Γεννήθηκε στη Φοινικούντα της Μεσσηνίας, σπούδασε Χημεία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ) και αφού εκπλήρωσε τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις έφυγε για σπουδές, με υποτροφία, στο πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, όπου τελικά εγκαταστάθηκε μόνιμα, για να διακριθεί στην παγκόσμια επιστημονική κοινότητα.

Ο λόγος για τον καθηγητή Νευροεπιστημών και Ψυχιατρικής της Ιατρικής Σχολής «Mount Sinai», του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, Νικόλαο Ρομπάκη, ο οποίος βρίσκεται αυτές τις μέρες στη Θεσσαλονίκη, το δεύτερο «σπίτι» του, όπως λέει, για σειρά διαλέξεων σε προπτυχιακούς και μεταπτυχιακούς φοιτητές στο ΑΠΘ.

Οι διαλέξεις εντάσσονται στο πλαίσιο πρωτοβουλίας του Συλλόγου Ελλήνων Βιοεπιστημόνων Αμερικής για την υποστήριξη των ελληνικών πανεπιστημίων εν μέσω κρίσης.

«Σκοπός του Συλλόγου, που στελεχώνεται από νέους, δραστήριους Έλληνες επιστήμονες, όπως ο πρόεδρός του Κωνσταντίνος Δροσάτος, ο Θωμάς Θωμού, ο Θανάσης Βασιλόπουλος κ.ά., είναι να αποτελέσει «γέφυρα» μεταξύ των βιοεπιστημόνων της Ελλάδας και της Αμερικής, με απώτερο σκοπό την αμφίδρομη μεταφορά τεχνογνωσίας στις δύο χώρες, αλλά κυρίως να βοηθήσουμε την πατρίδα μας» εξηγεί ο κ. Ρομπάκης.

Για τη διοργάνωση των διήμερων διαλέξεων στο ΑΠΘ ο ομογενής καθηγητής απευθύνει ιδιαίτερες ευχαριστίες στη διευθύντρια του Εργαστηρίου Φυσιολογίας της Ιατρικής Σχολής του ΑΠΘ, καθηγήτρια Μαρία Αλμπάνη, σημειώνοντας πως στο πλαίσιο των συζητήσεων που έχει εδώ είναι η προοπτική ενίσχυσης της συνεργασίας του Εργαστηρίου με το αντίστοιχο Εργαστήριο της Ιατρικής Σχολής «Mount Sinai» της Νέας Υόρκης.

«Ελπίζουμε να θεμελιώσουμε μία συνεργασία μεταξύ του ΑΠΘ με την Ιατρική Σχολή ‘Mount Sinai’ και με άλλες Πανεπιστημιακές Σχολές της Αμερικής. Η συνεργασία αυτή θα δώσει την ευκαιρία, για παράδειγμα, να έρχονται Έλληνες επιστήμονες από το εξωτερικό να διδάσκουν στην Ελλάδα. Παράλληλα, η αλληλογνωριμία θα δώσει την ευκαιρία της ανταλλαγής και ανάπτυξης ιδεών, που είναι και το ‘θερμοκήπιο’, μέσα από το οποίο βγαίνουν οι καινοτόμες ιδέες. Αυτό είναι πολύ σημαντικό, γενικότερα, για την ανάπτυξη της επιστήμης στην Ελλάδα» τονίζει ο κ. Ρομπάκης.

Με την πατρίδα έχει στενούς δεσμούς. Την επισκέπτεται συχνά, συμμετέχοντας πολλές φορές σε επιτροπές, έχει διδάξει για πολλά χρόνια στο Πανεπιστήμιο της Κρήτης, όπου έχει οργανώσει και νευρολογικά συνέδρια και το 1997 διετέλεσε διευθυντής του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών της Ελλάδας.

Η Θεσσαλονίκη είναι η αγαπημένη του πόλη και κάθε φορά που την επισκέπτεται, βρίσκεται με παλιούς φίλους -συμφοιτητές, κάποιοι από τους οποίους εργάζονται στο ΑΠΘ.

Αυτό, πάντως, που «πληγώνει» τους Έλληνες του εξωτερικού στις μέρες μας είναι η εικόνα που δίνει η Ελλάδα στο εξωτερικό, που δεν είναι και πολύ τιμητική, λέει ο κ. Ρομπάκης.

«Διαχέεται η εντύπωση ότι υπάρχει πρόβλημα διαφθοράς και αυτό θα πρέπει να το σκεφθούμε όλοι μας σωστά, και όχι μόνο η πολιτική, η οικονομική και πνευματική ηγεσία της χώρας, που φέρει την ευθύνη. Αυτό πρέπει να βάλει σε σκέψεις όλους μας για το πώς θα αντιμετωπιστεί» τονίζει.

Εικοσιπέντε χρόνια έρευνας πάνω στη νόσο του Αλτσχάιμερ

Οι διαλέξεις του κ. Ρομπάκη στο ΑΠΘ έχουν ως θέμα τη «Νευροπαθολογία, μοριακή βιολογία και γενετική των εκφυλιστικών διαταραχών του εγκεφάλου» και «Mοριακή νευροπαθολογία, μηχανισμοί και θεραπευτικές προσπάθειες στην άνοια του Alzheimer».

Η νόσος Αλτσχάιμερ, άλλωστε, έχει απασχολήσει το διακεκριμένο επιστήμονα, με έρευνες που διεξάγει για περισσότερο από 25 χρόνια σε ένα από τα σημαντικότερα αμερικανικά βιοϊατρικά ινστιτούτα.

Στο εργαστήριο του καθηγητή Ρομπάκη, η καινοτόμος έρευνα εστιάζεται στον τομέα της διερεύνησης της παθογένειας και παθοφυσιολογίας του Αλτσχάιμερ και ειδικότερα στις κληρονομικές μορφές της νόσου, αλλά και την αποσαφήνιση των γονιδιακών μεταλλάξεων.

Έχοντας κερδίσει διεθνή αναγνώριση με τις πρωτοποριακές έρευνές του πάνω στη νόσο, το όνομά του φιγουράρει ανάμεσα σε αυτούς που καθορίζουν την ερευνητική πολιτική των ΗΠΑ, ενώ συγγράμματά του δημοσιεύονται στις έγκυρες επιστημονικές επιθεωρήσεις, όπως και στις μεγάλες αμερικανικές εφημερίδες.

«Το Αλτσχάιμερ εξαπλώνεται ολοένα και περισσότερο στις μέρες μας, και ο λόγος είναι ότι οι άνθρωποι ζουν πολύ περισσότερο. Ο μέσος όρος ζωή σήμερα είναι τα 80 χρόνια, ενώ πριν από πενήντα χρόνια ήταν μόλις 60» επισημαίνει ο κ. Ρομπάκης.

«Προσπαθούμε να βρούμε ποιοι μοριακοί παράγοντες εμπλέκονται στην ασθένεια, για να κατανοήσουμε το μηχανισμό της και ποιες αλλαγές συμβαίνουν στον ανθρώπινο εγκέφαλο, ο οποίος είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό ανεξερεύνητος. Ας μην ξεχνάμε ότι ο εγκέφαλος είναι, ίσως, η πιο πολύπλοκη δομή του σύμπαντος» συμπληρώνει.

Η έρευνα για το Αλτσχάιμερ, στην οποία επενδύονται μεγάλα κονδύλια, καθώς η νόσος αποτελεί μείζον ιατρικό, κοινωνικό και οικονομικό πρόβλημα για τις ανεπτυγμένες κοινωνίες, αποτελεί μία κοινή προσπάθεια επιστημόνων απ’ όλο τον κόσμο, όπως επιβεβαιώνει ο κ. Ρομπάκης, ο οποίος συνεργάζεται με πολλούς επιστήμονες από τις ΗΠΑ και το εξωτερικό.

«Πρέπει να δούμε τι συμβαίνει με το Αλτσχάιμερ, για το οποίο γνωρίζουμε πολύ λιγότερα, σε αντίθεση με τον καρκίνο, όπου σε μεγάλο βαθμό έχουμε γνώση για τους μηχανισμούς ανώμαλης αύξησης ορισμένων κυττάρων» σημειώνει.

«Γνωρίζουμε ότι ο κύριος λόγος της αμνησίας είναι ότι ένα ορισμένο είδος κυττάρων εκφυλίζονται στον ανθρώπινο εγκέφαλο. Αυτό που δεν γνωρίζουμε επακριβώς είναι ο λόγος της εκφύλισης αυτών των κυττάρων, παρ’ όλο που έχουμε κάνει αρκετή πρόοδο. Απομένει, όμως, ακόμη πολύ δουλεία. Πρέπει να μάθουμε το πώς και γιατί εκφυλίζονται οι νευρώνες. Και όταν αυτό γίνει, ίσως μπορέσουμε να παρέμβουμε και να σταματήσουμε αυτή την εκφυλιστική πρόοδο» προσθέτει.

Η νόσος του Αλτσχάιμερ έχει δύο μορφές: την κληρονομική (familial Alzheimer) και τη σποραδική (sporadic Αltsxaimer). Η κληρονομική, όπως μας είπε ο καθηγητής, είναι και το πιο σπάνιο είδος.

«Η familial Alzheimer οφείλεται σε ορισμένα γονίδια, τα οποία γνωρίζουμε πλέον ποια είναι, και προσβάλει άτομα ακόμη και σε πιο μικρές ηλικίες -30-50 ετών. Αυτό είναι και το πιο σπάνιο είδος, καθώς αφορά, μόνο, περίπου το 5% από όλους τους ασθενείς που έχουν προσβληθεί από τη νόσο. Αντίθετα, η σποραδική μορφή μπορεί να προσβάλλει άτομα, τα οποία δεν έχουν κληρονομικότητα, παρ’ όλο που πιστεύουμε ότι και εδώ ενέχονται γονίδια, ορισμένα από τα οποία είναι ήδη γνωστά. Η κατάσταση εδώ είναι πολύ πιο πολύπλοκη, καθώς ενέχονται πολλά γονίδια. Ίσως, εδώ να παίζουν ρόλο και πολύ περιβαλλοντολογικοί παράγοντες» εξηγεί ο επιφανής επιστήμονας.

Τι μπορεί, όμως, να κάνει κάποιος ώστε να προστατευτεί από τη νόσο; «Δυστυχώς- απαντά- το δράμα με τη νόσο αυτή είναι ότι ακόμα δεν έχουμε ακριβή γνώση για το πώς μπορούμε να την αποφύγουμε. Υπάρχουν ορισμένες μελέτες, που υποδεικνύουν ότι άτομα που δεν αφήνουν τον εγκέφαλο αδρανή, έχουν μικρότερο ρυθμό προσβολής από την ασθένεια. Ένας παράγοντας, λοιπόν, που πρέπει κάποιος να προσέξει είναι να δραστηριοποιείται ο εγκέφαλος-να διαβάζει, να είναι σε εγρήγορση, να αποφεύγονται οι καταχρήσεις και ίσως να μην βγαίνει νωρίς σε σύνταξη».

«Απλά, όπως λένε οι Αμερικανοί, «use it or lose it!» (χρησιμοποίησέ το, αλλιώς θα το χάσεις!)» καταλήγει, χαμογελώντας.









-

Οι αρχαίοι Έλληνες και οι Ρωμαίοι είχαν αναγάγει την τύχη σε θεότητα, τις θεές Τύχη και Φορτούνα αντίστοιχα, ενώ εμείς σήμερα χρησιμοποιούμε στον καθημερινό μας λόγο εκφράσεις και ρήσεις που περιγράφουν την καλοτυχία ή την κακοτυχία («Είχε τύχη βουνό», «Αν έχεις τύχη διάβαινε...» κ.ά.). Ωστόσο, στις περιπτώσεις αυτές η τύχη -καλή ή κακή- αποδίδεται σε μία δύναμη έξω από τον άνθρωπο, σε ένα «χάρισμα» με το οποίο κάποιοι από εμάς έχουν γεννηθεί και κάποιοι όχι. Είναι, όμως, έτσι τα πράγματα; Είναι η τύχη κάτι ανεξέλεγκτο, που κανείς δεν μπορεί να ορίσει, ή τελικά ακόμα και αυτή είναι στο χέρι μας;

Του Θεού ή του ανθρώπου;
Οι Άγγλοι για την τύχη έχουν δύο λέξεις, luck (= τύχη) και chance (= ευκαιρία). Στην περίπτωσή μας, δεν θα αναφερθούμε στην τύχη εννοώντας τη μοίρα -που επίσης αποτελεί θεότητα στην αρχαία Ελλάδα-, αλλά στην τύχη με την έννοια της ευκαιρίας. Οι ειδικοί, λοιπόν, ορίζουν την τύχη ως ένα σύνολο χαρακτηριστικών της προσωπικότητας που δημιουργεί ευκαιρίες και δίνει στον άνθρωπο τη δυνατότητα να τις αδράξει. Με άλλα λόγια, αυτό που θεωρούμε τύχη δεν είναι τίποτα άλλο από το αποτέλεσμα των αντιλήψεων, των ικανοτήτων, των επιλογών και των πράξεών μας, από τη στάση μας απέναντι στη ζωή, την ενέργεια που βάζουμε στα πράγματα που μας ενδιαφέρουν, αλλά και τον τρόπο που αντιδρούμε σε όσα μας συμβαίνουν, παράμετροι που είναι στο χέρι μας να ελέγξουμε. Η καλή τύχη, επομένως, δεν είναι και τόσο τυχαία.

Τύχη & ατυχία: Θέµα αντίληψης;
Και όμως. Η καλοτυχία ή η κακοτυχία είναι θέμα αντίληψης και προσωπικής προσπάθειας. Το αν όλα μας πηγαίνουν δεξιά εξαρτάται από το πόσο τυχερό ή άτυχο θεωρούμε οι ίδιοι τον εαυτό μας. Αυτό που έχει σημασία στη ζωή δεν είναι τα «χαρτιά» που ίσως μας έχει μοιράσει μια «ανώτερη δύναμη», αλλά το πώς παίζουμε τα «χαρτιά» αυτά. Μάλιστα, σύμφωνα με τους ειδικούς, οι άνθρωποι που θεωρούν τον εαυτό τους τυχερό τείνουν να είναι και στην πράξη πιο τυχεροί. Η θετική εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας, αλλά και η προβολή της εικόνας αυτής στους γύρω μας, μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα και να γυρίσει υπέρ μας τα «χαρτιά».

Ποιος είναι «τυχερός»;
Εκείνοι που θεωρούν τον εαυτό τους τυχερό είναι συνήθως άνθρωποι ανοιχτόμυαλοι, εξωστρεφείς, ανοιχτοί σε εμπειρίες, αισιόδοξοι και με αυτοπεποίθηση. Επίσης, βιώνουν λιγότερο αρνητικά συναισθήματα, όπως το άγχος που οδηγεί σε φόβο, η κατάθλιψη που οδηγεί σε απραγία, ο θυμός, οι ενοχές, παράγοντες ανασταλτικοί για την εξερεύνηση του περιβάλλοντος. Επιπλέον, οι άνθρωποι που θεωρούν τον εαυτό τους τυχερό συνηθίζουν να δημιουργούν ευκαιρίες μέσα από νέες κοινωνικές επαφές, να διατηρούν ένα ευρύ δίκτυο γνωριμιών και να ανακαλούν στη μνήμη τους θετικά γεγονότα του παρελθόντος.
Από την άλλη, εκείνοι που θεωρούν τον εαυτό τους άτυχο έχουν την τάση να μένουν στα αρνητικά. Είναι δύσκαμπτοι και τα βλέπουν όλα μαύρα ή άσπρα, επικίνδυνα ή χωρίς μέλλον. Φοβούνται την αλλαγή και το άγνωστο και προτιμούν τα σίγουρα, ακόμα και όταν δεν τους κάνουν ευτυχισμένους.

Θετική ενέργεια
Η θετική ενέργεια προσελκύει την καλή τύχη. Γιατί; Επειδή προβάλλοντας μια αίσθηση ζωντάνιας και ενθουσιασμού, αποπνέοντας ζεστασιά και ενεργητικότητα, κάνουμε τους άλλους να αισθάνονται καλά και τους αφήνουμε μια καλή εντύπωση.
Επίσης, η θετική ενέργεια είναι μεταδοτική. Η συναναστροφή, δηλαδή, με ανθρώπους που δεν βλέπουν τη μίζερη όψη των πραγμάτων μπορεί να δώσει και σε εμάς κίνητρα και μια νέα προοπτική που δεν είχαμε σκεφτεί.

Οι πιο τυχεροί
Οι νεαροί σε ηλικία άνθρωποι, καθώς και εκείνοι που ζουν σε θερμότερες περιοχές φαίνεται να είναι πιο τυχεροί. Γιατί; Για τον λόγο ότι οι πρώτοι είναι πιο «ανοιχτοί» σε νέες εμπειρίες από τους μεγαλύτερους σε ηλικία και οι δεύτεροι γιατί περνούν περισσότερες ώρες έξω από το σπίτι, άρα έρχονται σε επαφή με περισσότερο κόσμο και είναι πιο κοινωνικοί.

Παίρνοντας ρίσκα
Καλύτερα από όλους το είχε πει ο Δημόκριτος: «Οι άνθρωποι επινόησαν τη θεά Τύχη για να δικαιολογήσουν τη δική τους έλλειψη θέλησης». Κλασικό παράδειγμα οι αμέτρητες φορές που έχουμε πει σε φίλους «Αχ και να κέρδιζα το λόττο», αλλά στην πραγματικότητα δεν έχουμε παίξει αυτό το παιχνίδι περισσότερες από μία φορά στη ζωή μας. Η τύχη, όμως, έχει να κάνει με το ρίσκο και την έκθεση, ακόμα και όταν δεν είμαστε σίγουροι ή φοβόμαστε. Αν θέλουμε να αρπάξουμε μια ευκαιρία, πρέπει ορισμένες φορές να εκτεθούμε, να αφήσουμε την ασφαλή επιλογή. Την επόμενη φορά, λοιπόν, που θα θελήσουμε να πάρουμε μια απόφαση ας αναρωτηθούμε ποιο είναι το χειρότερο πράγμα που μπορεί να συμβεί. Το πιθανότερο είναι ότι δεν θα γίνει κάτι ανεπανόρθωτο, το οποίο δεν θα μπορούμε να αντιμετωπίσουμε. Μετά, ας ρωτήσουμε τον εαυτό μας τι θα μετανιώσουμε περισσότερο: την ευκαιρία που δεν αφήσαμε να φύγει μέσα από τα χέρια μας ή το ότι προτιμήσαμε την ασφάλεια; Η απάντηση είναι εύκολη και θα καθορίσει τις πράξεις μας.

Κοιτώντας την… ατυχία
Ο «άτυχος» βιώνει σε μεγάλο βαθμό τον φόβο της αποτυχίας ως μια απειλή για την προσωπικότητά του. Αυτό σημαίνει ότι την αποδίδει στον εαυτό του και τον χαρακτήρα του, γι’ αυτό και δεν την ξεπερνάει εύκολα. Νιώθει άχρηστος και το μυαλό του «κολλάει» σε δύο επιλογές, χωρίς να ψάχνει εναλλακτικές λύσεις. Μένει στην ευκαιρία που χάθηκε και δεν προχωράει στην επόμενη. Επανέρχεται στην κακή εμπειρία, βάζοντας τον εαυτό του σε έναν φαύλο κύκλο. Μετά την αποτυχία, εγκαταλείπει, περνάει στην αυτολύπηση.

Η άλλη όψη της αποτυχίας
Εντάξει, σε κανέναν δεν αρέσει να αποτυγχάνει. Ωστόσο, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει μια αποτυχία να μας κάνει να αμφισβητήσουμε τον εαυτό μας ή τον στόχο μας. Όσοι αισθάνονται τυχεροί δεν τα… βάφουν μαύρα όταν κάτι δεν πάει καλά. Αντίθετα, είναι ελαστικοί, προσαρμόζονται στα νέα δεδομένα και ετοιμάζουν νέα σχέδια για να φτάσουν στον στόχο τους. Όσοι ανήκουν στην κατηγορία αυτή γνωρίζουν ότι για να φτάσουν στον προορισμό τους υπάρχουν περισσότεροι από ένας τρόποι. Ακόμα και αν χάσουν μια ευκαιρία, ξέρουν ότι η επόμενη μπορεί να τους χτυπήσει την πόρτα την επόμενη κιόλας στιγμή. Αντί να κλαίγονται και να μεμψιμοιρούν, επιλέγουν να αξιολογήσουν την κατάσταση και τις κινήσεις που τους οδήγησαν σε αυτήν, μελετούν τα λάθη τους και μέσα από αυτό το ταξίδι αυτογνωσίας και αυτοκριτικής δυναμώνουν, καλλιεργούν τον χαρακτήρα τους, έτσι ώστε να είναι περισσότερο έτοιμοι στην επόμενη ευκαιρία που θα τους δοθεί. Οι τυχεροί δέχονται τις αποτυχίες τους, δεν νιώθουν ότι τους χαρακτηρίζουν και τις αποδίδουν σε εξωτερικούς παράγοντες, χωρίς ωστόσο να πέφτουν στην παγίδα της υπεραισιοδοξίας.

Αλλαγή εστίασης
Φυσικά και είναι καλό να αφιερώνουμε χρόνο και ενέργεια στη δουλειά μας ή να αφοσιωνόμαστε σε μια δραστηριότητα που μας αρέσει. Ωστόσο, το να κλείνουμε τα μάτια στον υπόλοιπο κόσμο κατά τη διάρκεια της απασχόλησής μας και να πορευόμαστε με τυφλή προσήλωση μπορεί μεν να μας οδηγήσει γρηγορότερα στον συγκεκριμένο στόχο, αλλά παράλληλα μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα να χάσουμε την ευκαιρία να εξερευνήσουμε νέα μονοπάτια, απρόσμενα, που μερικές φορές αποδεικνύονται καλύτερα σε βάθος χρόνου.

Σπάστε τη συνήθεια

• Η ρουτίνα περιορίζει τις πιθανότητες να μας συμβεί κάτι καλό, γι’ αυτό καλό είναι να προσπαθούμε να αλλάζουμε μικρές καθημερινές συμπεριφορές, όπως, για παράδειγμα, να δεχτούμε μια πρόσκληση που μας βγάζει από το πρόγραμμα ή να πάρουμε καφέ από ένα άλλο μαγαζί.
• Δημιουργούμε μόνοι μας ευκαιρίες. Μπορούμε, για παράδειγμα, να πιάσουμε κουβέντα με έναν άγνωστο ή να ζητήσουμε επιτέλους αυτή τη συνάντηση με το αφεντικό μας για να του αναπτύξουμε μια νέα ιδέα. Η πιθανή επιτυχία, πέρα από ικανοποίηση, θα ενισχύσει την αυτοπεποίθησή μας και την όρεξη για ανάληψη μελλοντικών ρίσκων και πρωτοβουλιών.
• Εκπαιδεύουμε το μυαλό μας ώστε να είναι ανοιχτό σε νέες επιλογές και να αναγνωρίζει εναλλακτικές πορείες και απόψεις. Μπορούμε π.χ. να επιλέξουμε ένα θέμα -ακόμη και το πιο περίεργο- και να προσπαθήσουμε να αναπτύξουμε 5 διαφορετικές απόψεις σχετικά με αυτό.
• Καλό είναι να μην προδιαγράφουμε την πορεία και την κατάληξη των πραγμάτων.
• Κατά τη διάρκεια μιας εργασίας φροντίζουμε να κάνουμε τακτικά διαλείμματα. Έτσι, όχι μόνο θα ξεκουράζουμε το μυαλό μας και θα σκεφτόμαστε πιο καθαρά, αλλά θα αφήνουμε και ένα παράθυρο ανοιχτό στην έκπληξη. Η έμπνευση μπορεί να έρθει από παντού, ακόμη και από μια μπίρα με τους φίλους μετά τη δουλειά ή από μια γρήγορη περιήγηση στο Ίντερνετ.

Η ψυχολογία της τύχης
Ο Richard Wiseman, ερευνητής στο Πανεπιστήμιο του Hertfordshire στο Ηνωμένο Βασίλειο, είναι γνωστός για τις έρευνες που έχει πραγματοποιήσει σε περίεργους τομείς της ψυχολογίας, ανάμεσά τους η τύχη, το χιούμορ, η αυταπάτη. Μάλιστα, τα αποτελέσματα της πολυετής έρευνάς του στο κομμάτι της τύχης, στην οποία συμμετείχαν εκατοντάδες τυχεροί και άτυχοι άνθρωποι, οδήγησε στην έκδοση του διάσημου πια βιβλίου του «The luck factor» («Ο παράγοντας της τύχης»).
Σύμφωνα, λοιπόν, με τον ίδιο, οι τυχεροί άνθρωποι χρησιμοποιούν 4 βασικές αρχές για να προσελκύσουν την καλοτυχία στη ζωή τους. Ποιες είναι αυτές;

• Μεγιστοποιούν τις πιθανότητες για μία ευκαιρία.
• Φροντίζουν να προσέχουν το ένστικτό τους.
• Περιμένουν να τους συμβούν καλά πράγματα.
• Μετατρέπουν την κακοτυχία σε καλοτυχία.

-

nefelikas






-

του Νίκου Βασιλειάδη


Στη Βενετία του 16ου αιώνα ο έμπορος Αντόνιο, θέλοντας να βοηθήσει το φίλο του Μπασάνιο να παντρευτεί μια εύπορη αριστοκράτισσα, δανείζεται χρήματα από τον τοκογλύφο Σάϋλοκ, υπογράφοντας δίχως σκέψη ένα συμβόλαιο με έναν φοβερό όρο : Αν δεν εξοφλήσει εμπρόθεσμα το χρέος του, να έχει ο Σάϋλοκ το δικαίωμα να κόψει ένα κομμάτι κρέας (μίας λίβρας) απ’ το σώμα του.

Ο τοκογλύφος Σάυλοκ βλέπει αυτόν το δανεισμό σαν εκδίκηση και για τον λόγο αυτό θέτει πολύ άγριους όρους όπως το ξερίζωμα της καρδιάς, αν δεν επιστραφούν τα χρήματα που δανείζει! Βάζει αυτούς τους όρους, γιατί, στο παρελθόν, είχε δεχτεί προσβολές από τον Αντόνιο, και όχι μόνον!.

Το ζευγάρι, χάρι στον αλτρουισμό του Αντόνιο, παντρεύεται... Δυστυχώς όμως , κάποιες συγκυρίες εμποδίζουν τον Αντώνιο να είναι συνεπής. Ο Αντόνιο δεν μπορεί να ξεπληρώσει το χρέος. Ο Σάϋλοκ τότε αποφασίζει να ζητήσει από το Δόγη της Βενετίας την πιστή εφαρμογή του νόμου. Δε δέχεται καμία επιστροφή των χρημάτων εφόσον εξέπνευσε η προθεσμία. Απαιτεί την καρδιά! Στη δίκη που γίνεται, όλα φαίνονται χαμένα, μέχρι τη στιγμή που εμφανίζεται (μεταμφιεσμένη σε άντρα-δικηγόρο) η πανέξυπνη Πόρτσια υποδυόμενη έναν δήθεν νεαρό σοφό καθηγητή που έρχεται από άλλη πόλη.

Το βασικό ερώτημα που τίθεται είναι το κατά πόσο ο «νόμος» παραμένει Νόμος, όταν στέκεται στενά στο «γράμμα», περιφρονώντας την ανθρωπιά, την ηθική και το δίκαιο. Το έργο αυτό του Σαίξπηρ σήμερα είναι περισσότερο επίκαιρο παρά ποτέ εφόσον όσοι διάβασαν έστω και επιφανειακά το κείμενο της δανειακής σύμβασης του μνημονίου(εξαιρείται ο κ. Χρυσοχοΐδης λόγω φόρτου εργασίας) θα διαπιστώσουν ότι στις παραγράφους του κρύβεται ο ίδιος απεχθής όρος.

Η χώρα παραιτείται της κυριαρχίας της επί της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας της. Ένας όρος που μπήκε ακριβώς γιατί οι δανειστές πιστεύουν (δικαίως) ότι με τον τρόπο που λειτουργούμε είμαστε αναξιόχρεοι. Μια συμφωνία είναι win-win για τους δανειστές μας οι οποίοι απαίτησαν και πέτυχαν, δυστυχώς δίχως αντίσταση ή καμιά διαπραγμάτευση, να εκδοθούν τα ομόλογα που θα προκύψουν από την ανταλλαγή του PSI με αγγλικό δίκαιο.

Δίκαιο το οποίο παραπέμπει ευθέως στον χαρακτήρα του Σάϋλοκ (αν δεν έχει λεφτά ο δανειολήπτης ας δώσει μια λίβρα κρέας από το σώμα του στον δανειστή), εν προκειμένω κομμάτι της εθνικής μας κυριαρχίας, περιουσιακά στοιχεία και υποδομές που θα μπορούσαν να παράξουν πλούτο ή μελλοντικά έσοδα από εξορύξεις πετρελαίου κλπ. Κάτι τέτοιο, εκτός από απάνθρωπο όμως είναι αντίθετο προς τη διεθνή συνθήκη της Βιέννης που επιβάλλει να προηγούνται οι ανάγκες του λαού των απαιτήσεων των δανειστών.

Μια μοναδική στην ιστορία συνθήκη η οποία έδωσε σε επίπεδο διεθνούς δικαίου μια απάντηση στο θέμα της τοκογλυφίας και στο δίλημμα ανάμεσα στην τήρηση του γράμματος του νόμου ή της ουσίας του δικαίου, ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που το πραγματεύεται ο Σαίξπηρ στον «Έμπορο της Βενετίας»: Πάνω από τις νομικές συμφωνίες πρέπει να στέκει η αξία της ανθρώπινης ζωής. Οι ζωές των ανθρώπων, η ζωή των κρατών τους, η κρατική υπόσταση των εθνών είναι πάνω από τα κέρδη και τους όποιους καταχρηστικούς όρους. Και τώρα, όπως και κάθε εποχή μοιάζει να θέλει να έχει τον δικό της «Εμπορο της Βενετίας».

Όσο βίαιος και τολμηρός στάθηκε ο ποιητής αντανακλώντας το βίωμα της εποχής του άλλο τόσο βίαιοι παραμένουν στους αιώνες οι αναίσχυντοι έμποροι των εθνών, είτε τους βιογραφεί ο Παπαδιαμάντης στο ομώνυμο μυθιστόρημά, είτε τους ανατέμνει ο Σαίξπηρ στον «Έμπορο της Βενετίας». Σε αναμονή λοιπόν μιας Πόρτσιας οι οφειλέτες έλληνες βιώνουν την αγωνία στραγγίζοντας και την τελευταία ρανίδα του οικονομικού αίματος της κοινωνίας τους με την ελπίδα πως στο τέλος θα δοθεί η λύσις στο δράμα στο σταυροδρόμι του νόμου και της ηθικής.

Το ζητούμενο, να βγούμε από την καταιγίδα με την καρδιά μας στην θέσης της αφού βέβαια θα έχουμε διδαχτεί από όλα τα λάθη μας και τους εγωισμούς μας. «Η χάρη που 'χει το έλεος δεν επιβάλλεται, στάζει σαν τη γλυκιά βροχή απ΄τον ουρανό πάνω στο χώμα: είναι διπλά ευλογημένο• βλογάει κι αυτόν που δίνει κι αυτόν που παίρνει: είναι των κραταιών το κραταιότερο• ταιριάζει του θρονιασμένου ρήγα πιο καλά απ' το στέμμα του• το σκήπτρο του έχει δύναμη εξουσίας πρόσκαιρης, αλλά το έλεος είναι πάνω απ' το σκηπτρούχο κύρος, είναι ιδιότητα του ίδιου του Θεού και η γήινη εξουσία μοιάζει πιο πολύ με θεία όταν το έλεος συνοδεύει τη δικαιοσύνη. Λόγιασε τούτο, πως με της δικαιοσύνης την πορεία δεν θα 'βλεπε κανείς μας σωτηρία».











-

greki












-

Tου Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

«Ο σουρεαλισμός όλους μας ενώνει. Μπάτσοι, γουρούνια, ανεμώνη». Αυτό έγραψε ένας ανώνυμος σε έναν τοίχο στην Αλεξάνδρας, στη φοβερή αγγελία των μελλούμενων πούταν η μηδενιστική εξέγερση του 2008.

Ο «σουρεαλισμός», δηλαδή ο ατομικός, ομαδικός και εθνικός παραλογισμός εκδηλώνεται ποικιλότροπα. ΠΑΣΟΚ και ΝΔ αλλοϋβρίζονται, ενώ συγκυβερνούν και θέλουν να συνεχίσουν. Ορισμένοι δεν θέλουν το μνημόνιο, θέλουν όμως τα κόμματά του. ‘Αλλοι ζητάνε συγνώμη για αυτό που έκαναν και μετά ψήφο για να συνεχίσουν να το κάνουν. Ορκισμένοι αντίπαλοι του μνημονίου κάνουν πρακτικά ότι μπορούν για να εμποδίσουν τη δράση εναντίον του, να αποθαρρύνουν και να απογοητεύσουν τον ελληνικό λαό.

Ο «σουρεαλισμός», δηλαδή ο παραλογισμός, ενίοτε και η παραφροσύνη, χρειάζεται σε όσους δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα που θέτει η πραγματικότητα. Γι’ αυτό και παρουσιάζεται μαζικά την παραμονή μεγάλων καταστροφών και είναι προϋπόθεση γι’ αυτές. Πως θα μπορούσαν αίφνης οι Γερμανοί, αν παρέμεναν στα καλά τους, να πάνε στον Χίτλερ και τον πόλεμο; Δεν θα τόκαναν αν δεν είχαν το Μνημόνιο και τη Δανειακή τους Σύμβαση, δηλαδή τη Συνθήκη των Βερσαλλιών στη δική τους περίπτωση.

Από μικρό κι από τρελλό μαθαίνεις την αλήθεια. Στη Λήμνο, οι μαθητές παρέλασαν με τα στρατιωτικά εμβατήρια της 25ης Μαρτίου και μαύρα περιβραχιόνια στα χέρια τους. Πενθούν τη χώρα πούχασαν.

Ως λαός, ετοιμαζόμαστε να κάνουμε το όγδοο θαύμα του κόσμου. Να ξαναβγάλουμε μια κυβέρνηση που την αποδοκιμάζει το 90% του πληθυσμού, ποσοστό που δεν ξαναεμφανίσθηκε από τότε που εφευρέθηκαν τα γκάλοπ. Δεν θα είναι, αν γίνει, μικρό κατόρθωμα.

Χρειάστηκε ο Γιώργος και η καταστροφή του ΠΑΣΟΚ για να μπούμε στην τροχιά της οικονομικής καταστροφής με το Μνημόνιο και να έρθει το ΔΝΤ στην Ευρώπη. Χρειάστηκε η καταστρεφόμενη ΝΔ για να αυτοαφοπλισθεί η χώρα από τα νομικά της όπλα στον πόλεμο χρέους, να γίνει ιδιοκτησία των πιστωτών και να μπουν τα θεμέλια για την εκδίωξή της από την ευρωζώνη ή και την ΕΕ. Τώρα, χρειάζονται οι αντιμνημονιακοί, ποικίλες δυνάμεις και πρόσωπα, για να μείνει ο ελληνικός λαός χωρίς το πολιτικό εργαλείο που χρειάζεται για να αντιπαλέψει το μνημόνιο. Για να μη δοθεί αξιόπιστη εναλλακτική πολιτική προοπτική στον ελληνικό λαό.

Τι άλλο χρειάζονται οι Τόμσεν, Μέρκελ, Ρότσιλντ, Ροκφέλερ, Σόρος, που η Ελλάδα είναι τώρα στην πρώτη τους προτεραιότητα, από ένα κατακερματισμένο πλήθος αντιμνημονιακών κομμάτων, κομματιδίων και κινήσεων, αμφίβολης αποτελεσματικότητας και αξιοπιστίας, για να κάνουν τη δουλειά τους. Και μόνο ο κατακερματισμός τους, ομολογεί πόσο τρομοκρατημένοι και απρόθυμοι είναι, στην καλύτερη περίπτωση, από την προοπτική οι ίδιοι οι οπαδοί τους και ο ελληνικός λαός να τους ζητήσει να κυβερνήσουν, να πάνε να ξαναδιαπραγματευτούνε με τη Μέρκελ, τις τράπεζες και το ΔΝΤ, να οργανώσουν την άμυνα του ελληνικού λαού και κράτους. Αλλά μόνο διεκδικώντας την κυβέρνηση και την εξουσία μπορείς να σταματήσεις το πρόγραμμα. ‘Οπερ έδη δείξαι.

Αν κατέβαιναν όλοι οι αντιμνημονιακοί σε μέτωπο, θα έπαιρναν σήμερα 200 βουλευτές, θα άλλαζε όλος ο πολιτικός συσχετισμός δύναμης στην Ελλάδα και διεθνώς και θα ετίθετο με διαφορετικούς όρους το πρόβλημα. Δεν θα ήταν ασφαλώς εύκολο, αλλά δοκίμασε κανείς να το κάνει και δεν το κατάφερε; Προσέκρουσε σε κάποιες πολιτικές δυσκολίες και ποιες ήταν; ‘Ηταν μεγαλύτερες από τη διαφορά που κάνει η καταστροφή της Ελλάδας από τον αγώνα για τη σωτηρία της;

Ο πιο άνετος τρόπος να τα πετύχεις αυτά, να παριστάνεις ότι είσαι κατά του μνημονίου και να μην κάνεις τίποτα εναντίον του, είναι να καμώνεσαι τον υπερεπαναστάτη που αρνείται οποιαδήποτε συνεργασία με τους «ρεφορμιστές» του «συστήματος» ή αδιαφορεί τάχα μου για τις εκλογές και μαζί για τις επιπτώσεις που θάχει το εκλογικό αποτέλεσμα στη ζωή εκατομμυρίων Ελλήνων, εργαζόμενων και άνεργων, νέων και απόκληρων, συνταξιούχων και άρρωστων, στο μέλλον της Ελλάδας και των παιδιών της. Σε μια διαφορετική ασφαλώς, αλλά εξίσου τραγική στιγμή της ελληνικής ιστορίας, ο κορυφαίος αγωνιστής και διανοούμενος Δημήτριος Γληνός έγραφε, στο πολιτικό πρόγραμμα της μαχητικότερης και βαθύτερης αντίστασης που ευρωπαϊκός λαός αντέτεινε στον Χίτλερ, ένα απόσπασμα που δείχνει τη ψυχολογία ανθρώπου που αγωνίζεται: «’Οταν αφήσεις το λαό να πεθαίνει στους δρόμους, να κουρελιαστεί ψυχικά και σωματικά, και λες έπειτα πως θα κάνεις στον κατάλληλο καιρό εθνικο-απελευθερωτικό αγώνα, είσαι ένας συνειδητός απατεώνας και συνεργάτης του εχθρού. Γιατί είναι σα να λες ότι θα βάλεις ένα κουφάρι να πολεμήσει» («Τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ», Αθήνα 1944)

Κλασικό παράδειγμα δήθεν «υπερεπαναστατικής» πολιτικής το γερμανικό ΚΚ, που τόβαλε ο Στάλιν να πολεμάει λυσσασμένα τους Σοσιαλδημοκράτες κατά την «τρίτη περίοδο» της Τρίτης Διεθνούς, με αποτέλεσμα να πάρει ο Χίτλερ τις εκλογές του 1933. Πιθανώς ο Ιωσήφ τόκανε γιατί πίστευε βλακωδώς, αλλά δεν θα το μάθουμε ποτέ, ότι μπορούσε να επιβάλλει ένα condominium με τους Γερμανούς στην Ευρώπη. Παρολίγον να εξαφανισθεί τελικά η ΕΣΣΔ.

Η Μέρκελ, ο Τόμσεν, η Goldman Sachs περιμένουν τώρα πως και πως τις ελληνικές εκλογές. Τους αποδίδουν την ίδια σημασία με τις γαλλικές. Αν βγει κυβέρνηση των μνημονιακών, ενισχυμένη και με άλλους προθύμους, θα είναι παγκόσμιας σημασίας θρίαμβος για τις «αγορές» και τις ανώτερες τάξεις της Γερμανίας, ιδίως όσες συμπλέουν με το χρηματιστικό κεφάλαιο. Θα θεωρηθεί εκ των υστέρων συγκατάθεση στα Μνημόνια και τις Δανειακές Συμβάσεις, που κυρώθηκαν πραξικοπηματικά από την τωρινή Βουλή, χωρίς καμία προς τούτο εντολή. Στον οικονομικό και νομικό, θα προστεθεί και ο πολιτικός αφοπλισμός της Ελλάδας. Κοντεύουν να μας δηλητηριάσουν σε αυτή τη χώρα οι αναθυμιάσεις της αποσύνθεσης, να μας πνίξουν οι οσμές της προδοσίας, από τόσα σημεία του ελληνικού ορίζοντα που ξεπηδάνε.

Οποιοδήποτε εκλογικό αποτέλεσμα δεν αποκλείει μια κοινωνική εξέγερση ή άλλες ανώμαλες εξελίξεις, στο εσωτερικό ή στα εξωτερικά μέτωπα της χώρας. Το αντίθετο, αν η Ελλάδα δεν βρει τη δύναμη, τους ανθρώπους, τους τρόπους και τα επιχειρήματα για διακόψει έλλογα την καταστροφική πορεία που ξεκίνησε τον Μάιο του 2010, όλα αυτά θα γίνουν αναπόφευκτα. Μια εξέγερση όμως κατά μιας προσφάτως εκλεγμένης κυβέρνησης ηττάται ευκολότερα και ευκολότερα δικαιολογείται στη συνέχεια η επιβολή κατάστασης έκτακτης ανάγκης, μιας δικτατορίας δηλαδή.

Αξίζει να θυμόμαστε την ιστορία μας. Για να φτάσει η Ελλάδα στον καταστροφικό εμφύλιο του 1946-49, χρειάστηκε να συμφωνήσει ο αστικός πολιτικός κόσμος στην αμερικανική εντολή σχηματισμού κυβέρνησης «εθνικής ενότητας» κέντρου-δεξιάς, όπως καλή ώρα τώρα, και χρειάστηκε να πάει ένα ξημέρωμα στον Ριζοσπάστη ο Ζαχαριάδης να αλλάξει πραξικοπηματικά τη γραμμή του κόμματος ρίχνοντας τη γραμμή της αποχής στις εκλογές του 1946, όπως γράφει στο τελευταίο, συγκλονιστικό βιβλίο της, μια από τις ηρωϊκότερες και σεμνότερες φιγούρες της ελληνικής αριστεράς, η Μαρία Καραγιώργη. Με τον θερμό της, η Ελλάδα έγινε το δοκιμαστήριο ΗΠΑ και ΕΣΣΔ για τον ψυχρό τους πόλεμο, όπως καλή ώρα τώρα είμαστε το δοκιμαστήριο για όσα μέλλουν να συμβούν στην Ευρώπη, αν όχι και εργαλείο για τον επερχόμενο πόλεμο στη Μέση Ανατολή.

Ας ελπίσουμε, αν και παγιδευμένοι, οι απόγονοι του Οδυσσέα να βρουν ένα τρόπο να φέρουν το λιγότερο κακό εκλογικό αποτέλεσμα, ανθιστάμενοι σε αυτούς που, όπως είχε δηλώσει ο Πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας Ντισραέλι, θέλουν να κάνουν τον ατίθασο λαό των Ελλήνων «μικρόψυχους σαν τους λαούς του Ινδουστάν».

-

του Κώστα Βαξεβάνη



Ο θυμός που υποκλίνεται στον φόβο, το αυτομαστίγωμα και μερικές οικείες πολιτικές πρακτικές.

Στον ειδικό λογαριασμό θα μπαίνει όλο το χρήμα και πρώτα θα εξυπηρετείται το χρέος που θα είναι η απόλυτη προτεραιότητα (ακόμα κι από μισθούς και συντάξεις). Καταλάβατε τώρα γιατί μας εκπαίδευσαν οι τράπεζες τόσο όμορφα εδώ και κάτι χρόνια. Για να συνηθίσουμε στο τι σημαίνει χρωστάω στις τράπεζες.














-

Της Ζέζας Ζήκου

Δυστυχώς, τραγική είναι η εικόνα της Ελλάδας... Εικόνα κοινωνικού χάους, κρατικής διάλυσης, συσσιτίων και λαθρομεταναστών... Οχι επειδή μας βλέπουν έτσι στο εξωτερικό, αλλά επειδή τη βιώνουμε ως πολίτες αυτής της χώρας. Ή όσοι από εμάς θέλουμε να βλέπουμε την πραγματικότητα χωρίς κομματικές παρωπίδες και μακριά από προσωπικά συμφέροντα.

Μολονότι αρκετοί πια έχουν γίνει φτωχοί, απαιτείται κάποιος χρόνος έως ότου οι άνθρωποι να εξαντλήσουν όλο το κομπόδεμά τους και βουλιάξουν στην εξαθλίωση. Ποιο είναι, όμως, το οικονομικό μέλλον της άρρωστης χώρας μας; Πρέπει να γίνουμε Βουλγαρία; Πώς η οικονομία μας –η οικονομία του ισχυρού ευρώ– μπορεί να ανταγωνιστεί τη φτήνια της Κίνας ή την οικονομική κυριαρχία της Γερμανίας; Τι απέγινε η γεωργία μας; Τι απέγινε η βιομηχανία μας; Πού κατέληξαν οι κερδοφόρες υπηρεσίες μας; Ποια είναι η απειλή σήμερα; Τι είδους –χειρότερη– κρίση μάς περιμένει; Η αλήθεια είναι σκληρή. Τα νέα μέτρα θα κάνουν την απόδρασή μας από τη φτώχεια σχεδόν αδύνατη. Αν το κράτος δεν δαπανά και αν οι φοβισμένοι πολίτες δεν καταναλώνουν, πώς θα ανακάμψουμε;

Σκηνικό επαπειλούμενου χάους περιγράφει η αμερικανική εφημερίδα Wall Street Journal σε εκτενές άρθρο της για τις τελευταίες πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις στην Ελλάδα. «Τα σημάδια της οικονομικής κατάρρευσης είναι έκδηλα στο κέντρο της Αθήνας, όπου ένας αυξανόμενος αριθμός αστέγων βρίσκει κατάλυμα έξω από κλειστά μαγαζιά. Τα κτίρια μαρτυρούν τις βίαιες συγκρούσεις που έχουν προηγηθεί, πωλητήρια καλύπτουν τις κατεστραμμένες όψεις κτιρίων σε άλλοτε ακμάζουσες περιοχές», αναφέρεται χαρακτηριστικά. Τα κόμματα που κυριαρχούσαν μέχρι και τις τελευταίες εκλογές του 2009 φαίνεται να χάνουν τη μισή εκλογική τους δύναμη και ο κόσμος στρέφεται όλο και πιο μαζικά σε ριζοσπαστικούς σχηματισμούς που ξεκινούν από σοβιετικού τύπου κομμουνιστές και καταλήγουν σε νεοναζί, σημειώνουν οι αρθρογράφοι της Wall Street Journal. «Οι επικείμενες εκλογές θα είναι η πρώτη ευκαιρία για τους Ελληνες να επιλέξουν αυτούς που θα τους κυβερνήσουν από τότε που ξέσπασε η κρίση, καθώς έκτοτε η Ελλάδα κυβερνήθηκε και από τον μη εκλεγμένο τεχνοκράτη Λουκά Παπαδήμο», αναφέρει το άρθρο.

Σε άλλο σημείο γίνεται αναφορά στις επιστολές που έχουν υπογράψει ο Αντώνης Σαμαράς και ο Ευάγγελος Βενιζέλος δεσμευόμενοι προς τους Ευρωπαίους ότι θα συνεχίσουν τα μέτρα λιτότητας. «Οι εκλογές προβάλλουν ως μια λαϊκή εξέγερση εναντίον του πολιτικού κατεστημένου, το οποίο έχει υποστηρίξει τις πολιτικές λιτότητας ως το τίμημα της οικονομικής στήριξης από την Ευρώπη και το ΔΝΤ», σημειώνει η WSJ. Αναφορά γίνεται επίσης και στις παρελάσεις για την 25η Μαρτίου, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν «σε μια κλειδαμπαρωμένη πόλη, την Αθήνα, από χιλιάδες αστυνομικούς ώστε να αποτραπούν επεισόδια από διαδηλωτές», αλλά και στη διακοπή της παρέλασης στο Ηράκλειο. Παρά την αντίδραση του κόσμου στη λιτότητα, «πολλοί λίγοι βλέπουν διέξοδο εκτός του ευρώ», όμως την ίδια στιγμή «περισσότεροι από το 60% θεωρούν ότι η χώρα οδεύει προς χρεοκοπία παρά το δεύτερο πακέτο διάσωσης».

Η Ευρώπη δείχνει πολιτικά ανίκανη να διαχειριστεί μια κρίση, που τώρα έχει γίνει μεταδοτική. Επειδή δεν μπορείς να φορτώνεις συνεχώς με νέα χρέη μια αφερέγγυα χώρα, που δεν έχει καμιά ελπίδα να τα ξεπληρώσει, ώστε να ξαναβγεί στις αγορές. Και επειδή τους κουτόφραγκους τους πιάσαμε κορόιδα όχι μία, αλλά τρεις φορές, μία για να μπούμε στο ευρώ, μία για να πάρουμε το πρώτο δάνειο και άλλη μία για τη συμφωνία του Οκτωβρίου, έθεσαν οι ίδιοι τους όρους του δεύτερου Μνημονίου και θα επιβλέψουν την εκτέλεσή τους.

Η φαρσοκωμωδία της εικονικής συναίνεσης των δύο κομμάτων λειτουργεί ως προπέτασμα καπνού έναντι των εξαιρετικά επικίνδυνων εξελίξεων. Ομως, ουδείς δείχνει να αντιλαμβάνεται το δράμα. Δείχνει να αγνοεί το γεγονός ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την Ελλάδα δεν είναι η χρεοκοπία αυτή καθαυτή. Οι «λεονταρισμοί» ορισμένων παραπέμπουν στον ήρωα του Μπρεχτ, ο οποίος, αν και έχει βουτηχτεί μέχρι τον λαιμό στον βούρκο, πασχίζει να κρατήσει τη χωρίστρα του στη θέση της!..

Η διαπίστωση ότι, ακόμα και με τη μεγαλύτερη προσπάθεια και με τις μεγαλύτερες θυσίες, που θα προστεθούν σε αυτές που ήδη έχουν γίνει, η κατάσταση θα είναι αβίωτη με την εφαρμογή του κύκλου ζωής του νέου Μνημονίου, εξαναγκάζει τους δανειστές μας σε πολιτικά εκβιαστικές επιταγές, να ζητούν βίαια μέτρα και περαιτέρω αποδιάρθρωση της αγοράς εργασίας στον ιδιωτικό τομέα. Να λοιπόν ο φαύλος κύκλος: η Ελλάδα δανείστηκε για να σωθεί, τώρα αντιλαμβάνονται τις μαύρες τρύπες που οδηγούν σε νέο δανεισμό.

-

του Θέμη Τζήμα



Κάτι πάει πολύ στραβά με τη δημοκρατία στη χώρα μας…
Με μια μονοκονδυλιά καταργήθηκε το πανεπιστημιακό άσυλο.
Οι παρελάσεις στις εθνικές επετείους γίνονται πριβέ τελετουργίες προς τέρψιν της πολιτικής ελίτ, όπως στις λατινοαμερικανικές μπανανίες των προηγουμένων δεκαετιών.
Μετανάστες απεργοί πείνας αναγορεύτηκαν απειλή κατά της δημόσιας τάξης και εκβιαστές, από υπουργούς.

Οι διαδηλώσεις διαλύονται προληπτικά με το που φτάνουν στο Σύνταγμα και πλέον κατ’ ουσίαν απαγορεύονται οι συναθροίσεις μπροστά από τη Βουλή, αφού όποτε γίνουν πνίγονται στα χημικά.

Οι κουκουλοφόροι κάνουν απροκάλυπτα παρέα με τις δυνάμεις καταστολής και κανείς από την πολιτική και υπηρεσιακή ηγεσία δε δίνει δεκάρα, παρά τις επανειλημμένες αποδείξεις.

Τάγματα εφόδου περιπολούν τις γειτονιές της Αθήνας και όχι μόνο, οργανώνουν πογκρόμ κατά Ελλήνων και ξένων και το κόμμα τους, ούτε καν εγκαλείται από τις “δημοκρατικές” πολιτικές δυνάμεις για τα κηρύγματα μίσους που συστηματικά εξαπολύει.
Η αριστερά- από το αριστερό ΠΑΣΟΚ μέχρι την εξωκοινοβουλευτική αριστερά- αναγορεύεται σε αντεθνικό, προδοτικό παράγοντα και το γιαούρτι τσουβαλιάζεται συνειδητά με τα μαχαιρώματα των νεοναζί.

Το μεταναστευτικό αξιοποιείται από τις δυνάμεις του παρασιτισμού και τα πολιτικά τους φερέφωνα άλλοτε ως επικερδής “μπίζνα” και άλλοτε ως παράγοντας ψηφοθηρίας πάνω στο δικαιολογημένο φόβο. Μια πληγή που κακοφορμίζει προς όφελος του ιδιωτικού real estate, προς όφελος της εργοδοσίας που βασίζει τα κέρδη της στο χαμηλό εργατικό κόστος και στη μαύρη εργασία αντιμετωπίζεται με επιχειρήσεις- σκούπα των οποίων την αποτυχία έχουμε ζήσει τα τελευταία 20 χρόνια και με στρατόπεδα συγκέντρωσης, τη στιγμή που σοβαρές, αποτελεσματικές προτάσεις αντιμετώπισης του μεταναστευτικού αραχνιάζουν στα συρτάρια.

Ένας εκλεγμένος πρωθυπουργός ανατράπηκε μέσα σε ένα βράδυ όχι από το λαό όπως θα έπρεπε να γίνει αλλά από ελεγχόμενους πολιτικούς, προς όφελος ενός τραπεζίτη και μιας συγκυβέρνησης- εκτρώματος με συμμετοχή δεξιών- ακροδεξιών- (σοσιαλ)νεοφιλελεύθερων.
Τα ΜΜΕ λειτουργούν απροκάλυπτα ως προπαγανδιστικά εργαλεία, θάβοντας κάθε φωνή που δε στοιχίζεται με τα συμφέροντα των ιδιοκτητών τους, αποφεύγοντας να καταβάλλουν τις υποχρεώσεις τους προς το δημόσιο και να τηρήσουν τη νομιμότητα ως προς την- έστω σε αστικοδημοκρατικά πλαίσια- “αντικειμενικότητα”.

Η όποια εσωκομματική δημοκρατία σε μια σειρά κομμάτων και κυρίως στη ΝΔ και στο ΠΑΣΟΚ αποτελεί σύντομο ανέκδοτο, εξέλιξη που ρητά ευθυγραμμίζεται με τις επιταγές του ξένου παράγοντα για ελεγχόμενη πολιτική ζωή.
Η διακυβέρνηση της χώρας έχει περάσει σε μια σκιώδη κυβέρνηση επιτετραμμένων υπαλλήλων ξένων κυβερνήσεων, επιχειρηματιών και ορισμένων εκλεκτών τους, ντόπιων “στελεχών”.

Οι εκλογές αντιμετωπίζονται ως επικίνδυνη και δυσάρεστη υποχρέωση- ακόμα- και η προεκλογική περίοδος διεξάγεται σε κλίμα πολιτικού εκφοβισμού.
Ακόμα και φήμες περί στρατιωτικού πραξικοπήματος είχαμε.

Ο λαός τρομοκρατείται, διαλύεται ως συλλογικότητα, αποσυντίθεται σε ένα βάλτο ιδιωτών που προσπαθούν να επιβιώσουν ή να διασώσουν λίγα από τα εναπομείναντα προνόμιά τους, την ώρα που ο παρασιτισμός θεριεύει και κερδοσκοπεί χωρίς καν να κρύβεται.
Η όποια προσδοκία της δημοκρατίας στο κοινωνικό και οικονομικό πεδίο συντρίβεται βίαια μέσα από την αποψίλωση των κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων, τη φτώχεια και την ανεργία.

Οι διαμαρτυρόμενοι, αντιδρώντες πολίτες βαφτίζονται “ταραξίες”, “παλιάνθρωποι”, “ακραίες μειοψηφίες”, σε αντίθεση με μια οσιοποιημένη σιωπηλή δήθεν πλειοψηφία.
Ο πρώην υπουργός οικονομικών και νυν πρόεδρος του (φερομένου ως) ΠΑΣΟΚ δήλωνε ότι όλα θα έχουν αποφασιστεί πριν τις επερχόμενες εκλογές, εννοώντας την υπερψήφιση του μνημονίου 2, ενώ η μετεκλογική (συγ)κυβέρνηση είναι εκ των προτέρων γνωστή.

Κάτι πάει πολύ στραβά με τη δημοκρατία μας λοιπόν. Και το χειρότερο είναι ότι υποκρινόμαστε πως δε βλέπουμε αυτό το κάτι. Όλα τα παραπάνω δηλαδή, που αφυδατώνουν τη δημοκρατία, αφαιρούν το ουσιαστικό της περιεχόμενο και πλέον πλήττουν και το δημοκρατικό τύπο. Δείχνουμε να ξεχνούμε ότι η δημοκρατία μας αποτελεί στοιχείο της υπόστασής μας, της ταυτότητάς μας. Και όταν ένας λαός ξεχνά τιμωρείται. Γι΄αυτό στις επερχόμενες- εκτός απροόπτου- εκλογές, το δίλημα είναι διπλό: νεοφιλελευθερισμός που ερημοποιεί τη χώρα ή προοδευτική έξοδος από την κρίση και στροφή στον αυταρχισμό ή δημοκρατία;









-

Την πλήρη εφαρμογή του νόμου- πλαίσιο για τα ΑΕΙ ζήτησε από τον υπουργό Παιδείας Γιώργο Μπαμπινιώτη ο πρωθυπουργός, Λουκάς Παπαδήμος σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχαν σήμερα το μεσημέρι με πρωτοβουλία του κ. Παπαδήμου. Το τηλεφώνημα έγινε μετά την σκληρή ανακοίνωση που εξέδωσε ο κ. Μπαμπινιώτης, στην οποία ο υπουργός Παιδείας απειλούσε ουσιαστικά με παραίτηση εξαιτίας των επικρίσεων που δέχεται για την απόφαση να αποδεσμευθεί η χρηματοδότηση των πανεπιστημίων από την εφαρμογή του νόμου-πλαίσιο.

Ο πρωθυπουργός ζήτησε, επίσης, από τον υπουργό Παιδείας να λυθεί το πρόβλημα με τις χρηματοδοτήσεις των πανεπιστημίων από τον προϋπολογισμό του 2012.

«Έχω ανοίξει έναν νέο διάλογο με τις πανεπιστημιακές αρχές με αδιαπραγμάτευτη βάση την εφαρμογή του νόμου, πράγμα που δεν αμφισβητούν και οι πανεπιστημιακές αρχές, με ό,τι βελτιώσεις απαιτηθούν για την εφαρμογή του στην πράξη», τόνισε ο υπουργός Παιδείας στην ανακοίνωση που εξέδωσε και συνέχισε: «Ένας τέτοιος διάλογος όμως για να καρποφορήσει δεν μπορεί να ξεκινάει με απειλές όπως είναι η διακοπή της χρηματοδότησης των ΑΕΙ, που αν ποτέ πραγματοποιηθεί θα οδηγήσει σε διακοπή της λειτουργίας των πανεπιστημίων και σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις».

Ο κ. Μπαμπινιώτης επανέλαβε ότι η «νέα κυβέρνηση που θα προέλθει από τις επικείμενες εκλογές και η νέα ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας πρέπει να βρει εδραιωμένο ένα κλίμα εμπιστοσύνης, συνεννόησης και συνεργασίας με τα πανεπιστήμια, ώστε να εφαρμοσθεί ο νόμος με όποιες βελτιώσεις και να επιλυθούν τα προβλήματα» ενώ δεν παρέλειψε να τονίσει πως «ούτε με απειλές ούτε με ανταρσία ούτε με αστυνομικές δυνάμεις μπορεί να εφαρμοσθεί ο νόμος στα πανεπιστήμια».

Παράλληλα, ο κ. Μπαμπινιώτης απάντησε στα δημοσιεύματα που αναφέρουν ότι ενδεχομένως να υποβάλλει υποψηφιότητα στις προσεχείς εκλογές. «Ο νέος υπουργός Παιδείας ούτε ψάχνει για δουλειά, ούτε διεκδικεί αξιώματα, ούτε εξαρτάται από κανένα κόμμα, ούτε θα πολιτευθεί», ανέφερε χαρακτηριστικά ενώ υποστήριξε ότι οι επόμενες κινήσεις του θα κριθούν από τις εξελίξεις. Η εξέλιξη των πραγμάτων τις επόμενες ημέρες θα δείξει αν έχει νόημα να συνεχίσω αυτή την προσπάθεια.

Ταυτόχρονα, μια άκρως ενδιαφέρουσα τοποθέτηση, που αναμένεται να σχολιαστεί ποικιλοτρόπως, έκανε σήμερα το πρωί ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Ο επίτιμος πρόεδρος της ΝΔ, ούτε λίγο ούτε πολύ υπεραμύνθηκε του νομοσχεδίου της πρώην υπουργού Παιδείας, Άννας Διαμαντοπούλου για τα ΑΕΙ, καταλογίζοντας ταυτόχρονα ευθύνες στο νέο υπουργό, Γιώργο Μπαμπινιώτη για το «πάγωμα» του νομοσχεδίου.

Ο κ. Μητσοτάκης, ασκώντας δριμεία κριτική προσωπικά στον υπουργό Παιδείας, Γιώργο Μπαμπινιώτη, τόνισε:

«Η υποχώρηση που ετοιμάζει ο νέος υπουργός Παιδείας και η αναστολή της ισχύος του εξυγιαντικού νόμου, που επιτέλους με καθυστέρηση πολλών ετών ψήφισε η Βουλή με συντριπτική πλειοψηφία, δεν είναι μόνο ένα τραγικό λάθος που γυρίζει την Παιδεία πίσω. Είναι και ένα μήνυμα προς όλους ότι μπορούν με επιτυχία να αρνηθούν τη νομιμότητα, όταν δεν τους συμφέρει», υποστήριξε ο επίτιμος πρόεδρος της ΝΔ αναφέροντας πως το χειρότερο είναι ότι το μήνυμα αυτό εκπέμπεται παραμονές των εκλογών.

Υπενθυμίζεται ότι και η κυρία Διαμαντοπούλου με δηλώσεις της την Τετάρτη άφησε σαφείς αιχμές κατά του κ. Μπαμπινιώτη.

«Οι υγιείς δυνάμεις αυτού του τόπου θα αντισταθούν στις γνωστές πιέσεις και συντεχνίες», επεσήμανε η πρώην υπουργό Παιδείας.

Και πρόσθεσε: «Ο νόμος για την Ανώτατη Εκπαίδευση, που ψηφίστηκε από πρωτοφανή πλειοψηφία της Βουλής, εφαρμόζεται ήδη σε επτά ΑΕΙ και εμποδίζεται συστηματικά από εκείνες τις δυνάμεις οι οποίες από την αρχή τον πολέμησαν. Οι υγιείς δυνάμεις αυτού του τόπου, ιδιαίτερα αυτή τη στιγμή, θα αντισταθούν στις γνωστές πιέσεις και συντεχνίες, αποδεικνύοντας ότι έχουμε όλοι αντιληφθεί τις συμπεριφορές και τα λάθη που μας οδήγησαν εδώ ως χώρα».

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Καθώς η Ελλάδα βαδίζει προς τις εκλογές χρεοκοπημένη, εξοργισμένη και μπερδεμένη, αλλά με ιλαροτραγικές επαγγελίες για ανάπτυξη, ένας απίστευτος ορυμαγδός εκβιασμών, ψευδών και επιχειρούμενων – πραγματικών ή όχι, αδιάφορο – υποσχέσεων για φθηνιάρικα ρουσφέτια πλημμυρίζει την επικαιρότητα. Στο επίκεντρο των εκβιασμών η απειλή εξόδου από το ευρώ, για την οποία η Wall Street Journal βλέπει ως πιθανό «αντιστάθμισμα» τη βεβαιότητα των Ελλήνων για την επόμενη χρεοκοπία.

Όμως τα πράγματα ποτέ δεν είναι άσπρο και μαύρο – ακόμη και όταν, στην περίπτωσή μας, η μεγάλη πλειονότητα, στις δημοσκοπήσεις, εξακολουθεί να επιθυμεί την παραμονή στην ευρωζώνη. Στην πολιτική οι εκβιασμοί, αν δεν πατάνε σε στέρεο έδαφος, είναι προβληματικοί.

Ως εκ τούτου δεν στερείται σημασίας το γεγονός ότι η ευρωζώνη δείχνει να μην πατάει καλά στα πόδια της. Ήδη στα διεθνή ΜΜΕ γίνεται λόγος για την επιστροφή της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους σε πρώτο πλάνο, αφού η «ανακούφιση» και η «ευφορία» που διαφημίζεται στην Ελλάδα από τους υποτελείς της τρόικας ουδέποτε υπήρξε – ούτε στην ευρωζώνη ούτε στις αγορές.

Ο ισχυρισμός ότι «σώθηκε» η Ελλάδα είναι καταφανώς ψευδής. Ο ισχυρισμός ότι η ευρωζώνη πήρε ανάσα από το ελληνικό «κούρεμα» είναι επίσης ψευδής. Αντιθέτως μια προσωρινή και αμφισβητούμενης σημασίας αύξηση ρευστότητας από την ΕΚΤ στις ευρωτράπεζες έδωσε μια αίσθηση προσωρινής ανακωχής, η οποία ήδη επικρίνεται από διαφορετικές πλευρές και με διαφορετικά επιχειρήματα.

Η «κατσίκα» (οι αγορές) δεν μασάει ούτε τον... ταραμά της ελληνικής διάσωσης ούτε αυτόν της θωράκισης της ευρωζώνης. Αντιθέτως δύο μεγάλα μέτωπα αναζωπυρώνονται – το ένα συνεπεία του άλλου – και απειλούν ευθέως τη σταθερότητα του ευρωσυστήματος.

Ισπανική – και όχι μόνο – απειλή

Το πρώτο μέτωπο είναι η δραματική κατάσταση της Ισπανίας, η οποία προ ημερών αναγκάστηκε, ευρισκόμενη εκτός επίσημου «μνημονίου», να αναθεωρήσει κατά πολύ τον στόχο μείωσης του ελλείμματός της προκαλώντας πανικό, ο οποίος επιχειρείται να κρυφτεί πίσω από αμήχανες δηλώσεις.

Άλλωστε η κατάσταση της οικονομίας της Ισπανίας και του τραπεζικού της συστήματος, αλλά και η κοινωνική απόγνωση, σε συνδυασμό με την προοπτική ακόμη σκληρότερης λιτότητας, συνθέτουν ένα εκρηκτικό κοκτέιλ.

Πλέον οι αγορές πιέζουν σοβαρά τα ομόλογά της, τα οποία πάντα αποτελούσαν έναν από τους πιο αδύναμους κρίκους της ευρωζώνης, και συνεπώς τη Γερμανία, ώστε η ηγέτιδα της ευρωζώνης να δρομολογήσει ισχυρή στήριξη τόσο της Ισπανίας όσο και του συνόλου του ευρωπαϊκού συνεταιρισμού. Άλλωστε πληθαίνουν οι αναλύσεις μεγάλων οίκων και εντύπων οι οποίες προβλέπουν ότι πολύ σύντομα ο Ραχόι θα προσφύγει σε ένα μοντέλο... τρόικας.

Όμως η Γερμανία δεν δείχνει ότι είναι, προς το παρόν, διατεθειμένη να ικανοποιήσει το «αίτημα» των αγορών. Αντιθέτως, με εκτεταμένη χρήση της... αγαπημένης της «δημιουργικής λογιστικής», προσπαθεί να πείσει ότι προσεγγίζει τη διασφάλιση ενός τρισεκατομμυρίου ευρώ για τους ευρωμηχανισμούς δανειοδότησης των αδύναμων χωρών – του προσωρινού SFSF και του μόνιμου ESM – ως τείχους προστασίας της ευρωζώνης.

Όμως το παραμύθι δεν έχει δράκο, αφού όλοι αντιλαμβάνονται ότι το πραγματικό «τείχος» είναι περίπου το μισό, ότι η Ισπανία έχει ανάγκες που δεν καλύπτονται από τους μηχανισμούς της υποτιθέμενης «στήριξης» και ότι η αποκλιμάκωση της ιταλικής κρίσης είναι προσωρινή και... εικονική – άρα η επιστροφή του «διπλού εφιάλτη» Ισπανίας και Ιταλίας είναι σαφέστατα ορατή.

Ιδιαιτέρως όταν τόσο η κάθε χώρα χωριστά όσο και οι δυο μαζί αποτελούν τον κακό δράκο της ευρωζώνης ως εκ των πραγμάτων μη διαχειρίσιμα μεγέθη.

Άλλωστε και η κυβέρνηση Μόντι φαίνεται, μετά τα πρώτα χαριεντίσματα και την ανακούφιση από την εκπαραθύρωση του Μπερλουσκόνι, σε επίπεδο δημοτικότητας να παίρνει τον δρόμο της κυβέρνησης Παπαδήμου, ενώ και τα κόμματα που τη στηρίζουν χάνουν την κοινωνική τους βάση και πλέον δείχνουν σημάδια αποσυντονισμού, όπως η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ στην Ελλάδα.

Με την Πορτογαλία μάλιστα πρώτη και την Ιρλανδία δεύτερη να συζητούν και να διαπραγματεύονται ατύπως «κούρεμα» του χρέους τους – άρα και νέα δανειοδότηση, αν ακολουθηθεί το ελληνικό μοντέλο – είναι προφανές πως οι πονοκέφαλοι της ευρωζώνης πολλαπλασιάζονται και η προοπτική της αστάθειας επανεμφανίζεται απειλητική.

Λαός... κερδοσκόπος

Το χειρότερο για την Ελλάδα είναι ότι η ίδια όχι μόνο βρίσκεται στην άθλια κατάσταση που πολλές φορές έχουμε περιγράψει, αλλά κυρίως προσπαθεί να επιτύχει ανέφικτους στόχους, με βέβαιη πλέον για τον ελληνικό λαό – και παραδεδεγμένη από τον ίδιο τον Παπαδήμο στους Financial Times – την προσφυγή σε νέο – μεγάλο – δάνειο. Αλλά και σε νέο... «κούρεμα», το οποίο ήδη προεξοφλείται από τις αγορές πριν ακόμη ολοκληρωθεί τυπικά το πρώτο «κούρεμα» και πριν ακόμη συνειδητοποιηθούν οι συνέπειές του στην εσωτερική οικονομία.

Στο εσωτερικό εξ άλλου είναι χαρακτηριστικό ότι μια σειρά δημόσιοι φορείς και ιδρύματα, όπως π.χ. τα νοσοκομεία και τα πανεπιστήμια, που είχαν καταθέσεις στην Τράπεζα της Ελλάδος, ανακαλύπτουν τώρα με καθυστέρηση (!) ότι τα αποθεματικά τους, τα οποία δεν προέρχονταν αναγκαστικά από... κρατικό χρήμα, αλλά σε κάθε περίπτωση ήταν κρίσιμα για την ίδια τη βιωσιμότητά τους, μετατράπηκαν σε «αναγκαστικά δάνεια» προς το Ελληνικό Δημόσιο μέσω ομολόγων τα οποία «κουρεύτηκαν».

Τώρα λοιπόν οι φορείς αυτοί και τα ιδρύματα – μπροστά στην ορατή απειλή αφανισμού τους – απειλούν με αγωγές, προσφυγές και κάθε πρόσφορο ένδικο μέσο.

Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι διερευνούν πότε τα λεφτά τους μετατράπηκαν σε ομόλογα, σε ποια τιμή κτήσης, αλλά και... ποιον ξεφόρτωσαν, σαν κορόιδα, λίγο πριν αποφασιστεί – ή και αφού είχε αποφασιστεί; – το «κούρεμα» του χρέους. Το οποίο, σημειωτέον, προβλήθηκε από τη συγκυβέρνηση ως μείωση του χρέους έναντι των «ιδιωτών» και των... κερδοσκόπων! Προφανώς μεταξύ αυτών συμπεριλαμβανόμαστε όλοι εμείς, είτε ως γονείς, είτε ως παιδιά είτε ως ασθενείς.

Ανοιχτό στοίχημα

Ίσως το αποτέλεσμα αυτής της διερεύνησης να κάψει... γούνες στο μέλλον. Πάντως προς το παρόν έχει κάψει την ελληνική οικονομία και οδηγεί σε βέβαιη πτώχευση κάθε είδους οργανισμό δημόσιου χαρακτήρα. Ως προοίμιο της γενικής πτώχευσης των Ελλήνων, ανεξαρτήτως της επίσημης πτώχευσης του κράτους. Με ευθεία αντανάκλαση στην ποιότητα ζωής αλλά και στην ίδια τη ζωή του ελληνικού λαού. Τόσο ευθεία, ώστε η απόπειρα εξαπάτησής του να μοιάζει εντελώς ατελέσφορη.

Ανεξαρτήτως ακόμη και του εκλογικού αποτελέσματος, άλλωστε, η προεργασία της τρόικας, ώστε οι εκλογές να γίνουν με όλες τις μετέπειτα εξελίξεις και τα μέτρα συμφωνημένα εκ των προτέρων, μοιάζει με μια χυδαία επίδειξη δύναμης. Όχι μόνο προς το σύστημα εξουσίας, το οποίο αποδέχεται να εξευτελίζεται υπακούοντας σε κάθε απαίτηση, βίτσιο ή καπρίτσιο των δανειστών, αλλά και προς τον ελληνικό λαό.

Τι άλλο μπορεί να είναι το «ξεκαθάρισμα» των δανειστών ότι «αν δεν μας αρέσει το αποτέλεσμα των εκλογών, αναλαμβάνουμε εμείς την άσκηση της εξουσίας», όπως γράφει το σημερινό «Ποντίκι»;

Ο ελληνικός λαός έχει να αντισταθεί σε παρόμοιες προσβολές ενωμένος από τη δεκαετία του 1940. Όταν, τη δεκαετία του 1960, το επιχείρησε με αξιοσημείωτα καλούς όρους, μια αποστασία και μια χούντα τον έβαλαν στον γύψο.

Τώρα ο λαός αυτός είναι ένα διεθνές πειραματόζωο – το «καναρίνι» στο ορυχείο της ευρωπαϊκής κρίσης, όπως ξένα ΜΜΕ τον έχουν επιτυχημένα χαρακτηρίσει – και όλοι δοκιμάζουν τις αντοχές του χωρίς να είναι βέβαιοι για τα όριά του. Δεν ξέρω αν θα ήθελαν να τα γνωρίσουν. Δεν ξέρω επίσης αν θα ήθελε και ο ίδιος να τα αγγίξει. Το στοίχημα αυτό θα παραμένει ανοιχτό μέχρι τις «καθυστερήσεις»...

-