[ ]
Πρόσφατες Αναρτήσεις
By STEVENIKO | Τρίτη, 31 Μαΐου 2011 | Posted in , | With 0 comments
του Πέτρου Παπακωνσταντίνου




Οι συνεχιζόμενες καταλήψεις κεντρικών πλατειών και οι καθημερινές διαδηλώσεις, υπό την επίδραση του ισπανικού κινήματος των «Αγανακτισμένων», έφεραν μια ανοιξιάτικη αύρα στο μουντό σκηνικό της κοινωνικής κατατονίας. Η ανατροπή είναι ακόμη μακριά, αλλά η ρωγμή άνοιξε, το παραπέτασμα της απελπισίας σχίστηκε και μπορούμε να δούμε απέναντι έναν ορίζοντα ελπίδας.

Στο χρόνο που μεσολάβησε από την κήρυξη της Ελλάδας σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης γνωρίσαμε και άλλες κινηματικές εξάρσεις. Δύο είναι τα στοιχεία που κάνουν τη διαφορά: Πρώτον, η διάρκεια και αποφασιστικότητα του πλήθους, που αυτή τη φορά δεν κατέβηκε σε μια εικοσιτετράωρη απεργία ή μια πορεία χωρίς συνέχεια, αλλά ήρθε, όπως μπορούμε να προσδοκούμε, για να μείνει. Και δεύτερον, ότι αυτή τη φορά δεν πρόκειται τόσο για όλες τις φυλές των «συνήθων υπόπτων», όσο για τη μέχρι πρότινος σιωπηρή πλειοψηφία, για τους κοψοχέρηδες και των δύο μεγάλων κομμάτων. Στο συνδυασμό τους, τα δύο αυτά στοιχεία δημιουργούν την απόσταση ανάμεσα στα μεμονωμένα γεγονότα αντίστασης και στη γενική κρίση, έστω και εμβρυακού, ακόμη, χαρακτήρα.

Αυτή η καινούργια ποιοτικά κατάσταση είναι φυσικό να προκαλεί μια ορισμένη αμηχανία σε όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς. Αμηχανία όχι λόγω γραφειοκρατικής επιφύλαξης απέναντι σε οποιαδήποτε αυθόρμητη, πρωτόλεια, αντιφατική μορφή διαμαρτυρίας, αλλά λόγω της συναίσθησης του μεγέθους των προκλήσεων, λόγω της σοβαρότητας με την οποία κάθε αξιόμαχο πολιτικό ρεύμα οφείλει να προσεγγίζει το κοινωνικά καινούργιο. Με διάθεση να ακούσει προτού σκεφτεί, να σκεφτεί προτού μιλήσει, να αφομοιώσει κριτικά ό,τι καινούργιο δημιουργεί το πραγματικό κίνημα προτού επιχειρήσει να το επηρρεάσει όπως ασφαλώς οφείλει, αν παίρνει σοβαρά τον εαυτό του και τους στόχους του.

Η πρόκληση ενός νέου ηγεμονικού μπλοκ

Κατά γενική εκτίμηση, την εμπροσθοφυλακή αυτού του νέου ρεύματος διαμαρτυρίας αποτελεί η μορφωμένη νεολαία επισφαλούς εργασίας (αυτό που οι θεωρητικοί του «πλήθους» αποτελούν πρεκαριάτο- κογκνιταριάτο) 20- 35 ετών. Πρόκειται για μάζες ανθρώπων που είναι δύσκολο να ενοποιηθούν με τους παραδοσιακούς τρόπους. Οι άνεργοι, οι μερικά απασχολούμενοι, οι συμβασιούχοι, οι κούριερ και οι ντελιβεράδες δεν είναι εύκολο να συσπειρωθούν από τα συνδικάτα, ακόμη κι αν αυτά δεν χαρακτηρίζονται από τα ακραία φαινόμενα γραφειοκρατικού εκφυλισμού που σημαδεύουν τις περισσότερες μεγάλες ομοσπονδίες. Όπως δεν είναι εύκολο να συγκινηθούν από τα κόμματα της Αριστεράς, τα οποία δεν έχουν βρει προγραμματικές απαντήσεις στα οξύτατα προβλήματα της νεολαίας της εργασιακής περιπλάνησης και της πνιγηρής (για παιδιά και γονείς) καθήλωσης στην οικογενειακή εστία (π.χ. ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα από την Πολιτεία) και τα οποία καταφέρνουν να ενωθούν για τον Κοσκωτά και τους δικαστικούς κώδικες, αλλά όχι για την επιβίωση της λαϊκής οικογένειας.

Παρόλη τη ρευστή του ταυτότητα, ίσως και εξαιτίας της, αυτός ο νεανικός πληθυσμός λειτουργεί ως το «κενό σημαίνον», ο αρχικός πυρήνας συμπύκνωσης της γενικευμένης κοινωνικής οργής, η οποία τροφοδοτείται από δύο βασικά ρεύματα: Τη μισθωτή εργασία και τα μεσαία στρώματα, τους “νοικοκυραίους” (για την ώρα, κυρίως των πόλεων και πολύ λιγότερο της υπαίθρου) τα οποία τους τελευταίους μήνες συνθλίβονται με επιταχυνόμενους ρυθμούς από το πάγωμα της αγοράς. Η συνάντηση των δύο ρευμάτων δίνει στην κοινωνική διαμαρτυρία την ορμή πραγματικού χείμαρρου, όπως έγινε στην Αργεντινή όταν οι καταλήψεις των εργοστασίων συναντήθηκαν με τους αγανακτισμένους καταθέτες των τραπεζών που έβλεπαν τις αποταμιεύσεις τους να εξανεμίζονται από το corralito.

Ασφαλώς, η διαπάλη για την ηγεμονία, έστω και όταν γίνεται στοιχειακά, αδιαμεσολάβητα από τα κόμματα, είναι αισθητή και δεν έχει ακόμη κριθεί- στο Σύνταγμα, εκφράστηκε, ιδίως τις πρώτες μέρες, με τη διάκριση μεταξύ της «πάνω πλατείας», με τις μούτζες και τους Ελληναράδες και της «κάτω πλατείας» της κατασκήνωσης και των λαϊκών συνελεύσεων. Σε κάθε περίπτωση, είναι η ασταθής ενότητα και διαπάλη αυτών των κοινωνικών ρευμάτων που διαμορφώνει εμβρυακές προϋποθέσεις «εθνικής κρίσης», απονομιμοποίησης κα ανατροπής όχι μόνο της κυβέρνησης, αλλά και ολόκληρου του πολιτικού συστήματος, διαμόρφωσης ενός νέου ηγεμονικού μπλοκ, που θα μπορέσει να σηκώσει στους ώμους του την ιστορική πρόκληση μιας ριζικής, κοινωνικής αναδιοργάνωσης.

Το επερχόμενο πολιτικό κραχ

Γιατί όμως τώρα; Ασφαλώς όχι επειδή προϋπήρξε η πλατεία Ταχρίρ στην Αίγυπτο (τα μεγάλης κλίμακας κοινωνικά κινήματα δεν διαδίδονται σαν ενδυματολογικές μόδες). Η ριζοσπαστικοποίηση του κοινωνικού περιβάλλοντος αποτελεί συνισταμένη διαφορετικών παραγόντων, τρεις από τους οποίους φαίνεται να είναι οι κυριότεροι.

Πρώτον, η «μετατροπή της ποσότητας σε ποιότητα» αναφορικά με τη συσσώρευση κοινωνικής δυσφορίας, απόγνωσης και οργής. Δεύτερον, η σταδιακή ωρίμανση των μαζών μέσα από τις ίδιες τις εξάρσεις και τις αποτυχίες του μαζικού κινήματος, η συνειδητοποίηση ότι απέναντι σε μια κατάσταση πραγματικά εκτάκτου ανάγκης, τα συνήθη μέσα του συνδικαλιστικού, διεκδικητικού αγώνα (επαναλαβανόμενες, σποραδικές απεργίες και πορείες) είναι ατελέσφορα και ότι μόνη ελπίδα βρίσκεται στον πανκοινωνικό, πολιτικό αγώνα με αποφασιστικότητα και δυναμισμό. Παρά τον ειρηνικό της χαρακτήρα και τις ενίοτε καρναβαλικές μορφές της (ο όρος δεν έχει τίποτα το υποτιμητικό, το αντίθετο), η κατάληψη της κεντρικής πλατείας της Αθήνας, απέναντι από τη Βουλή ενέχει σπερματικά στοιχεία αμφισβήτησης της κεντρικής εξουσίας, μετατροπής της πολιτικής διαμαρτυρίας σε καθεστωτική ρήξη.

Ο τρίτος και πιθανόν ο κυριότερος καταλύτης της κοινωνικής ανάφλεξης είναι η ταχύτατη απονομιμοποίηση του συμπλέγματος εξουσίας (πολιτικού συστήματος, μέσων ενημέρωσης και οικονομικής ολιγαρχίας) ενόψει της βέβαιης πλέον, ελεγχόμενης ή ανεξέλεγκης, χρεωκοπίας στην οποία οδηγείται η χώρα. Τώρα πια ουδείς έχει την αυταπάτη ότι μπορεί και να πρόκειται για ένα προσωρινό τούνελ από το οποίο κάποια στιγμή, σε ένα ή δύο χρόνια, θα βγούμε και αργά ή γρήγορα θα ανακτήσουμε το χαμένο έδαφος. Τώρα όλοι συνειδητοποιούν ότι έχουμε μπροστά μας ένα, δύο, τρία, πολλά Μνημόνια χωρίς ελπίδα ανάκαμψης κι ότι η «ισχυρή Ελλάδα» του ευρώ γίνεται το Μεξικό της Γερμανίας στη Μεσόγειο, με μια κυβέρνηση τόσο ασπόνδυλη και τόσο δουλική, που να γίνεται περίγελως των ισχυρών, σε σημείο που οι Financial Times να γράφουν, στο κύριο άρθρο τους, ότι «η Ελλάδα βγαίνει στο σφυρί».

Ο καχύποπτος παρατηρητής θα μπορούσε να θέσει το ερώτημα: Κι αν η πίεση των Ευρωπαίων είναι τόσο ασφυκτική που ακόμη κι αυτή η παραπαίουσα ολιγαρχία, ακόμη κι αυτή η ασπόνδυλη κυβέρνηση αισθάνεται υποχρεωμένη κάπου να σταθεί, κουτσά- στραβά στα πόδια της, κάτι να μηχανευτεί, κάτι τι να ψελίσει, λιγουλάκι να διαπραγματευθεί; Κι αν αυτά τα δημοσιεύματα του Spiegel, κι αυτές οι δηλώσεις κυβερνητικών παραγόντων περί πιθανής εξόδου από το ευρώ δεν είναι μόνο μέσα ψυχολογικού εκβιασμού προς τα μέσα, αλλά και διαπραγμάτευσης προς τα έξω (κατά το «μην πλησιάζετε άλλο, γιατί έχω λούσει με βενζίνη τα ρούχα μου και κρατάω αναπτήρα»); Μήπως κάτι τέτοιο πληροφορήθηκε ή οσμίσθηκε η Αλέκα Παπαρήγα, εξ ου και το αστροπελέκι της συνέντευξής της στον Παπαδάκη του ΑΝΤ1, όπου είπε ξαφνικά ότι η έξοδος από το ευρώ και η επιστροφή στη δραχμή υπό τις παρούσες συνθήκες θα είναι καταστροφή για τη χώρα; (Μια δήλωση η οποία, ακόμη κι αν είναι έτσι τα πράγματα, δεν παύει να αποτελεί ολίσθημα για τη γ.γ. του ΚΚΕ). Μήπως, τέλος, είναι γι αυτό που μέσα ενημέρωσης τα οποία έδρασαν ως κατ’εξοχήν πολιορκητικοί κριοί του Μνημονίου εμφανίζονται να «αγκαλιάζουν» τώρα το κίνημα των «Αγανακτισμένων»;

Δεν μπορούμε να αποκλείσουμε εντελώς αυτό το ενδεχόμενο. Ωστόσο, το να περιμένει κανείς από αυτή την άθλια κυβέρνηση να αποκτήσει ξαφνικά τσαγανό και να ορθώσει έστω και υποτυπώδη αντίσταση στους πιστωτές της μοιάζει σαν να περιμένει τον Άγιο Βασίλη. Στην «καλύτερη» των περιπτώσεων ο ΓΑΠ θα «αντισταθεί» στη Μέρκελ όπως ο Γούντι Άλεν στον δεσμοφύλακά του, στο «Ζητείται εγκέφαλος για ληστεία», όπου τον απειλεί με ένα πιστόλι από σαπούνι, που διαλύεται κάτω από την καταρρακτώδη βροχή. Το πιθανότερο είναι ότι οι κυρίαρχοι κύκλοι θα ήθελαν να δουν τους «Αγανακτισμένους» να εξελίσσονται σε βαλβίδα ελεγχόμενης, ανώδυνης εκτόνωσης της συσσωρευόμενης κοινωνικής πίεσης. Κολακεύοντας το νέο και αδιαμόρφωτο κίνημα, είναι σαν να καίνε οι ίδιοι μια λωρίδα δάσους για να δημιουργήσουν αντιπυρική ζώνη γύρω τους και να αποφύγουν τα χειρότερα. Αλλά εδώ το λιοπύρι είναι αφόρητο, η ξερή γη προσκαλεί την πυρκαγιά και οι άνεμοι λυσσομανάνε, έτσι που παρόμοια παιχνίδια με τη φωτιά είναι πιθανό να φέρουν μια ώρα αρχίτερα αυτό ακριβώς που προσπαθούν να αποτρέψουν.

Ορίζοντες και εμπόδια

Σε μια τόσο ρευστή κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα, οι προβλέψεις για την εξέλιξη αυτού του κινήματος είναι παρακινδυνευμένες. Θα μπορούσε να κουραστεί και να εκτονωθεί σύντομα, αφήνοντας πίσω του απογοητεύσεις εξίσου μεγάλες με τις προσδοκίες που γέννησε; Δεν αποκλείεται, αλλά το ενδεχόμενο αυτό μας φαίνεται περισσότερο πιθανό για την Ισπανία παρά για την Ελλάδα, όπου η εκρηκτική κρίση χρέους και το δεύτερο Μνημόνιο συναυλίζουν διαρκώς την κοινωνική ανάφλεξη. Θα μπορέσουν οι κυρίαρχοι κύκλοι να κρατήσουν σε απόσταση τον «αγνό κόσμο της πλατείας» από τις «συντεχνίες» των συνδικαλισμένων εργατών και υπαλλήλων; Ούτε αυτό φαίνεται πιθανό- αντίθετα, οι δύο αυτοί κόσμοι οδηγούνται σε μια εκρηκτική συνάντηση από την ίδια τη διαδικασία των σκανδαλωδών ιδιωτικοποιήσεων που προωθούν κυβέρνηση και τρόικα. Η βαθμιαία ώσμωση συνδικάτων (ιδιαίτερα του συντονισμού πρωτοβάθμιων σωματείων) και “Αγανακτισμένων”, η απελευθέρωση δυνάμεων του ΠΑΣΟΚ χάρη στο ρήγμα της ΠΑΣΚΕ που βαθαίνει και η σταδιακή πολιτικοποίηση- ριζοσπαστικοποίηση των λαϊκών συνελεύσεων αποτελούν τα πρώτα δείγματα.

Για όλους αυτούς τους λόγους εκτιμάμε ότι πολύ γρήγορα θα τελειώσει η παρά φύσιν αγαπησιάρικη σχέση των κυρίαρχων ΜΜΕ με τους «Αγανακτισμένους»- ένας υποκριτικός έρωτας χωρίς ανταπόκριση, όπως δείχνουν τα βιτριολικά συνθήματα, τα συμβολικά λέιζερ και τα επιθετικότατα μηνύματα των διαδηλωτών εναντίον των μεγάλων συγκροτημάτων του Τύπου και κυρίως των ιδιωτικών καναλιών. Αύριο- μεθαύριο θα αρχίσουμε να ακούμε και να διαβάζουμε για «κομματικές παρεμβάσεις» που μολύνουν με πολιτικά μικρόβια το αγνό και αμόλυντο πλήθος, ενστάσεις για «αντιδημοκρατικές διαδικασίες» αναφορικά με τα ψηφίσματα και τις πρωτοβουλίες της «κάτω πλατείας» και πάει λέγοντας.

Αν παρόλα αυτά δεν ανακοπεί η δυναμική του κινήματος, η παράταση των καταλήψεων των δημοσίων χώρων, με αυξανόμενους πληθυσμούς διαδηλωτών και αρχετυπικές μορφές άμεσης δημοκρατίας (οι Γάλλοι διαδηλωτές, απέναντι από τη Βαστίλη, έθεσαν μάλιστα ζήτημα νέας Συντακτικής Συνέλευσης) θα θέσει εκ των πραγμάτων ζήτημα διακυβέρνησης, το οποίο το συντεταγμένο κράτος δεν θα ανεχτεί για πολύ. Βέβαια, είναι αδύνατο να εισβάλουν ξαφνικά, χωρίς κανένα πρόσχημα τα ΜΑΤ, ενώ μια δεύτερη «Μαρφίν» υπό τις σημερινές συνθήκες θα μυρίζει τόσο έντονα προβοκάτσια που μπορεί να καταλήξει στα εντελώς αντίθετα αποτελέσματα. Το πιθανότερο είναι να επιδιωχθεί, από τους ειδικευμένους μηχανισμούς του συστήματος, να προκληθούν επεισόδια «μεταξύ διαδηλωτών», με αιχμή τους ακραίους, εθνικιστικούς κύκλους και τις παρακρατικές παραφυάδες τους- μια τακτική που θα διευκολυνθεί αν οι μέχρι στιγμής αμέτοχοι κύκλοι του πιο θερμόαιμου και πολιτικά μυωπικού αναρχισμού μπουν στο παιχνίδι.

Σε κάθε περίπτωση, το σύστημα δεν μπορεί, τη στιγμή που αντιμετωπίζει τόσο σφοδρή κρίση και τόσο πιεστικά διλήμματα, να αφήσει να κακοφορμίζει για μεγάλο διάστημα μια ανοιχτή πληγή τέτοιων διαστάσεων. Η επιβολή των ακραίων μέτρων που έχει δεσμευθεί η κυβέρνηση ότι θα υλοποιήσει έναντι των πιστωτών της δεν είναι δυνατή χωρίς κάποιου είδους απολυταρχική εκτροπή- ήδη το «δημοκρατικό» ΒΗΜΑ θέτει το ερώτημα, σε δημοσκόπησή του, κατά πόσο οι πολίτες είναι έτοιμοι να δεχθούν μια ισχυρή προσωπικότητα με έκτακτες εξουσίες, υπεράνω κομμάτων και Βουλής- αυτό που στα καφενεία ακούγεται πιο απλά, κατά το «ένας Παπαδόπουλος μας χρειάζεται» (απάντησε θετικά το 22%).

Σύστημα εκτός ισορροπίας

Εν ολίγοις, βαδίζουμε προς ένα «σημείο διακλάδωσης», κατά το πρότυπο της θεωρίας του χάους για συστήματα μακριά από την ισορροπία: Το σύστημα δεν μπορεί να συνεχίσει να αναπαράγεται όπως πριν και οδηγούμαστε σε μία καμπή, από την οποία μπορεί να προκύψουν δύο ή περισσότερα πολύ διαφορετικά σενάρια εξέλιξης. Σε τέτοιες συνθήκες, η δράση των πολιτικών υποκειμένων μπορεί να αποβεί αποφασιστική.

Ο κλασικός ορισμός της επαναστατικής κατάστασης απαιτεί οι πάνω να μην μπορούν να κυβερνήσουν όπως πριν, οι κάτω να μην το θέλουν, οι όροι ζωής της εργαζόμενης πλειονότητας να έχουν υποστεί απότομη επιδείνωση (προϋποθέσεις που ήδη εκπληρώνονται στην Ελλάδα), αλλά και να εμφανίζεται απότομη είσοδος στον πολιτικό αγώνα μεγάλων, μέχρι χθες αδρανών λαϊκών μαζών. Ο τελευταίος, αποφασιστικός όρος απέχει ακόμη πάρα πολύ από το να έχει εκπληρωθεί, αντίθετα μόλις βλέπουμε τα πρώτα, ασθενή σημάδια μιας τέτοιας εξέλιξης.

Και πάλι, όμως, η ύπαρξη επαναστατικής κατάστασης καθόλου δεν σημαίνει ότι θα εκδηλωθεί όντως επανάσταση- και πολύ περισσότερο δεν μας λέει τι χαρακτήρα θα έχει και με τι αποτέλεσμα θα στεφθεί. Εδώ τίθεται, με πιεστικούς πλέον όρους, το πρόβλημα του πολιτικού μετώπου (πολιτικό πρόγραμμα+ κρίσιμη μάζα κομμάτων, οργανώσεων και αγωνιστών + «οδικός χάρτης» προς την υλοποίηση των κρίσιμων στόχων) που θα μπορέσει να δώσει νικηφόρα προοπτική στην επερχόμενη σύγκρουση. Η κρισιμότητα των περιστάσεων είναι τέτοια που καθιστά την προσωπική γνώμη κάθε μεμονωμένου δημοσιογράφου και σχολιαστή εντελώς δευτερεύουσα, αν όχι και περιττή. Εκείνο που μετράει είναι η γνώμη και η δράση των υπαρκτών πολιτικών συλλογικοτήτων.


ΠΗΓΗ
By STEVENIKO | | Posted in , | With 0 comments
Agustín García Calvo

(Λόγια από ηχογράφηση)

Είστε η χαρά, η χαρά του απροσδόκητου, αυτού που δεν μπορεί να προβλεφθεί ούτε από τις αρχές, ούτε από τις κυβερνήσεις, ούτε από τα κόμματα οποιουδήποτε χρώματος, του πραγματικά απροσδόκητου. Ούτε εσείς οι ίδιοι το πιστεύατε πριν λίγους μήνες ή εβδομάδες ότι θα μπορούσε να συμβεί. Παρόλα αυτά έτσι είναι, η χαρά είναι το απροσδόκητο και δεν υπάρχει άλλη χαρά, δεν υπάρχει μέλλον, όπως θα εξηγήσω στην πορεία. Ωστόσο, θα πω κάτι που φαίνεται αντιφατικό. Εγώ το περίμενα αυτό πάνω από 40 χρόνια, 46 για την ακρίβεια. [ακούγονται χειροκροτήματα] Τώρα θα σας πω το γιατί. Στη δεκαετία του ’60, όπως θα έχετε ακούσει οι νεότεροι, άρχισε να σηκώνεται σε όλο τον κόσμο ένα κύμα διαμαρτυρίας κυρίως από φοιτητές σε πανεπιστήμια και ανάλογους χώρους, στο Τόκιο, στην Καλιφόρνια και αλλού… Τον Φλεβάρη του ’65 αυτό το κύμα έφτασε στη Μαδρίτη. Εγώ παρασύρθηκα από αυτό με μεγάλη χαρά, όποιο κι αν ήταν το τίμημα. Όπως ξέρετε, το κύμα έπειτα συνεχίστηκε στη Γερμανία με τον Rudi Dutschke τον κόκκινο και στο τέλος στη Γαλλία όπου μάλλον σιγά σιγά έσβησε. Θα σας εξηγήσω πώς καταλαβαίνω εγώ ότι αυτό που έγινε το ’65 σχετίζεται με αυτό που γίνεται εδώ τώρα.

Ίσως κάποιοι από τους μεγαλύτερους εδώ ή όχι και τόσο μεγάλους ή ακόμα και οι γονείς των πιο μεγάλων από εσάς, ήταν τότε φοιτητές στην πανεπιστημιούπολη της Μαδρίτης και τρέχαμε μαζί μπροστά από τους αστυνομικούς που τότε τους αποκαλούσαμε “οι γκρίζοι”… Εκείνα τα χρόνια στον “πρώτο” ή αναπτυγμένο κόσμο ξεκίνησε να εγκαθιδρύεται ένα καθεστώς, ένα καθεστώς της εξουσίας που είναι ακριβώς το ίδιο από το οποίο τώρα υποφέρουμε όλοι μαζί…. [ακούγεται μεγάλος θόρυβος] Σωπαίνω λίγο [μια φωνή λέει: “μη σωπαίνεις, συνέχισε!”] …Ένα καθεστώς που είναι με λίγα λόγια η μορφή αυτή εξουσίας στην οποία το κράτος, η κυβέρνηση και η δημόσια διοίκηση είναι συνυφασμένα με το κεφάλαιο, το χρηματοπιστωτικό σύστημα και τις οποιεσδήποτε οικονομικές επενδύσεις. Εξ’ ολοκλήρου συνυφασμένα. [χειροκροτήματα, φωνές]. Επομένως, πιο απλά μπορούμε να πούμε ότι είναι το Καθεστώς του Χρήματος, και γι’αυτό πιστεύω ότι πολλοί από εσάς κατα βάθος ξεσηκώνεστε ενάντια σε αυτό κυρίως και θέλετε να φωνάξετε και να πείτε το μοναδικό που ξέρει ο λαός, που είναι να πει ΟΧΙ! [δυνατά χειροκροτήματα, φωνές: “Αυτό είναι!”] Αυτό που με ξεσήκωσε στα 39 μου, πριν από 46 χρόνια, είναι το ίδιο που τώρα φτάνει στο τέλμα του, στα γεράματά του, το καθεστώς του κράτους-κεφαλαίου, του χρημάτος। Όντως δείχνει σημάδια κόπωσης, όπως τα παραμύθια της μακρόπρόθεσμης κρίσης, και πολλά άλλα που θα σας λένε, και τα νούμερα με τα οποία προσπαθούν καθημερινά να σας αποπροσανατολίσουν για να μην αισθάνεστε και να μην αντιλαμβάνεστε αυτό που γίνεται πίσω από τα νούμερα και τα λόγια που χρησιμοποιούν οι κυβερνήσεις ή τα κόμματα για να σας κρατήσουν αποπροσανατολισμένους.

Έτσι λοιπόν είναι για μένα πολύ λογικό να βρίσκομαι ανάμεσα σας αυτή τη στιγμή που το καθεστώς γερνάει, έτσι όπως βρισκόμουνα και στη γένεσή του. Για μενα η εξέγερση των φοιτητών το ’65 προήλθε από το γεγονός ότι αντιλήφθηκαν αυτό που μας ερχόταν. Τώρα εσείς έχετε υποφέρει από το καθεστώς πολύ παραπάνω. Ακόμα κι αν ονομάσετε με διαφορετικούς τρόπους αυτό τον πόνο. Έτσι λοιπόν, εκτός από απροσδόκητο, είναι και λογικό να σηκώνεστε και να φωνάζετε εναντίον του.

Μπορώ να σας πω κι άλλα, αλλά δεν θα ήθελα, στην προσπάθεια μου να συνεισφέρω με τον τρόπο μου σε αυτή την εξέγερση, ή όπως θέλετε να την ονομάσετε, να φανεί ότι έρχομαι εδώ να δώσω συμβουλές. Ωστόσο, αν και δεν θέλω να φανεί κάτι τέτοιο, θα εκφράσω δυο σκέψεις που μου έρχονται, κυρίως αρνητικές. Η πρώτη είναι να μην υπολογίζουμε στο Κράτος, όποιο και να είναι, σε κανένα είδος κρατικής οργάνωσης. [Ακούγονται χειροκροτήματα και φωνές]. Είναι ένα λάθος που, απ’ ότι βλέπω, πολλοί από σας αντιλαμβάνεστε χωρίς να είναι ανάγκη να σας το πει κανείς. Ως συνέπεια και συνέχεια αυτού δεν μας είναι καθόλου χρήσιμη η Δημοκρατία, ούτε καν η λέξη δημοκρατία. Συγγνώμη, βλέπω πως αυτό δε σηκώνει τόσα χειροκροτήματα, αλλά πρέπει να επιμείνω.Ήδη καταλαβαίνω ότι το να διαλέξει κανείς το σύνθημα “Πραγματική Δημοκρατία Τώρα!” είναι μια τακτική. Μια τακτική για να μην καρφωθεί αμέσως, γιατί το να έλεγε κατευθείαν και άμεσα “Όχι σε οποιοδήποτε Κράτος, δημοκρατικό ή μη” θα μπορούσε να ακουστεί άσχημα, και μια τέτοια συστολή μπορεί να είναι η αιτία . Αλλά νομίζω πως ήρθε η ώρα να απαγκιστρωθούμε σιγά σιγά από αυτή την απάτη. Η Δημοκρατία είναι μια οφθαλμαπάτη, είναι μια απατή για αυτό το ζωντανό κομμάτι μέσα μας που αποτελεί τον “λαό” και τον “κόσμο”. Ήταν έτσι και τότε όταν εφευρέθηκε από τους αρχαίους Έλληνες στην Αθήνα και σε άλλα μέρη. Είναι μια οφθαλμαπάτη που θεμελιώνεται κυρίως στην αντίφαση που ίδια η λέξη εμπεριέχει, δήμος και κράτος. Κράτος ήταν η εξουσία και δήμος υποτίθεται ότι ήταν ο λαός, όμως, ό,τι κι αν έχει γίνει στην εξέλιξη της ιστορίας, ποτέ το κράτος δεν ανήκει στο λαό, το κράτος είναι ενάντια στο λαό. [μπράβο] Αυτό είναι κάτι πολύ ξεκάθαρο αλλά πρέπει να το καταλάβουμε. [χειροκροτήματα και επεφημίες] Έτσι λοιπόν νομίζω πως αυτή η αντίφαση που κρύβεται στο ίδιο το όνομα της δημοκρατίας σάς ενθαρρύνει πολύ περισσότερο να το καταλάβετε αληθινά. Το δημοκρατικό καθεστώς είναι απλά το πιο προχωρημένο, το πιο τέλειο, αυτό που παράγει καλύτερα αποτελέσματα, το Καθεστώς Ευημερίας στο οποίο μας λένε ότι ζούμε, είναι απλά αυτό, αλλά ταυτόχρονα δε σταματάει να είναι η παντοτινή Εξουσία. Αντίθετα, όσο πιο τέλειο και προχωρημένο είναι, τόσο πιο αποτελεσματικό είναι στα κόλπα της εξαπάτησης και στη διαχείρηση των ψεμάτων, που είναι απαραίτητα για την κάθε Εξουσία. Αυτό επίσης ελπίζω να το καταλάβετε καλά, χωρίς ψέματα δε στέκεται κανένα είδος εξουσίας. Το ψέμα είναι το να κάνεις τους ανθρώπους να σε πιστέψουν, η πίστη, και αυτό είναι η βάση, το θεμέλιο στο οποίο στέκεται οποιοδήποτε κράτος. Και αν κάποιος από σας έχει τη φαντασίωση μιας καλύτερης δημοκρατίας, θα του ζητούσα να αρχίσει να απομακρύνεται από αυτή την ψευδαίσθηση. Δεν είναι αυτός ο δρόμος, δεν είναι.

Και αν η εξέγερσή σας θα έπαιρνε κάποιο οργανωτικό χαρακτήρα, τέλος πάντων, παρόμοιο με του ίδιου του κράτους, θα ήταν ήδη χαμένη, δε θα έκανε τίποτα άλλο παρά να επαναλάβει την ίδια ιστορία με άλλα χρώματα, και θα ήταν πιο τελειοποιημένη ακόμα, ακριβώς γιατί θα είχε τότε αφομοιώσει την εξέγερση, γιατί θα είχε αφομοιώσει τη διαμαρτυρία, και αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο, μέσα από αποτυχημένες επαναστάσεις, τα κράτη έχουν προχωρήσει μέχρι τώρα. Είναι ακριβώς αυτό που τους χρειάζεται, γιατί, για να συνεχίζει να είναι το ίδιο έτσι όπως είναι, το χρήμα δεν μπορεί παρά να αλλάζει, να αλλάζει για να συνεχίζει να είναι το ίδιο. Αυτή είναι η μεγάλη παγίδα που έχετε να αντιμετωπίσετε. Όταν σας προτείνω ή σας συνιστώ να απαρνηθείτε τις ιδέες ενός καλύτερου κράτους, μιας καλύτερης εξουσίας και σας θυμίζω ότι… [ακούγονται θόρυβοι από αλλού στην πλατεία]… Θα τελειώσω σύντομα για να ασχοληθείτε με άλλα ίσως πιο διασκεδαστικά από εμένα. Τώρα που τολμάω να σας προτείνω να απαρνηθείτε οποιαδήποτε μορφή εξουσίας, και για αυτό σβήνω από τη λίστα μερικά από τα αιτήματα που οι εκπρόσωποί σας έχουν θέσει, την ίδια στιγμή σας προτείνω να απαρνηθείτε και κάτι άλλο, το μέλλον, το οποίο είναι ο Εχθρός.

Καταλαβαίνετε καλά ότι απορρίπτοντας την εξέγερση ως προσπάθεια να βρείτε ένα καλύτερο καθεστώς, σας προτείνω να απαρνηθείτε το μέλλον. [“Τι προτείνεις;”]. Το μέλλον είναι αυτό με το οποίο σας εξαπατούν, και εσάς τους μεγαλύτερους, αλλά κυρίως τους πιο νέους. Κάθε μέρα σας λένε “Έχετε μέλλον μπροστά σας” ή “πρέπει να κοιτάξετε το μέλλον σας”, “ο καθένας πρέπει να δημιουργήσει το μέλλον του”, και αυτό είναι ακριβώς, ακόμα κι αν δεν το λένε, μια υποταγή στο θάνατο, στο μελλοντικό θάνατο. Το μέλλον είναι αυτό, αυτό που χρειάζεται το Κεφαλαίο. Το χρήμα δεν είναι κάτι άλλο από πίστωση, δηλαδή, μέλλον, πίστη στο μέλλον. Αν δεν μπορούσε το μέλλον να λογαριάσει, δε θα υπήρχαν ούτε τράπεζες ούτε κρατικοί προϋπολογισμοί. Το μέλλον ανήκει σε αυτούς, είναι το όπλο τους. Για αυτό, μην αφήνετε να σας παρουσιάζεται σαν κάτι ευλογημένο ή ευεργετικό. Πρέπει να σας ακούγεται ακριβώς σαν θάνατος, αυτό είναι το μέλλον. Ό,τι και να είναι αυτό που κάνουμε εδώ, που κάνετε εδώ, από μόνο του θα δείξει, αλλά δεν έχουμε μέλλον.

Αυτό είναι των Εταιριών, του χρηματοπιστωτικού συστήματος και του Κεφαλαίου. Δεν έχετε μέλλον! Πρέπει να έχετε το θάρρος να το καταγγείλετε. Θα σας αφήσω σύντομα, προς το παρόν δε θα δώσω άλλες συστάσεις. Κάτι άλλο πιο πρακτικό και της στιγμής. Θα ευχόμουν βέβαια, μετά από τις εκλογές της… της 22 μαΐου, που εμποδίζουν πολύ (θα το έχετε δει πως τα ΜΜΕ σάς μπερδεύουν με το ζήτημα των εκλογών, ενώ δεν έχουν τίποτα να προσφέρουν παρά σας κάνουν να χάσετε πολύ χρόνο σκεφτόμενοι τι είναι αυτό που πρέπει να κάνετε, να ψηφίσετε ή όχι, να ψηφίσετε από εδώ ή από εκεί) είναι ένα απίστευτο εμπόδιο… οπότε η ευχή μου θα ήταν, όταν περάσει αυτή η βαρεμάρα, αυτή η μαλακία των εκλογών, να συνεχίσετε ζωντανοί, και κάπως μαζί οι μεν με τους δε. [χειροκροτήματα] Και σε αυτή την περίπτωση θα τολμούσα να σας προτείνω μια τακτική (το να συνεχίσουμε με τις συνελεύσεις εδώ είναι μάλλον ένα λάθος που δεν μπορεί να κρατήσει για πολύ ακόμα). Είναι ξεκάθαρο ότι σε μια τέτοια περίπτωση, σε μια τέτοια εξέγερση, όπως νομίζω ότι ήδη όλοι ξέρετε, δεν μπορεί να υπάρξει άλλο Όργανο, είτε αποφάσεων, είτε αντιπροσώπευσης, παρά μόνο οι συνελεύσεις. Και αμέσως θα σας πω το γιατί. [χειροκροτήματα] Δεν μπορεί να υπάρξει γιατί οι συνελεύσεις σαν κι αυτή έχουν αυτό το μεγάλο πλεονέκτημα, κανείς δεν ξέρει πόσοι είμαστε, μπαινοβγαίνουμε και ποτέ δεν μπορούμε να μετρηθούμε, και γι’αυτό ποτέ δεν μπορούμε να ψηφίσουμε όπως κάνουν οι δημοκράτες. Γιατί δεν ξέρει κανείς ούτε πόσοι είμαστε ούτε χωράει καμία στατιστική και κανένας αριθμητικός υπολογισμός. Αυτό κάνει μια μεγάλη συνέλευση, να πλησιάσει να είναι αυτό που λέμε λαό, που δεν υπάρχει αλλά είναι, και να πλησιάσει αυτό που μένει πίσω από τα άτομα. Αυτά όντως μετριούνται σε αριθμό ψυχών και αριθμό ψήφων, αλλά δεν μετριέται αυτό που μένει από πίσω. Επομένως, να μην απαρνηθούμε ποτέ τις συνελεύσεις. Τώρα απευθύνομαι λίγο σε αυτούς που είστε φοιτητές με τους οποίους έχω περισσότερη επαφή. Ένα από τα πιο άμεσα πράγματα που πρέπει να κάνουμε θα ήταν να καταλάβουμε τα σχολεία, τις σχολές [χειροκροτήματα].Και ολοκληρώνω λέγοντας το γιατί. Γιατί εδώ και πολύ καιρό μέσα σε αυτό το καθεστώς ευημερίας που υποφέρουμε τα εκπαιδευτικά κέντρα, τα πανεπιστήμια έχουν περιοριστεί σε ένα μόνο πράγμα που είναι η εξέταση. Όλα τα υπόλοιπα είναι παραμύθια. Αυτές τις μέρες στις σχολές πρέπει να δωθούν οι εξετάσεις που θα παράγουν με αυτόν τον τρόπο τους μελλοντικούς υπαλλήλους τόσο του Κεφαλαίου όσο και του Κράτους ή του ίδιου του Πανεπιστημίου, το οποίο είναι επίσης ένα από τα εργαλεία του Κράτους.

[διακοπή από συνθήματα στην πλατεία “οέ οέ οέ τη λένε δημοκρατία αλλά δεν είναι”].

Για να σας αφήσω, η πρότασή μου είναι η εξής, κατάληψη των πανεπιστημιακών κέντρων, να τους κάνουμε να αναγνωρίσουν ότι δεν είναι εκεί για να διδάσκουν ούτε για να ερευνούν ούτε για τίποτα, είναι εκεί μόνο για να εξετάζουν, για να σας εξετάζουν κι έτσι να παράγουν μελλοντικούς υπαλλήλους. Δημιουργούν το μέλλον σας, σε αυτό δεν μας εξαπατούν κι έτσι η πιο άμεση δράση ποια μπορεί να είναι; Φυσικά, η καταστροφή, το μποϋκοτάζ των τωρινών εξετάσεων, για παράδειγμα αυτών που μόλις τώρα ξεκίνησαν το Μάη. Είναι κάτι από την καρδιά [χειροκροτήματα]. Ίσως στην αρχή μπορεί να σας φαίνεται λίγο παράλογο, αλλά αν αφήσετε τον εαυτό σας να το σκεφτεί, ίσως να μην είναι και τόσο.

Έχοντας στο νου ότι η υπακοή στις εξετάσεις είναι απλά υπακοή στο μέλλον, ότι εμείς δεν έχουμε μέλλον, έχοντας στο νου ότι τα πανεπιστημιακά κέντρα στα οποία είστε χωμένοι έχουν μόνο αυτό το σκοπό, την κατασκευή του μέλλοντος και των υπαλλήλων, μπορεί να μη σας φανεί και τόσο ανόητη η πρόταση. Αλλά και να σας φανεί ή όχι, με αυτό σας αποχαιρετώ, αναφερόμενος ξανά στη χαρά που αυτό το τόσο απροσδόκητο μού έχει φέρει και που ταυτόχρονα περίμενα από το ’65. ¡Salud!


ΠΗΓΗ
By STEVENIKO | | Posted in , , | With 0 comments
Πολλές είναι οι συζητήσεις και οι αναλύσεις για τις πρωτοφανείς για τα Ελληνικά, αλλά και για τα παγκόσμια δεδομένα συγκεντρώσεις των “αγανακτισμένων” ή “θυμωμένων” πολιτών στις πλατείες των Ευρωπαϊκών και όχι μόνο πόλεων.Αναλύσεις, ρηχές, που ξεκινούν και τελειώνουν συνήθως με χαρακτηρισμούς ανάλογους με την πολιτική σκοπιά από την οποία γίνονται και φυσικά καλουπωμένες μέσα στην κομματική ή “οργανωτική” άποψη και θέση. Στην ουσία οι χαρακτηρισμοί παρ ότι ποικίλουν τόσο πολύ μεταξύ τους ανάλογα με την προσέγγιση, από τα “απολιτίκ μόδα του facebook”, “παραπλάνηση της λαϊκής μάζας”, “αστικό παρτάκι”, “προεξεγερτική ζήμωση” “επανάσταση”, στα “ειρηνική δύναμη”, “Μάης της Ευρώπης”, “βελούδινη αντίδραση της σιωπηλής πλειοψηφίας”, “αίτημα για δικαιοσύνη και δημοκρατία” και στα “εθνική εξέγερση”, “Ελληνική παλιγγενεσία”, είναι μια ασύλληπτη μπουρδολογία. Μια αμήχανη επίδειξη δυσκοίλιας αντίδρασης απέναντι σε κάτι που έχει αδιαμφισβήτητα όλα τα γενικά χαρακτηριστικά για να αναγνωριστεί σαν ένα κοινωνικό φαινόμενο “εν τω γεννάσθαι” του.

Από τους “ιδεολόγους” της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς που έβλεπαν παραισθήσεις για νέους “Δεκέμβρηδες”, στους ασυνάρτητους διανοητές των “φραπέ” συνιστωσών που τραμπαλίζουν μεταξύ πολιτικά ορθού και εξέγερσης, στους ιδεοληπτικούς δεινόσαυρους της παραδοσιακής αριστεράς που δεν αντιλαμβάνονται τη μάζα χωρίς καθοδήγηση, στους Δημοκρατικοδίαιτους υπουργούς, βουλευτές και ημέτερους εργατοπατέρες των “κομμάτων εξουσίας” που βολευόντουσαν στην αέναη εναλλαγή εξουσίας του δικομματισμού και έβλεπαν μια ανώδυνη εκτόνωση, μέχρι τον χώρο των ναζιστών, των ρατσιστών και των νεοεθνικιστών νοσταλγών της χούντας που έβλεπαν την ευκαιρία να κάνουν ένα γαλανόλευκο πανί σάβανο για τη δημοκρατία, όλοι έβαλαν ταμπέλες και χαρακτηρισμούς, αλλά ταυτόχρονα κανείς σχεδόν δεν αντιμετώπισε το θέμα ως κοινωνικό φαινόμενο. Αντίθετα η λέξη φαινόμενο απουσιάζει συστηματικά από κάθε “ανάλυση”.

Οι λόγοι είναι προφανής, αυτό που συνέβη είχε τη μαζικότητα, την δυναμική, την αποφασιστικότητα και την προοπτική που κάθε φιλόδοξος ποδηγέτης θα επιθυμούσε, όμως δεν τους περιελάμβανε και κυρίως δεν τους επιθυμούσε εξ αρχής και τους αποστρεφόταν. Παρά ήταν αυθόρμητο και γρήγορο για να προλάβουν να κάτσουν στην κατάλληλη καρέκλα, δεν είχε καν καρέκλα, δεν είχε οργανωτικές δομές πυραμίδας ώστε να κάτσουν στην κορυφή ή έστω να προσπαθήσουν να “διεισδύσουν από κάτω”. Η αμηχανία μεγάλωσε όταν όλες οι πιθανές πολιτικές ομάδες, συνειδητοποίησαν ότι ο “κοσμάκης” που τους εξορίζει ακόμη και από την “αγανάκτηση”, είναι “πρώην δικός τους”, δηλαδή προφανώς κάπου άνηκε πριν και στρατεύονταν πολιτικά, ακόμη και κομματικά και τώρα αμφισβητεί το σύνολο της πολιτικής, το σύνολο των ηγεσιών. Οι εκατοντάδες χιλιάδες που “αγανακτούν” δεν είναι παρθενογεννημένοι, είναι οι ίδιοι πολίτες που πριν μερικά χρόνια προσπαθούσαν να εκφραστούν μέσα από το κατεστημένο πολιτικό σύστημα, ψήφιζαν και “πίστευαν” σε πολύχρωμες καρικατούρες ιδεολογιών ή φλέρταραν με εξωκοινοβουλευτικές οργανώσεις. Αμήχανα προσπάθησαν οι καρεκλοκένταυροι αντί για άμεση αυτοκριτική να αποδώσουν το φαινόμενο στην τεχνολογία, η οποία ναι μεν έπαιξε το ρόλο της, ως πρός την ταχύτητα της διάδοσης, αλλά η οποία δουλεύει και αντίστροφα διότι με την ίδια ταχύτητα διαδίδεται και η προπαγάνδα τους. Είναι τόσο αστείο το επιχείρημα, όσο το να αποδώσεις την επανάσταση του 1917 στην εφεύρεση του ραδιοφώνου ή του τηλεφώνου ή του πολύγραφου. Και είναι επίσης το λιγότερο κυνικό να υποκρίνεσαι πως η τεχνολογία αυτή είναι χρήσιμη και αποδοτική στο να αγοράζονται και να πουλιούνται χώρες με μερικά “κλίκ”, αλλά να μην έχει εφαρμογή στη ίδια την δημοκρατία. Τουναντίον οι πολίτες γνωρίζουν πολύ καλά και εμπειρικά πως θα ήταν απόλυτα εφικτή μια “αμεσοδημοκρατική” διακυβέρνηση με τη χρήση της τεχνολογίας και το απέδειξαν γιατί χρησιμοποίησαν τα απλά τεχνολογικά μέσα που αποτελούν την καθημερινότητά τους, όπως τα κινητά τηλέφωνα και το διαδίκτυο για να αυτοοργανωθούν.

Αποφεύγουν λοιπόν να αναφέρονται οι κομματισμένοι και “μεγαλοσυνδικαλισμένοι” σε ότι συμβαίνει με τη λέξη “κοινωνικό φαινόμενο” γιατί αντίθετα από τους ποδηγετικούς ή απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς που φοριούνται εύκολα “καπέλο”, το ίδιο το “φαινόμενο” δεν τους περιλαμβάνει, εξελίσσεται χωρίς αυτούς και μέχρι να περάσει από την δυναμική και απρόβλεπτη εξέλιξη του σε μια στατική πολιτική ισορροπία, είναι αδύνατος ο έλεγχος και ο χειρισμός του. Οποιαδήποτε παρέμβαση, από την τέλεια αποχή ως την προσπάθεια καπελώματος, από το παρακρατικό προβοκάρισμα μέχρι την “ιδεολογική απαξίωση” θα έχει αυτή τη στιγμή χαοτικό αποτέλεσμα και αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά ακόμη και οι ποιο αδαής πολιτικάντηδες. Γιατί τα κοινωνικά φαινόμενα που γεννιούνται “ανακλαστικά”, μετά από μεγάλες καταπιέσεις και μέσα σε ένα πολιτικό κλίμα πλήρους παρακμής και διαφθοράς έχουν πολλούς βαθμούς ελευθερίας και σχεδόν καμία σταθερά, αφού πρακτικά στην αστική τουλάχιστον δημοκρατία η σταθερά αυτή είναι η στοιχειώδης εμπιστοσύνη της πλειοψηφίας των “μέσων ανθρώπων” στις “ηγεσίες” ή έστω στους “θεσμούς”. Με ένα μαγικό λοιπόν τρόπο όλοι όσοι μετέχουν οποιασδήποτε “εξουσίας”, σε όλο το πολιτικό φάσμα ταυτίζονται ως προς την αντίδραση είτε με χαρακτηρισμούς “απαξίωσης”, είτε με χαρακτηρισμούς “προσέγγισης”, κανείς σχεδόν όμως δεν παραδέχεται την αλήθεια, ότι πρόκειται δηλαδή για ένα κοινωνικό φαινόμενο που προσωρινά δείχνει να τους γυρίζει την πλάτη.

Το φαινόμενο είναι μια απάντηση, η αντίδραση στη δράση ή η δράση στην αντίδραση, κοινώς είναι η φυσική απάντηση, ο φυσικός νόμος που ισχύει παγκόσμια και παντού στο σύμπαν. Η κοινωνία είναι και αυτή ένα φυσικό σύστημα που διαταράχθηκε πολύ βίαια τα τελευταία 10 χρόνια και βγήκε εκτός ισορροπίας και επίσης πέρασε οριστικά από την βιομηχανική εποχή στην, εποχή της πληροφορίας. Αυτή τη στιγμή το φαινόμενο αποτελεί την ενστικτώδη αντίδραση του κοινωνικού υποσυνείδητου, την άμεση αντίδραση του ενστίκτου της επιβίωσης που είναι γενετικά καταγεγραμμένο μέσα σε κάθε μορφή ζωής στον πλανήτη μας.

Οι πολίτες που νιώθουν να εξοντώνονται μεθοδικά και αναίτια μέσα από την υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου τους, την εξαθλίωση, την υποθήκευση του μέλλοντος των παιδιών τους από μια μειοψηφία νεοφεουδαρχών, απαίτησαν από την “δημοκρατία” και τους “θεσμούς” να αποτραπεί αυτό και στη συνέχεια μετά την παρατεταμένη συστηματική και εξόφθαλμη κατάχρηση της “λαϊκής εντολής”, απαίτησαν την τιμωρία των υπευθύνων, εξαντλώντας την εμπιστοσύνη στο πολιτικό σύστημα. Το πολιτικό σύστημα ταυτίστηκε και ταυτοποιήθηκε με τις τράπεζες και οι πολικοί ως έμμισθοι υπάλληλοι τους, η “δημοκρατία” ταυτίστηκε με το διοικητικό συμβούλιο μια πολυεθνικής. Οι πολίτες αναγνώρισαν τον παραλογισμό του να ζουν σε μια “δημοκρατία” όπου οι πολλοί δεν έχουν δικαίωμα απόφασης και αφού δεν μπόρεσε το πολιτικό σύστημα να απαντήσει έγκαιρα παρασυρόμενο από την καπιταλιστική απληστία του, γεννήθηκε το φαινόμενο, η απάντηση στη δράση, η φυσική αντίδραση. Δεν είναι τυχαίο πως ένα από τα λίγα εμφανή χαρακτηριστικά του φαινόμενου είναι η αυθόρμητη “αίτηση” για αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες που εκδηλώνεται πανευρωπαϊκά. Δεν είναι απλά η πρόθεση για μια “λίγο βελτιωμένη δημοκρατία”, είναι η αγωνία για ένα νέο είδος δημοκρατίας με στοιχεία λαοκρατίας, αυτοοργάνωσης, κοινωνικού ελέγχου δικαιοσύνης και πραγματικά ίσων ευκαιριών. Πίσω από την οργή υπάρχει το αίτημα της κοινής λογικής στο οποίο κωφεύει συστηματικά και επί χρόνια όλη η “αστική δημοκρατία” : Είμαστε οι πολλοί γιατί δεν αποφασίζουμε εμείς για μας ; Τι σκατά δημοκρατία είναι αυτό ; Μπορώ να αποφασίσω άμεσα σε εκατοστά του δευτερολέπτου για το τραγούδι της γιουροβίζιον πατώντας ένα πλήκτρο, μπορεί η τράπεζα να με εξοντώσει άμεσα με ένα κλίκ, φακελώνομαι από κάθε εταιρία και κρατική υπηρεσία με ένα πληροφορικό σύστημα, μπορώ να επικοινωνήσω με εκατομμύρια σε ένα μπλόγκ για να βρω τις οδηγίες χρήσης του σεσουάρ μου, αλλά δεν μπορώ να αποφασίσω με το ίδιο τρόπο και τα ίδια μέσα για το μέλλον της κοινωνίας μου και το μέλλον των παιδιών μου; Και στην κοινή αυτή λογική το “σύστημα” δεν έχει τίποτα για να αντιπαρατεθεί πλέον παρά το ψέλλισμα μιας “αντικέ” προπαγάνδας από τα κατά τα άλλα διαφημιζόμενα ως “διαδραστικά” ΜΜΕ περί της ανάγκης για “αντιπροσώπευση” και τις κλασικής και βολικής άποψης για την αναγκαιότητα να αποφασίζουν οι “ειδικοί”. Το φαινόμενο λοιπόν απαντάει αυθόρμητα, όπως απάντησε κάθε φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας όταν τελείωνε η κοινωνική χρησιμότητα και η κοινωνική αποδοχή των συστημάτων, κάθε φορά που η ισορροπία είχε μεγάλες εκτροπές και η διαφθορά ήταν καθολική και κάθε φορά που η εξέλιξη άλλαζε τους κανόνες.

Μόνο οι πολιτικοί, οι εκμεταλλευτές, οι δυνάστες, οι κάστες, τα λόμπι και οι πάσης φύσεως εξουσιαστές απατούν γιατί δεν υπάρχει κέρδος χωρίς απάτη. Τα φαινόμενα αυτού του είδους απαντούν αυθόρμητα στην αντικοινωνική ιδιοτέλεια των ολίγων, έτσι λειτουργεί η φύση, δράση – αντίδραση. Ευτυχώς !

Μέχρι λοιπόν το φαινόμενο να πάρει την μορφή μιας σταθερής πρότασης και να γίνει κάποια στιγμή μέρος της μέσης κοινωνικής πραγματικότητας, ίσως και “σύστημα”, ας μην το σνομπάρουμε με τον ματαιόδοξο “ελιτισμό” που τα θέλει όλα αναλυμένα με τις θεωρίες που έχουμε επιλέξει εμείς για το μικρόκοσμό μας και αν δε θέλουμε να συμμετάσχουμε ας το αφήσουμε να εξελιχθεί. Όποιος θέλει να παρέμβει, να ζυμωθεί στο όμορφο χάος της ανομοιομορφίας που έχει τώρα στο ξεκίνημα του το φαινόμενο, να δοκιμάσει την θεωρία του, ας περιπλανηθεί, ας συναναστραφεί και ας προσφέρει ότι νιώθει και ότι μπορεί.

Άν έχεις ερωτήσεις γιατί η ζωή σου κατάντησε έτσι μην ζητάς από αυτούς που σε χρησιμοποίησαν να σου δώσουν τη λύση. Αυτοί γνωρίζεις καλά πως σε εξαπατούν, δοκίμασε αλλού.

Τα φαινόμενα απαντούν, άρχισε να ρωτάς …….

Mind the Gap


ΠΗΓΗ
By STEVENIKO | | Posted in , | With 0 comments
Ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, πρόεδρος του Eurogroup, είναι εκείνος που φαίνεται να έχει αναλάβει τον ρόλο του «προξενητή», για να συγκεράσει τις διαφορετικές απόψεις οι οποίες επικρατούν στην Ευρώπη για το τι πρέπει τελικά να συμβεί με την περίπτωση της Ελλάδας.

Μπορεί ο Όλι Ρεν, έχοντας την καταστατική πίεση του ρόλου του ως αρμοδίου Επιτρόπου Οικονομικών της Ένωσης, να φαντάζει περισσότερο με «άγγελο κακών», που πιέζει και απαιτεί από το πολιτικό σύστημα της χώρας, πολύ περισσότερα από όσα είμαστε διατεθειμένοι να δώσουμε, την τελευταία λέξη ωστόσο μοιάζει να την κρατάει ο «Mr. Euro», όπως είχε αποκληθεί ο πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου, για τον καθοριστικό ρόλο του στις διαπραγματεύσεις που προηγήθηκαν της δημιουργίας της ευρωζώνης.

Ο Γιούνκερ μίλησε για «μη βιώσιμο» χρέος και «ήπια αναδιάρθρωση». Προκάλεσε έτσι την έκρηξη του Ζαν-Κλοντ Τρισέ, που απέκλεισε ακόμη και το ενδεχόμενο επιμήκυνσης του χρέους, και ταυτόχρονα την αντίδραση της Γερμανίας, που υποχρεώθηκε να ξεπροβάλλει πίσω από τις κουρτίνες, και δια χειλέων Μέρκελ και Σόιμπλε, να παράσχει πολιτικές εγγυήσεις για τη διάσωση της Ελλάδας. Με τις αυτονόητες φυσικά θυσίες από την πλευρά της πατρίδας μας.

Χθες, ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ βρέθηκε στα Ιλίσια Πεδία, όπου συναντήθηκε με τον Νικολά Σαρκοζί. Λίγες μόλις μέρες μετά τη Σύνοδο των «G8», όπου ακούστηκε ο ίδιος ο Μπαράκ Ομπάμα να δηλώνει τη στήριξή του στην αναγκαιότητα σωτηρίας της Ελλάδας.

Για πρώτη φορά λοιπόν, ο Γιούνκερ επέτρεψε στα σενάρια για το μέλλον της χώρας μας, να μεταπηδήσουν από την αμιγώς οικονομική αξιολόγηση, στην πολιτική βούληση. Έχοντας τη σχετική δέσμευση του Νικολά Σαρκοζί, ο οποίος είναι εύλογο να έχει συνεννοηθεί και με το Βερολίνο, ο πρόεδρος του Eurogroup παραδέχτηκε ότι στη Σύνοδο Κορυφής του Ιουνίου, η Ευρωπαϊκή Ένωση θα αποφασίσει να δοθεί πολιτική λύση στο «ελληνικό πρόβλημα».

Αποσυνδέοντας τη λύση αυτή από το περιεχόμενο της αξιολόγησης των δημοσιονομικών μεγεθών από τους ελεγκτές της τρόικας, που δεν φαίνεται να έχουν καταστεί και ιδιαίτερα αισιόδοξοι για τις προοπτικές της Ελλάδας.

Κι αν είμαστε πλέον διστακτικοί και υποψιασμένοι για τη… σταθερότητα των θέσεων που διατυπώνουν δημοσίως οι Ευρωπαίοι και το ΔΝΤ, ας ρίξουμε μια ματιά στην αντίδραση της «δαιμονοποιημένης» αγοράς, στις δηλώσεις του Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ. Το ευρώ ανέκαμψε, και τα ελληνικά spreads υποχωρούν. Μάλλον λοιπόν… λέει την αλήθεια ότι «θα μας σώσουν».


ΠΗΓΗ
By STEVENIKO | | Posted in , | With 0 comments
του Γιώργου Δελαστικ





Γροθιά στο στομάχι κάθε Ελληνα, που διατηρεί ακόμη υποτυπώδη ίχνη εθνικής αξιοπρέπειας, ήταν το χθεσινό φύλλο των "Φαϊνάνσιαλ Τάιμς" του Λονδίνου. Η κρυάδα άρχιζε από το κεντρικό θέμα της πρώτης σελίδας, από τις πρώτες λέξεις της αρχής της ανάλυσης: "Οι Ευρωπαίοι ηγέτες διαπραγματεύονται μια συμφωνία που θα οδηγήσει σε πρωτοφανή εξωτερική επέμβαση στην ελληνική οικονομία, συμπεριλαμβανομένης της διεθνούς ανάμειξης στη συλλογή φόρων και την ιδιωτικοποίηση κρατικής περιουσίας σε αντάλλαγμα νέων δανείων διάσωσης για την Αθήνα", έγραφε η βρετανική εφημερίδα.

Ξένοι θα... μαζεύουν τους φόρους στη χώρα μας και ξένοι θα ξεπουλάνε την περιουσία του ελληνικού κράτους! Εφιαλτικό ακόμη και ως ιδέα, πόσω μάλλον ως πραγματικότητα.

Συναισθήματα φρίκης και ταπείνωσης θα καταλάμβαναν όποιον Ελληνα έβλεπε τον τίτλο του κύριου άρθρου της εφημερίδας αυτής: "Βγάζοντας την Ελλάδα σε πλειστηριασμό"!!! "Ενα ρωμαλέο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων δεν είναι πανάκεια για τις αρρώστιες της Ελλάδας" επισημαίνουν οι "Φαϊνάνσιαλ Τάιμς" στο κύριο άρθρο τους και σπεύδουν να προειδοποιήσουν: "Οσο για την ιδέα να βάλουν ξένους υπευθύνους των ιδιωτικοποιήσεων, κινδυνεύει να πυροδοτήσει έκρηξη διαμαρτυρίας για τη χαμένη κυριαρχία, που μπορεί να υπονομεύσει την όλη προσπάθεια οικονομικής ανάκαμψης".

Δεν σταματάει εδώ ο διασυρμός της χώρας μας. "Μια τέτοια ανάμειξη συνιστά επίθεση κατά της εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδας", τονίζεται στη στήλη των οικονομικοπολιτικών σχολίων της εφημερίδας. "Αν η ελληνική διαδικασία ιδιωτικοποιήσεων πρόκειται να ελέγχεται από το εξωτερικό, η νομιμότητά της θα υπονομευθεί θανάσιμα" προσθέτει ο σχολιαστής και γενικεύει: "Καθώς η κρίση της ευρωζώνης συνεχίζει να σέρνεται, τα πιο αδύναμα μέλη του μπλοκ αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο να χάσουν την κυριαρχία τους και την αξιοπρέπειά τους. Η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία παρέδωσαν τη δημοσιονομική ελευθερία τους όταν δέχθηκαν τους όρους των πακέτων σωτηρίας τους" υπογραμμίζει χωρίς περιστροφές.

Οι Βρετανοί δεν έχουν λόγο να εξωραΐσουν την πολιτική της Ευρωζώνης και έτσι δεν διστάζουν να τα λένε (και να τα γράφουν) έξω από τα δόντια. "Η διπλωματία των κανονιοφόρων εφευρέθηκε για να τρομοκρατήσει τους Ελληνες. Ο όρος δημιουργήθηκε όταν η Βρετανία έστειλε πολεμικά πλοία το 1850 να αποκλείσουν τον Πειραιά καθώς η ελληνική κυβέρνηση είχε αρνηθεί να αποζημιώσει έναν Βρετανό που είχε πέσει θύμα επίθεσης", γράφουν οι "Φαϊνάνσιαλ Τάιμς" και έρχονται στο προκείμενο: "Η κρίση χρέους της Ευρωζώνης δημιουργεί μια σύγχρονη εκδοχή αυτής της πρακτικής" τονίζουν.

Σύγχρονη "διπλωματία των κανονιοφόρων" λοιπόν από την Ευρωζώνη εναντίον της χώρας μας στο οικονομικό επίπεδο, κατά τους Βρετανούς, οι οποίοι εκδηλώνουν μέχρι και τον οίκτο τους για τα όσα γίνονται εις βάρος της χώρας μας από τους Ευρωπαίους εταίρους.

"Αν οι Βρυξέλλες επρόκειτο να αφαιρέσουν βίαια τον έλεγχο των μοχλών της οικονομίας και της πολιτικής από τις εθνικές κυβερνήσεις, αυτό θα ισοδυναμούσε με ένα αξιοσημείωτο περαιτέρω βήμα προς μια δημοσιονομική ένωση. Μια τέτοια ένωση μπορεί να είναι μέρος της λύσης στην κρίση" γράφει η εφημερίδα. "Δεν πρέπει όμως να φορτωθεί στο πιο αδύναμο από τα κράτη - μέλη με την κάννη του όπλου στραμμένη εναντίον του" ενίσταται.

"Το αντίτιμο για τη συνεχιζόμενη υποστήριξη από την ΕΕ και το ΔΝΤ είναι η σχεδόν απώλεια της οικονομικής (εθνικής) κυριαρχίας εκ μέρους της Ελλάδας" τονίζει ένας εκ των κορυφαίων αρθρογράφων της ίδιας εφημερίδας, ο Βόλφγανγκ Μινχάου, σε άλλο άρθρο του χθεσινού μαρτυρικού για την Ελλάδα φύλλου των "Φαϊνάνσιαλ Τάιμς", το οποίο έχει και μια συνέντευξη που αφορά τη χώρα μας. "Είναι παραμύθι η δυνατότητα μιας ελεγχόμενης αναδιάρθρωσης του ελληνικού δημόσιου χρέους" δηλώνει ορθά - κοφτά ο Λορέντσο Μπίνι Σμάγκι, Ιταλός και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. "Οι αποσταθεροποιητικές συνέπειες μιας ελληνικής αναδιάρθρωσης χρέους στην Ευρωζώνη και πέραν αυτής θα ήταν δραματικές" υποστηρίζει.

ΓΕΡΜΑΝΟΙ
Βαρέλι δίχως πάτο θεωρούν τη χώρα

ΣΚΛΗΡΟΤΕΡΟΙ από τους Βρετανούς είναι οι Γερμανοί - όχι μόνο σε οικονομικό ή πολιτικό, αλλά και σε δημοσιογραφικό επίπεδο. "Η Ελλάδα δεν έχει μόνο πρόβλημα ρευστότητας, η Ελλάδα είναι χρεοκοπημένη" γράφει ωμά σε σχόλιό της η "Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε" - ένα σχόλιο με τον αποκαλυπτικό των γερμανικών διαθέσεων τίτλο "Βαρέλι δίχως πάτο". Αναφερόμενη στο "κενό χρηματοδότησης" που παρουσιάζει το περυσινό Μνημόνιο και την ανάγκη νέου δανείου προς την Ελλάδα, η εφημερίδα αποφαίνεται κατηγορηματικά: "Η εμφάνιση αυτού του ελλείμματος δεν σημαίνει τίποτα άλλο παρά ότι απέτυχε το προ έτους πρόγραμμα βοήθειας και προσαρμογής του ΔΝΤ και της Ευρωζώνης".


ΠΗΓΗ
By STEVENIKO | | Posted in , | With 0 comments
του Θεόδωρου Ε. Παντούλα





Θέλουμε να σας διαβεβαιώσουμε ότι συμμεριζόμαστε την απαξίωση προς τον παλαιοκομματισμό, αλλά εάν μείνουμε απλώς στην περιφρόνησή του, αυτός θα συνεχίζει ακωλύτως να ευτελίζει τις ζωές μας.
Εάν ωστόσο νομίζουμε ότι αυτό δεν μας αξίζει, θα πρέπει να είμαστε εμείς, εμείς που καυχόμαστε για την πνευματική και ηθική μας ανεξαρτησία κι ακεραιότητα, αυτοί που θα δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις ανατροπής του.
Δεν έχει ψηλώσει ο νους μας. Γνωρίζουμε πολύ καλά και ποιοι είμαστε, και πόσοι είμαστε και τι είμαστε.
Κι επειδή ακριβώς τα γνωρίζουμε όλα αυτά επιλέγουμε να είμαστε παρόντες. Να μην φυγομαχούμε. Να μην υποστέλλουμε τις σημαίες μας. Όχι τις σημαίες ευκαιρίας της χρεοκοπημένης πλέον μεταπολίτευσης αλλά τις σημαίες των ιδεών, της εθνικής ανεξαρτησίας, της δημοκρατίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης.
Θα μπορούσαμε να στεγαστούμε στα ερείπια της κατεστημένης κομματικής ολιγαρχίας ή να ιδιωτεύσουμε. Να χαθούμε στην βολή του «δεν βαριέσαι». Αλλά αυτή η δειλία δεν είναι πράξη ευθύνης.
Κι εμείς νοιώθουμε ευθύνη, αδιαπραγμάτευτη ευθύνη. Δεν μπορούμε -και κυρίως δεν δικαιούμαστε- να είμαστε θεατές αυτής έκπτωσης. Γιατί για την ώρα αυτό κάνουμε. Κι αν δεν χρωστάμε στα γονικά μας, χρωστάμε στα παιδιά μας, στα παιδιά μας των οποίων δημοπρατούνται οι ζωές, στα παιδιά μας των οποίων υποθηκεύεται το μέλλον.

Συμμετοχή

Στις δημοκρατίες οι πολίτες μετέχουν. Αυτοί που δεν μετέχουν είναι «ιδιώτες», δηλαδή ηλίθιοι. Κι εν προκειμένω ηλίθιοι είναι αυτοί που απέχουν ή αυτοί που μετέχουν εμπορευόμενοι την συμμετοχή τους και εκχωρώντας την αξιοπρέπειά τους.
Η δική μας σκιώδης τηλεδημοκρατία είναι εικονική, είναι πελατειακή και είναι και κληρονομική αλλά εάν την αφήσουμε ήσυχη στον διασυρμό της, μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι θα γίνει περισσότερο εικονική, περισσότερο πελατειακή και περισσότερο κληρονομική, προκαλώντας και περιθάλποντας παραλλήλως ακραίες συμπεριφορές.
Γνωρίζουμε επίσης ότι αυτοί που δημιούργησαν το πρόβλημα δεν είναι αυτοί που θα το λύσουν. Δεν επιτρέπονται και δεν συγχωρούνται αφέλειες Έχουν δώσει όχι απλώς δείγματα γραφής αλλά βεβαιότητες καταστροφής. Μιλάμε για γραβατωμένη αλητεία. Για εθιμική πλέον διαφθορά του ίδιου του πολιτικού συστήματος.
Αυτή η εθνοκτόνος παρέα που αμνηστεύει τον ολίγιστο ή εξαγορασμένο εαυτό της δημιουργεί αυτούς τους όψιμους και κάλπικους πατριωτισμούς, την νέα εθνικοφροσύνη, που εν ονόματι του έθνους που προηγουμένως διέσυρε ζητά την ανοχή μας για να συνεχίσει τι; Την πολιτική της δραστηριότητα με την διαπλοκή ως δομικό της στοιχείο;
Όσο εμείς σκύβουμε το κεφάλι και σφίγγουμε το ζωνάρι, τόσο αυξάνει το δημόσιο χρέος. Σε πιο απλά ελληνικά αυξάνεται η εξάρτηση και η υποταγή.
Δεν περικόπτονται οι παροχές ενός σπάταλου κράτους, περικόπτεται η ίδια η αξιοπρέπεια των πολιτών. Κι ομονοούν όλοι τους στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Όχι στον διαχειριστικό εξορθολογισμό της. Στο ξεπούλημα. Μα μια χώρα χωρίς ενέργεια, χωρίς ύδρευση, χωρίς μεταφορές δεν είναι χώρα. Είναι όμιλος πολυεθνικών αλλά χώρα δεν είναι.
Σας ρωτάμε ευθέως: αυτό θέλουμε; Θα συναινέσουμε στην εκποίηση; Μας ενδιαφέρει η σωτηρία της χώρας ή η σωτηρία των τραπεζών; Είναι ρητορικό το ερώτημα, όπως αντιλαμβάνεστε. Όλοι –ακόμη κι αυτοί που στα πίσω πίσω ανακάλυψαν την πατρίδα- την γνωρίζουν την ανομολόγητη απάντηση. Σώζουμε –προσωρινά- τις τράπεζες, όχι την πατρίδα.

Είτε το ομολογούμε εμείς είτε το αρνούνται αυτοί η χώρα έχει χρεοκοπήσει.
Έχουμε ένα πτώμα το οποίο αρνούνται να το ενταφιάσουν. Επιπλέον έχουμε ένα έγκλημα, το οποίο δεν έχει εγκληματίες! Ούτε καν κατηγορουμένους! Οι εν δυνάμει κατηγορούμενοι μάλιστα έχουν μετατραπεί σε κατηγόρους!
Κι αντί να ενταφιάσουμε το πτώμα, αντί να κολάσουμε τους ένοχους –όχι για να τους εκδικηθούμε αλλά για ν’ αποδοθεί αυτό το έρμο το δίκαιο- εμείς ακούμε την πολιτική ηγεσία της χώρας –πολιτευόμενη κι αντιπολιτευόμενη- να προτείνει ως μέτρο εξόδου από την κρίση τη ... νομιμοποίηση της παρανομίας! Το ξέπλυμα του μαύρου χρήματος!
Προσέξτε, δεν πρόκειται απλώς για νομιμοποίηση της παραοικονομίας αλλά για θεσμική αναβάθμισή της σε πολιτική προτεραιότητα από αυτούς ακριβώς που υπηρετούν -υποτίθεται- την νομιμότητα. Μια «νομιμότητα» χρόνιας και χρονίζουσας ελαστικότητας.
Κυβέρνηση κι αντιπολίτευση –για μια ακόμη φορά- κλείνουν το μάτι στην παρανομία! «Δεν μας ενδιαφέρει η πηγή πλουτισμού σας, φέρτε τα λεφτά σας και ... χτίστε. Τσιμεντώστε ό,τι απέμεινε για να κινηθεί η οικοδομή, να πέσει βρόμικο αλλά ζεστό χρήμα στην αγορά»! Η Ελλάδα πλυντήριο κι εργοτάξιο μαζί.
Μπορεί όμως το μαύρο χρήμα να χρηματοδοτήσει την ανάπτυξη; Μπορεί το προϊόν εγκληματικών πράξεων να χρησιμοποιείται για ανάπτυξη;
Δεν χρειάζονται έκτακτα χαρίσματα για να καταλάβει κανείς ότι το έγκλημα παράγει έγκλημα κι όχι ανάπτυξη. Κι η Πολιτεία –τουλάχιστον αυτή που θέλει να είναι ευνομούμενη- δεν μπορεί να είναι συνεργός σε εγκλήματα.
Η νομιμοποίηση των αυθαιρέτων λ.χ. είναι ένα δημοφιλές μέτρο αλλά όχι ένα μέτρο ανάπτυξης, γιατί είναι ένα μέτρο περιφρόνησης και της νομιμότητας και των νομοταγών πολιτών. Εξάλλου, αυτού του είδους τη «ανάπτυξη» την δοκιμάσαμε, θέλοντας και μη, μεταπολεμικά και, κυρίως, μεταπολιτευτικά κι έχει μετρήσιμα κι ίσως μη αναστρέψιμα αποτελέσματα. Απαξίωσε τα αρχιτεκτονικά, τα περιβαλλοντικά και τα ιστορικά πλεονεκτήματα της χώρας μας. Κάναμε την Αρτέμιδα Λούτσα.
Αν θέλουμε ωστόσο να τονώσουμε τα επαγγέλματα τα σχετιζόμενα με την οικοδομή ας παράξουμε πολιτικές ευπρεπισμού του αστικού και αποκατάστασης του φυσικού τοπίου. Πολιτικές, που για όσους βλέπουν πέρα από την κομματική τους μύτη, είναι προστιθέμενης αξίας και για τον πολιτισμό μας και για την πατρίδα μας.
Βεβαίως όποιος θέλει να γελιέται βρίσκει και τον εγελούν. Κανείς δεν μας εμποδίζει. Αν θέλουμε, μπορούμε να συνεχίσουμε να κοροϊδευόμαστε, εις το διηνεκές ή μέχρι να σκάσει η χρηματιστηριακή φούσκα που υπερασπίζονται. Εμείς όμως δεν θέλουμε να κοροϊδεύουμε κανέναν. Και δεν θέλουμε επίσης να κολακεύουμε κανέναν. Θέλουμε να δημιουργήσουμε πολιτικές σχέσεις κι όχι μηχανισμούς. Γι' αυτό λ.χ. δεν υποσχόμαστε ότι θα διορίσουμε κανέναν. Υποσχόμαστε όμως ότι δεν θα επιτρέψουμε και σε κανέναν να πάρει την δουλειά κάποιου που έχει περισσότερα προσόντα. Εμάς δεν μας φοβίζει η αξιοκρατία. Είναι η κεντρική πολιτική μας επιδίωξη. Αυτή που θα απελευθερώσει τις υγιείς αλλά περιθωριοποιημένες δυνάμεις της πατρίδας μας.
Δεν μιλάμε για ανακαίνιση, για φτιασίδωμα της «δημοκρατίας» «μας» αλλά για μια Νέα Ελληνική Πολιτεία. Με σαφή διαχωρισμό της νομοθετικής από την εκτελεστική εξουσία. Μιλάμε για ισονομία, για ισηγορία, για ισοψηφία.
Μιλάμε, αλλά καιρός είναι να τα διεκδικήσουμε όλα αυτά. Και κοντά σε όλα αυτά να διεκδικήσουμε την ανακατάληψη του δημόσιου χώρου. Είναι δημόσιος χώρος οι ραδιοτηλεοπτικές συχνότητες που χειραγωγούν τις ζωές μας. Δεν πρόκειται απλώς για υπεξαίρεση ενός δημόσιου αγαθού, αλλά για καταλήστευση του κορυφαίου πυλώνα της δημοκρατίας.
Η θεμελίωση της Νέας Ελληνικής Πολιτείας δεν είναι απλώς ένα θεσμικό εγχείρημα. Είναι μια διαδικασία παιδείας. Είναι μια διαδικασία επανοικειοποίησης της ίδιας της πολιτικής, την οποία δεν μπορούν να την υπηρετήσουν ούτε η κυβερνώσα ούτε η αντιπολιτευόμενη μαφιοκρατία. Αυτές βασίζεται σε εκδουλεύσεις. Σε μικρά η μεγάλα συμφέροντα.
Δεν αμνηστεύουμε αυτούς που λεηλάτησαν τον δημόσιο πλούτο, διότι οι κατ' εξακολούθησιν παραγραφές μας οδήγησαν εδώ που μας οδήγησαν. Ο κολασμός συμπεριφορών που ζημίωσαν το δημόσιο συμφέρον δεν είναι πράξη αντεκδίκησης, αλλά δικαιοσύνης.

Κοντολογίς, εάν συμφωνούμε ότι αυτοί που δημιούργησαν την σημερινή κατάντια είναι μέρος του προβλήματος κι όχι της λύσης του, χρωστάμε να είμαστε πολιτικά κι εκλογικά παρόντες, διακονώντας ήθος στην θέση της αήθειας. Χρωστάμε να παραμερίσουμε αυτά που μας χωρίζουν για ν' αναδείξουμε αυτά που μας ενώνουν. Να τ' αναδείξουμε χωρίς εκπτώσεις και χωρίς λαϊκισμούς. Και να κάνουμε την πολιτική μας παρουσία όχι καταφυγή των απελπισμένων, αλλά έπαλξη αγώνα για ουσιαστική αλλαγή πορείας.
Δεν μπορεί να είναι φιλοδοξία της χώρας η επάνοδός της στις αγορές. Δεν μπορεί να είναι στόχος της πατρίδας μας ο δανεισμός και η υποθήκευση.
Χρειαζόμαστε μια άλλη αφήγηση. Μια αφήγηση που δεν θα ωραιοποιεί αλλά θα συνεγείρει την δημιουργικότητά μας. Μια αφήγηση που δεν θα μας στερεί την περηφάνια μας. Την περηφάνια που για αιώνες ταύτισε το όνομα του τόπου μας με αυτό της ελευθερίας.


ΠΗΓΗ
By STEVENIKO | | Posted in , | With 0 comments
Του Στέλιου Ράμφου



Η συναισθηματική νοημοσύνη εμποδίζει το ακαταλόγιστο της θέλησης να δικαιωθεί στην παραζάλη της μάχης και η μέθη της επιβολής να σκοτίσει τη συνείδηση. Τα βιώσαμε στην Ελλάδα κατά την πτώση της απριλιανής δικτατορίας, οπότε η γενιά του Πολυτεχνείου με την υπεροψία ενός νικητή που δεν ενδιαφέρθηκε να σκεφτεί τη νίκη του, εξαργύρωσε βιαστικά το επίτευγμα, με τα σύμβολα και τα προνόμια της εξουσίας. Χωρίς στοιχειώδη εφόδια η γενιά τούτη η οποία κυβερνά ως σήμερα, ακολούθησε με ασύνειδη μακαριότητα το δρόμο του λαϊκισμού, υποδαύλισε ένα πνεύμα εμφυλίου πολέμου και οδήγησε τον τόπο στη σημερινή κατάντια. Ήταν ίσως το μόνο που μπορούσε να κάνει με μια σκέψη βγαλμένη από την ιδεολογική παράνοια.

Στοίχημα κάθε αντιξοότητας είναι να γίνει ευκαιρία. Το κερδίζουν όσοι προηγούνται του εαυτού τους και ξεκινούν από μέσα τους για να πιάσουν την άκρη του μέλλοντος στο κουβάρι του παρόντος. Όποιος προηγείται του εαυτού του μπορεί να τον παρατηρεί σαν τρίτος και να τον περιλαμβάνει αυτονόητα σε κάθε σχέδιο αλλαγής των πραγμάτων. Αυτός έχει στόφα ηγέτη και όπως οι κρίσεις οφείλονται σε έλλειμμα ηγετικό, όταν τούτο καλυφθεί, καλύπτονται όλα τα άλλα ελλείμματα. Η απαξίωση του συνόλου του πολιτικού συστήματος δείχνει πως η χώρα μας περιμένει ηγέτη.

Αν και προϊόν των περιστάσεων, ο ηγέτης βοηθά το χρόνο να κυοφορήσει , να γεννήσει και να ξαναγεννηθεί. Είναι ο επιβήτορας και η μαμή του χρόνου και με τις ιδιότητες αυτές υποστηρίζει την τύχη του. Αρετή έχει την αυτοσυνείδηση. Εκείνη του μαθαίνει τα όριά του και τον προστατεύει από την ψευδαίσθηση μιας αυτάρκειας η οποία εν ονόματι της υστεροφημίας τείνει να τον κάνει εξάρτημα της μηχανής του χρόνου. Εκεί που δεν κρεμόταν από τη σκέψη του ακόμη και όταν σκεπτόταν, τώρα φτάνει να νομίζει ότι σκέφτεται και όταν δε σκέφτεται τίποτα.

Ο ηγέτης αρθρώνει όσα θα ήθελε άναρθρα η ομάδα. Ανοίγει δρόμο στα όνειρά της και αλλάζει τον τρόπο που τα ζει, κάνοντάς την να σκέφτεται, όταν τα βλέπει, πως είναι όνειρα και πρέπει να κάνει κάτι για αυτά. Ανακαλύπτει, δηλαδή, την ιδέα του μόνος του και μαζί της βρίσκει τη δύναμη να ξεπερνά τους περιορισμούς του εαυτού, του παρελθόντος και του περιβάλλοντος. Μπορεί έτσι να περιγράφει κοινούς σκοπούς στην ομάδα, να της προσφέρει ταυτότητα και αυτοπεποίθηση στην αποστολή όπου την καλεί και να γυρνά ενωτικά ένα ισχυρότατο ανεξέλεγκτο συναίσθημα, το οποίο μετέωρο είτε υπολογιστικό καταλαβαίνει μόνο την αυτοκαταστροφική διάσπαση.

Με λόγια των σαμουράι: «ο ηγέτης νικά πρώτα και κατόπιν πολεμά». Άτομο που αντιλαμβάνεται ταχύτατα και αποφασίζει σταθερά, ο ηγέτης ξέρει να επιλέγει συνεργάτες και να τους ακούει. Όμως στην περίπτωσή του ο δείκτης υψηλής φυσικής νοημοσύνης χρειάζεται τη συναισθηματική νοημοσύνη της ωριμότητας. Η συναισθηματική νοημοσύνη εμποδίζει το ακαταλόγιστο της θέλησης να δικαιωθεί στην παραζάλη της μάχης και η μέθη της επιβολής να σκοτίσει τη συνείδηση. Τα βιώσαμε στην Ελλάδα κατά την πτώση της απριλιανής δικτατορίας, οπότε η γενιά του Πολυτεχνείου με την υπεροψία ενός νικητή που δεν ενδιαφέρθηκε να σκεφτεί τη νίκη του, εξαργύρωσε βιαστικά το επίτευγμα, με τα σύμβολα και τα προνόμια της εξουσίας. Χωρίς στοιχειώδη εφόδια η γενιά τούτη η οποία κυβερνά ως σήμερα, ακολούθησε με ασύνειδη μακαριότητα το δρόμο του λαϊκισμού, υποδαύλισε ένα πνεύμα εμφυλίου πολέμου και οδήγησε τον τόπο στη σημερινή κατάντια. Ήταν ίσως το μόνο που μπορούσε να κάνει με μια σκέψη βγαλμένη από την ιδεολογική παράνοια.

Η ιδεολογία που έφερε αναδρομικά το εμφυλιακό μένος ως περιεχόμενο της πολιτικής σε ειρηνική περίοδο, τροφοδότησε φαντασιώσεις ‘’απελευθερώσεων΄΄ οι οποίες συγκάλυψαν χρόνια νοσήματα, όπως η βαθύτατη αδιαφορία του μέσου Έλληνα για ό,τι σχετίζεται με την κατηγορία των κοινών αγαθών, την καθαριότητα, ας πούμε, των δρόμων, τη δημόσια εκπαίδευση και υγεία ή τα δημόσια οικονομικά. Κολλημένος σε όσα του ανήκουν, ο Ρωμιός διατηρεί και αναπαράγει την ψυχολογία μικρού παιδιού, το οποίο βρίσκει ασφάλεια, όχι όμως και ενηλικίωση, στην πατρική προστασία του κρατισμού, του κομματικού- συντεχνιακού συστήματος και της διαπλοκής με τους εκάστοτε κυβερνώντες.

Οι λαϊκίστικοι παληκαρισμοί της μεταπολίτευσης διαθέτουν βαθύτερα ερείσματα στη διχαστική ροπή που δηλητηριάζει τη συλλογική μας ψυχή. Δύσκολα θα ακούσεις στις συντροφιές καλό λόγο για απόντα, σαν να μειώνει η όποια αξία του τη δική μας εικόνα στα μάτια των άλλων, ενώ στην πραγματικότητα απειλούμαστε από τον παιδικό εαυτό μας.

Υπάρχει ωστόσο και κάτι πιο κρίσιμο: η μυθική πίστη στο υπέρλογο διαπερνά τη σκέψη μας και απωθεί τα έλλογα κριτήρια με την καθολικότητά τους, περιορίζοντάς τα σε υπολογιστική εξυπηρέτηση των γενικών επιδιώξεων που αρκούνται στην (κουτο)πονηριά. Μηδενίζουμε τον άλλο ηθικά και τον αποκλείουμε μόνο και μόνο επειδή είναι διαφορετικός άλλος, με τίμημα το μόνιμο κοινωνικό κατακερματισμό και την εκ προοιμίου αντιπαλότητα.

Ο πολυκέφαλος διαρκής εμφύλιός μας πόλεμος, δείχνει απουσία πνευματικής ανεξαρτησίας που υποδαυλίζει τη μελαγχολία της νοσταλγίας και την αισιοδοξία των αποκαλύψεων. Εδραιώνει την κοντή μνήμη η οποία δεν αφήνει να μαθαίνουμε από τα παθήματα, καλλιεργεί τις αυταπάτες της ‘’χαρισματικής’’- εννοείται άκοπης επάρκειας και απαγορεύει να αναλάβουμε ευθύνες ως πολίτες.

Μια κοινωνία μπορεί να ελπίζει όταν έχει επίγνωση πως τα ελεύθερα στις επιλογές τους άτομα είναι και υπεύθυνα για τις πράξεις τους. Αλλιώς τη θέση του μέλλοντος παίρνει η μεγαλομανία, ένα είδος παιδικής αυταρέσκειας. Τυχαία, άραγε, φτάσαμε από τις κωμωδίες των αγαθών ψυχών που επέμεναν να είναι κάτι άλλο από τον εαυτό τους, στη σουρρεαλιστική διάλυση των πάντων με τον Βέγγο; Στο πρόσωπο του τελευταίου ο Ρωμιός δεν τρέχει απλώς να βολέψει καταστάσεις με τις φαντασιώσεις του. Τρέχει και δεν φτάνει, ακριβώς γιατί δίνει στο βόλεμα εσχατολογικές διαστάσεις. Πληρώνει έτσι την ασυνειδησία του χρόνου και την αδυναμία του να ανοίξει στην πίστη χώρο για τη λογική και για την προσπάθεια που αυτή ζητάει.

Τα εξωτερικά δεδομένα είναι το ορατό πεδίο της μάχης. Ο ηγέτης πρέπει, επί παραδείγματι, να δώσει κατεύθυνση στη διάχυτη δυσαρέσκεια των ‘’αγανακτισμένων’’ με το αίτημα να ακουστούν και να συζητηθούν επίσημα οι αντιρρήσεις τους και ταυτοχρόνως να πολεμά τον κόσμο των νοοτροπιών που κρύβονται πίσω από την ηθογραφία. Οφείλει να συνδυάζει τη διαίσθηση με κατανόηση ελεύθερη από ιδεολογικές προκατασκευές. Να γνωρίζει πως ο Ρωμιός ταυτίζει την αλήθεια με την εμπιστοσύνη και για αυτό τον εξαπατούν εύκολα. Αν οι επιτήδειοι κερδίζουν την εμπιστοσύνη του με καλά λόγια, αυτός πρέπει να του εμπνέει εμπιστοσύνη με το δικό του παράδειγμα.

Ο ηγέτης αφυπνίζει δυνάμεις δημιουργώντας ευκαιρίες και στις πιο ζοφερές κρίσεις, τότε που η υγεία της κοινωνίας κλονίζεται. Στην περίπτωσή μας αρρώστεια είναι η μερικότητα ως ιδιοτελής διαίρεση και σε βαθύτερο επίπεδο η δυσκολία μας να μπούμε στη θέση του άλλου με τον οποίο μοιραζόμαστε τον κόσμο. Στο χάσμα μεταξύ του Εγώ και του άλλου φουντώνουν οι διασπαστικές παρενέργειες του συναισθήματος με τις λογικές και τις συμπεριφορές τους. Η αντίληψη της ενότητας ως ταυτότητας ματαιώνει κάθε προσδοκία σύνθεσης, καθώς αναγνωρίζει μόνο τη σύμφωνη γνώμη και τη μίμηση. Χωρίς Εσύ δεν υφίσταται Εγώ αλλά και χωρίς εαυτό η υποκειμενικότητά μου εξανεμίζεται- ταυτότητα βρίσκω εκτός μου: στην οικογένεια, τον τόπο, τη θρησκευτική κοινότητα, το πολιτικό κόμμα, τη συντεχνία, ακόμα και τη ποδοσφαιρική ομάδα. Ο ηγέτης κόβει τους κόμπους της μερικότητας με τη δύναμη του καθολικού σκοπού τον οποίο διεκδικεί ως ενεργό υποκείμενο με τους συναγωνιστές του.

Το υποκείμενο δεν υπάρχει μόνο του, για λογαριασμό του: είναι στον εαυτό του παρόν, με συνείδηση των δυνατοτήτων του, έξω από την ψευδαίσθηση της αυτάρκειας. Δεν υφίσταται εσωτερικότητα χωρίς εξωτερικότητα. Υπάρχουμε πραγματικά μέσα από κάθε τι που μας βγάζει από την κλεισούρα. Αυτοσυνείδηση δεν είναι να κάνουμε να στρεφόμαστε μέσα μας. Είναι να μάθουμε να νιώθουμε υπεύθυνοι όχι μόνο για το δικό μας αλλά και για τον άγνωστο άλλο, όχι μόνο για την ιδιοκτησία μας αλλά και για την πολιτεία. Σε αυτή την περίπτωση δεν αρκεί απλώς να πράττουμε αλλά κυρίως να καταλάβουμε πως για να δώσει καρπό η πράξη μας χρειάζεται την αλήθεια.

*Ο Στέλιος Ράμφος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1939. Φιλόσοφος, πανεπιστημιακός, συγγραφέας δοκιμίων. Σπούδασε στη Νομική Αθηνών και συνέχισε στο Παρίσι σπουδάζοντας Φιλοσοφία. Δίδαξε στο Πανεπιστήμιο της Βενσέν. Το πλούσιο και πολυσυζητημένο συγγραφικό του έργο περιστρέφεται γύρω από τον μαρξισμό, την οικουμενικότητα του ελληνικού πολιτισμού και τους συσχετισμούς της σύγχρονης πνευματικής δημιουργίας με την ελληνορθόδοξη παράδοση.


ΠΗΓΗ
By STEVENIKO | | Posted in , , | With 0 comments
ΠΡΟΣΕΞΤΕ (!) το σενάριο που αναλύεται σε τούτο το άρθρο...

Γράφει ο Γιώργος Ι. Μαύρος



Η συζήτηση για πιθανή έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ δεν ξεκίνησε ούτε με τις δηλώσεις της κυρίας Δαμανάκη ούτε με την πρόταση του προέδρου του ΣΕΒ για σχετικό «δημοψήφισμα», αλλά τουλάχιστον ενάμιση χρόνο πριν, όταν διαφάνηκε ότι οι πιστωτικές αγορές θα έκλειναν την πόρτα τους στην Αθήνα. Μέχρι πρότινος, γινόταν διακριτικά, πίσω από κλειστές πόρτες, σε στενούς πολιτικούς και χρηματοοικονομικούς κύκλους της Ευρωζώνης.

Αυτό που την έφερε στην επιφάνεια είναι αφενός η αυξανόμενη δυσφορία των φορολογούμενων στις «υγιείς» χώρες του βορρά για την οικονομική στήριξη του «προβληματικού» Νότου. «Αγανακτισμένους» δεν έχει μόνο η Μαδρίτη και η Αθήνα, αλλά και το Βερολίνο, το Ελσίνκι και το Αμστερνταμ, με τους τελευταίους να πιέζουν ολοένα και περισσότερο τις κυβερνήσεις τους να αφήσουν τις «άσωτες» χώρες στη μοίρα που οι ίδιες επέλεξαν.ξεκάθαρο μήνυμα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας ότι η οποιαδήποτε επιμήκυνση πληρωμής, αναδιάταξη ή αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους συνιστά «πτώχευση» και αιτία για να πάψει να δέχεται τα ελληνικά ομόλογα ως εχέγγυα για να χρηματοδοτεί τις ελληνικές τράπεζες. Αφετέρου, η συζήτηση ήρθε στο προσκήνιο μετά το

Αυτό ισοδυναμεί με κατάρρευση των ελληνικών τραπεζών και της οικονομίας, πτώχευση και αυτόματη έξοδο της χώρας από το ευρώ. Η στάση αυτή της ΕΚΤ προκαλεί μεγάλα ερωτήματα, δεδομένου ότι δεν υπάρχει σήμερα ούτε ένας οικονομολόγος που να θεωρεί ότι το ελληνικό χρέος είναι βιώσιμο ως έχει και τα σενάρια της αναδιάρθρωσης συζητούνται ανοικτά ακόμα και στο σκληροπυρηνικό Βερολίνο. Πόσο μάλλον, όταν όλοι προειδοποιούν πως τυχόν πτώχευση της Ελλάδας θα πυροδοτούσε μείζονα «πιστωτική αναταραχή».

Η εξήγηση ενδεχομένως να βρίσκεται στο παράδειγμα της Lehman Brothers. Ο επενδυτικός κολοσσός αφέθηκε να καταρρεύσει το Σεπτέμβριο του 2008, κάτι που χαρακτηρίστηκε από πολλούς ως μέγα λάθος της κεντρικής τράπεζας των ΗΠΑ (Fed), καθώς πυροδότησε τη μεγάλη πιστωτική κρίση. Ωστόσο, ήταν το «λάθος» που νομιμοποίησε ότι έγινε κατόπιν. Η «θυσία» της Lehman αποτέλεσε το άλλοθι της Fed για να διασώσει τους υπόλοιπους οίκους της Wall Street και να προβεί σε άνευ προηγουμένου ενέργειες, στα όρια της νομιμότητας, με αποκορύφωμα τη μαζική εκτύπωση φρέσκου χρήματος.

Η ΕΚΤ ενδέχεται να βρίσκεται σε ανάλογη θέση. Σύμφωνα με τον Αμερικανό «γκουρού» των αγορών, Εντ Γιαρντένι, η ΕΚΤ γνωρίζει ότι αργά η γρήγορα η μεγάλη φούσκα κρατικού χρέους πρέπει να «σπάσει» κι ότι θα χρειαστεί, όπως η Fed, να καταφύγει σε άνευ προηγουμένου μέτρα για να τη διαχειριστεί: με απλά λόγια, να τυπώσει χρήμα. Μόνο που για να το πράξει αυτό, η ΕΚΤ ενδεχομένως να χρειαστεί μια «θυσία» που θα τη νομιμοποιήσει.

Η Ιρλανδία αποκλείεται διότι κρατικοποιώντας τις ζημίες των τραπεζών της κατέστη το «καλό» παιδί και η Πορτογαλία είναι πολύ κοντά στην Ισπανία για να αφεθεί στη μοίρα της. Σε αυτό το σενάριο, η Ελλάδα θα αποτελούσε ιδανικό «αποδιοπομπαίο τράγο»: η πτώχευσή της θα ικανοποιούσε τους «Αγανακτισμένους» του Βερολίνου, θα έκαμπτε κάθε αντίσταση σε άνευ προηγουμένου πολιτικές της ΕΚΤ και της ευρωπαϊκής πολιτικής ελίτ και θα αποτελούσε αυστηρή προειδοποίηση στους λαούς και τις κυβερνήσεις των υπολοίπων «ασθενών» χωρών.

Οσο για τους «Αγανακτισμένους» της Ελλάδας, αυτοί θα καθίστατο πλέον πρόβλημα της κυβέρνησής της...

ΠΗΓΗ
By STEVENIKO | | Posted in , | With 0 comments
ΥΠΑΡΧΕΙ κίνδυνος να αποπεμφθεί η Ελλάδα από το ευρώ; Μέχρι τώρα το ακούγαμε ως ανάλυση και σενάριο. Και αναζητούσαμε πίσω από αυτό μόνο διεθνείς κερδοσκόπους, που έχουν ποντάρει στη χρεοκοπία της χώρας. Κι αυτοί μεν τη δουλειά τους κάνουν, αφού κέρδη θα αποκομίσουν, αν το σενάριο επαληθευθεί.

ΟΜΩΣ, το τελευταίο διάστημα η συζήτηση δεν γίνεται μόνο σ’ αυτούς τους κύκλους. Αλλά και σε ευρωπαϊκούς κύκλους, και δη των πλέον ισχυρών χωρών, όπως η Γερμανία. Τελευταίο «κρούσμα», το δημοσίευμα του γερμανικού περιοδικού «Σπίγκελ» για τη μυστική συνάντηση της ευρωζώνης στο Λουξεμβούργο και την αποκάλυψη ότι ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας είχε στους φακέλους του, ως ένα από τα ενδεχόμενα, την εγκατάλειψη του ευρώ από την Ελλάδα.

ΦΥΣΙΚΑ, καμιά κυβέρνηση της ευρωζώνης δεν θέτει τέτοιο θέμα επισήμως. Αλίμονο αν το έθετε. Και όλοι οι αξιωματούχοι κάνουν κατηγορηματικές διαψεύσεις στην παραμικρή αναφορά. Αλίμονο αν δεν έκαναν. Σ’ αυτή τη φάση ακόμη και η ανακίνηση του θέματος προκαλεί ζημιά στο σύνολο της ευρωζώνης και καθένας μπορεί να φανταστεί πόσο μεγάλη θα ήταν αυτή η ζημιά αν είχαμε την επιβεβαίωση ότι το ενδεχόμενο αυτό εξετάζεται, έστω υπό τη μορφή ενός σεναρίου.

ΕΣΧΑΤΩΣ, όμως, μαθαίνουμε ότι τέτοια συζήτηση γίνεται και στα παρασκήνια των Βρυξελλών. Αυτό αποτυπώνεται στη χθεσινή δήλωση της επιτρόπου Μαρίας Δαμανάκη, η οποία επισείει ανοιχτά αυτόν τον κίνδυνο για την Ελλάδα, λέγοντας ότι «το σενάριο βρίσκεται πλέον στο τραπέζι»!

ΣΥΜΦΩΝΑ με αυτό το σενάριο, που συζητείται και στις Βρυξέλλες -φυσικά όχι επισήμως-, κάποιοι από τους Ευρωπαίους ηγέτες έχουν οδηγηθεί στην εκτίμηση ότι η Ελλάδα στοιχίζει στην ευρωζώνη πολύ. Τόσο, που το κόστος απομάκρυνσής της από το ευρώ μπορεί να είναι μικρότερο. Η χαρακτηριστική φράση που ακούγεται είναι «πετάμε λεφτά σε έναν άδειο κουβά» (εννοούν την Ελλάδα).

ΜΕΣΑ σ’ αυτό το κλίμα πρέπει να συνυπολογιστεί και η σύγκρουση της Γερμανίας της κ. Μέρκελ, η οποία θα ήθελε μια αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, και του Ευρωπαίου αρχιτραπεζίτη Τρισέ, που είναι κατηγορηματικά αντίθετος. Εν ολίγοις το ελληνικό πρόβλημα βρίσκεται στις Συμπληγάδες των Ευρωπαίων ηγετών και τραπεζιτών, που δεν έχουν ακόμη καταλήξει πώς και πότε θα το αντιμετωπίσουν.

ΟΛΟΙ αυτοί, πάντως, συμφωνούν σε ένα: ότι η Ελλάδα πρέπει να εφαρμόσει και το νέο σκληρό πρόγραμμα που ανακοίνωσε τις προάλλες η κυβέρνηση, με νέες περικοπές εισοδημάτων και σαρωτικές αποκρατικοποιήσεις. Κι επειδή δεν είναι βέβαιοι ότι θα εφαρμοστεί, ασκούν όσες πιέσεις μπορούν και με κάθε τρόπο. Ενας από τους τρόπους είναι και το εκβιαστικό δίλημμα «μένετε ή φεύγετε από το ευρώ». Το οποίο ξεκίνησε ως σενάριο, συνεχίζεται σε ανεπίσημες -ακόμη- συζητήσεις και μεταφέρεται στην Ελλάδα μέσω διαφόρων αξιωματούχων, που γίνονται αποδέκτες του.

ΕΝ ΤΕΛΕΙ καταλήγει να γίνει εκβιαστική απειλή -ανεξαρτήτως βασιμότητας ή μη- ώστε να μην υπάρξουν αντιδράσεις στην εφαρμογή των μέτρων, για την οποία οι Ευρωπαίοι ηγέτες αμφιβάλλουν και ανησυχούν.



ΠΗΓΗ
By STEVENIKO | | Posted in , | With 0 comments
του Στρατή Παπαμανουσάκη






Μπορεί να φαίνεται
κοινότοπο αλλά δεν είναι. Οι εξελίξεις σηματοδοτούν ένα πολύ διαφορετικό μέλλον. Το σκηνικό της Ιστορίας των ημερών μας έχει στηθεί από καιρό. Από το 2008 οπότε ξέσπασε στην Αμερική η οικονομική αναταραχή που επεκτάθηκε πλέον στην Ευρώπη, με σημείο αναφοράς την Ελλάδα, ο κόσμος παρακολουθεί ένα χρονικό προαναγγελθέντος θανάτου. Η «αραβική άνοιξη», η νέα τροπή στο μεσανατολικό, η «ισπανική αγανάκτηση», συνθέτουν το εξωτερικό πλαίσιο για...
τις ελληνικές οικονομικές κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις. Στο εσωτερικό μέτωπο κυριαρχεί το χαμένο πρώτο κυβερνητικό εξάμηνο 2009-2010, ο καταστροφικός επόμενος χρόνος του Μνημονίου και το τραγικό σημερινό αδιέξοδο. Από το Δεκέμβριο του 2008 μέχρι το Μάιο του 2011 η ανεξέλεγκτη βίαιη έκρηξη του πλήθους μετατράπηκε σε συγκροτημένη ειρηνική εξέγερση του λαού. Όσοι έσπευσαν τότε να δώσουν εύκολες καταδικαστικές απαντήσεις αναγκάζονται σήμερα να αναθεωρήσουν τις απόψεις τους.

Δεν χρειάζεται να επικαλεσθεί
κανείς την προφητεία του Πατροκοσμά για την κάθοδο του «ξανθού γένους» ούτε την πρόβλεψη του Μαρξ για την πώληση του σκοινιού των αστών στους προλετάριους. Ότι δεν κατάφεραν επί χρόνια τα παραδοσιακά μέσα προπαγάνδας και δράσης προέκυψε αυτόματα σε ελάχιστο χρόνο, με το συνδυασμό τεχνολογίας και επικοινωνίας, από το face book. Από σήμερα «ένα φάντασμα πλανάται πάνω από την Ευρώπη», το πανευρωπάϊκό κίνημα των ανώνυμων πολιτών, που σε όλες τις χώρες της ηπείρου μας, πέρα από κόμματα, συνδικάτα, τάξεις, αρνείται το κατεστημένο και αναζητεί το νέο στην πολιτική, στην οικονομία και στην κοινωνία. Όμως ούτε οι φωνές, ούτε οι ανοικτές παλάμες, ούτε οι κατσαρόλες φαίνεται να ξυπνούν τους κατοίκους της Πομπηίας. Στην ίδια την Πλατεία Συντάγματος, δίπλα στις ελαφρές σκηνές των συγκεντρωμένων νέων, το ευρύχωρο πρωθυπουργικό γραφείο λειτουργεί κανονικά, αναζητώντας συναίνεση στα κόμματα και συνενοχή στον ελληνικό λαό. Την ίδια ώρα τα κόμματα εξουσίας συγκεντρώνουν μαζί μόλις 40% των ψηφοφόρων, αδυνατούν να πείσουν τους ίδιους τους υπουργούς και τα στελέχη τους για την πολιτική τους και ικετεύουν την τρόϊκα για την δόση του δανείου, που προορίζεται, όχι για την πληρωμή μισθών και συντάξεων, αλλά για τους ξένους τοκογλύφους και τους ντόπιους τραπεζίτες.

Δεν υπάρχει πιο επικίνδυνο
πράγμα από τον αδύνατο άνθρωπο που θεωρεί τον εαυτό του δυνατό και προχωρεί μόνος προς την καταστροφή, ονομάζοντάς την σωτηρία της χώρας Η Συμφωνία του Μπρέττον Γουντ, με την οποία ιδρύθηκε και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, υπογράφηκε από την Ελλάδα με πρωθυπουργό τον Γεώργιο Παπανδρέου το 1944. Το 2010 η Ελλάδα προσέφυγε στο ίδιο αυτό Ταμείο με πρωθυπουργό τον Γιώργο Παπανδρέου. Ο Ανδρέας Παπανδρέου άλλωστε συμμετείχε στη διάσκεψη του Μπρέττον Γουντ ως οικονομικός σύμβουλος. Κάτι τραγικό συνδέει την οικογένεια Παπανδρέου, μια από τις δυο-τρεις δυναστείες που κυβερνούν αυτή τη χώρα επί ένα σχεδόν αιώνα, με τη μοίρα της Ελλάδας. Η τραγωδία της Πομπηίας περιορίστηκε ευτυχώς μόνο στην περιοχή της. Θα μπορούσαμε να πούμε το ίδιο και για την επερχόμενη ελληνική τραγωδία;


ΠΗΓΗ
By STEVENIKO | Δευτέρα, 30 Μαΐου 2011 | Posted in , | With 0 comments
Oι καναπέδες πάλιωσαν. Βγήκαν οι σούστες τους. Έγιναν τόσο ενοχλητικοί και άβολοι. Οι δρόμοι και οι πλατείες μοιάζουν ως το μόνο μέρος που αξίζει να βρίσκεσαι. Είναι αυτό που λαχταρά η ψυχή σου. Συνεχίζω να μην καταλαβαίνω αυτούς που βρίσκουν δικαιολογίες στον εαυτό τους και δεν θέλουν να συμμετέχουν. Πότε περιμένουν να πάρουν θέση δηλαδή; Αισθάνονται αθώοι επειδή δεν έφαγαν; Aκούω απόψεις αυτών που δεν έρχονται. Κρίνουν μόνο χωρίς να αντιπροτείνουν ΤΙΠΟΤΑ. Οι συλλογικές διεργασίες χρειάζονται να ζυμωθούν από τον χρόνο. Στην παρούσα φάση το σημαντικό είναι ότι μαζευόμαστε για να βρούμε τι θα κάνουμε και πως θα το κάνουμε.

Μάλλον αυτοί που δεν έρχονται έχουν συνηθίσει να μονοπωλούν την διαμαρτυρία συγκεκριμένες ομάδες. Το “κλειστό επάγγελμα” της αντίδρασης άνοιξε και νιώθουν αμηχανία. Θέλουν από τώρα προτάσεις. Ας έρθουν να πουν τις δικές τους. Γιατί και προτάσεις θα υπάρξουν μέσα από συλλογικές και δίκαιες αποφάσεις. Σε κάποιους άλλους δεν αρέσει το ετερόκλητο πλήθος. Μα ακριβώς επειδή το πλήθος είναι ακηδεμόνευτο και διαφορετικό απ’ όσα έχουμε συνηθίσει γι’ αυτό και θα πετύχει κάτι. Μικρό ή μεγάλο δεν έχει σημασία. Η πρώτη νίκη επετεύχθη. Ξαναβρεθήκαμε οι πολίτες, αποκαθιστούμε σταδιακά την αλληλεγγύη και την εμπιστοσύνη που είχαμε απωλέσει.

Το να βγούμε έξω, είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε. Οι συνελεύσεις είναι το πιο σημαντικό κομμάτι αυτής της διαδικασίας. Δεκάδες άνθρωποι μιλούν σε συνανθρώπους τους και για πρώτη φορά θέλουμε ν’ ακούσουμε ο ένας τον άλλον. Αρκετές συγκινητικές στιγμές, ενδιαφέρουσες γνώμες, διαφορετικοί άνθρωποι μεταξύ τους. Και όλοι υπό τον ίδιο σκοπό. Φαίνεται απροσδιόριστος, αλλά είναι το αίτημα για ανθρωπιά. Για πιο δίκαιη κοινωνία. Κάποιοι, μεγαλύτεροι σε ηλικία ζήτησαν συγγνώμη για τα λάθη της γενιάς τους. Τους τιμά. Σε αντίθεση με άλλους που ακόμη τρέχουν σε κομματικές εκδηλώσεις. Ενδιαφέρουσες οι τοποθετήσεις για γενική απεργία διαρκείας, όπως και οι προτάσεις για να απελευθερωθούν τα εργατικά σωματεία από τους εργοπατέρες.

Υπάρχουν πολλά να γίνουν στην πορεία, αλλά δεν χρειάζεται να κάνουμε βιαστικές κινήσεις. Το σίγουρο είναι, ότι πολλούς τους πονάει αυτό που έχουμε, οι “αγανακτισμένοι”. Αυτό που φτιάξαμε χωρίς να επιδιώκουμε αξιώματα και τιμές. Αυτό που διαμορφώνουμε μέσα από συνελεύσεις, όπου ο καθένας μπορεί να μιλήσει και να διαμορφώσει μαζί με όλους τους άλλους κάτι νέο όπου θα υπάρχει σύμπνοια. Σίγουρα θα χρησιμοποιήσει το κατεστημένο βία. Δεν τρέφει κανείς; αυταπάτες για το αντίθετο. Όμως θα είμαστε εκεί. Όλοι μας. Ενωμένοι μέχρι τέλους. Γιατί η Ιστορία γράφεται σε δρόμους και πλατείες κι όχι σε σαλόνια και γραφεία.

Παρακάτω το 1ο Ψήφισμα Λαικής Συνέλευσης Πλατείας Συντάγματος

Εδώ και πολύ καιρό παίρνονται αποφάσεις για εμάς χωρίς εμάς.

Είμαστε εργαζόμενοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, νεολαίοι, που έχουμε έρθει στο σύνταγμα για να παλέψουμε και να αγωνιστούμε για τις ζωές μας και το μέλλον μας.

Είμαστε εδώ γιατί γνωρίζουμε ότι οι λύσεις στα προβλήματά μας μπορούν να προέλθουν μόνο από εμάς.

Καλούμε όλους τους Αθηναίους, εργαζόμενους, ανέργους και νεολαία στο Σύνταγμα, και όλη την κοινωνία να γεμίσει τις πλατείες και να πάρει τη ζωή στα χέρια της.

Εκεί στις πλατείες θα συνδιαμορφώσουμε όλα μας τα αιτήματα και τις διεκδικήσεις μας.

Καλούμε όλους τους εργαζόμενους που θα απεργήσουν την επόμενη περίοδο να καταλήγουν και να παραμένουν στο Σύνταγμα.

Δεν θα φύγουμε από τις πλατείες, μέχρι να φύγουνε αυτοί που μας οδήγησαν εδώ: Κυβερνήσεις, Τρόικα, Τράπεζες, Μνημόνια και όλοι όσοι μας εκμεταλλεύονται. Τους διαμηνύουμε ότι το χρέος δεν είναι δικό μας.

ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ!

ΙΣΟΤΗΤΑ – ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ – ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ!

Ο μόνος αγώνας που χάνεται είναι αυτός που δεν δόθηκε ποτέ!

ΠΗΓΗ

By STEVENIKO | | Posted in , | With 0 comments
Εξωφρενικό σενάριο που προβλέπει ενεργά εποπτικό ρόλο του διεθνούς παράγοντα στους ελληνικούς φοροεισπρακτικούς μηχανισμούς αλλά και στη διαδικασία των αποκρατικοποιήσεων, δημοσίευσαν οι Financial Times.

Το ρεπορτάζ αναφέρει ότι η συμφωνία, μεταξύ άλλων, θα περιλαμβάνει διεθνή συμμετοχή στην είσπραξη φόρων και ιδιωτικοποίηση κρατικών περιουσιακών στοιχείων, σε αντάλλαγμα για το νέο δανειακό πακέτο για τη χώρα μας.


Επικαλούμενοι πρόσωπο που συμμετέχει στις συζητήσεις, οι Financial Times αναφέρουν ότι το πακέτο θα περιλαμβάνει κίνητρα προς τους ιδιώτες κατόχους ελληνικών ομολόγων προκειμένου να επιμηκύνουν εθελοντικά το χρονοδιάγραμμα αποπληρωμής από την Αθήνα, καθώς και έναν ακόμα γύρο μέτρων λιτότητας.

Αξιωματούχοι που συμμετέχουν στις συζητήσεις ευελπιστούν ότι τα μισά από τα 60 - 70 δισεκατομμύρια ευρώ που χρειάζεται η Ελλάδα μέχρι του τέλος του 2013 μπορούν να εξοικονομηθούν χωρίς περαιτέρω δάνεια. Αυτό, όπως επισημαίνουν οι αξιωματούχοι, μπορεί να επιτευχθεί μέσω της πώλησης κρατικής περιουσίας και την αλλαγή στους όρους αποπληρωμής για τους ιδιώτες επενδυτές.

Οπως αναφέρει το δημοσίευμα, βάσει του πλάνου αυτού, οι χώρες της Ευρωζώνης και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο θα χρειαστεί στην συνέχεια να δανείσουν ακόμη 30 - 35 δισεκατομμύρια ευρώ, επιπλέον από τα αρχικά 11 δισ., ως μέρος του προγράμματος που συμφωνήθηκε πέρυσι.

Σύμφωνα με τους Financial Times, οι αξιωματούχοι προειδοποιούν ότι κάθε σημείο, σχεδόν, του νέου πακέτου μέτρων αντιμετωπίζει την αντίδραση από μία τουλάχιστον ευρωπαϊκή κυβέρνηση και τα θεσμικά όργανα που συμμετέχουν στις διαπραγματεύσεις.

Επιπρόσθετα, σημειώνουν οι FΤ, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα εξακολουθεί να είναι αντίθετη στο ενδεχόμενο αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους, που θα μπορούσε να θεωρηθεί credit event - μια αλλαγή δηλαδή στους όρους, η οποία θα μπορούσε τεχνικά να χαρακτηριστεί χρεοκοπία.

Ανώτατος Ευρωπαίος αξιωματούχος, που εμπλέκεται στις διαπραγματεύσεις, ωστόσο, δήλωσε πως οι αντιρρήσεις της ΕΚΤ μπορούν να καμφθούν εάν ο επαναπρογραμματισμός του ελληνικού χρέους δομηθεί σωστά.

ΠΗΓΗ
By STEVENIKO | | Posted in , | With 0 comments
Του Σταθη Ν. Καλυβα*






Είτε αποφύγουμε τελικά την οικονομική κατάρρευση είτε όχι, ένα πράγμα είναι σίγουρο. Οι τεράστιοι οικονομικοί και κοινωνικοί τριγμοί που προκαλεί η χρεοκοπία της χώρας δεν θα αφήσουν ανεπηρέαστο το πολιτικό σύστημα. Ο λόγος είναι προφανής: καταρρέει η υλική βάση πάνω στην οποία στηρίχθηκαν τα δύο μεγάλα κόμματα.

Οπως είναι γνωστό, το ΠΑΣΟΚ έθεσε το 1981 τα πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά και ιδεολογικά θεμέλια του σαθρού οικοδομήματος που καταρρέει μπροστά στα μάτια μας: του τεράστιου κομματικού κράτους που λειτούργησε ως μηχανισμός εξαγοράς ψήφων. Βεβαίως, η κρατική παρέμβαση στην οικονομία και οι πελατειακές πρακτικές προϋπήρχαν, αλλά ο πολλαπλασιασμός των πόρων λόγω Ευρώπης και η ενσωμάτωση του πελατειακού συστήματος στον κομματικό μηχανισμό έδωσαν εντελώς άλλη διάσταση σε ένα εγχείρημα, που στη συνέχεια η Νέα Δημοκρατία συντήρησε και μεγέθυνε, οδηγώντας μας στον δημοσιονομικό εκτροχιασμό και την χρεοκοπία.

Εκτός από πηγή ελλειμμάτων και χρέους, το κομματικό κράτος είχε δύο σημαντικές συνέπειες. Αφενός έπνιξε την πραγματική οικονομία, υπονομεύοντας την ανταγωνιστικότητα της χώρας και επομένως την ικανότητά της να βγει από την σημερινή κρίση. Αφετέρου παρήγαγε μια ανίκανη δημόσια διοίκηση, η γύμνια της οποίας σε αφήνει άναυδο. Πάνω στον ανάπηρο αυτό κρατικό μηχανισμό χτίστηκε η πολιτική επιτυχία των δύο κομμάτων την τελευταία τριακονταετία. Η απουσία (με ελάχιστες εξαιρέσεις) πολιτικού οράματος, πειστικού λόγου και διαχειριστικής ικανότητας δεν είχε καμία απολύτως σημασία την στιγμή που οι κυβερνήσεις μπορούσαν να νέμονται σχεδόν απεριόριστους πόρους. Η κοινωνία συμμετείχε πρόθυμα σ’ αυτή τη συναλλαγή.

Γίνεται, λοιπόν, κατανοητός ο απίστευτος συνδυασμός ολιγωρίας και μυωπίας με τον οποίο το πολιτικό προσωπικό διαχειρίζεται την κρίση. Θα ήταν όμως λάθος το σημερινό αδιέξοδο να περιγραφεί ως απλή περίπτωση ανεπάρκειας. Πώς να μεταρρυθμίσουν αυτό το κράτος τα ίδια τα κόμματα που το έστησαν; Ετσι εξηγείται το θλιβερό θέαμα μιας κυβέρνησης που ώς την τελευταία στιγμή καθυστερεί, υπαναχωρεί, κοροϊδεύει και τελικά σύρεται με το ζόρι την τελευταία στιγμή στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις. Ομως τα ψέματα τέλειωσαν. Αποκομμένα από την υλική τους βάση, τα κόμματα θα αναγκαστούν να προσαρμοστούν στη νέα πραγματικότητα. Το είδος και το περιεχόμενο της προσαρμογής αυτής συναρτάται με πολλούς και σύνθετους παράγοντες. Παρ’ όλ’ αυτά, θα επιχειρήσω τρεις προβλέψεις.

Πρώτον, η πολιτική προσαρμογή στις νέες συνθήκες θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από την πορεία της οικονομίας. Μια απότομη και ανεξέλεγκτη κατάρρευση θα οδηγήσει σε μια περίοδο παρατεταμένης πολιτικής αστάθειας, με αδύναμες κυβερνήσεις, διαδοχικές εκλογές και κοινωνικές ταραχές. Ακόμα και σ’ αυτή την περίπτωση όμως, η διεθνής εμπειρία δείχνει πως εξωθεσμικές λύσεις και επαναστατικές καταστάσεις αποτελούν στατιστικές απιθανότητες σε χώρες με την πολιτική παράδοση και το οικονομικό επίπεδο της Ελλάδας. Η δημοκρατική ομαλότητα δεν θα απειληθεί.

Δεύτερον, η προσαρμογή του πολιτικού συστήματος στη νέα πραγματικότητα μπορεί να ακολουθήσει δύο δρόμους. Στον πρώτο κυριαρχεί ένα κλασικό φαινόμενο των κρίσεων: ο χαρισματικός δημαγωγός που εμφανίζεται από το πουθενά και υποκαθιστά τα υπάρχοντα κόμματα, υποσχόμενος μαγικές και ανώδυνες λύσεις, οξύνοντας τις συνέπειες της κρίσης και βυθίζοντας τη χώρα σε ένα ακόμη βαθύτερο τέλμα (π.χ. Φουτζιμόρι ή Τσάβες). Σε μια τέτοια περίπτωση, θα κυριαρχήσουν η ανέχεια και η ανομία, όπως περίπου στις ανατολικοευρωπαϊκές χώρες μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού. Ο πιθανότερος δρόμος είναι όμως ο δεύτερος: ακόμα και σε περίπτωση οικονομικής κατάρρευσης, τα δύο μεγάλα κόμματα θα προσαρμοστούν με μεγάλες εσωτερικές αλλαγές (αντίθετα, τα μικρά κόμματα στις παρυφές του συστήματος δεν πρόκειται να αποτελέσουν πηγή πολιτικών εξελίξεων). Οι ταμπέλες ίσως μείνουν ίδιες, όχι όμως οι πρακτικές ούτε πολλά από τα πρόσωπα, καθώς θα υπάρξουν αποχωρήσεις, μετακινήσεις και είσοδος νέου πολιτικού προσωπικού. Η αλήθεια είναι πως παρά την απαξίωσή τους, τα δύο μεγάλα κόμματα διαθέτουν ένα τεράστιο συμβολικό κεφάλαιο, καρπό της μακρόχρονης παρουσίας τους στην πολιτική σκηνή της χώρας. Η εμπειρία της Λατινικής Αμερικής και της Ανατολικής Ευρώπης δείχνει πως τα δημαγωγικά κινήματα θριαμβεύουν εκεί κυρίως όπου απουσιάζει αυτή η θεσμοποίηση και παράδοση των κομμάτων.

Τρίτον, καθώς τα περιθώρια οικονομικών παρεμβάσεων θα περιοριστούν σημαντικά, θα ενεργοποιηθούν νέοι διαφοροποιητικοί άξονες που θα τέμνουν κάθετα τον άξονα αριστερά - δεξιά. Ο πιθανότερος σχετίζεται με θέματα «νόμου και τάξης». Οποιος κινηθεί πειστικά στον άξονα αυτό θα πετύχει ένα μεγάλο πολιτικό προβάδισμα. Αντίστοιχο προβάδισμα θα πετύχουν και όσοι καταφέρουν να αρθρώσουν έναν καινούργιο λόγο: ουσιαστικό (όχι απλά επικοινωνιακό) και αυτοκριτικό, που θα τους διαχωρίσει πειστικά από το παρελθόν. Αποφασιστικοί θα είναι εδώ παράγοντες όπως η απουσία μεγάλων πολιτικών βαριδίων του παρελθόντος και μια ενδεχόμενη απόφαση να επωμιστούν ένα σημαντικό προσωπικό πολιτικό κόστος τώρα: είτε μέσω της δυναμικής υιοθέτησης θέσεων που θεωρούνται ακόμα αντιδημοφιλείς είτε μέσω συγκεκριμένων πράξεων. Οσοι κινηθούν γρήγορα και κυρίως πειστικά σήμερα, θα πρωταγωνιστήσουν στην προσαρμογή που έρχεται. Οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους θα εξαφανιστούν. Δεν θα τους κλάψει κανείς.


*Ο κ. Στάθης Ν. Καλύβας είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Yale.

ΠΗΓΗ
By STEVENIKO | | Posted in , | With 0 comments
Του ΓΙΩΡΓΟΥ Χ.ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ







Κάθονται στο χώμα, κάτω από τις νερατζιές. Μιλούν σιγανά, σύντομα, στοχευμένα. Δεν υπάρχει αρχηγός, δεν δίνει κανείς το λόγο. Ο λόγος περνάει από τον έναν στην άλλη αυτόματα, ειρηνικά. Κανείς δεν διακόπτει. Όλοι σέβονται το λόγο του άλλου και τον άλλο. Λαϊκή συνέλευση στο Σύνταγμα. Όμορφα παιδιά, καλά παιδιά, συγκροτημένα. Τα θέλουν όλα για όλους, τώρα. Οι μεγαλύτεροι συγκινούνται. Επιθυμούν την όσμωση των εποχών και των ηλικιών. Επικαλούνται την αιώνια επιστροφή.

Άλλοι θα ήθελαν ενδεχομένως να οικειοποιηθούν την ενέργεια των νιάτων. Αλλά αυτό που συμβαίνει τους ξεπερνά, τους παρασύρει. Κάτω από τις νερατζιές κάτι γεννιέται. Γεννιέται ίσως ο νέος ελληνικός πολιτισμός. Η συλλογικότητα επανέρχεται στην πράξη και νικάει κατά κράτος την κουλτούρα της ατομικότητας. Ο νέος λόγος, οι νέες μουσικές γεννιούνται εδώ. Αυτά κάτω, στην πλατεία. Εκεί όπου η αγανάκτηση και ο θυμός ψύχονται, αυτοοργανώνονται και πολιτικοποιούνται με νέο, πρωτόγνωρο τρόπο. Αντίθετα, πάνω στη λεωφόρο εκτυλίσσεται ο θερμός χρόνος της σύγκρουσης. Αυτό το ετερόκλητο πλήθος θα βρει, τελικά, την κόκκινη κλωστή που το συνδέει. Το κίνημα θα αποκτήσει σε λίγο το λόγο του κι έναν πολιτισμό που μοιάζει να παραπέμπει στην Καταλωνία του 1936, στο Μάη του 68...

Όσο για εκείνους που θεωρούν ότι πρόκειται για μόδα, για «ανώδυνη εκτόνωση» γρήγορα θα αντιληφθούν ότι δεν πρόκειται περί αυτού. Αυτό θα συνέβαινε αν οι οικονομία παρείχε τα περιθώρια εκτονωτικών ελιγμών. Όμως η απελπισία της ανεργίας και της φτώχειας θα συνδαυλίζουν διαρκώς τη φωτιά. Με άλλα λόγια, ο θερμός χρόνος θα έχει ως καύσιμο ύλη του την οργή. Συνεπώς η διαχείριση της οργής θα είναι υπόθεση του χρόνου. Πολλοί ηγέτες χρησιμοποίησαν το χρόνο(«χθες ήταν νωρίς, αύριο θάναι αργά») για να ερεθίσουν ακόμα περισσότερο το θυμό των δυσανεκτούντων και να προκαλέσουν μία ανατροπή. Όμως, ο θυμός ή η δυσαρέσκεια για να μπορέσουν να είναι μακροπροθέσμως διαχειρίσιμα απαιτούν ένα πολιτικο-ιδεολογικό πλαίσιο. Σήμερα, κανένας πολιτικός σχηματισμός δεν παράγει ούτε πολιτική ούτε πολιτικό χρόνο. Αυτό έχει εναποτεθεί στα ΜΜΕ που ελέγχουν και τον πολιτικό χρόνο(ατζέντα) και την πολιτική διαδικασία(συμφέροντα). Τα πολιτικά κόμματα απλώς συγχρονίζονται με τον πολιτικό χρόνο που δημιουργούν τα μίντια. Τα τελευταία εγκλωβίζουν την πολιτική στην «τυραννία του παρόντος». Γι’ αυτό όχι μόνο η κυβέρνηση αλλά ολόκληρο το πολιτικό σύστημα κινείται με βάση το «βλέποντας και κάνοντας» και πάντως σε μία βραχυπρόθεσμη προοπτική.

Ο Γιώργος Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ ήθελαν να κερδίσουν τις εκλογές. Έτσι μοίρασαν στον ελληνικό λαό ελπίδες («λεφτά υπάρχουν») που αποδείχθηκαν φρούδες. Τι θα έκαναν αφού κέρδιζαν τις εκλογές δεν τους απασχολούσε. Αυτό δεν είναι θέμα μόνο κάποιας ματαιοδοξίας του πρωθυπουργού αλλά κυρίως μίας συγκεκριμένης αντίληψης που σκέφτεται τον πολιτικό χρόνο «μιντιακά» και χωρίς μακροπρόθεσμη προοπτική. Εξ ου και η αποδιδόμενη βαρύτητα στον έλεγχο των μέσων μαζικής ενημέρωσης.

Απέναντι σ’ αυτή την παρέκκλιση από τη δημοκρατία, θα πρέπει να αντιπαρατεθεί μία άλλη αντίληψη του χρόνου, μία «χρονοπολιτική», η οποία θα λαμβάνει υπόψη την άνιση χρονικότητα των κοινωνικών ρυθμών στις διάφορες κοινωνικές κατηγορίες. Γιατί ο χρόνος του ιντερνετ είναι διαφορετικός από το χρόνο αναμονής στα νοσοκομεία. Γιατί ο χρόνος αναμονής του πλούσιου είναι άλλος απ’ αυτόν του φτωχού. Οι ετεροχρονίες αυτές τσακίζουν την κοινωνική συνοχή και είναι ο λόγος της μη συναίσθησης του κοινού συμφέροντος αλλά και η αιτία της διάσπασης και της ανυπαρξίας της ανατρεπτικής «μεγάλης οργής».

Η σύγχρονη πρόκληση, συνεπώς, είναι ο συντονισμός των διαφορετικών χρόνων με στόχο το Γενικό Συμφέρον. Ποιος ή ποιοι θα το κάνουν αυτό; Ποιοι θα συγχρονίσουν τους ρυθμούς των διαφόρων κοινωνικών κατηγοριών; Τα ερωτήματα διατυπώνονται και περιμένουν αυτούς που θα τα απαντήσουν. Στην πλατεία Συντάγματος, εκεί που δημιουργήθηκε αυθόρμητα ο νέος δημόσιος χώρος, ίσως διαμορφωθεί και ο νέος δημόσιος λόγος, τα νέα αιτήματα της ελληνικής κοινωνίας και οι νέες απαντήσεις.