όμως ότι σαν κίνηση της βλέπει σωστή.

Τέλος, ο άλλοτε τραγουδιστής του συγκροτήματος «Λαθρεπιβάτες» αναφέρθηκε και στην προσωπική του ζωή, αποκαλύπτοντας πως στο παρελθόν είχε κάνει χρήση ναρκωτικών.

«Είχα δοκιμάσει, αλλά δε μου ταιριάζουν εμένα αυτά τα πράγματα. Δε μου ταίριαζαν ποτέ. Ήθελα να είμαι νορμάλ, καλά, να μπορώ να αντιμετωπίσω οτιδήποτε στο λεπτό, οποιαδήποτε στιγμή. Ήθελα να είμαι δυνατός ψυχικά» ανέφερε.


Πηγή: iefimerida
By STEVENIKO | Παρασκευή 15 Φεβρουαρίου 2013 | Posted in , | With 0 comments
Από τις 14 Φεβρουαρίου στους κινηματογράφους της Αθήνας


Ένα κλασσικό αριστούργημα της λογοτεχνίας, είναι πάντα ό,τι πιο δελεαστικό –αλλά και επικίνδυνο- για ένα  στούντιο παραγωγής. Ένα βιβλίο, με εκατομμύρια πωλήσεις, έχει ήδη έναν φανατικό κοινό. Όμως, αυτό που μπορεί να έχουν φανταστεί οι αναγνώστες εντελώς διαφορετικά ο καθένας, δύσκολα μπορεί να ικανοποιήσει ως κινηματογραφική μεταφορά το ευρύ κοινό. Βέβαια, όταν ο σκηνοθέτης είναι καλός μπορεί να βγει και ταινιάρα.

Πολλοί προσπάθησαν  να μεταφέρουν τους Άθλιους στον κινηματογράφο. Η φετινή εκδοχή που έρχεται στους κινηματογράφους της Αθήνας στις 14 Φεβρουαρίου, δεν είναι η  πρώτη προσπάθεια να «δούμε» αυτό που διαβάζαμε ως παιδιά, αλλά πιθανώς είναι από τις καλύτερες του είδους της.

Τι κάνει  όμως αυτούς τους «Άθλιους» να είναι  τόσο πετυχημένοι; Η καινούργια ταινία σε σκηνοθεσία του βραβευμένου με Όσκαρ Τομ  Χούπερ - που μας έδωσε την πολυβραβευμένη ταινία Ο Λόγος του Βασιλιά – είναι η μεταφορά του πολύ επιτυχημένου θεατρικού μιούζικαλ Οι Άθλιοι το οποίο, έχουν ήδη παρακολουθήσει πάνω από 60 εκατομμύρια άνθρωποι σε 42 χώρες.

Το έργο εστιάζει στις προσπάθειες του πρωταγωνιστή Γιάννη Αγιάννη (Χιου Τζάκμαν), ενός πρώην καταδίκου, ο οποίος προσπαθεί να επανεντάξει τον εαυτό του στην κοινωνία, καταλήγοντας να γίνει δήμαρχος μιας πόλης της Γαλλίας. Σε όλο το έργο καταδιώκεται από τον αδίστακτο αστυνομικό Ιαβέρη. Μετά από χρόνια ο Αγιάννης γνωρίζει τη Φαντίν, η οποία, αφού απολύθηκε από το εργοστάσιο όπου δούλευε όταν μαθεύτηκε ότι έχει εξώγαμο παιδί, κατέληξε στην πορνεία. Πριν πεθάνει, η Φαντίν παρακαλά τον Γιάννη Αγιάννη να φροντίσει το παιδί της, τη μικρή Κοζέτ. Τότε όλα αλλάζουν για τον ήρωα, ακόμα μια φορά…



Αλλά αυτό που επίσης άλλαξε, ήταν η εξωτερική  εμφάνιση όλων των πρωταγωνιστών  που εξαντλήθηκαν για να μεταμορφωθούν  σε κάτι πιο κοντά στους ρόλους τους.

Και φυσικά, για  ένα τέτοιο εγχείρημα, ο σκηνοθέτης ήθελε μονάχα τους καλύτερους. Ήδη, εννιά μήνες πριν ξεκινήσει η ταινία, ο Χούπερ κάθισε πάνω από 3 ώρες με τον βραβευμένο με Τόνι και Emmy ηθοποιό Χιου Τζάκμαν να δοκιμάσουν το τραγούδι…. ο Χιου Τζάκμαν δήλωσε ότι «Ήταν ο πλέον απαιτητικός, σωματικά και συναισθηματικά ρόλος της καριέρας μου, μέχρι σήμερα. Ο ρόλος απαιτούσε να εφαρμόσω το σύνολο των πραγμάτων που έχω μάθει αναφορικά με την κινηματογραφική και θεατρική υποκριτική. Είναι ρόλος ζωής.»

Μάλιστα, ο ηθοποιός έχασε πάνω από 15 κιλά, ώστε να είναι  πειστικός ως εξαθλιωμένος φυλακισμένος και για το λόγο αυτό τρεφόταν πολύ περιορισμένα, κάνοντας ταυτόχρονα εντατική γυμναστική γιατί ο Αγιάννης είναι γνωστός για τη ρώμη του, ενώ 36 ώρες πριν το γύρισμα αποφάσισε να κόψει και το νερό για να είναι ρεαλιστικά αφυδατωμένος και αποστεωμένος.

Αφού είχε βρεθεί ο Αγιάννης, ήταν η σειρά  του Ιαβέρη να πάρει σάρκα κι οστά στο πρόσωπο του Ράσελ Κρόου, ο οποίος μάλιστα ξεκίνησε και  την καριέρα του σε μιούζικαλ  –κάτι που αγνοούσε αρχικά ο σκηνοθέτης. Αν συνυπολογίσει κανείς πως ο  Κρόου είναι και στη ζωή του πολύ καλός μουσικός και τραγουδιστής, και πως ήθελε διακαώς να κάνει και πάλι μιούζικαλ, η απόφαση να ενσαρκώσει εκείνος τον Ιαβέρη, έναν αστυνομικό με μια πολύ συγκεκριμένη ηθική και κατανόηση του τι είναι καλό και τι κακό, φαντάζει ιδανική.

Στο ρόλο της  Φαντίν βρίσκουμε την «εξαϋλωμένη» (έχασε πάνω από 10 κιλά για το ρόλο και κουρεύτηκε και γουλί σχεδόν για να είναι όπως ακριβώς περιγράφεται η Φαντίν στο βιβλίο) αλλά καθηλωτική Αν Χάθαγουεϊ.  Στο ρόλο της Κοζέτ (πηγή φωτός, ελπίδας και αγάπης) βρίσκουμε την Αμάντα Σέιφριντ, γνωστή από την ταινία Mamma Mia!,  η οποία στα 15 της είχε υποδυθεί την Κοζέτ και σε σχολική παράσταση, ενώ το Μάριο ενσαρκώνει ο Έντι Ρέντμαϊν που είχε συνεργαστεί με τον Χούπερ στην τηλεοπτική σειρά εποχής Elizabeth I.

Οι πολλοί δυνατοί ρόλοι, η υπέροχη μουσική επένδυση και τα καλοφτιαγμένα κουστούμια και φυσικά τα υπέροχα σκηνικά μαζί με την άρτια σκηνοθεσία, κάνουν τους Άθλιους ένα εξαιρετικό μιούζικαλ, άξιο πολλών βραβείων

Πηγή: protothema
By STEVENIKO | Πέμπτη 14 Φεβρουαρίου 2013 | Posted in , | With 0 comments
«Παράδεισος» για λίγους, «Αθλιοι» για πολλούς



Αν ήμαστε στη γερμανική πόλη, βέβαια, θα είχαμε να ασχοληθούμε με το ελληνικό λόμπι (Ελίνα Ψύκου, Θάνος Αναστόπουλος, Χάρης Πατραμάνης, Χριστίνα Κουτσοσπύρου και Αράν Χιους, που συμμετέχουν με τις ταινίες τους στο Forum), αλλά μέχρι να προβληθούν στην Ελλάδα θα πρέπει να κάνουμε υπομονή. Για κάτι ξεχωριστό και προκλητικό προτιμήστε τον «Παράδεισο του έρωτα» του ιδιαίτερου Ούλριχ Ζάιντλ. Αν σας αρέσουν τα μιούζικαλ, μπορείτε να δοκιμάσετε τους «Αθλιους», αλλά ακόμα κι αν αγαπάτε τους Μπρους Γουίλις και Τζον Μακλέιν το «Πολύ σκληρός για να πεθάνει σήμερα» μάλλον θα σας απογοητεύσει.

Οι άθλιοι / Les miserables

Του Τομ Χούπερ.
Με τους Χιου Τζάκμαν, Ράσελ Κρόου, Αν Χάθαγουεϊ, Αμάντα Σέιφριντ, Σάσα Μπάρον Κόεν.
Μιούζικαλ / 2012 / Βρετανία
Το ότι κατάφερα και είδα ολόκληρους τους «Αθλιους» στις δυόμισι ώρες που διαρκούν -ενώ ανήκω σε αυτούς που ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΟΥΝ τα μιούζικαλ- ίσως σημαίνει κάτι. Ισως δηλαδή η μεταφορά του λογοτεχνικού αυτού έπους να τα βγάζει πέρα στη μουσικοχορευτική εκδοχή του. Ισως, από την άλλη, να σημαίνει ότι κάποια πράγματα έχω μάθει να τα αντέχω. Η αλήθεια είναι πως όλοι προσπαθούν πολύ: οι ηθοποιοί, οι σκηνογράφοι, οι χορογράφοι, οι μουσικοί (ο σκηνοθέτης όχι τόσο πολύ). Ολη αυτή η προσπάθεια και όλα αυτά τα χρήματα και όλο αυτό το μέγεθος όμως δεν καταφέρνουν ούτε στο παραμικρό να αποδώσουν το μεγαλείο και το συναίσθημα του πρωτότυπου κειμένου, όσο δακρύβρεχτα κι αν είναι τα λόγια και κλαμένα τα πρόσωπα. Μιλώντας για λόγια συγκεκριμένα -και αυτό δυστυχώς έχει να κάνει με τη συνθήκη του είδους του μιούζικαλ-, οι στίχοι των τραγουδιών είναι τόσο κυριολεκτικοί και προφανείς (ο ένας ομολογεί ότι νιώθει ντροπή εδώ, ο άλλος λέει για τον θυμό του λίγο παραπέρα, η τρίτη παραπονιέται για τον οδυρμό της κάπου εκεί κάτω) που η απλοϊκότητά τους συμβιβάζει κάθετα τον στόχο τους. Δεν ταυτίζεσαι ούτε με την κρίση του Γιάννη Αγιάννη, ούτε με την απόγνωση της Φαντίν (και εδώ το ανέμπνευστο καδράρισμα δεν βοηθά ούτε τους ηθοποιούς ούτε εμάς). Κι αν συγκινείσαι καμιά φορά, τελικά καταλήγω στο ότι έχει να κάνει μόνο με την κορύφωση της μουσικής και τη γνώση βασικών ιστορικών γεγονότων και της σημασίας τους (βλέπε Γαλλική Επανάσταση).




Πολύ σκληρός για να πεθάνει σήμερα / A Good Day To Die Hard

Του Τζον Μουρ.
Με τους Μπρους Γουίλις, Τζάι Κόρτνεϊ, Σεμπάστιαν Κοχ.
Περιπέτεια / 2013 / ΗΠΑ

Η πέμπτη απόπειρα του Μπρους Γουίλις να τα φέρει όλα πάνω κάτω ως αδίστακτος Τζον Μακλέιν, αυτή τη φορά ενώ προσπαθεί να σώσει τον γιο του από τους Ρώσους στη Μόσχα, δεν προσφέρει καμία από τις χαρές των προηγούμενων ταινιών. Κάποια στιγμή ένας Ρώσος κακός τον κοροϊδεύει λέγοντάς του ότι «Εδώ δεν είναι πια 1986». Το «Πολύ σκληρός για να πεθάνει σήμερα» μοιάζει όμως να έχει ξεπηδήσει κατευθείαν από τη δεκαετία του ’80, με όλους τους συνειρμούς που κουβαλά αυτό για τον γραφικό διάλογο και την ακόμα πιο γραφική προπαγάνδα του - με τρομερή προχειρότητα όμως και καμία γοητεία.




Παράδεισος του έρωτα / Paradise: Love

Του Ούλριχ Ζάιντλ.
Με τους Μαργκαρέτε Τίζελ, Πίτερ Καζούνγκου.
Δραματική / 2012 / Αυστρία - Γερμανία - Γαλλία
Ακόμα και σε αυτή την πιο αδύναμη αναλογικά ταινία του Ούλριχ Ζάιντλ («Import Export») είναι αδύνατο να μη νιώσεις την επώδυνη δύναμη του σινεμά του. Η αμηχανία πρωταγωνιστεί στην ιστορία μιας παχουλής μεσήλικης Αυστριακής, η οποία κάνει σεξοτουρισμό στην Κένυα. Ο Ζάιντλ συνεχίζει να προγκά την ψυχοσύνθεση του Δυτικού Ευρωπαίου: την υποκρισία, τη μοναξιά, την εκμετάλλευση, την ψευτο-ανωτερότητα, τη βλακεία - χωρίς να κουνά βλέφαρο. Λέει πολλά, αλλά αυτή τη φορά, μαζί με τη χαλάρωση των αυστηρών πλάνων και των μακροσκελών σεκάνς του, χαλαρώνει λίγο και την κρίση του και ξεχειλώνει την ιστορία του με περιττές επαναλήψεις. Και πάλι, όμως, το ζουμί είναι εκεί, και είναι καυτό.





Η αγάπη έρχεται στο τέλος / Love In The End

Του Βασίλη Κεχαγιά.
 Με τους Τζωρτζίνα Λιώση, Λεωνίδα Καλφαγιάννη, Κατερίνα Γερονικολού, Πάνο Βλάχο.
Κομεντί / 2013 / Ελλάδα
Τρεις διαφορετικές ερωτικές ιστορίες γυρισμένες σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Ρόδο και Κωνσταντινούπολη.

Το χειρόγραφο της Σαραγόσα / The Saragossa Manuscript
Του Βόιτσεκ Χας.
Με τους Ζμπίγκνιεφ Τσιμπούλσκι, Ιγκα Τσεμπρίνσκα.
Δραματική / 1965 / Πολωνία
Πρώτη φορά στην Ελλάδα προβάλλεται το οργιώδες «Χειρόγραφο της Σαραγόσα», το οποίο ο «Guardian» περιγράφει πώς θα έμοιαζε η «Εβδομη σφραγίδα» αν την είχε σκηνοθετήσει ο Αλεχάντρο Γιοντορόφσκι. Μια περιπέτεια που εκτυλίσσεται την περίοδο των Ναπολεόντειων Πολέμων και ακολουθεί τα λαβυρινθώδη και σχεδόν σουρεαλιστικά ταξίδια ενός στρατιωτικού.





Πηγή: protothema

By STEVENIKO | Τετάρτη 13 Φεβρουαρίου 2013 | Posted in , | With 0 comments
Την Παρασκευή και το Σάββατο 15 και 16 Φεβρουαρίου


Το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών παρουσιάζει το «Murmures des murs» - «Οι ψίθυροι των τοίχων» με την Ωρελιά Τιερέ την Παρασκευή 15 και το Σάββατο 16 Φεβρουαρίου στις 20.00.

Κομψό, ευρηματικό, εύθραυστο, εκκεντρικό, έξυπνο, δυναμικό, μυστηριώδες, ένα θέαμα με την ποιότητα ενός ονείρου, που το κάνει συναρπαστικό η δεξιοτεχνία και η χάρη της Ωρελιά Τιερέ, ο χορός του Χάιμε Μαρτίνες και τα ακροβατικά του Μάγκνους Γιάκομπσον, σε σκηνοθεσία-χορογραφία Βικτόρια Τιερέ Τσάπλιν.

Σκηνοθετημένοι και σχεδιασμένοι από την μητέρα της Ωρελιά, την Βικτόρια Τιερέ Τσάπλιν, Les Murmures/Οι Ψίθυροι είναι μια σύνθεση στιγμών, ανοιχτή σε πολλές μεταφράσεις, αναπαριστούν ένα σύμπαν σε αναστάτωση, περιγράφουν έναν εσωτερικό κόσμο παράξενο, τρυφερό, σε διαρκή μετάβαση.

Τα σκηνικά είναι της Βικτόρια Τιερέ Τσάπλιν, τα κοστούμια των Βερονίκ Γκραν, Ζακ Περντιγκέ, Μόνικα Σβάρτσλ και Βικτόρια Τιερέ Τσάπλιν ενώ τη χορογραφία υπογράφει επίσης η Βικτόρια μαζί με τον Αρμάνδο Σαντέν. Συγκινητική, ευαίσθητη και απρόβλεπτη, η μοναδική αυτή παράσταση παρουσιάζεται στο πλαίσιο της Σειράς Γέφυρες, την καλλιτεχνική διεύθυνση της οποίας έχει ο συνθέτης Δημήτρης Μαραγκόπουλος.


Παρασκευή 15, Σάββατο 16 Φεβρουαρίου, ώρα 20.00
Αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη
Διάρκεια: 75'
Τιμές εισιτηρίων: €11,00 - 20,00 - 28,00 - 40,00 (Διακεκριμένη Ζώνη).
Ειδικές τιμές: €6,50 (Φοιτητές, νέοι, άνεργοι, ΑΜΕΑ), 8,50 (65+, πολύτεκνοι)

Η είσοδος στις προβολές/εγκαταστάσεις των Αιθουσών MC2 & MC3 είναι ελεύθερη.

H παράσταση παρουσιάζεται στο πλαίσιο της Σειράς Γέφυρες, την καλλιτεχνική διεύθυνση της οποίας έχει ο συνθέτης Δημήτρης Μαραγκόπουλος.

Πληροφορίες για το κοινό στο τηλέφωνο: 210 72.82.333
και στην ιστοσελίδα του ΜΜΑ: www.megaron.gr

Πηγή: newsbeast
By STEVENIKO | Τρίτη 12 Φεβρουαρίου 2013 | Posted in , | With 0 comments
Ο Δάνης Κατρανίδης, για πρώτη φορά θεατρικό ζευγάρι με τη Μίρκα Παπακωνσταντίνου, εγκαινιάζει την Παρασκευή 22 Φεβρουαρίου 2013 το θέατρο ΠΟΛΗ με το κλασικό αριστούργημα του Έντουαρντ Άλμπη, "Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;".

Συνεπής στην άποψη του που τον θέλει να συμπορεύεται με καλλιτέχνες της νέας γενιάς, επιλέγει τον Γιώργο Νανούρη για τη σκηνοθεσία της παράστασης, ενώ για την υπόλοιπη διανομή τη Χρύσα Παπά και τον Παναγιώτη Εξαρχέα.

Το έργο, που χαρακτηρίζεται ως τραγική κωμωδία, ανέβηκε για πρώτη φορά στη Νέα Υόρκη το 1962 (Broadway). Έγινε τεράστια επιτυχία, κέρδισε το Βραβείο Tony και ο Άλμπη μπήκε στο πάνθεον των Αμερικανών συγγραφέων μαζί με τον Ευγένιο Ο’Νηλ, τον Άρθουρ Μίλλερ και τον Τένεσση Ουίλλιαμς.

Από τότε, παρουσιάζεται συνεχώς σε όλο τον κόσμο, ενώ φέτος -50 χρόνια ακριβώς από το πρώτο του ανέβασμα- παίζεται πάλι στη Νέα Υόρκη (Broadway), με την ίδια μεγάλη επιτυχία.

Υπόθεση:
Ο Τζωρτζ (Δάνης Κατρανίδης) και η Μάρθα (Μίρκα Παπακωνσταντίνου) είναι ένα ζευγάρι, του οποίου η σχέση χαρακτηρίζεται από την απόλυτη εξάρτηση που έχει ο ένας από τον άλλο. Ο Τζωρτζ είναι καθηγητής σε Πανεπιστήμιο του οποίου πρύτανης είναι ο πατέρας της Μάρθας, κάτι που μεγαλώνει την ένταση που χαρακτηρίζει τη σχέση τους. Μετά από μια δεξίωση στο Πανεπιστήμιο, η Μάρθα προσκαλεί το νεαρό ζευγάρι Χάνι (Χρύσα Παπά) και Νικ (Παναγιώτης Εξαρχέας) στο σπίτι τους για ένα μεταμεσονύκτιο πάρτυ. Μέχρι  να ξημερώσει, ο Νικ κι η Χάνι εμπλέκονται στο παιχνίδι του Τζωρτζ και της Μάρθας. Η βραδιά γίνεται άγρια, ανεξέλεγκτη και με απρόβλεπτη κατάληξη για όλους.

Συντελεστές:
Σκηνοθεσία: Γιώργος Νανούρης
Μετάφραση: Δάνης Κατρανίδης
Σκηνικά - Κουστούμια: Γιώργος Πάτσας
Φωτισμοί:  Μελίνα Μάσχα

Πρωταγωνιστούν: Δάνης Κατρανίδης, Μίρκα Παπακωνσταντίνου, Χρύσα Παππά, Παναγιώτης Εξαρχέας

Πρεμιέρα: Παρασκευή 22 Φεβρουαρίου στις 20.15

Ημέρες & Ώρες:
Τετάρτη - Σάββατο στις 20.15     
Κυριακή στις 18.15

Τιμές εισιτηρίων:
Τετάρτη & Πέμπτη: 
Γενική είσοδος: 15€ 
Φοιτητές, συνταξιούχοι, άνεργοι: 10€
Παρασκευή - Κυριακή: 
Γενική είσοδος: 20€ 
Φοιτητές: 15€ 
Συνταξιούχοι, άνεργοι: 10€

Θέατρο ΠΟΛΗ, Φωκαίας 4 & Αριστοτέλους 87, Πλ. Βικτωρίας (δίπλα στον ηλεκτρικό σταθμό)
Τηλέφωνο επικοινωνίας: 211 1828 900


Πηγή: nooz
By STEVENIKO | Δευτέρα 11 Φεβρουαρίου 2013 | Posted in , | With 0 comments
Στις 4 Ιουλίου 2012, οι επιστήμονες του CERN επιβεβαίωσαν την ανακάλυψη ενός νέου σωματιδίου με μάζα 126,5 GeV με απόκλιση 5 σίγμα, που σημαίνει βεβαιότητα κατά 99,99995% και πως η παρατήρηση αυτή είναι επαληθεύσιμη και μπορεί να αναπαραχθεί οποτεδήποτε.

Αυτό το σωματίδιο εικάζεται ότι είναι μποζόνιο και μάλιστα το βαρύτερο που έχει βρεθεί. Εικάζεται ότι το νέο σωματίδιο έχει χαρακτηριστικά του σωματίου Χιγκς, με επιφύλαξη, ώσπου να φανεί ότι φέρει πράγματι και τις λοιπές, θεωρητικά, προβλεπόμενες ιδιότητές του.

Σκηνοθεσία & Χορογραφία: κι όμΩς κινείται με αφορμή την Σύλληψη: Χαΐνης Δ. Αποστολάκης
Σκηνογραφία: Bentancor Camilo
Μουσική (σύνθεση και ερμηνεία): Χαΐνης Δ. Αποστολάκης και οι Κ.  Αντωνίου , Τ. Κανέλλος,  Θ. Ρέλλος (mode plagal)
Φωτισμοί: Β. Καψούρος
Βίντεο: Μαρία Αθανασοπούλου
Κοστούμια : Α. Μάνεσης και Φ. Μουζάκης

Ερμηνεία & συνδημιουργία: Αποστολάκης Δημήτρης, Βαρδαξόγλου Αλέξανδρος, Bentancor Camilo, Δημάς Βασίλης, Λινάρδου Αντιγόνη, Μαλκότσης Ερμής, Παρασκευοπούλου Ιωάννα, Σουγιουλτζή Χριστίνα

Η παράσταση είναι ταυτόχρονα μία διάλεξη αυξανόμενης εντροπίας από τον Δ. Αποστολάκη, ο οποίος έχει υπάρξει στο CERN,ως ερευνητής,υπότροφος του Πανεπιστημίου Κρήτης, σε αυτό ακριβώς το πεδίο αναζήτησης του μποζονίου Χιγκς.

Στόχος της ομάδας είναι η διήγηση αυτού του πανάρχαιου παραμυθιού της δημιουργίας του σύμπαντος,στη σημερινή του μορφή, έτσι όπως μας το διηγείται η επιστήμη της φυσικής με αυτούς τους παράξενους όρους, όπως η μεγάλη έκρηξη,το καθιερωμένο πρότυπο,οι χορδές,η υπερσυμμετρία,τα μποζόνια και τα φερμιόνια,η αντιύλη, η ενοποίηση των δυνάμεων,η σκοτεινή ενέργεια και ύλη,οι μαύρες τρύπες.

Σε ένα τρισδιάστατο σκηνικό χώρο και με τη βοήθεια της εικόνας και του ήχου,η ομάδα προσπαθεί να καταλάβει και να κάνει κατανοητά όλα αυτά τα τεράστια και ελάχιστα, τρομερά συμβάντα, που αφήνουν εμάς τους ανθρώπους, στη μέση μιας αδιανόητης κλίμακας, να προσπαθούμε, βάζοντας σωματίδια να συγκρούονται με την ταχύτητα του φωτός, να τακτοποιήσουμε λιγάκι το σύμπαν.

Οι 7 ερμηνευτές (χορευτές και ακροβάτες) αναπτύσσουν μια διαλεκτική σχέση με αυτή την παρέλαση εννοιών και συλλογισμών,που κυμαίνεται ανάμεσα στην οπτικοποίση, την ολοένα αυξανόμενη αίσθηση της μικρής ανθρώπινης εμβέλειας, μέσα σε αυτό το εξωφρενικό και πολυσχιδές σύμπαν και την ακούραστη γενναιότητα του ανθρώπινου είδους, στην ασταμάτητη έρευνά του,με ό,τι μέσο διαθέτει,προκειμένου να καταλάβει ποιοι είμαστε,πως φτιάχτηκε όλο αυτό και τι τελικά θα απογίνουμε.
 
Παραστάσεις:  Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο & Κυριακή (21-24/2)
Ώρα έναρξης: 21.00 / Διάρκεια: 75΄ / Είσοδος: 10



ΙΔΡΥΜΑ  ΜΙΧΑΛΗΣ  ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ 
Πειραιώς 206 / 210.34.18.550.

21 - 22 - 23- 24 Φεβρουαρίου στις 21.00
 

Πηγή: nooz
By STEVENIKO | Κυριακή 10 Φεβρουαρίου 2013 | Posted in | With 0 comments
Ταινίες που άντεξαν στον χρόνο, με την ποιότητα του αισθησιασμού να συγκινεί…

Ποιος είπε ότι ο mainstream κινηματογράφος δεν μπορεί να γίνει ακραία ερωτικός;

Μπορεί και παραμπορεί, ρίχνοντας στα πόδια μας μια στρατιά από σέξι ταινίες που χαράσσονται για πάντα στην κινηματογραφική μας μνήμη.

Θα μιλήσουμε για ταινίες που άντεξαν στον χρόνο, με την ποιότητα του αισθησιασμού να συγκινεί ακόμα και σήμερα, σε μια εποχή δηλαδή που το ξέφρενο γυμνό είναι κοινός κινηματογραφικός τόπος και οι ακραίες σκηνές (αληθινού πολλές φορές) σεξ «ψωμοτύρι».

Κι όχι, η αρχετυπική και πολυτραγουδισμένη «Εμμανουέλα» δεν περιλαμβάνεται στη λίστα μας, καθώς είναι επιτηδευμένα «αισθησιακή»...

Τελευταίο Ταγκό στο Παρίσι (1972)




Η νεαρή Παριζιάνα Jeanne γνωρίζει τον μυστηριώδη Αμερικανό Paul και η έλξη που νιώθουν είναι ακατανίκητη. Το παθιασμένο ειδύλλιο, με τις ταυτότητές τους να παραμένουν κρυφές, ανταποκρίνεται στη διαπρεπή φαντασίωση του σεξ με αγνώστους, γι' αυτό και παραμένει αισθησιακότατη η ταινία του σπουδαίου κινηματογραφιστή Μπερτολούτσι παρά τα χρονάκια της...

Η Ιστορία της Ο (1975)



Η πανέμορφη O αποσύρεται με τον εραστή της Rene σε ένα απομονωμένο «ησυχαστήριο», όπου εκπαιδεύεται σε μια σειρά σεξουαλικών παρεκκλίσεων και διαστροφών, μέχρι να την παραδώσει ο Rene στον ετεροθαλή αδερφό του, Sir Stephen, για να ξεπληρώσει παλιό χρέος. Δεν χρειάζεται να συνεχίσουμε, το σενάριο «μιλάει» από μόνο του!

Καλιγούλας (1979)



Η λαγνεία, ο αισθησιασμός και η στομφώδης διαστροφή της ρωμαϊκής κοινωνίας βρίσκουν την καλύτερη κινηματογραφική τους ενσάρκωση στον τρελό αυτοκράτορα «Καλιγούλα»! Η πορνογραφική δόξα της ταινίας έσπασε κάθε σεμνότυφο σύνορο, με τα ευφάνταστα ρωμαϊκά όργια να μην μπορούν να ξεχαστούν...

Η Αβάσταχτη Ελαφρότητα του Είναι (1988)



Η κινηματογραφική μεταφορά του περίφημου μυθιστορήματος του Μίλαν Κούντερα σέβεται βαθύτατα το αισθησιακό-φιλοσοφικό στιλ του βιβλίου, ρίχνοντας βέβαια οπτικό -και δραματικό-βάρος στις επίμαχες σκηνές. Ο «γυναικάς» Tomas δοκιμάζει την αγάπη του για τη ρομαντική Tereza μέσω της λαγνείας και της αχαλίνωτης έλξης που νιώθει για την «ελευθέρων ηθών» Sabina, σε ένα τρίγωνο με πολύ... ψωμί!

Λολίτα (1962)



Άλλη μια ξακουστή αντρική φαντασίωση ενσαρκώνεται ιδανικά στον κινηματογράφο! Η σπουδαία νουβέλα του Ναμπόκοφ μεταφέρεται στο πανί από τον κορυφαίο σκηνοθέτη Στάνλεϊ Κιούμπρικ και όποιος αντέξει! Ο μεσήλικας καθηγητής πανεπιστημίου «ξεμωραίνεται» με το 14χρονο νυμφίδιο, σε μια ταινία σταθμό στα χρονικά του κινηματογράφου των αισθήσεων...

Τα Μαύρα Φεγγάρια του Έρωτα (1992)



Ο Ρομάν Πολάνσκι μάς παραδίδει άλλη μια μεγάλη στιγμή στην επικράτεια του κινηματογραφικού αισθησιασμού, με το ζευγάρι από τη Βρετανία που αρμενίζει αμέριμνο από την Κωνσταντινούπολη στην Ινδία να γνωρίζει την όμορφη Γαλλιδούλα και τον «σακάτη» σύζυγό της. Η συνέχεια είναι όντως αυτή που φαντάζεστε!

Βασικό Ένστικτο (1992)




Το να περιγράψεις το «Βασικό Ένστικτο» είναι σαν να περιγράφεις την ίδια την αποπλάνηση των αισθήσεων! Η θρυλική ταινία του Βερχόφεν με τη Σάρον Στόουν σε ρόλο έκπληξη δεν χρειάζεται φυσικά συστάσεις, με την επίμαχη σκηνή του «σταυροποδιού» να στοιχειώνει όλους τους άντρες έκτοτε...

9 1/2 Εβδομάδες (1986)



Το ερωτικό δράμα «9 1/2 Εβδομάδες» πάτωσε στις κινηματογραφικές αίθουσες και έλαμψε κατόπιν στην οικιακή ψυχαγωγία του DVD. Γιατί άραγε; Γιατί απλώς ο κόσμος ντρεπόταν να το δει στο σινεμά, στα μέσα της δεκαετίας του '80! Αισθησιακό, ερωτικό και... διδακτικό, μιας και μάθαμε πώς μετατρέπουμε ένα ψυγείο σε ερωτικό βοήθημα!

Άγρια Ορχιδέα (1989)



Η αθώα και εύθραυστη Emily γνωρίζει τον εκκεντρικό εκατομμυριούχο Wheeler στο Ρίο της Βραζιλίας, σε μια «καυτή» ταινία σεξουαλικής μύησης της εκπληκτικής Κάρε Ότις, που παραμένει σοκαρισμένη σε όλη την ταινία από τον ακραίο αισθησιασμό του Μίκι Ρουρκ. Άλλο ένα «διαμάντι» του ερωτικού mainstream κινηματογράφου...

Αυτοκρατορία των Αισθήσεων (1976)



Βασισμένη σε αληθινή ιαπωνική ιστορία, ένας άντρας και η υπηρέτριά του εμπλέκονται σε ένα ακραία ερωτικό ρομάντζο, με την επιθυμία τους να μετατρέπεται σε σεξουαλική εμμονή τόσο τρανή, που ξεχνούν όλα τα άλλα στη ζωή. Οι προχωρημένες σκηνές του Ναγκίσα Οσίμα σφράγισαν μια για πάντα την εικονογραφία του αισθησιακού κινηματογράφου, αλλά και τις μνήμες μας, σε μια ταινία αρχέτυπο σεξουαλικής έντασης και πάθους...

Πηγή: newsbeast
By STEVENIKO | Σάββατο 9 Φεβρουαρίου 2013 | Posted in , | With 0 comments
Ενας συλλογικός τόμος με 17 ιστορίες ελλήνων συγγραφεών εμπνευσμένες από την καθημερινότητα


Δεκαεπτά ιστορίες για την κρίση, εμπνευσμένες από την επικαιρότητα, μέσα από τη διαφορετική ματιά ισάριθμων ελλήνων συγγραφέων, περιέχονται στον συλλογικό τόμο «Το αποτύπωμα της κρίσης» που εξέδωσαν οι εκδόσεις Μεταίχμιο και επιμελήθηκαν η Ελένη Μπούρα και η Μικέλα Χαρτουλάρη.


Το βιβλίο συνιστά ένα «λογοτεχνικό αποτύπωμα της ελληνικής επικαιρότητας» η οποία μετά από αρκετές δεκαετίες έπαψε να είναι τόσο στατική και προβλέψιμη υπό τους δυσμενέστερους όμως όρους. Σε αυτά τα διηγήματα πρωταγωνιστούν η συντριβή, η νέα μεγάλη ανασφάλεια που σαρώνει τις βεβαιότητες και κάποια ελπίδα εν απογνώσει.

Στο διήγημα «Δεν θα γίνω Ελληνας ποτέ;» του Κώστα Ακρίβου ένας νεαρός μαθητής αλβανικής καταγωγής στέλνει ένα γράμμα στον καθηγητή του διερωτώμενος αν δικαιούται να εκφράζει απόψεις για τη νέα πατρίδα. Παράλληλα του αποκαλύπτει ότι ο διπλανός του στο θρανίο έχει μια ιδιαίτερη αδυναμία στους αγκυλωτούς σταυρούς.

Ο Χρήστος Αστερίου στο διήγημα «Μόνος» ασχολείται με τον μεγαλοπιασμένο κρατικό λειτουργό Κώστα Φωσκαρίνη που προκαλεί την οργή και τον οίκτο. Με χρήματα ευρωπαϊκών προγραμμάτων στήριξης ροκανίζει τον δημόσιο πλούτο μετατρέποντας σταδιακά το μικρό χωριό καταγωγής του σε μνημείο της νεοπλουτίστικης μεγαλομανίας του.

Στο διήγημα «Αγίου Νικολάου και Καραϊσκάκη γωνία» η Ελένη Γιαννακάκη μας μεταφέρει στην Πάτρα όπου κάθε ημέρα όλο και κάποιος «την πέφτει» - αυτοκτονεί δηλαδή με μια βουτιά στο κενό. Η ασφυκτική ανασφάλεια της τρίτης ηλικίας αποτυπώνεται μέσα από την οικονομική δυσπραγία και την αγωνία ενός ζευγαριού υπερήλικων συνταξιούχων.

Ο Βασίλης Γκουρογιάννης στο διήγημα «Η θεραπευτική αξία του μηδενός (σκέψεις καθ' οδόν προς τον βυθό)» παραθέτει συνοπτικά τα «πρακτικά» ενός αναστοχαστικού «συμποσίου» φιλοσοφικών διερωτήσεων και σκληρών διαπιστώσεων, τι συζητούν, με άλλα λόγια, τέσσερις φίλοι (όλοι νομικοί και άνω των 55) σε μια χώρα χρεοκοπημένη και παραζαλισμένη.

Την πραγματική ιστορία του Ταρίκ, ενός κούρδου πολιτικού πρόσφυγα από το Ιράκ, μεταγράφει ανεπιτήδευτα ο Θεόδωρος Γρηγοριάδης στο διήγημά του «Ο ξένος που έφυγε». Από την Τουρκία θαλασσοδέρνεται ως την Ελλάδα και καταλήγει εν τέλει, για καλή του τύχη, στη Φινλανδία με πλαστό αιγυπτιακό διαβατήριο.

Στα «Ξένα ρούχα» ο Σωτήρης Δημητρίου αναπολεί τα παιδικά του χρόνια στη Θεσπρωτία και περιγράφει την προϊούσα «ερημία» της ελληνικής επαρχίας όπου «σαν κάτι να περιμένουν οι άνθρωποι αόριστο, μακρινό και είναι σε μια μορφή παθητικής επιφυλακής∙ εσωστραμμένοι, κατηφείς. Δεν έχουν πια ευχαριστημό».

Στο διήγημα «Η δραπέτευση» ο Τάσος Καλούτσας καταπιάνεται με τον συγκλονισμό και τους εφιάλτες της μεσαίας τάξης μέσα από την ιστορία ενός καρδιοπαθούς πατέρα που διαπιστώνει ότι ακόμη και η λογοθεραπεία του γιου του έχει καταστεί πολυτέλεια σε συνθήκες διάλυσης της κοινωνικής πρόνοιας.

Ο Κώστας Κατσουλάρης με το «Το ελληνικό αίνιγμα» διερωτάται αν η κοινωνία μπορεί να αλλάξει και επιστρατεύει ένα μάλλον αισιόδοξο σενάριο. Μια χούφτα ανθρώπων στο Ναύπλιο παθαίνει μια κρίση εξομολογητικής διάθεσης. Η σκληρή δημόσια αυτοκριτική μετατρέπεται σε κίνημα δυναμικό που προοδευτικά εξαπλώνεται σαν «τελετουργικός εξαγνισμός» σε ολόκληρη την χώρα.

Η Λένα Κιτσοπούλου στο «Εχε γεια, καημένε Κώστα» αφηγείται την ιστορία ενός άνεργου πολιτικού μηχανικού με «τίτλους Πολυτεχνείου και ντοκτορά στην Αγγλία» που αργοσβήνει κλεισμένος στο διαμέρισμά του, καταναλώνοντας τα τελευταία πακέτα μακαρόνια (με σάλτσα ντομάτας) της ζωής του.

Η σατιρική πένα του Νίκου Κουνενή στρέφεται στις «Σκοτεινές τέχνες» κατά των αυτοαποκαλούμενων «μετακαλλιτεχνών» που εγκαινιάζουν, υποτίθεται, μια μεγάλη εικαστική έκθεση στην πρωτεύουσα η οποία προσπαθεί να συμμορφώσει τα πληττόμενα κοινωνικά στρώματα μέσα από την τιμωρητική και βασανιστική τους αναπαράσταση.

Ο Μιχάλης Μοδινός στο διήγημα «Οι φίλοι του βουνού και λόγγου» περιγράφει πώς η περιλάλητη πράσινη ανάπτυξη ενσωματώθηκε στο σύστημα της «τοπικής δομικής ανηθικότητας» όπου η επίκληση του περιβάλλοντος καλύπτει ιδιοτελή κίνητρα.

Στο διήγημα «Εμείς ζεσταινόμαστε με σάμπα» ο Χρήστος Οικονόμου αφηγείται την ιστορία ενός «ξενομπάτη» ραδιοφωνικού παραγωγού που για λογαριασμό του Αρχιπέλαγος FM παίρνει συνέντευξη από έναν μυθικό κιθαρίστα της δεκαετίας του 1960. Μέσα σε ένα μίζερο και κάπως αλληγορικό σκηνικό θα αναδυθεί μια στιγμή φωτεινής τρυφερότητας με τον χορό να αντιπαλεύει το κρύο.

Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος στο «Μάναεξουρανού» μας τοποθετεί στη συνέλευση μιας πολυκατοικίας όπου το βασικό θέμα προς επίλυση είναι η θέρμανση. Η διαχειρίστρια Ευτυχία - της έχει αρπάξει τον άνδρα μια Ουκρανή επειδή έκανε τα «κόλπα» στο κρεβάτι - έχει φθάσει στα όρια της. Λεφτά δεν υπάρχουν, υπάρχει όμως μια κωμική ένταση ελεγχόμενης κακίας ανάμεσα στους χαρακτήρες, όπως είναι ο εθνικόφρων θεολόγος, η άγαμη θυγατέρα στρατιωτικού ή η συμβασιούχος βρεφονηπιοκόμος.

Ο «Καπετάν Φασαρίας» της Κάλλιας Παπαδάκη είναι η θλιβερή ιστορία της σαραντάρας Σοφίας Καλλέργη που βάζει λουκέτο στο ψιλικατζίδικό της, χάνει το υποθηκευμένο σπίτι της και μένει στον δρόμο με ένα λάπτοπ αγκαλιά.

Η Ερση Σωτηροπούλου στο «Ελάτε στο γραφείο μου» εξιστορεί την αποτυχημένη προσπάθεια μιας γυναίκας να βγει πρόωρα (και δια της πλαγίας) στη σύνταξη ενώ η Σώτη Τριανταφύλλου στο «Voodoo Child» ασχολείται με το τέλος μιας περίεργης σχέσης λόγω ανωτέρας πολιτισμικής βίας, ανάμεσα στην σουρτούκω κομμώτρια Δήμητρα και έναν μαρμαρά από το Μπενίν της Δυτικής Αφρικής τον οποίο ταλαιπωρούν οι ηθικοί ενδοιασμοί.

Ο Χρήστος Χρυσόπουλος στην «Επιστροφή» για μια ακόμη φορά εντάσσει αισθητικά την κρίση στο συγγραφικό του πρόγραμμα και γράφει για τις «αθηναϊκές πλατείες που μοιάζουν με δωμάτια» αστέγων, τη «διαλεκτική σχέση» ανάμεσα σε έναν περιπατητή και μια γυναίκα στο μπαλκόνι, τις βόλτες που έχουν πια «την αύρα της απογοήτευσης».


Πηγή: tovima
By STEVENIKO | Παρασκευή 8 Φεβρουαρίου 2013 | Posted in , | With 0 comments

Τα «Μυθικά πλάσματα του Νότου» διεκδικούν την προσοχή - και την κερδίζουν αβίαστα αυτή την εβδομάδα. Eνα παραμύθι με φαντασία αλλά και ρεαλισμό, που μας συστήνει μια άκρως ξεχωριστή πρωταγωνίστρια, η οποία ζει μια άκρως ιδιαίτερη ζωή. Ακολουθεί ο «Χίτσκοκ», ο οποίος συνομιλεί με το φάντασμα ενός δολοφόνου καθώς γυρνά το αριστούργημά του «Ψυχώ» - σε μια ταινία με απολαυστικές αναφορές στη χρυσή εποχή του Χόλιγουντ και καλοδουλεμένες λεπτομέρειες από τη ζωή του μάστορα του σασπένς.


Τα μυθικά πλάσματα του Νότου / Beasts of the Southern Wild
Του Μπεν Ζάιτλιν. Με τους: Κουαβενζανέ Ουόλις, Ντουάιτ Χένρι
Δραματική, 2012, ΗΠΑ. 1 ώρα και 33 λεπτά.

 Να μια ταινία που είναι όμορφη -πανέμορφη, αλήθεια- και ταυτόχρονα τόσο πλούσια και γεμάτη. Δεν είναι τυχαίο που έχει πιάσει τους πάντες εξ απροόπτου, έχει κερδίσει άπειρα βραβεία και κατάφερε να παρεισφρήσει μαζί με τους μεγάλους παίκτες στις υποψηφιότητες των Οσκαρ (4 συνολικές υποψηφιότητες: σκηνοθεσίας, καλύτερης ταινίας, σεναρίου και ερμηνείας για την 9χρονη υπέροχη Κουαβενζανέ Ουόλις). Η πυγμή της χαριτωμένης Ουόλις δεν είναι σε καμία περίπτωση ο μόνος λόγος για να δει κανείς την ιστορία της Χάσπαπι, η οποία μεγαλώνει με τον πατέρα της σε ένα νησί κάπου στη Νέα Ορλεάνη, μακριά από τους κανόνες ή την επίβλεψη της στεριάς. Ο κόσμος της μοιάζει να έχει βγει από τον χώρο της φαντασίας, αλλά ταυτόχρονα έχει ρίζες στον πραγματικό - με άμεσο και απτό τον απόηχο του τυφώνα «Κατρίνα». Μεγαλωμένη σαν αντράκι, η Χάσπαπι περνά κυριολεκτικά από περιπέτειες, είτε λόγω κατακλυσμού είτε λόγω της ασθένειας του πατέρα της. Το ταξίδι της είναι απρόβλεπτο, μαγικό και τραγικό και σε ρουφάει σαν μια ακαταμάχητη δίνη. Πώς να αντισταθείς άλλωστε σε μια ταινία με προσωπικότητα και με καρδιά;




Χίτσκοκ / Hitchcock
Του Σάσα Τζερβάσι.
Με τους: Αντονι Χόπκινς,
Ελεν Μίρεν, Σκάρλετ Γιόχανσον, Ντάνι Χιούστον
Δραματική, 2012, ΗΠΑ. 1 ώρα και 38 λεπτά.

  Η ιδέα και μόνο μιας ταινίας για τον Χίτσκοκ μου προκαλούσε ανία. Υπέρτατη προσωπικότητα ο Βρετανός, δεν λέω το αντίθετο, αλλά τόσο ευρέως εκτεθειμένος που παθαίνεις overdose. Ως εκ τούτου, η ταινία του Τζερβάσι ήρθε σαν έκπληξη, όχι τόσο γιατί αποκαλύπτει μυστικά για τις μανίες και φαντασίες του Χίτσκοκ, αλλά κυρίως γιατί είναι μια απολαυστική παραγωγή, ανάλαφρη και περήφανη για τις μικρές κινηματογραφικές λεπτομέρειες που αγαπά. Η Ελεν Μίρεν στον ρόλο της Αλμα, συζύγου και συνεργάτιδας του Χίτσκοκ, είναι η αδιαμφισβήτητη πρωταγωνίστρια.



Ο κυνηγημένος / The expatriate
Του Φίλιπ Στολτς. Με τους: Ααρον Εκχαρτ, Ολγα Κιριλένκο
Περιπέτεια, 2012, ΗΠΑ / Καναδάς / Βέλγιο /
Μ. Βρετανία. 1 ώρα και 35 λεπτά.

  Ο Ααρον Εκχαρτ θα μπορούσε μια χαρά να πρωταγωνιστήσει σε φουλ περιπέτεια-υπερπαραγωγή αλά Τζέισον Μπορν, αλλά ο «Κυνηγημένος» δεν είναι μια τέτοια περίπτωση. Ο χαρακτήρας του, πρώην πράκτορας της CIA που έχει αποσυρθεί στις Βρυξέλλες με την κόρη του, μπλέκεται σε συνωμοσία και ξεφεύγει στο τσακ από τη δολοφονία, οπότε και αρχίζει το κυνηγητό, το οποίο κάποιες στιγμές ξεφεύγει από την προβλεψιμότητα, αλλά εν γένει αιχμαλωτίζεται σε αυτή.




Φιλιά εις τα παιδιά
Του Βασίλη Λουλέ.
Ντοκιμαντέρ, 2012, Ελλάδα.
1 ώρα και 55 λεπτά

 Ο Βασίλης Λουλές ακούει -με σεβασμό, ταπεινότητα και στήριξη από πλούσιο αρχειακό υλικό- τις μαρτυρίες πέντε Εβραίων που επέζησαν από την ελληνική κατοχή κρυμμένοι σε σπίτια χριστιανών Ελλήνων. Ενα ανθρώπινο ντοκιμαντέρ, αν και μάλλον ριγμένο από τη μεγάλη του διάρκεια.




Παρουσίαση

Μη μου χαλάς τη μέρα / The last stand
Του Κιμ Ζι Γιουν.
Με τους: Αρνολντ Σβαρτσενέγκερ, Φόρεστ Γουίτακερ
Περιπέτεια, 2013, ΗΠΑ.
1 ώρα και 37 λεπτά.

Επιστροφή για τον Αρνι στη μεγάλη οθόνη, στον ρόλο του σερίφη Ρέι Οουενς, ο οποίος τα βάζει με έναν μεγαλέμπορο ναρκωτικών στην πιο ήσυχη πόλη της Αμερικής. Οπως γράφει το δελτίο Τύπου: «Γρήγορα αυτοκίνητα, καυτές γυναίκες, άγριες καταδιώξεις, επικές μάχες και πιστολίδια από την κόλαση συνθέτουν μια ξέφρενη ιστορία δράσης».





Πηγή: protothema
By STEVENIKO | Πέμπτη 7 Φεβρουαρίου 2013 | Posted in , | With 0 comments
Είναι ένα βίντεο που μπορεί να κάνει κάποιους να δακρύσουν… Ενώ τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα βρίσκεται μονίμως στο επίκεντρο αρνητικών δημοσιευμάτων και η εικόνα της έχει πληγεί όσο καμίας άλλης χώρας, υπάρχουν κάποιοι που όχι μόνο δεν στρέφονται κατά της χώρας μας, αλλά θέλουν να την ευχαριστήσουν για όσα πρόσφερε στην ανθρωπότητα.

Πρόκειται για Ισπανούς μαθητές και σπουδαστές που μαζί με τους καθηγητές τους ετοίμασαν ένα υπέροχο βίντεο με πρωταγωνίστρια την Ελλάδα. Σε όλο το βίντεο λένε ευχαριστώ στη χώρα μας για κάτι που έχει προσφέρει στην ανθρωπότητα και τυχαίνει μάλιστα αυτό το κάτι να έχει πάντα ως λέξη ελληνική ρίζα! Μας ευχαριστούν λοιπόν για τη φιλοσοφία, τις λέξεις, τα μαθηματικά, τη μουσική και τόσα άλλα σε ένα βίντεο πραγματικά συγκινητικό!

Δε χρειάζεται να γνωρίζετε ισπανικά για να καταλάβετε τι λέει το βίντεο. Αλλωστε όπως λέει ο καθηγητής στην αρχή του βίντεο προς τους Ισπανούς: «Περισσότερα πράγματα από όσα νομίζετε είναι ελληνικά!»






Πηγή: protothema
By STEVENIKO | Τετάρτη 6 Φεβρουαρίου 2013 | Posted in , | With 0 comments
Η κινηματογραφική διοργάνωση της συμπρωτεύουσας κλείνει τα 15 της χρόνια και το γιορτάζει δεόντως με εξαιρετικά αφιερώματα.

Καταρχάς, παρουσιάζοντας τη σπουδαία δουλειά του Χιλιανού ντοκιμαντερίστα Πατρίσιο Γκούσμαν, έναν δημιουργό που κατάφερε να μετατρέψει την κάμερα του σε παντιέρα δημοκρατίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το επετειακό λοιπόν 15ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης που φέτος θα γίνει από τις 15-24 Μαρτίου θα προβάλει μια ρετροσπεκτίβα στο έργο του 72χρονου δημιουργoύ.

Από τη «Μάχη της Χιλής», το μοναδικό χρονικό των ταραχωδών χρόνων της διακυβέρνησης του Σαλβαντόρ Αλιέντε και του πραξικοπήματος που ακολούθησε, μέχρι το περσινό αριστούργημα του «Νοσταλγώντας το Φως», εννιά ταινίες του Χιλιανού βιρτουόζου θα ταξιδέψουν για δέκα μέρες στη Θεσσαλονίκη.

Επίσης το Φεστιβάλ έχει ετοιμάσει ένα αφιέρωμα με τα highlights της δεκαπεντάχρονης ιστορίας του. Από το αποκαλυπτικό (και αρκετά προφητικό)«Η Εταιρία» των Τζένιφερ Άμποτ και Μαρκ Άκμπαρ, το δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ «Η Ιστορία της Καμήλας Που Δάκρυσε» των Μπιαμπασούρεν και Λουίτζι Φαρλόνι μέχρι τα κορυφαία ελληνικά φιλμ «Τα Παιδία Δεν Παίζει»των Αγγελής Ανδρικοπούλου και Αργύρη Τσεπελίκα και το απολαυστικά σαρκαστικό «Sugar Town – Οι Γαμπροί» του Κίμωνα Τσακίρη, όλες οι ταινίες που ξεχώρισαν στα 15 πρώτα χρόνια της διοργάνωσης θα έχουν φέτος την τιμητική τους.


Ακολουθεί το τρέιλερ του αριστουργήματος του Πατρίσιο Γκούσμαν «Νοσταλγώντας το Φως»





Πηγή: athinorama
By STEVENIKO | Τρίτη 5 Φεβρουαρίου 2013 | Posted in , | With 0 comments


Το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, στο πρώην εργοστάσιο Φιξ, βρίσκεται στην τελική φάση. Η διευθύντριά του Αννα Καφέτση μάς ξεναγεί στο εργοτάξιο που με ταχείς ρυθμούς μεταμορφώνεται σε κτίριο-κόσμημα
Μια μέρα στο μουσείο του μέλλοντος
Θέα προς την Ακρόπολη, τον Λυκαβηττό και όλη την Αθήνα από τον τελευταίο όροφο του Mουσείου.


Στην πρόσοψη του κτιρίου από την οδό Καλλιρρόης οι εργάτες τοποθετούν μεγάλες λίθινες πλάκες με αδρή επιφάνεια. Θα την καλύψουν σχεδόν ολόκληρη, σαν μια αναπαράσταση του Ιλισού, που κυλά βαθιά στο έδαφος. Και σε ένα τμήμα της, περί τα 80 μ. μήκος, νερό θα πέφτει από ύψος 5 μ. στην κάθετη επιφάνεια του τοίχου - διαμορφωμένη εν είδει «μπάρκοουντ» με τα αρχικά του μουσείου: ΕΜΣΤ.

Ηταν μια λαμπερή αττική μέρα όταν βρέθηκα στο πρώην εργοστάσιο Φιξ και ήδη πλέον Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Από την όψη της εισόδου, εμπνευσμένη από την αρχιτεκτονική ομάδα με επικεφαλής τον κ. Βαγγέλη Στυλιανίδη από μια υποθετική γεωλογική τομή στην κοίτη του Ιλισού ως την απέναντί της όψη της Συγγρού, που έχει κριθεί διατηρητέα, όπως και η Φραντζή, καθώς αποτελούσαν κύρια στοιχεία του κτιρίου του Ζενέτου, και από τα εντυπωσιακά σε μέγεθος υπόγεια ως ψηλά το δώμα με την εκπληκτική θέα, όλα συμφωνούν ότι ένα καινούργιο μουσείο-κόσμημα γεννιέται στην Αθήνα.

Πάει ένας χρόνος περίπου από την τελευταία φορά που είχα μπει στο κτίριο και οι αλλαγές που έχουν συμβεί στο μεταξύ είναι τεράστιες. Τότε μόλις είχαν αρχίσει να γκρεμίζουν τοίχους και να ρίχνουν κολόνες προκειμένου να ενισχύσουν τη στατική του επάρκεια, παντού έχασκαν τεράστια ανοίγματα και ήταν επικίνδυνο να προχωρήσεις λίγα μέτρα μετά την είσοδο. Αυτή τη φορά πήγα παντού. Ανέβηκα σε όλους τους ορόφους, μου έδειξαν κάθε σημείο του κτιρίου, μου περιέγραψαν πώς διαμορφώνεται κάθε χώρος, πού θα είναι οι αίθουσες για τις μόνιμες εκθέσεις και πού για τις περιοδικές, πού το αμφιθέατρο, η βιβλιοθήκη, ο χώρος νέων μέσων, τα εκπαιδευτικά προγράμματα και τα γραφεία. Και φυσικά έφθασα στην κορυφή: στο εστιατόριο του κτιρίου με τα σημεία αναφοράς της πόλης, την Ακρόπολη και τον Λυκαβηττό, γύρω του και μια Αθήνα που από αυτό το ύψος φαίνεται ως και όμορφη. Και στο δώμα, το οποίο θα μεταμορφώνεται ανάλογα με τα γλυπτά που θα εκτίθενται εκεί, ενώ θα μπορεί να φιλοξενήσει ακόμη και υπαίθριο σινεμά.

Μόνο το χαμόγελο της διευθύντριας του ΕΜΣΤ κυρίας Αννας Καφέτση δεν έχει αλλάξει καθώς με συνόδευε σε όλα αυτά. Τότε, επειδή επιτέλους ανοιγόταν μια καλή προοπτική για την αποκατάσταση και τη μετατροπή του κτιρίου. Τώρα, γιατί το κατασκευαστικό μέρος έχει προχωρήσει τόσο ώστε να μπορεί να οριστεί με βεβαιότητα η ημερομηνία παράδοσης του μουσείου τον ερχόμενο Οκτώβριο, όπως είναι η συμβατική υποχρέωση της κατασκευάστριας Ακτωρ ΑΕ, και να προσδιορίζονται ακόμη και τα εγκαίνιά του τον Μάρτιο του 2014.

Μια νησίδα τέχνης ανάμεσα στην Καλλιρρόης και στη Συγγρού, εκεί όπου επί δεκαετίες έστεκε το κουφάρι του εγκαταλελειμμένου εργοστασίου, θα είναι το κτίριο και η κυρία Καφέτση δεν παύει να απαριθμεί τα πλεονεκτήματά του: τη θέση του στο κέντρο της Αθήνας (αλλά όχι ακριβώς κέντρο), τη συγκοινωνιακή του κάλυψη από όλα τα μέσα, το εμβαδόν του, που είναι 20.000 τ.μ., τους ενιαίους χώρους στο εσωτερικό, που δίνουν μεγάλη γκάμα υψών από 9,5 ως 4,5 μ.

Η δημιουργία

Εργάτες σκαρφαλωμένοι στο μέτωπο του κτιρίου προς τη Συγγρού ολοκληρώνουν την τοποθέτηση των αλουμινίων με τα υαλοπετάσματα, ένα εξαιρετικό αρχιτεκτονικό στοιχείο που διατηρείται προσφέροντας διαφάνεια, μεταδίδοντας φως στο εσωτερικό και... προκαλώντας για αξιοποίηση. «Ολη αυτή τη σκαλωσιά θα μπορούσε κανείς να την εκμεταλλευθεί από μέσα για την ανάδειξη αντικειμένων νέου σχεδιασμού και όχι μόνο» λέει η κυρία Καφέτση. Καταρτίζοντας αυτή την εποχή το μουσειολογικό πρόγραμμα του μουσείου η ίδια νιώθει - και δικαιολογημένα - ότι βρίσκεται στην πιο δημιουργική φάση της οργάνωσής του, αν και «οδυνηρή», όπως τη χαρακτηρίζει.

«Σε αυτό το κτίριο έχω περπατήσει, έχω κατοικήσει, έχω ζήσει ήδη με το μυαλό και τη σκέψη μου. Τώρα όμως, που είναι πραγματικό, γεννιούνται άλλες ιδέες. Ο ίδιος ο χώρος τις γεννά και είναι επόμενο να υπάρχουν μεγάλες ανατροπές από τον αρχικό σχεδιασμό»
λέει. Ετη αναμονής έχουν δημιουργήσει άλλωστε μεγάλη προσμονή γι' αυτό το μουσείο και ίσως υπερβολικές απαιτήσεις. Αλλά το βέβαιο είναι ότι πρώτα απ' όλα οφείλει να υπακούει στον δικό του σχεδιασμό και στους δικούς του κανόνες.

«Το μουσείο αυτό δεν είναι σχολείο, είναι πρωτίστως ένας βιωματικός χώρος που κρύβει μέσα του σκέψη, γνώση και κρίση. Προϋποθέτει ενεργούς πολίτες, αλλά θα φτιάχνει και ενεργούς πολίτες»
επισημαίνει η κυρία Καφέτση. Αυτό το σκεπτικό θα διατρέχει και όλη την έκθεση, που θα είναι εργοκεντρική, καθώς βασική αρχή της είναι η συνομιλία των έργων μεταξύ τους δημιουργώντας «απροσδόκητες συνυπάρξεις, χωρίς προκαταλήψεις ηλικιακές, γεωγραφικές ή εθνικότητας».

Τοπογραφία

«Τι δεν θα είναι αυτή η μόνιμη έκθεση: δεν θα είναι χρονολογική, δεν θα είναι εγκυκλοπαιδική, δεν θα είναι εκπαιδευτική με τη στενή έννοια. Αν ήταν να την ονομάσω με μία φράση, θα έλεγα ότι πρόκειται για μια αισθητική τοπογραφία της ανθρώπινης κατάστασης. Με το φως και τις σκιές της. Ενας δημόσιος διάλογος έργων και ένα δίκτυο νέων ερμηνευτικών σχέσεων που, αν γεννηθούν, τότε το μουσείο θα έχει πετύχει. Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα» δηλώνει η κυρία Καφέτση.

Ενας τέτοιος διάλογος μπορεί να αναπτυχθεί στον τέταρτο όροφο μεταξύ του αυτοβιογραφικού έργου του Καμπακόφ «Το καράβι της ζωής μου» και μιας επίσης αυτοβιογραφικής σύνθεσης του Χατζημιχάλη, τη «Σχιστή οδό». Μια άλλη εξάλλου ισορροπία επιφυλάσσεται για το αυστηρό έργο του Κουνέλη που θα κληθεί να «συνομιλήσει» με τον αισθησιασμό του έργου του Κουτλούκ Αταμάν για τα 99 ονόματα του θεού στο Κοράνι.

Περισσότερα από 900 έργα διαθέτει άλλωστε αυτή τη στιγμή το ΕΜΣΤ. Μόνα Χατούμ, Αλαν Σεκούλα, Εμιλι Ζασίρ, Κέντελ Γκιρς, Γκάρι Χιλ, Μπιλ Βιόλα είναι μερικοί ακόμη ξένοι καλλιτέχνες έργα των οποίων θα παρουσιαστούν και φυσικά πολλοί Ελληνες - ενδεικτικά αναφέρουμε τους Μπάλκα, Μπία Ντάβου, Κεσσανλή, Κανιάρη, Τσόκλη, Ξένο, Αντωνάκο, Σόρογκα, Ψυχοπαίδη, Μπότσογλου, Νίνα Παπακωνσταντίνου, Κωστή Βελώνη, Γιώργο Δρίβα, Τσιβόπουλο...

Φυσικά γα την ολοκλήρωση του έργου πολλά απομένουν ακόμη, ενώ έχει προταθεί και η ενεργειακή αναβάθμιση του κτιρίου. Τα εγκαίνια του Μουσείου, που θα συμπέσουν με την ελληνική προεδρία στην Ευρωπαϊκή Ενωση, θα είναι μια καλή αφορμή για την ανάδειξή του και διεθνώς. Οπως λέει η κυρία Καφέτση, η οποία αγωνίστηκε επί χρόνια προκειμένου να φθάσει αυτή η στιγμή,  «σημασία θα έχει μπαίνοντας κανείς σε αυτό το μουσείο να συνεπαίρνεται και να "φεύγει" μένοντας».



Ο εσωτερικός δρόμος της τέχνης    
Από την κύρια είσοδο του μουσείου - υπάρχει δεύτερη από το μετρό και ειδική είσοδος για τη μεταφορά μεγάλων έργων - ο επισκέπτης θα εισέρχεται σε ένα μεγάλο φουαγέ με το εκδοτήριο εισιτηρίων και την γκαρνταρόμπα στα αριστερά του και δεξιά τις πληροφορίες. Πίσω τους η πρώτη «μικρή» αίθουσα περιοδικών εκθέσεων 600 τ.μ. με ύψος 6,20 μ. Στο βάθος βοηθητικοί χώροι, το καφέ και στη συνέχεια το πωλητήριο. Ενας υποθετικός «δρόμος» διατρέχει εξάλλου το φουαγέ από άκρη σε άκρη. Από εδώ ξεκινούν οι εννέα ανελκυστήρες, ενώ δώδεκα εσωτερικές και εξωτερικές κυλιόμενες σκάλες - η μία σε επικοινωνία και με το μετρό - εξασφαλίζουν την άνετη περιήγηση.

Στο μεσοπάτωμα βρίσκονται οι χώροι εκπαιδευτικών προγραμμάτων, μικρό αμφιθέατρο πολλαπλών χρήσεων με 90 θέσεις και τα γραφεία, ενώ στους ορόφους που ακολουθούν, όπως και στο υπόγειο, θα αναπτύσσονται οι μόνιμες εκθέσεις του μουσείου.

Infokiosks θα υπάρχουν σε κάθε όροφο, μέσω των οποίων ο επισκέπτης θα παίρνει πληροφορίες σχετικά με την ιστορία της τέχνης ή τα βιογραφικά και το έργο των καλλιτεχνών. Στον «χώρο νέων μέσων» (130 τ.μ.) θα υπάρχει βιβλιοθήκη και θα παρέχεται η δυνατότητα πρόσβασης σε όλη τη συλλογή των οπτικοακουστικών έργων του μουσείου, που είναι ήδη ψηφιοποιημένη. Ο επισκέπτης καθισμένος αναπαυτικά σε πολυθρόνες θα μπορεί να βλέπει σε καθένα από τα δέκα μόνιτορ όποιο έργο επιλέξει, αλλά και να συνδέεται με άλλες βάσεις δεδομένων, όπως μουσεία και κέντρα τεχνών. Εδώ θα βρίσκεται και το «εργαστήρι νέων μέσων», με τη δυνατότητα παροχής τεχνογνωσίας και παραγωγής νέων έργων από φοιτητές και καλλιτέχνες.                


Πηγή: tovima