[ ]
Πρόσφατες Αναρτήσεις
Ο πραματευτής…
By STEVENIKO | Πέμπτη 5 Αυγούστου 2010 | Posted in | With 0 comments

του Μενέλαου Γκίβαλου*





Mοιάζει με την κήρυξη ενός «ιερού πολέμου»… Οποιοσδήποτε φορέας, οποιαδήποτε οικονομική δραστηριότητα, οποιοσδήποτε θεσμός ή λειτουργία, που συνδέεται με το κράτος, με το Δημόσιο ή ασκεί κοινωνικό ρόλο θα πρέπει είτε να καταργηθεί και να διαλυθεί είτε να ιδιωτικοποιηθεί. Συμβολικές εισφορές όπως «κρατικό», «δημόσιο», «κοινωνικό» αποτελούν βλάσφημα σύμβολα ενός προτύπου, μιας κοσμοαντίληψης, που μας οδήγησε στη σημερινή κατάσταση. Στο «ιερό τέμενος» των νεοφιλελεύθερων ιδεών και προταγμάτων, στο οποίο ιερουργεί η τρόικα και το ΔΝΤ και «διακονεί» ο Γιώργος Παπανδρέου, όλα αυτά τα σύμβολα τίθενται σε απηνή δίωξη, σε «πολιτικό αφορισμό»…

Ο πρώτος και κύριος στόχος επιτεύχθηκε. Εργασιακές σχέσεις, ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα, προσφυγή στη διαιτησία, συλλογικές συμβάσεις, αποδυναμώθηκαν καίρια. Το κράτος αποσύρεται και παραδίδει τους εργαζόμενους στη διάθεση των μηχανισμών της αγοράς και της ασύδοτης κερδοσκοπίας. Η υπογραφή της νέας ΣΣΕ και η εικόνα που εξέπεμπαν οι κύριοι Δασκαλόπουλος και Παναγόπουλος παραπέμπουν δυστυχώς σε μια σύγχρονη εργασιακή «Βάρκιζα».

Τώρα πήρε σειρά ο τραπεζικός τομέας. Για την ακρίβεια μάλιστα ό,τι έχει απομείνει υπό κρατικό έλεγχο μετά την πολυετή επέλαση του ιδιωτικού κεφαλαίου, που αποκόμισε πρωτοφανή κέρδη επί μία τουλάχιστον δεκαετία σε βάρος των δανειοληπτών και των καταναλωτών-πελατών του.

Το παιγνίδι βεβαίως ήταν από την αρχή «στημένο». Πρώτα καθορίστηκε ο επόμενος στόχος από την υπερ-κυβέρνηση του ΔΝΤ και της τρόικας. Στη συνέχεια, εμφανίστηκε ο άγγελος-εξάγγελος, ο κ. Γιώργος Παπακωνσταντίνου, για να διατυπώσει, μέσα από τον επίσημο «κυβερνητικό λόγο», τη «φωνή του Κυρίου του»… γι’ αυτό και αναφέρθηκε αορίστως σε διεργασίες και συγχωνεύσεις στο τραπεζικό σύστημα χωρίς να δηλώσει τους στόχους της κυβέρνησης όσον αφορά την πρόθεσή της να «πουλήσει» μερίδιο του Δημοσίου.

Όμως τίποτα δεν αφήνεται στην τύχη, γιατί ο «κυβερνητικός λόγος» δεν μπορεί να απευθύνεται στο κενό. Εισέβαλε γι’ αυτό στο ήδη διαμορφωθέν σκηνικό ο γνωστός «φίλιος» τραπεζίτης, ο οποίος ευαισθητοποιηθείς από τις αγνές κυβερνητικές προθέσεις προσήλθε στη «συμμαχία των προθύμων» για να δηλώσει την ευαρέσκειά του να αγοράσει την ΑΤΕ και το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο και να απαλλάξει το κράτος από τις παραδοσιακές «δουλείες». Το γεγονός ότι το αντίτιμο που προσέφερε κρίνεται χαμηλό οφείλεται αποκλειστικώς στους περιορισμούς που επέβαλε το ΔΝΤ και αφορά, όπως είναι γνωστό, όλους τους εργαζόμενους…

Η πρώτη πράξη της παράστασης έκλεισε υπό τους ήχους των θριαμβευτικών ιαχών και των τυμπανοκρουσιών των ΜΜΕ και των «εντεταλμένων» δημοσιογράφων, που διέγνωσαν στην πρόταση του κ. Σάλλα το λυκαυγές της πορείας εξόδου από την κρίση…

Όμως η «επόμενη πράξη» του έργου θα διαμορφωθεί «επί της σκηνής», στο πεδίο του ανταγωνισμού των τραπεζικών ιδρυμάτων και επιχειρήσεων, στο χώρο των επιχειρηματιών και των «οικογενειών» που ασκούν τις εξουσίες τους και προωθούν τα συμφέροντά τους σε πολλαπλά επίπεδο (πολιτικά – κυβερνητικά, επιχειρηματικά, ακόμα και στους χώρους του αθλητισμού και πολιτισμού). Σε αυτούς θα πρέπει να προσθέσουμε και τα εξωγενή οικονομικά ή πολιτικά συμφέροντα που χρησιμοποιούν εγχώριους τραπεζίτες ή τράπεζες σαν προκαλύμματα μιας γενικότερης διείσδυσης και χειραγώγησης των εξελίξεων.

Σε αυτή την «πράξη» επίσης θα πρέπει να συζητηθούν μείζονα θέματα της πολιτικής και οικονομικής στρατηγικής: Αν, για παράδειγμα, χρειάζεται ένας ισχυρός τραπεζικός – κρατικός πυλώνας, ως φορέας ισορροπίας και ασφαλείας απέναντι σε ιδιωτικούς τραπεζικούς φορείς που συχνά αλλάζουν «χέρια», «μετακομίζουν» από χώρα σε χώρα ή πτωχεύουν, αφήνοντας ακάλυπτους τους «πελάτες» τους…

Σύμφωνα με τη λογική της «σοσιαλιστικής» κυβέρνησης ΟΛΑ ΠΑΙΖΟΝΤΑΙ, ΟΛΑ ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ.

Γνωρίσαμε το «δεύτερο» δρόμο, τον «τρίτο» δρόμο προς το σοσιαλισμό, τώρα φαίνεται ότι δεν βιώνουμε κάποιο νέο «δρόμο» αλλά τον ανάδρομο: Την πορεία προς το σοσιαλισμό διά της εφαρμογής του πλέον ακραίου νεοφιλελεύθερου προτύπου, δηλαδή διά της θεωρητικής και πρακτικής αυτοακύρωσης του σοσιαλισμού. Τα περί «πατροκτόνου διαθέσεως» τα γνωρίζουμε εδώ και πολλά χρόνια: Αλλά το φαινόμενο του πολιτικο-ιδεολογικού «διακτινισμού» του Γιώργου Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ στο νεοφιλελεύθερο «σύμπαν» το ζούμε σήμερα σαν τραγική «ανακάλυψη» και διαπίστωση της σύγχρονης πολιτικής σκέψης.




* Ο Μενέλαος Γκίβαλος είναι αναπληρωτής καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Αθηνών.





http://m-epikaira.gr/
Η ΔΕΗ δεν είναι υπόθεση μόνο των συνδικάτων.Μας αφορά όλους
By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments


Το σενάριο περί ιδιωτικοποίησης του 40% των μονάδων της ΔΕΗ πλασάρεται τις τελευταίες ημέρες ως αίτημα της Τρόικας και προϋπόθεση για να προχωρήσει απρόσκοπτα ο δανεισμός της χώρας. Με λίγα λόγια παρουσιάζεται ως η μοναδική λύση προκειμένου να μην χρεοκοπήσει η χώρα, επομένως πρέπει να γίνει, αλλιώς χρήμα δεν έρχεται.

Είναι όμως έτσι ή μήπως πρόκειται για ακόμη μια απάτη της κυβέρνησης στο όνομα του Μνημονίου που όλα τα σφάζει, όλα τα μαχαιρώνει

Το Μνημόνιο μιλά για απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας ώστε να γίνει πιο ανταγωνιστική και να μειωθούν τα τιμολόγια, δε μιλά για ξεπούλημα της κερδοφόρας κρατικής επιχείρησης. Φυσικά η είσοδος ιδιωτών στην ενέργεια δε σημαίνει κατ’ ανάγκη φθηνότερα τιμολόγια, ωστόσο, το σίγουρο είναι ότι κάποιοι Έλληνες και ξένοι επιχειρηματίες εποφθαλμιούν τους 7,5 εκατ. καταναλωτές ηλεκτρικού ρεύματος, τη χρυσοτόκο όρνιθα του κράτους δηλαδή.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η ΔΕΗ συμβάλλει σημαντικά στο να κρατηθούν οι τιμές του ρεύματος σε χαμηλά επίπεδα, από τα χαμηλότερα στην ΕΕ. Μέσω της κοινωνικής της πολιτικής κρατά χαμηλά τα τιμολόγια για τα νοικοκυριά ενώ προσφέρει άφθονο νερό από τους ταμιευτήρες της σε χιλιάδες αγρότες. Ποιος πιστεύει ότι θα το κάνουν αυτό οι ιδιώτες που θα μπουν και θα αγοράσουν λιγνιτικές και υδροηλεκτρικές μονάδες; Ξεπούλημα μονάδων της ΔΕΗ θα σημάνει πρόσκαιρα έσοδα για το δημόσιο, αλλά πολλά δεινά για εκατομμύρια φτωχά νοικοκυριά που θα δουν να απογειώνονται τα τιμολόγια.

Ή μήπως θα γίνει κοινωνική πολιτική για τους εκατοντάδες Έλληνες που ζουν στα νησιά;

Ακόμη και στο βιομηχανικό ρεύμα γίνεται πολιτική χαμηλών τιμολογίων ώστε να κρατιούνται χαμηλά τα παραγόμενα προϊόντα. Μήπως ο ιδιώτης θα κάνει το ίδιο ή θα αυξήσει το κόστος του ρεύματος απογειώνοντας τις τιμές των βιομηχανικών προϊόντων;

Από την άλλη, οι επιχειρηματίες πιέζουν να ανοίξει η αγορά. Μπόμπολας, Μυτιληναίος, Περιστέρης, Κοπελούζος και σειρά άλλων έχουν πάρει θέσει στο τραπέζι και περιμένουν να διαμοιράσουν τα ιμάτια της ΔΕΗ. Τα έργα τελείωσαν, οπότε τζόγος και ενέργεια είναι τα επόμενα γεμάτα πηγάδια για τους διαπλεκόμενους που δε θέλουν να χάσουν τα κεκτημένα τους στη σύγχρονη εποχή.

Πώληση της ΔΕΗ θα σημάνει επίσης χιλιάδες απολύσεις, συρρίκνωση μια ισχυρής επιχείρησης και τελικά οριστική παράδοσή της στους ιδιώτες.

Το να θέλει η κυβέρνηση και τα πρόθυμα ΜΜΕ να περάσουν τη λογική της σύγκρουσης κάποιου ισχυρού συνδικάτου με τη… λογική είναι η πιο μεγάλη από τις μέχρι σήμερα απάτες.

Δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με τα καπρίτσια κάποιων κρατικοδίαιτων συνδικαλιστών που εν πάση περιπτώσει το ΠΑΣΟΚ τους τάισε κατά κόρον.

Έχουμε να κάνουμε με προσπάθεια να ξεπουληθεί ότι απέμεινε από τα ασημικά της οικογένειας.

Γι’ αυτό και η υπόθεση της ΔΕΗ δεν είναι αποκλειστικό θέμα των χαϊδεμένων συνδικάτων που θα κατεβάσουν τους διακόπτες. Είναι κάτι περισσότερο, κι αυτό θα πρέπει να το θυμούνται όλοι οι Έλληνες.




http://www.antinews.gr/
Επίθεση στον Ιρανό πρόεδρο, Μαχμούντ Αχμαντινετζάν;
By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments

Δεν είμαστε σε θέση να ξέρουμε τι ακριβώς συνέβη με τον Ιρανό πρόεδρο. Το τηλεγράφημα του Reuters δεν είναι καθόλου διαφωτιστικό αφού αναφέρει: «Μυστήριο στο Ιράν, με την επίθεση κατά της αυτοκινητοπομπής που μετέφερε τον Ιρανό πρόεδρο, Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ. Οι πρώτες πληροφορίες έκαναν λόγο για βόμβα, ωστόσο, Ιρανοί αξιωματούχοι διαψεύδουν ότι επρόκειτο για επίθεση και κάνουν λόγο για "πυροτεχνήματα". Η ζωή του Ιρανού προέδρου δεν τέθηκε σε κίνδυνο».

Μπορούμε να αναφέρουμε, όμως κάποια πράγματα για το τι συμβαίνει σ’ αυτή την γωνιά του πλανήτη.

Μετά την εκλογική του νίκη επί του Μουσαβί, o Αχμαντινετζάντ, άλλαξε το Σύνταγμα και προχώρησε στην ιδιωτικοποίηση μέχρι και του 80% της κρατικής περιουσίας στις μεγάλες στρατηγικές επιχειρήσεις, στο εξωτερικό εμπόριο, στον τραπεζικό τομέα, στην ασφάλιση, στη παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, στην κατασκευή μεγάλων φραγμάτων και αρδευτικών δικτύων, στα ΜΜΕ, στις ταχυδρομικές υπηρεσίες, στις αεροπορικές μεταφορές, στη ναυτιλία , στις σιδηροδρομικές μεταφορές (τα στοιχεία από το ελληνικό Γραφείο Οικονομικών και Εμπορικών Υποθέσεων στην Τεχεράνη, σε σχετική του αναφορά που αναρτήθηκε στον διαδικτυακό τόπο του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών).

Ας μην ξεχνάμε ότι και σ’ αυτή την χώρα, όπως και στην δικιά μας, οι «τεχνικοί σύμβουλοι» του ΔΝΤ αλωνίζουν και δίνουν «συμβουλές», σε αγαστή συνεργασία με τους κυβερνητικούς αξιωματούχους.

Παράλληλα το καθεστώς του Αχμαντινετζάντ κατάργησε όλες τις κατακτήσεις που είχε αποκτήσει ο Ιρανικός λαός μετά την επανάσταση που γκρέμισε το σιδηρόφρακτο φασιστικό καθεστώς του αμερικανόδουλου Σάχη το 1979.

Εδώ να κάνουμε μια παρένθεση και να αναφέρουμε ότι με την επικράτηση λοιπόν της επανάστασης του 1979 προκειμένου να κρατηθούν στην εξουσία οι μουλάδες και να αποφευχθούν νέες κοινωνικές εκρήξεις, πέρα από την καταστολή το νέο καθεστώς χρησιμοποίησε νέα εργαλεία για να διατηρήσει την κοινωνική ειρήνη. Το σημαντικότερο από αυτά είναι οι επιδοτήσεις.
Να πως περιγράφει την πολιτική των επιδοτήσεων το δίκτυο των εργατικών συνδικάτων στο Ιράν:

«Μια από τις λίγες νίκες της ιρανικής εργατικής τάξης από την επανάσταση του 1979 ήταν το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα του ιρανικού λαού να χρησιμοποιεί ελεύθερα δισεκατομμύρια δολάρια σε βοήθεια που παρέχεται με τη μορφή των κρατικών επιδοτήσεων. Καταναλωτές βενζίνης, φούρνοι, επιβάτες αστικών λεωφορείων και καταναλωτές δημόσιων υπηρεσιών είναι μεταξύ των δεκάδων εκατομμυρίων ανθρώπων που επωφελήθηκαν στον ένα βαθμό ή στον άλλο από αυτή την πολιτική. Για παράδειγμα, οι επιβάτες λεωφορείων στις αστικές περιοχές πληρώνουν μόλις το ένα δέκατο περίπου των ναύλων που θα πλήρωναν σε άλλη περίπτωση. Η βενζίνη είναι μόλις 40 λεπτά το λίτρο. Το αέριο για το μαγείρεμα είναι το ένα πέμπτο της αποκαλούμενης τιμής αγοράς, κτλ. Είναι σημαντικό να σημειώσουμε ότι αυτά τα οφέλη δεν ήταν αποτέλεσμα μιας πράξης κυβερνητικής γενναιοδωρίας αλλά κατόρθωμα μέσω της θυσίας και του αίματος εκατομμυρίων Ιρανών».

Ολες αυτές, λοιπόν, τις κατακτήσεις του Ιρανικού λαού η κυβέρνηση του Αχμαντινετζάντ τις έκανε παρελθόν, αφού όπως είπαμε έχει γίνει όργανο του ΔΝΤ και της ντόπιας αστικής τάξης του Ιράν.

Συνέπεια αυτής της πολιτικής είναι ένας στους τρεις Ιρανούς ζει σε επίπεδα απόλυτης φτώχειας. Σύμφωνα με το πρακτορείο PRESS TV , το ποσοστό των Ιρανών που ζουν κάτω από τα επίπεδα της απόλυτης φτώχειας κυμαίνεται μεταξύ 29% και 33%, ενώ ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού βρίσκεται κοντά στο όριο φτώχειας. Παρά τα τεράστια κέρδη που απέκτησε το ιρανικό κράτος από τη ραγδαία αύξηση των τιμών του πετρελαίου τα τελευταία χρόνια, η φτώχεια δεν καταπολεμήθηκε, ενώ δημιουργήθηκε μια νέα αστική κάστα δισεκατομμυριούχων.

Σταδιακά η λαϊκή δυσαρέσκεια του Ιρανικού λαού μεγαλώνει, όσο βαθαίνει μάλιστα η οικονομική κρίση. Με τι τρόπο θα εκδηλωθεί μένει να το δούμε.

Σημ. Στοιχεία για το κείμενο πήραμε από άρθρα του Κ. Βάρλα στην εφημερίδα «ΚΟΝΤΡΑ»





http://tsak-giorgis.blogspot.com/
Το σκοτεινό μυστικό της Ευρώπης
By STEVENIKO | Τετάρτη 4 Αυγούστου 2010 | Posted in | With 0 comments

The Economist




Aν οι ιστορικοί του μέλλοντος που θα καταγράψουν τα όσα συνέβησαν στην οικονομική κρίση του 2009-10 λάβουν στα σοβαρά τις δηλώσεις των πολιτικών αρχηγών, τότε θα καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι «οι κακοί» της υπόθεσης, δεν ήταν οι ψευδόμενοι για τα στατιστικά τους στοιχεία Ελληνες, ούτε οι αλλοπρόσαλλοι Γερμανοί, αλλά οι αγορές. Η Ελλάδα υπέστη «ψυχολογική τρομοκρατία» από τις αγορές, δήλωσε ο πρωθυπουργός της, Γιώργος Παπανδρέου. «Εβγαλαν χρήματα, ποντάροντας στη δυστυχία των λαών», υπερθεμάτισε ο Ευρωπαίος επίτροπος για την κοινή αγορά, Μισέλ Μπαρνιέ. Η κρίση οφείλεται «στις αγέλες των λύκων» (σύμφωνα με τον υπουργό Οικονομικών της Σουηδίας, Αντερς Μποργκ), τα κυνικά επενδυτικά κεφάλαια, τους υπερφίαλους οίκους αξιολόγησης, το νεοσυντηρητικό καπιταλισμό (σύμφωνα με τον Ισπανό πρωθυπουργό Χοσέ Λουί Θαπατέρο) και τον ύποπτο ρόλο του αγγλοσαξονικού Τύπου (και πάλι ο κ. Θαπατέρο).

Βέβαια, δεν δαιμονοποιούν όλοι οι Ευρωπαίοι την οικονομία της αγοράς. Οι πρώην κομμουνιστικές χώρες, οι οποίες μόλις πρόσφατα απαλλάχθηκαν από την κεντρικά σχεδιασμένη οικονομία, είναι λιγότερο εχθρικές. Το ίδιο ισχύει και για τους Γερμανούς, με τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις τους (Mittelstand) και τις συναινετικές σχέσεις ανάμεσα σε εργαζόμενους και εργοδότες. Στα υπόλοιπα κράτη της Ε. Ε., όμως, η απέχθεια για την αγορά δεν περιορίζεται μόνο στην καταδίκη των ριψοκίνδυνων χρηματοπιστωτικών προϊόντων και τα παχυλά μπόνους (απόψεις που βλέπει κανείς να διατυπώνονται και στη Βρετανία και τις ΗΠΑ). Ενα εντυπωσιακό 29% των Ισπανών και των Ιταλών, αλλά και το 43% των Γάλλων, απάντησε σε παγκόσμια δημοσκόπηση που διεξήχθη τον περασμένο Οκτώβριο ότι «ο καπιταλισμός της ελεύθερης αγοράς πάσχει από καταστροφικές αδυναμίες». Μόλις 13% των Αμερικανών μοιράζονταν την ίδια άποψη.

Η πλέον χαρακτηριστική περίπτωση καταδίκης της ελεύθερης οικονομίας, μαζί με τα καλά και τα κακά που τη συνοδεύουν, είναι η Γαλλία. Ο πρόεδρος της χώρας, Νικολά Σαρκοζί, δήλωσε ότι «ο laissez-faire καπιταλισμός είναι νεκρός». Η Γαλλία είναι σχεδόν η μοναδική χώρα στην Ευρώπη που επιβάλλει φόρο πολυτελείας σε όλα τα σημαντικά περιουσιακά στοιχεία. Στη φιλοσοφία και τη λογοτεχνία, από τον Μολιέρο μέχρι τον Μπαλζάκ και τον Σαρτρ, οι Γάλλοι καταδικάζουν τη διαφθορά του χρήματος και γελοιοποιούν τη συμπεριφορά των νεόπλουτων (nouveau riche). Τα σημερινά αφεντικά σατιρίζονται, ενίοτε προπηλακίζονται και παρουσιάζονται πάντα σχεδόν ως γελοιωδώς μανιώδεις καπνιστές πούρων. Οι κομμουνιστές, οι τροτσκιστές και το νέο Αντι-Καπιταλιστικό Κόμμα, δεν αντιμετωπίζονται ως γραφικές φυσιογνωμίες, αλλά ως σοβαροί συνομιλητές στα τοκ-σόου της γαλλικής τηλεόρασης.

Γιατί συμβαίνουν αυτά στη Γαλλία; Μπορεί να ευθύνεται η επίδραση της Καθολικής θρησκείας με τις ενοχές που δημιουργεί, ή η συνεχιζόμενη επιρροή του μαρξισμού (τα βιβλία των οικονομικών στα πανεπιστήμια ακόμη διδάσκουν την έννοια της ταξικής πάλης). Ενδεχομένως να ασκεί γοητεία το ρομαντικό όραμα της επανάστασης, ή η πίστη -ή τουλάχιστον ο μύθος- της ισότητας. Ανεξάρτητα από τις όποιες αιτίες, γεγονός παραμένει ότι η καχυποψία απέναντι στον πλούτο είναι ο βασικός λόγος που σήμερα απολογείται ο κ. Σαρκοζί για τις σχέσεις του κόμματός του με την Λιλιάν Μπετανκούρ, πλουσιότερη γυναίκα της Γαλλίας και κληρονόμο της αυτοκρατορίας καλλυντικών L’Oral.

Τα ίδια αντανακλαστικά ίσως και να αποτρέψουν τον πλέον ικανό εκπρόσωπο των σοσιαλιστών και νυν διευθυντή του ΔΝΤ, Ντομινίκ Στρος Καν, από το να διεκδικήσει την προεδρία της Γαλλίας, στις επόμενος εκλογές: η εικόνα του έχει τρωθεί λόγω του μεγάλου μισθού που παίρνει και τις σχέσεις που διατηρεί με οικονομικά συμφέροντα στην Ουάσιγκτον. «Σε άλλες χώρες, η υλική ευμάρεια, η προσωπική επιτυχία, οι αυτοδημιούργητοι επιχειρηματίες αποτελούν αντικείμενο θαυμασμού», υπογραμμίζει ο πολιτικός σχολιαστής Αλέν Ντουαμέλ. «Οχι όμως στη Γαλλία. Εδώ ο πλούτος θεωρείται συνώνυμο του κακού και τα χρήματα ο διάβολος». Ισως όμως ήλθε η ώρα να πούμε στους Γάλλους και τους υπόλοιπους Ευρωπαίους που απεχθάνονται την αγορά, ένα σκοτεινό μυστικό.

Η αλήθεια είναι ότι οι χώρες τους είναι καπιταλιστικές και ενώ οι πολιτικές ηγεσίες καταφέρονται εναντίον των κερδών και του πλούτου, οι ευρωπαϊκές επιχειρήσεις αναζητούν νέες αγορές και συγκεντρώνουν τεράστια κέρδη. Η ισπανική εταιρεία Inditex ντύνει με ρούχα Zara τους κατοίκους 76 κρατών. Η βελγική Anheuser-Busch InBev, η οποία παρασκευάζει την μπίρα Budweiser, είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός αλκοολούχων ποτών στον κόσμο. Στον δείκτη Fortune 500, θα βρει κανείς περισσότερες γαλλικές, παρά γερμανικές εταιρείες. Μια γαλλική εταιρεία, εξάλλου, η Sodexo, έχει αναλάβει το «κέτερινγκ» των Αμερικανών πεζοναυτών. Εχουν άραγε σημασία όλα αυτά; Μέχρι ενός σημείου, είναι ανεκτό και αναμενόμενο να μη συμβαδίζει η πολιτική ρητορική με τις πρακτικές των εταιρειών. Παρά τα όσα λένε, οι Γάλλοι δεν έχουν πρόβλημα να γεμίζουν τα καλάθια τους με αμερικανικά και κινεζικά αγαθά, που βρίσκουν στα τεράστια σούπερ μάρκετ των προαστίων. Ο λόγος που έχουν σημασία όλα αυτά όμως είναι ότι οι γαλλικές ιδέες έχουν μεγάλη επιρροή σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Είτε πρόκειται για «οικονομική διακυβέρνηση» είτε για την πορεία της Ευρωζώνης, είτε για θέματα φορολογίας, γεγονός παραμένει ότι η Γαλλία συμπαρασύρει ολόκληρη την ήπειρο προς τα αριστερά. Στις Βρυξέλλες ανησυχούν ότι όταν οι Γάλλοι παραπονιούνται για τον «αθέμιτο ανταγωνισμό», αυτό θα έχει επιπτώσεις και στη λειτουργία της ενιαίας αγοράς. Με δεδομένο ότι η Ε. Ε. υποφέρει λόγω της υψηλής ανεργίας, της ασθενικής ανάπτυξης και της λιτότητας, ο προστατευτισμός θα επιδεινώσει την κατάσταση. Στην καλύτερη περίπτωση, η υπερβολική παρέμβαση στις αγορές θα καταδικάσει την Ευρώπη σε αργή παρακμή. Στη χειρότερη, θα υπονομεύσει την ευμάρεια, πάνω στην οποία βασίζεται το κοινωνικό της κράτος.



http://news.kathimerini.gr/
Ακινδύνως Επικίνδυνα
By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments


του Γιαννη πανουση







Το παλιό, κλασικό και πάντοτε επίκαιρο ερώτημα «Ποιος κυβερνάει αυτή τη χώρα;» μπορεί ν' απαντηθεί με τουλάχιστον τρεις τρόπους. Η αυτ-ανόητη πρώτη εκδοχή είναι ότι κυβερνάει ο λαός μέσω των εκλεγμένων εκπροσώπων του. Αυτό δεν το πιστεύουν πλέον ούτε και οι αγαθότεροι των Ελλήνων. Η δεύτερη τρέχουσα, ίσως και βολική, εκδοχή είναι ότι τη χώρα διοικούν η τρόικα και οι «εντολοδόχοι» υπουργοί. Αυτή η άποψη έχει βάση ως προς τις οργανωτικές ή και λειτουργικές (συγκυριακές;) εξουσίες και παρεμβάσεις του ΔΝΤ και των λοιπών εταίρων αλλά δεν μπορεί να εξηγήσει την ιστορικότητα, το βάθος της διαρκούς διακυβέρνησης. Η τρίτη εκδοχή έρχεται να προσεγγίσει τη διαχρονική αλλά κυρίως τη σημερινή κρυφή εξουσία με διαφορετικό τρόπο.

ΟΙ παλιοί φραγκολεβαντίνοι και γερμανοσπουδαγμένοι τάχατες τεχνοκρατο-κουλτουριάδες έχουν αντικατασταθεί από μια αγγλοσαξονική επιχειρηματο-διαχειριστική ελίτ, η οποία όχι μόνο στερείται ιστορικής μνήμης και γνώσης, αλλά πιστεύει ακράδαντα ότι μέσω των λάπτοπ και των δημόσιων/διεθνών σχέσεων (και διασυνδέσεων) μπορούν να λυθούν όλα τα κοινωνικά προβλήματα της πατρίδας.

ΑΝΕΠΑΙΣΘΗΤΩΣ διολισθαίνουμε προς ένα άλλο πολίτευμα (μηδέποτε ψηφισθέν), αλλά και προς μια άλλη δομή της εξουσίας (μη ομολογημένη).

Η ΚΡΙΣΗ βοήθησε την εφαρμογή ενός προϋπάρχοντος σχεδίου παλινόρθωσης των αστικών οικογενειών της παλαιάς Ελλάδας (βασιλικοί, τσιφλικάδες, έμποροι και εφοπλιστές), οι οποίοι σε αγαστή συνεργασία με τις δυο-τρεις πολιτικές οικογένειες διαμορφώνουν ένα πολιτικο-οικονομικό σύμπλεγμα, το οποίο όχι μόνο είναι «μυστικό», αλλά -κυρίως- καταλύει πλήρως την οποιαδήποτε αρχή λαϊκής κυριαρχίας ή δημοκρατικού ελέγχου (δημιουργώντας το δικό του «παρακράτος»).

ΠΡΕΠΕΙ να προσέξουμε. Πίσω από τα μεγάλα λόγια για κάθαρση και διαφάνεια και τα χαμογελαστά/αισιόδοξα χαμόγελα πολλών κρατούντων κρύβονται σκληρά πολυεθνικά συμφέροντα, που στο όνομα της ανάπτυξης υποθηκεύουν για ακόμη μία φορά το δημοκρατικό, οικολογικό, ειρηνικό μέλλον της χώρας.

ΣΤΗ φάση αυτή δεν έχει τόση σημασία αν κάποιος ψηφίζει Δεξιά, Κέντρο ή Αριστερά. Ως Ελληνες πρέπει πριν απ' όλα να αρνηθούμε να μετατραπεί η χώρα που δίδαξε και εφάρμοσε τη Δημοκρατία σε ένα ιδιόμορφο εμιράτο (με αγγλόφωνους εμίρηδες, γαλλόφωνους πρίγκιπες και γερμανόφωνους αυλικούς).

ΤΟ πολιτικό σύστημα δεν φοβάται τη δημοκρατική/λαϊκή αμφισβήτησή του γιατί οι νέοι άρχοντες θεωρούν ότι «αυτοί και μόνον αυτοί είναι η Ελλάδα». Λειτουργούν, δηλαδή, ως απόγονοι τζακιών και ως ιστορικοί ιδιοκτήτες της χώρας. Προσοχή: ξαναγινόμαστε απ-ελεύθεροι.

ΥΓ. Μας βάζουν να μαλώνουμε για τα σκάνδαλα, τις τοπικές εκλογές και τα ελλείμματα, ενώ οι ίδιοι διευρύνουν τον υπόγειο ιστό της ισόβιας κληρονομικής διακυβέρνησης του Greek Emirate.





http://www.giannispanousis.gr/
Θα μας βγάλουν όλους τρελούς!
By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments


Του Θανάση Καρτερού



Στην Ελλάδα του Παπανδρέου και της τρόικας δεν ζούμε μόνο έναν άγριο βιασμό δικαιωμάτων και εισοδήματος, που κάνει τους φτωχούς φτωχότερους και στέλνει τους φτωχότερους στην αγκαλιά της απελπισίας. Δεν αντικρίζουμε μόνο καθημερινά το πρόσωπο της δικτατορίας των αγορών, στην πιο απεχθή μορφή του. Δεν αισθανόμαστε μόνο ντροπή για κείνους που έχουν εκλεγεί να προστατεύουν την κυριαρχία της χώρας, την αξιοπρέπεια τουλάχιστον των πολιτών της, και αντί γι' αυτό παραδίνουν τα πάντα στους Τοποτηρητές. Ζούμε μαζί με όλα αυτά και μια πρωτοφανή, ενορχηστρωμένη, οργανωμένη επίθεση εναντίον της λογικής μας.

ΤΟ ΛΟΓΙΚΟ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΛΟΓΟ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΤΡΟΪΚΑ

Της λογικής μας, μάλιστα. Πάνε να μας βγάλουν όλους τρελούς! Να μας στερήσουν την κρίση, τη δυνατότητα να σκεφτόμαστε και άρα να αντιδρούμε. Να πετσοκόψουν τον εγκέφαλό μας, να τον υποβάλουν σε βαθιά πλύση, έτσι που από τη μια να περάσουν τα μέτρα τους και από την άλλη να βγάλουν συμπεράσματα για το πώς αντιδρούμε ως ινδικά χοιρίδια, για να εφαρμόσουν σε συνέχεια τα «επιστημονικά» συμπεράσματα του πειράματός τους και σε άλλους λαούς. Κι όποιος ακόμα πιστεύει ότι είναι υπερβολική η διαπίστωση, δεν έχει παρά να δει το λογικό και το παράλογο στον κόσμο της τρόικας που μας έχουν χώσει.

Να μπαινοβγαίνουν οι ξένοι τεχνοκράτες στα υπουργεία, να διατάζουν υπουργούς, να σηκώνουν το δάχτυλο στον πρωθυπουργό, να κλείνουν μια ολόκληρη χώρα στη φυλακή των απαιτήσεων τους είναι λογικό. Αντίθετα, είναι παράλογο να κλείνει για μια μέρα το λιμάνι του Πειραιά, ή να κλείνει ένας δρόμος από απεργούς, ή να διαμαρτύρονται τα θύματα της σημερινής πολιτικής για τις επιπτώσεις της.

Να καίγεται η Σάμος, η Αττική, η Κρήτη, η μισή Ελλάδα, είναι λογικό και δεν έχει καμιά επίπτωση στου τουρισμό. Αντίθετα, είναι παράλογο και καταστροφικό για τον τουρισμό να κλείνει για μισή ώρα η Μεγάλη Βρετάνια.

Να διατάζει ο υπάλληλος του ΔΝΤ να κοπεί ο δέκατος τρίτος και ο δέκατος τέταρτος μισθός, να καρατομηθεί η σύνταξη, να επιβληθούν νέοι φόροι, να ξεπουληθούν τα πάντα, είναι απολύτως λογικό. Να διαμαρτύρονται χιλιάδες άνθρωποι για όλα αυτά, να ξεσηκώνονται, να αγριεύουν, είναι παράλογο.

ΟΙ «ΚΟΥΣΤΟΥΜΑΡΙΣΜΕΝΟΙ» ΛΗΣΤΕΣ

Να απαιτούν οι εκπρόσωποι των τοκογλύφων να ξεπουληθούν δημόσιες επιχειρήσεις, να εκποιηθεί δημόσια περιουσία, να πεταχτούν στο δρόμο χιλιάδες ακόμα εργαζόμενοι, είναι λογικό. Να θέτουν τελεσίγραφο, παραδείγματος χάρη, να ξεπουληθεί η ΔΕΗ είναι λογικό. Ενώ να διακηρύσσουν οι εργαζόμενοι ότι δεν θα επιτρέψουν το ξεπούλημα είναι παράλογο. Τόσο παράλογο μάλιστα ώστε να κατηγορούνται όχι μόνο για συντεχνιακές παραμορφώσεις, αλλά και για έλλειψη πατριωτισμού!

Να παραδίνεις με λίγα λόγια την πατρίδα σου στους κουστουμαρισμένους ληστές των αγορών και στους σαράφηδες του ΔΝΤ, της ΕΕ ,και της ΕΚΤ είναι λογικό. Να αγανακτείς και να ξεσηκώνεσαι εναντίον αυτής της σύγχρονης κατοχής και του δοσιλογισμού που την προσυπογράφει και τη στηρίζει είναι παράλογο.

Θα μπορούσε να παραθέσει κανείς δεκάδες παραδείγματα που η λογική στήνεται με το κεφάλι κάτω από τη φαιά προπαγάνδα της συμφοράς. Το συμπέρασμα είναι ένα: το απέραντο φτωχοκομείο που επιδιώκουν πρέπει να είναι ταυτόχρονα και απέραντο τρελοκομείο.




ISKRA
Τι κρύβεται πίσω από την οργάνωση μιας σύγχρονης κοινωνίας;
By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments

Το κράτος, έχοντας τη δύναμη του συνόλου, που απορρέει είτε από δημοκρατικές εκλογικές διαδικασίες είτε από άλλες μορφές εξουσίας, οργανώνει μια χώρα με στόχο την ανάπτυξη αμφίδρομης σχέσης με τους πολίτες του. Έτσι, ανακατανέμει τον πλούτο με την αναγκαστική (βάσει νόμων) εισφορά φόρων και τελών εκ μέρους των πολιτών προς αυτό. Τέλος, επιστρέφει αυτή τη χρηματική αξία στους πολίτες είτε μετατρέποντάς την σε δημόσια αγαθά (νοσοκομεία, δρόμους κ.α.) είτε διατηρώντας την αμετάβλητη χρησιμοποιώντας την ευθέως για στήριξη ομάδων που χρήζουν βοηθείας (π.χ. άνεργοι, άποροι κ.α). Ο θαυμασμός για τη λειτουργία της οργάνωσης και το επίπεδο αποτελεσματικότητας των αναπτυγμένων χωρών δημιουργεί ένα συναίσθημα λύπης για την αντίστοιχη έλλειψη στην ελληνική πραγματικότητα. Πρέπει όντως να αισθανόμαστε έτσι; Ας το αναλύσουμε.

Η «οργάνωση» ως χαρακτηριστικό εργαλείο μιας εύρυθμης κοινωνίας, φαντάζει το μεγάλο ζητούμενο στις σύγχρονες μορφές των προβληματικών συστημάτων. Αντικειμενικά αποτελεί δείγμα αποτελεσματικής λειτουργίας μιας κοινωνίας. Ορίζεται ως το σύνολο των δραστηριοτήτων από το σύνολο των ατόμων μιας κοινωνίας με συγκεκριμένα πρότυπα και κανόνες που καθορίζουν τη λειτουργία των μελών του συστήματος, οδηγώντας σε ένα ποθούμενο αποτέλεσμα.

Η οργάνωση, ως εργαλείο μπορεί να γίνει στα χέρια κάποιου είτε στοιχείο ομαλής λειτουργίας της Πολιτείας και φυσικά ανάπτυξης πολιτισμού είτε φονικό όπλο ελέγχου και καταστολής σκέψης και συνείδησης. Ο απόλυτος έλεγχος, με όση καλή διάθεση και να οργανώθηκε εξ’ αρχής, αργά ή γρήγορα καταλήγει να γίνει εργαλείο επιβολής ύπουλων πρακτικών. Η λογική ότι το κράτος πρέπει να παρέχει στον πολίτη όσο γίνεται περισσότερα για να διευκολύνει τη ζωή του εμπεριέχει το στοιχείο της υποτέλειας του ίδιου του πολίτη στο κράτος και αυτό ακριβώς είναι το αρνητικό της υπόθεσης.

Καθώς χανόμαστε στις λεπτομέρειες της αναζήτησής μας, περί της αποτελεσματικής οργάνωσης ενός κράτους, αργά αλλά σταθερά χάνουμε το ουσιαστικό νόημα της ύπαρξης μιας κοινωνίας. Η κοινωνία δημιουργήθηκε προσπαθώντας να επιλύσει το πρόβλημα της ατομικής ευημερίας. Ως εκ τούτου, μέσα από τη διευκόλυνση των διαδικασιών παραγωγής, αγοράς και συναναστροφής με τα μέλη μιας κοινωνίας επιτυγχάνεται η ανθρώπινη εξέλιξη. Βασικός πυλώνας για την εξέλιξη αυτή αποτέλεσε η παιδεία, την οποία έσπευσε να θέσει υπό την προστασία του το ίδιο το κράτος, δίνοντας ίσες ευκαιρίες για μάθηση και γνώση σε όλους. Η σωστή παιδεία λοιπόν, αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της οργάνωσης μια κοινωνίας.

Τα προηγμένα κράτη παρέχουν στους πολίτες τους μια όντως οργανωμένη παιδεία, αξιοζήλευτη για το σύνολο των Ελλήνων πολιτών. Μια παιδεία που φροντίζει το νέο, αλλά πλέον και τον ηλικιωμένο που επιθυμεί να διευρύνει τις γνώσεις του, ώστε να έχει εύκολη πρόσβαση σε πηγές γνώσης και πληροφορίας. Είναι όμως ουσιαστική; Η συνολική αίσθηση που εκπέμπει αυτή η οργανωμένη παροχή βοήθειας για πληροφορία είναι ύποπτη στο σύνολό της και αυτό συνάγεται από την προσπάθεια δημιουργίας μιας παγκόσμιας κυβέρνησης που θα προστατεύει (;) τα κράτη από μελλοντικές οικονομικές κρίσεις. Περάσαμε από τις χιλιετηρίδες απεγνωσμένης έρευνας για γνώση σε έναν αιώνα υπερπληροφόρισης. Δηλαδή, από το ένα άκρο στο άλλο. Σίγουρο το χρονικό διάστημα της απίστευτης κινητικότητας της πληροφορίας είναι μικρό σε σχέση πάντα με αυτό που ίσχυε εδώ και χιλιετηρίδες. Το γεγονός από μόνο του πρέπει να μας βάλει σε σκέψεις. Τι εξυπηρετεί αυτή η μεταστροφή; Είναι δείγμα πολιτισμού; Και αν είναι πολιτισμός, τελικά ο άνθρωπος ως οντότητα κέρδισε κάτι από αυτόν; Η απάντηση είναι σχετική, αλλά η γενική τάση είναι πως ο άνθρωπος τελικά μπερδεύτηκε, συγχύστηκε και εν τέλει συσκοτίστηκε. Καλώς ήρθατε και πάλι στον... μεσαίωνα!

Το ένστικτο του απλού πολίτη συλλαμβάνει το προμελετημένο παιχνίδι που έχει στηθεί στις πλάτες του, αλλά είναι τόσο ύπουλο που δεν μπορεί να το ξεδιαλύνει. Η ραθυμία και η αναβλητικότητα αντικατέστησαν την όρεξη για δημιουργία και φυσικά εντάσσεται στο γενικότερο κλίμα μαζικοποίησης. Η επανάσταση είναι πλέον λέξη άγνωστη στο σύνολο της ανθρωπότητας, και περιορίζεται σε φιλολογικές συζητήσεις. Θα μπορούσε να ρωτήσει ο αναγνώστης: «ωραία όλα αυτά, αλλά δεν θα πρέπει να υπάρχει οργάνωση σε ένα κράτος»; Η απάντηση είναι προφανής. Βέβαια η οργάνωση βοηθά στην ανάπτυξη της κοινωνίας και στην ευημερία. Όμως, όταν αυτή δίνει έμφαση στο περιτύλιγμα και όχι στην ουσία του ανθρώπου (δεν είναι δηλαδή ανθρωποκεντρική) τότε δημιουργεί ανθρώπους ρομπότ. Γνωρίζουν μεν ανά πάσα στιγμή τι θα πράξουν και συνεπώς μειώνεται η λειτουργία της σκέψης, της ανάπτυξης προσωπικότητας και της εφευρετικότητας καθιστώντας τη ζωή μη παραγωγική. Το άλλο άκρο είναι αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα. Η πλήρης ασυδοσία επικρατεί παντού και αυτή είναι που καθημερινώς στηλιτεύεται από τους νοήμονες Έλληνες. Έχει χαθεί το μέτρο!

Τελικά, εμείς εδώ στην Ελλάδα θα πρέπει να χαιρόμαστε για την έλλειψη οργάνωσης του κράτους; Η απάντηση είναι και όχι και ναι. Όχι, γιατί εκτός από τις δυσκολίες που παρατηρούνται σε διεκπεραιώσεις υποθέσεων με το δημόσιο που έχουν κυρίως οικονομική φύση, διαπιστώνονται ελλείψεις σε βασικούς τομείς όπως της υγείας που τα αποτελέσματά τους είναι θλιβερά. Έχουμε ακούσει για περιπτώσεις που λόγω μη οργάνωσης (για έγκαιρες παραγγελίες και εξοπλισμούς νοσοκομείων) συνάνθρωποι μας έχουν χάσει τη ζωή τους. Απέραντη φρίκη. Θα απαντήσω ναι στην περίπτωση που αυτή η ανοργανωσιά, βοηθά στην εφευρετικότητα του Έλληνα, στο βαθμό τουλάχιστο, που η ύπουλη τακτική της παγκόσμιας τάξης (η οποία σιγά σιγά ξεσκεπάζεται) προσπαθεί να δημιουργήσει στρατιές υποστηρικτών της επιβαλλόμενης παγκόσμιας κυβέρνησης.

Εν κατακλείδι, όπλο ενάντια σε όλα αυτά είναι η παιδεία και με τον όρο αυτό δεν εννοώ την εμφύσηση στο αθώο μυαλό των ανήλικων παιδιών την περιβαλλοντική συνείδηση, κώδικα οδικής συμπεριφοράς και ούτω καθ’ εξής. Βασικότατο στοιχείο της σωστής παιδείας είναι η ενθάρρυνση ανάπτυξης προσωπικοτήτων που θα προσφέρουν καινοτόμες ιδέες και πρακτικές για το καλό του ανθρώπου. Με λίγα λόγια, ομιλώ για την εξ’ εξατομικευμένη ανθρωποκεντρική παιδεία. Το γνωρίζω ότι είναι δύσκολη η εφαρμογή της, αλλά έχει δοκιμαστεί με τεράστια επιτυχία στην αρχαία ελληνική κοινωνία, καθώς κατάφερε να δημιουργήσει φωτοδότες του ανθρωπίνου γένους.



Ορφεύς

Στην πρέσσα της μαύρης προπαγάνδας της συκοφαντίας και του «κοινωνικού αυτοματισμού» το δικαίωμα της απεργίας
By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments

Γράφει ο Παύλος Αλεξίου





Yπάρχει τελικά απεργία που να είναι νόμιμη; Xρειάζεται το δικαίωμα της απεργίας ή μήπως πρέπει να καταργηθεί και να «απεργούμε» όπως οι Γιαπωνέζοι, δένοντας ένα μαντήλι στο κεφάλι;

Eκεί θέλουν να μας οδηγήσουν σε συγχορδία, κυβέρνηση-NΔ-ΛAOΣ-αστικό κράτος-δικαιοσύνη-καπιταλιστές-MME, που επιχειρούν να τσακίσουν κάθε φωνή αντίστασης και να ποινικοποιήσουν κάθε μορφής συνδικαλιστικής δράσης.

H κυβέρνηση Παπανδρέου κατ' εντολή της τρόϊκας, που ζητάει τώρα μετά από όλα τα προηγούμενα αντιλαϊκά μέτρα, πλήρη απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων, για να πέσουν δήθεν οι τιμές, προχώρησε τελικά σε πολιτική επιστράτευση των οδηγών φορτηγών Δ.X. που απεργούσαν ενάντια στην απαξίωση των περιουσιών τους και στην παράδοση του μεταφορικού έργου σε μεγάλες καπιταλιστικές μεταφορικές επιχειρήσεις. Όπου βέβαια έγινε «απελευθέρωση» συνέβη το αντίθετο, οι τιμές ανέβηκαν.

«Nα μην τινάξουμε στον αέρα τον τουρισμό και την ελληνική οικονομία, αυτό το δύσκολο, το κρίσιμο καλοκαίρι», τόνισε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της NΔ, Π. Παναγιωτόπουλος. «Eμείς ως NΔ έχουμε τοποθετηθεί υπέρ του ανοίγματος των αγορών που πρέπει να απελευθερωθούν, όπως είναι οι μεταφορές και η ενέργεια και διαφόρων κλειστών επαγγελμάτων», δήλωσε ο τομεάρχης Aνάπτυξης της NΔ, K. Xατζηδάκης, ενώ η Pηγίλλης τάσσεται σταθερά κατά των απεργιών και κατηγορεί την κυβέρνηση για την «άσχημη διεθνή εικόνα» της χώρας.

Aλλεπάλληλες είναι οι αποφάσεις των δικαστηρίων που βγάζουν «παράνομη και καταχρηστική» την κάθε απεργία. Συχνό είναι το χτύπημα κάθε απεργιακής κινητοποίησης ή διαδήλωσης, από τις δυνάμεις καταστολής. Πρωτοδικείο της Aθήνας με τα επιχειρήματα της εργοδοσίας, απέρριψε την αγωγή εργαζομένων για ακύρωση της απόλυσής του λόγω της συνδικαλιστικής του δράσης από την πολυεθνική «TZAMΠO». Aπειλές, αγωγές και μηνύσεις των εργοδοτών, των εφοπλιστών, εκπροσώπων των Eπιμελητηρίων τύπου Mίχαλου, για διαφυγόντα κέρδη από την κάθε απεργία.

Aπό κοντά ο επικεφαλής των Eυρωπαίων ελεγκτών της τρόικας Σερβάς Nτερόουζ, σε συνέντευξή του στην «Kαθημερινή», αναφέρει: «Στον τουρισμό υπάρχουν πολλές δυνατότητες, αλλά θα πρέπει να μειωθούν οι τιμές, να γίνουν επενδύσεις, να βελτιωθούν η υποδομή και η ποιότητα των υπηρεσιών και να πάψουν οι κοινωνικές αναταραχές»(!).

Kάθε βράδυ οι καλοπληρωμένοι παρατρεχάμενοι της εξουσίας στα δελτία ειδήσεων και στις εφημερίδες (Kαψήδες, Πρετεντέρηδες, κλπ.) με εμετικό τρόπο, χύνουν δηλητήριο σε βάρος της κάθε απεργίας που χτυπάει δήθεν τα δικαιώματα των πολιτών, πλήττει την Eθνική Oικονομία (διάβαζε την κερδοφορία του κεφαλαίου) και εμποδίζει την «σωτηρία της πατρίδας».

Όταν βρίσκονται στο δρόμο οι αγρότες και κλείνουν τους δρόμους με τα τρακτέρ τους, η μαύρη προπαγάνδα εξεγείρεται με εμπρηστικούς τίτλους όπως: «έκοψαν την Eλλάδα στα δύο», «χτυπιέται το εμπόριο» κ.λπ. Δεν βγάζουν μιλιά όμως, όταν τα Tέμπη μένουν κλειστά επί μήνες, παραπάνω απ' όσο αρχικά δηλώνουν, από παραλείψεις του ίδιου του κράτους και της κατασκευαστικής εταιρείας που κάνει το δρόμο. Mιλάνε για παρεμπόδιση του μεταφορικού έργου των φορτηγών από τα μπλόκα των αγροτών. Tο άσχημο βέβαια είναι ότι και οι οδηγοί, με πιεστικό τρόπο ζητούν από τους αγρότες να ανοίξουν τους δρόμους. Tώρα που απεργούν οι οδηγοί φορτηγών τα παπαγαλάκια της εξουσίας μιλάνε για καταστροφή των αγροτών από την αδυναμία μεταφοράς και διάθεσης των αγροτικών προϊόντων στην αγορά!!!

Aπεργούν οι ναυτεργάτες, «πλήττεται ο τουρισμός», «σε απομόνωση τα νησιά», «δυσκολεύονται οι διακοπές του λαού»ς. Δεν λένε όμως ποιός μπορεί να κάνει πλέον διοακοπές, μετά το άγριο τσεκούρωμα μισθών και συντάξεων; Όταν οι εφοπλιστές, με τις πλάτες του κράτους, κόβουν δρομολόγια προς τα νησιά, αυξάνουν τα ναύλα, θαλασσοπνίγουν τον κόσμο και «τη βγάζουν καθαρή», τότε ξεχνιέται η αποκοπή των νησιών και «ούτε γάτα ούτε ζημιά».

«Xάος στα αεροδρόμια», όταν απεργούν οι εργαζόμενοι σε αυτά, «ταλαιπωρούνται οι επιβάτες» σε αεροδρόμια και λιμάνια και δώστου εικόνες διαμαρτυρόμενων επιβατών, που όταν απεργούν βέβαια οι ίδιοι για τα δικά τους αιτήματα και ζητάνε την αλληλεγγύη του κόσμου, συναντάνε την ίδια άθλια προπαγάνδα των MME για τα προβλήματα που δημιουργούν στην κοινωνία.

Aπεργούν οι αρχαιολόγοι, οι απλήρωτοι για μήνες συμβασιούχοι του Yπουργείου Πολιτισμού: «Kλειστή η Aκρόπολη», «γίνεται ρεζίλι η χώρα διεθνώς», πάλι «πλήττεται ο τουρισμός». Mα οι εργαζόμενοι αυτοί, δικαιωμένοι ακόμη και από τα αστικά δικαστήρια, δεν πρέπει να πληρωθούν, πώς θα ζήσουν, τί άλλο έχουν να κάνουν πάνω στην απόγνωσή τους; «Δεν υπάρχουν λεφτά, ο προϋπολογισμός του Yπ. Πολιτισμού μειώθηκε κι άλλο, διάγουμε περίοδο λιτότητας, πρέπει να μειώσουμε τα ελλείμματα», η απάντηση.
Aπεργούν οι εκπαιδευτικοί: «Kλειστά τα σχολεία», «δεν μπορούν να γίνουν οι εξετάσεις», «πλήττονται τα παιδιά των φτωχών οικογενειών» κ.λπ. Όταν βέβαια λείπουν καθηγητές ή βιβλία στην αρχή κάθε χρονιάς, όταν το ίδιο το Yπουργείο κλείνει τα σχολεία για εβδομάδες, για να πουληθεί το άχρηστο εμβόλιο για τον ιό της κάθε γρίπης, (χρυσοφόρο όμως για τις φαρμακευτικές εταιρείες), όταν φουντώνει η παραπαιδεία ή όταν πετιούνται στον Kαιάδα των ταξικών φραγμών χιλιάδες παιδιά των λαϊκών τάξεων, τότε «άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε».

Aπεργούν οι γιατροί για τις απλήρωτες εφημερίες: «Aπειλείται η υγεία του λαού», που έχει ιδιωτικοποιηθεί πλήρως και έχει γίνει πανάκριβη για το λαό.
Σε κάθε κινητοποίηση οι μηχανισμοί του αστικού κράτους, εμφανίζουν την απεργία ως αντικοινωνική, βάζουν απέναντι στους απεργούς το υποτιθέμενο συμφέρον άλλων εργαζομένων, ενεργοποιούν τον περίφημο «κοινωνικό αυτοματισμό» και αντιπαραθέτουν τον ένα κλάδο εργαζομένων απέναντι στον άλλο. Στην ουσία δεν θέλουν καμιά απεργία. Oι απεργοί ποτέ δεν έχουν δίκιο στις διεκδικήσεις τους. Όταν όλοι αυτοί μιλάνε για τα «δικαιώματα των πολιτών», για «Eθνική Oικονομία», για την «σωτηρία της πατρίδας», ενδιαφέρονται για τα κέρδη του κεφαλαίου και όχι για να έχουν δουλειά, καλούς μισθούς, ασφάλιση κλπ. οι εργαζόμενοι.

Όλοι αυτοί οι καλοπληρωμένοι χαρτογιακάδες θέλουν να κουρελιαστούν ακόμη και αυτά τα ελάχιστα δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες μπροστά στην υπεράσπιση των απαιτήσεων των εργοδοτών. Tο συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα της απεργίας, μοναδικό όπλο του εργαζόμενου, πρέπει να περιοριστεί κι άλλο μέχρι την πλήρη εξαφάνισή του.

Mε ποιόν άλλο τρόπο θα υπερασπιστεί τα δικαιώματά του ο κάθε εργαζόμενος από τον αυταρχισμό, την αυθαιρεσία της εργοδοσίας και του αστικού κράτους;

Mα και βέβαια έχει η απεργία επιπτώσεις στο κοινωνικό σύνολο, όχι βέβαια πως αυτό θέλουν οι εργαζόμενοι, μα δεν υπάρχει άλλος δρόμος γι' αυτούς, έχοντας εξαντλήσει τα όρια ενός «διαλόγου κουφών» και της υπομονής τους στις ψεύτικες υποσχέσεις. Πάσχουν όλοι αυτοί από αντικοινωνικά σύνδρομα; Ποια ανάγκη τους βγάζει στο δρόμο; Πρώτα-πρώτα η απεργία έχει επιπτώσεις στους ίδιους τους απεργούς, που χάνουν μεροκάματα και μισθούς. Aν όμως δεν έχει επιπτώσεις και στο κοινωνικό σύνολο πώς θα αναγκαστεί κυβέρνηση και εργοδοσία να υποχωρήσουν και να ικανοποιήσουν κάποια αιτήματά τους; Σε τελευταία ανάλυση τι άλλο μπορεί να ισχύει για τον εργαζόμενο, μπροστά σε όλη αυτή την επίθεση, παρά το παλιό χιλιακουσμένο σύνθημα «Nόμος είναι το δίκιο του εργάτη».

Tο άσχημο βέβαια είναι ότι μέσα από την άθλια προπαγάνδα, μέσα από τον έλεγχο των συνδικάτων από τη συμβιβασμένη γραφειοκρατία και το ρεφορμισμό, μέσα από την προβολή της ατομικότητας και του συντεχνιασμού, μέσα από την υποχώρηση των αξιών και των αρχών της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης, που έχει να κάνει βεβαίως και με την υποχώρηση του αριστερού κινήματος, οι μάζες «άγονται και φέρονται» και είναι συχνό το φαινόμενο, όχι μόνον να μην εκφράζεται η αλληλεγγύη και να γενικεύεται ο κοινός αγώνας, γιατί περί αυτού πρόκειται, αλλά ο ένας κλάδος εργαζομένων να τίθεται απέναντι στο άλλο και οι εργαζόμενοι να διαμαρτύρονται, όταν απεργούν άλλοι και το αντίστροφο.

H προσπάθεια λοιπόν του ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος, των δυνάμεων της πραγματικής αριστεράς, για να ανατραπεί το νοσηρό αυτό κλίμα στην κοινωνία και η μαύρη προπαγάνδα, είναι πολύ δύσκολη και θα περάσει μέσα από τον παρατεταμένο αγώνα για την ανατροπή του δυσμενούς συσχετισμού δυνάμεων μεταξύ των δυνάμεων της εργασίας και των κυρίαρχων δυνάμεων του κεφαλαίου και των μηχανισμών του.






Εφημερίδα ΛΑΪΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ
Chaimtrails - Χημικές Ουρές
By STEVENIKO | Τρίτη 3 Αυγούστου 2010 | Posted in | With 0 comments

....ρίχνεις το δηλητήριο στη θάλασσα", έλεγε ο εξαιρετικός Jordan Maxwell, αναφερόμενος στους αεροψεκασμούς με χημικά όλων των μεγάλων πόλεων του δυτικού κόσμου (των περίφημων Chemtrails).


Το άκρως απόρρητο πρόγραμμα που συνεχίζεται επί δεκαετίες, έχει συνδεθεί με ξεσπάσματα ασθενειών, έλεγχο του καιρού, ακόμα και την αντιμετώπιση του φαινομένου του θερμοκηπίου, χωρίς ωστόσο να έχει δοθεί ακόμα κάποια επίσημη απάντηση. Να σημειώσουμε ότι στην ελληνική Βουλή έχει γίνει ακόμα και επερώτηση για τα συγκεκριμένα "ψεκαστικά αεροσκάφη", η οποία ωστόσο – απ'όσο τουλάχιστον γνωρίζουμε – έμεινε αναπάντητη.

Έχει ενδιαφέρον, ωστόσο, ότι ακόμα υπάρχουν αρκετοί, ακόμα και "ειδικοί" που επιμένουν ότι τίποτε "ύποπτο" δεν συμβαίνει και πρόκειται για κοινά ίχνη που αφήνουν συνηθισμένα επιβατηγά αεροσκάφη. Όπως θα δούμε από τις φωτογραφίες που θα παραθέσουμε στη συνέχεια, πρόκειται όντως για επιβατηγά αεροσκάφη, στα οποία όμως έχουν αφαιρεθεί τα καθίσματα , ώστε να δημιουργηθεί χώρος για τα βαρέλια με το τοξικό υλικό και τα περίπλοκα μηχανήματα χειρισμού των ψεκασμών...

Στις ακόλουθες φωτογραφίες φαίνονται οι "ψεκαστήρες" που έχουν προσαρμοστεί στο εξωτερικό του αεροπλάνου:








και μια φωτογραφία από το εσωτερικό ενός τέτοιου αεροσκάφους:




Όπως ο καθένας μπορεί να διαπιστώσει από την παρακάτω φωτογραφία, η διαφορά ανάμεσα στα ίχνη που αφηνουν τα συνηθισμένα επιβατηγά αεροσκάφη (contrail - μικρές γραμμές) και τα ψεκαστικά (chemtrail - μεγάλες γραμμές που διασπείρονται σταδιακά και μετατρέπουν το φυσικό γαλάζιο χρώμα του ουρανού σε ένα αρρωστημένο άσπρο-γκρί), είναι κάτι παραπάνω από ξεκάθαρη:


Πριν από μερικά χρόνια, ένα ιδιωτικό αεροσκάφος στις Η.Π.Α. πέταξε μέσα σε μια χημική ουρά και πήρε δείγματα, από την ανάλυση των οποίων προέκυψε ότι το χημικό "κοκτέηλ" περιλαμβάνει μεγάλες ποσότητες σωματιδίων Αλουμινίου (χρησιμοποιείται για να κάνει πιο αγώγιμη την ατμόσφαιρα σε ηλκτρομαγνητικές επιρροές, ενώ έχει κατηγορηθεί ότι προκαλεί πλήθος εκφυλιστικών παθήσεων, όπως Αλτσχάιμερ κ.α) και Βαρίου (ελαφρώς ραδιενεργό, χρησιμεύει πιθανότατα για την ανίχνευση της διασποράς των σωματιδίων από δορυφόρους), βακτήρια (για την διασπορά ασθενειών;) καθώς και πλήθος νανοσωματιδίων.


Έχει τεράστιο ενδιαφέρον, επίσης, να αναφέρουμε ότι τα Chemtrails είναι φαινόμενο που συναντάται μόνο στον λεγόμενο δυτικό κόσμο, δεν θα τα δούμε δηλαδή σε χώρες όπως η Κίνα, η Ιαπωνία ή η Ρωσία, οι οποίες δεν βρίσκονται σε τόσο μεγάλο βαθμό υπό τον έλεγχο των νεοταξιτών "αφεντικών".

Μένει μόνο να επιχειρήσουμε να δώσουμε μια απάντηση στο πιο βασικό ερώτημα του όλου ζητήματος, στο γιατί δηλαδή να μπαίνουν σε μια τέτοια διαδικασία αυτοί που αυτοπροσδιορίζονται ως ιδιοκτήτες του κόσμου. Οι επικρατέστρερες απαντήσεις στο παραπάνω ερώτημα είναι οι ακόλουθες τέσσερις (με πιο πιθανό φυσικά το ενδεχόμενο να ισχύουν ταυτόχρονα):

α) πρόκειται για μια προσπάθεια τροποποίησης του καιρού και ελέγχουτου κλίματος

β) οι χημικές ουσίες που ψεκάζονται έχουν ως στόχο απευθείας το νευρικό σύστημα των ανθρώπων, δημιουργώντας δουλικούς υπηκόους που δεν θα φέρουν την παραμικρή αντίσταση στα σχέδια των ισχυρών

γ) πρόκειται για μια ήπια εφαρμογή του σχεδίου των ισχυρών για αποπληθυσμό, μείωση δηλαδή του παγκόσμιου πληθυσμού σε επίπεδα τέτοια, ώστε να είναι υπό τον πλήρη τους έλεγχο. Τα βακτήρια που περιλαμβάνονται στο χημικό κοκταίηλ με το οποίο μας ψεκάζουν, ενδέχεται να ευθύνονται για έναν μεγάλο αριθμό παθήσεων (όχι μόνο αναπνευστικών), μειώνοντας γενικότερα τον μέσο όρο ζωής των ανθρώπων, ενώ ταυτόχρονα τα μεγαλοαφεντικά του πλανήτη, που ως γνωστόν ελέγχουν το ιατροφαρμακευτικό κατεστημένο, βλέπουν τα ταμεία τους να γεμίζουν

δ) τα σωματίδια μετάλλων που ψεκάζονται στην ιονόσφαιρα την κάνουν πιο αγώγιμη, με αποτέλεσμα να διευκολύνεται η χρήση και να πολλαπλασιάζεται η απόδοση μυστικών τεχνολογιών όπως το περίφημο H.A.A.R.P., που μεταφέρουν ενέργεια μέσω της ιονόσφαιρα του πλανήτη μας και έχουν κατηγορηθρί ότι χρησιμοποιούνται για ένα πλήθος εφαρμογών (από έλεγχο του καιρού, έως πρόκληση κάθε είδους "φυσικών" καταστροφών και έλεγχο των συνειδήσεων των ανθρώπων).

Δείτε το συγκλονιστικό βίντεο






http://redskywarning.blogspot.com/
Η μετάλλαξη του Έλληνα και η ηθική-οικονομική μας χρεωκοπία
By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments


Υπήρξε μια εποχή που σε κάθε γωνιά της Θεσσαλονίκης, της Αθήνας και πολλών άλλων πόλεων υπήρχε κι από μια βιοτεχνία που απασχολούσε ένα μελίσσι κοπροραπτούδων και εργατουπαλλήλων. Υπήρξε μια εποχή που τα καλοκαίρια όλοι μαζί οι αγρότες με τις οικογένειές τους μάζευαν διαδοχικά τις σοδιές όλου του χωριού. Υπήρξε μια εποχή που πολλοί νέοι, φοιτητές και μαθητές, δούλευαν τα καλοκαίρια για «να μαζέψουν χρήματα» για το χειμωνιάτικο χαρτζηλίκι τους ή για να αγοράσουν κάτι που ήθελαν.


Από τότε δεν καταργήθηκαν ούτε η καθαριότητα, ούτε το βάψιμο, ούτε η πορνεία, ούτε τα ροδάκινα, ούτε οι βιοτεχνίες. Απλά οι βιοτεχνίες και η παραγωγή πήγαν σε άλλες χώρες, ενώ τις περισσότερες από τις «ταπεινές» δουλειές στην Ελλάδα τις κάνουν αλλοδαποί. Στην Ελλάδα του Ευρώ, των Ολυμπιακών Αγώνων και της γέφυρας Ρίου-Αντιρρίου, τη χειρωνακτική ή/και «ντροπιαστική» εργασία δεν την επιτελούσαν πιά Έλληνες.


Το ίδιο συνέβη παλιότερα σε όλες σχεδόν τις χώρες του ανεπτυγμένου κόσμου. Οι Έλληνες και Τούρκοι εργάτες έχτισαν το ...«γερμανικό θαύμα», Ινδοί, Πακιστανοί και Κύπριοι έκαναν την Βρετανία «Μεγάλη», Μαροκινοί, Ισπανοί και Πορτογάλοι γνώρισαν βαθιά στο πετσί τους την Ελευθερία, τη Δικαιοσύνη και -κυρίως- την Ισότητα των Γάλλων. Υπήρχε όμως μια τεράστια διαφορά: οι χώρες αυτές, για διάφορους λόγους, που δεν θα μπορούσα να αναπτύξω εδώ, ήταν ήδη και επρόκειτο να μείνουν «ΠΛΟύΣΙΕΣ» και ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΕΣ. Κι έτσι οι τέως Γερμανοί, Βρεττανοί, Γάλλοι προλετάριοι έγιναν σιγά σιγά πάροχοι υπηρεσιών, μάνατζερ, επιστήμονες, τεχνοκράτες, καλλιτέχνες.


Στη χώρα μας συνέβη κάτι πολύ διαφορετικό: η γενιά που κανονικά θα μάζευε τις φράουλες στη Μανωλάδα και τα ροδάκινα στη Βέροια, που θα καθάριζε, που θα φρόντιζε μωρά και ηλικιωμένους, που θα έχτιζε, που θα έβαφε, που, που, που, μεταλλάχτηκε σε λίγα χρόνια σε αεριτζήδες, σε χαραμοφάηδες, σε εισοδηματίες – και κατόπιν σε κατεστραμμένους - του Χρηματιστηρίου, σε μανούλες της αρπαχτής και της διαπλοκής, σε υπεράριθμους δημόσιους υπάλληλους, σε φραπεδόβιους και γονεοσυντήρητους πτυχιούχους «κολλεγίων» του κώλου, σε «επιχειρηματίες» μη παραγωγικών επιχειρήσεων, της αρπαχτής, της Νύχτας και του αέρα, με «κεφάλαιο» τις οικονομίες του μπαμπά και το χωραφάκι του παππού, σε ξέκωλες γουαναμπή μοντέλες και τραγουδιάρες, σε γκομενοσυντήρητες ημί-πόρνες, σε ασφαλιστές της κακιάς ώρας, σε μεσίτες της συμφοράς, σε καταχρεωμένους καλοπερασάκηδες, και τέλος, σ’ ένα μικρό ποσοστό, σε απελπισμένους ανειδίκευτους (ήμι)άνεργους, υποχρεωμένους να συναγωνιστούν ανασφάλιστους και ελεεινά αμειβόμενους ξένους ΔΟΥΛΟΥΣ.


Έτσι φτάσαμε σιγά σιγά στην ΗΘΙΚΗ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΧΡΕΩΚΟΠΙΑ…. Όταν όμως πουληθεί και το τελευταίο χωραφάκι του παππού, όταν πεθάνει και ο τελευταίος σπόνσορας της απραξίας- συνταξιούχος γονέας ή παππούς, τότε, η ΧΡΕΩΚΟΠΙΑ θα μεταβληθεί σε ΤΡΑΓΩΔΙΑ. Οικονομική και ηθική.


Χωράει πάρα πολλή κουβέντα για το πώς φτάσαμε ως εδώ, και κυρίως για το τι πρέπει να γίνει τώρα. Νομίζω όμως πως ένα πρώτο βήμα είναι η παραδοχή αυτών των δυσάρεστων και σκληρών αληθειών που παρέθεσα.


Κι αν κάπου κάνω λάθος, πείτε μου...




http://mavrosgatos.blogspot.com/
«Το καρτέλ Ελλάς – που ξοδεύονται τα χρήματά μας»
By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments


Πληθώρα σήμερα τα δημοσιεύματα για την Ελλάδα. Δριμεία κριτική, αλλά και ευχαριστίες για την ελληνική κρίση.





«Το καρτέλ Ελλάς – που ξοδεύονται τα χρήματά μας», είναι ο τίτλος ολοσέλιδου ρεπορτάζ της Süddeutsche Zeitung που αναφέρεται διεξοδικά στα σοβαρά προβλήματα εξυγίανσης του συστήματος υγείας στην Ελλάδα.

Η αρθρογράφος Κριστιάνε Σλέτζερ παραθέτει τα πορίσματα του πρώην επιθεωρητή Υγείας Παντελή Καββαδά για τα νοσοκομεία: «Ο κ. Καββαδάς διαπίστωσε κατά τη διάρκεια της θητείας του ως ελεγκτής του Σώματος των Επιθεωρητών Υγείας ότι οι τιμές για ιατρικά προϊόντα και υλικά, όπως π.χ. φίλτρα για αιμοκάθαρση ή στεντ για την καρδιά, ήταν υψηλότερες στην Ελλάδα από τις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ. Τα νοσοκομεία στην Ελλάδα απορροφούν τεράστια κονδύλια από τον κρατικό προϋπολογισμό. Τα χρέη των νοσοκομείων και των κλινικών συσσωρεύτηκαν σε τέτοιο βαθμό, ώστε η Αθήνα το απέκρυψε από την ΕΕ. Όταν αποκαλύφθηκε, εκτινάχθηκαν τα χρέη στα ύψη και τελικά οδηγήθηκε η Ελλάδα στη σημερινή κρίση.»

«Γι’ αυτό και στο λαβυρινθώδες σύστημα υγείας της Ελλάδας οι επιθεωρητές της ΕΕ βλέπουν ένα μεγάλο ρίσκο για το ξεπέρασμα της κρίσης. Και μόνον από το γεγονός ότι ουδείς γνωρίζει πόσες υπερτιμημένες αποδείξεις εκδόθηκαν από τα νοσοκομεία και τις κλινικές από το 2006 μέχρι σήμερα. Είναι 6 ή 7 δισεκατομμύρια ευρώ ή μήπως περισσότερα; Η εξυγίανση των νοσοκομείων και των κλινικών παίζει καθοριστικό ρόλο για τη συνολική εξυγίανση της χώρας και το ξεπέρασμα της κρίσης.»



Οι συντηρητικοί ασκούσαν κριτική ως αντιπολίτευση, αλλά έκαναν τα ίδια ως κυβέρνηση



Bildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: Η αρθρογράφος παρουσιάζει αναλυτικά όλο το κύκλωμα γιατρών-εταιρειών και φαρμακείων, όπου στα νοσοκομεία, όπως λέει, «τα φαρμακεία είχαν καταντήσει κέντρα πληροφοριών για τους εκπροσώπους της φαρμακοβιομηχανίας», και καταλήγει:

«Το κράτος ψήφισε ειδικό νόμο το 2001, όταν κυβερνούσε το ΠΑΣΟΚ, ο οποίος δεν υποχρέωνε τα νοσοκομεία να κάνουν δημόσιους διαγωνισμούς για την αγορά υλικών και ιατρικών μηχανημάτων. Βασική προϋπόθεση ήταν όμως ότι τα προϊόντα που προμηθεύονται δεν είναι ποιοτικά συγκρίσιμα με άλλα που κυκλοφορούν στην αγορά ή ότι τα άλλα προϊόντα δεν ανταποκρίνονται στις ειδικές ανάγκες του ασθενούς. Τις λεπτομέρειες καθόριζαν πάντα υπουργικά διατάγματα.

Η συντηρητική παράταξη ασκούσε κριτική όσο ήταν αντιπολίτευση σε αυτή την πρακτική, αλλά όταν ήρθε στην εξουσία συνέχισε την ίδια τακτική. Δεν έγινε τίποτε ούτε όταν το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο προειδοποίησε την Ελλάδα το 2007 ότι είναι παράνομο να μην προκηρύσσει δημόσιους διαγωνισμούς. Το 2009 τελικά καταργήθηκε ο περίφημος νόμος του 2001 μετά από νέα προειδοποίηση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου. Οι πρώτοι δημόσιοι διαγωνισμοί θα γίνουν τον ερχόμενο Σεπτέμβριο.»



Η Γερμανία ο κερδισμένος της κρίσης στον ευρωπαϊκό Νότο



Bildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: «Ευχαριστούμε Ελλάδα», είναι ο τίτλος πρωτοσέλιδης δημοσίευσης στην οικονομική εφημερίδα Handelsblatt: «Τι φόβοι ξέσπασαν πριν από μερικούς μήνες, όταν έγινε γνωστή η ελληνική κρίση, με τι δραματικά χρώματα περιγράφηκε η πτώση του ευρώ. Οι λαϊκές εφημερίδες έγραψαν ότι καλούνται οι Γερμανοί να πληρώσουν τα σπασμένα, επειδή οι Έλληνες ξόδεψαν ασυλλόγιστα. Ήταν φοβερά δύσκολο να πείσεις τους Γερμανούς πολίτες για την αναγκαιότητα της οικονομικής στήριξης προς την Ελλάδα.

Δύο μήνες μετά το πακέτο στήριξης διαπιστώνουμε όμως κάτι άλλο: ειδικά οι Γερμανοί είναι οι μεγάλοι κερδισμένοι από την ευρωκρίση.

Η Γερμανία μετά την ελληνική κρίση έγινε η χώρα, με την οποία έπρεπε πια οι Ευρωπαίοι εταίροι να συγκρίνονται οικονομικά, έγινε το μέτρο για όλους.

Όπως ακριβώς την παλιά καλή εποχή με το γερμανικό μάρκο.

Πριν από την κρίση ίσχυε στις χρηματοπιστωτικές αγορές ο κανόνας ‘ένα νόμισμα-ενιαία επιτόκια’. Τώρα οι αγορές προσανατολίζονται με γνώμονα τη Γερμανία, την οικονομικά ισχυρότερη χώρα της Ευρώπης. Όλες οι άλλες χώρες πληρώνουν υψηλότερα επιτόκια δανεισμού, ενώ η Γερμανία πληρώνει χαμηλότερα επιτόκια από ότι πλήρωνε πριν από την κρίση. Έτσι εξοικονόμησε μέχρι τώρα τέσσερα δισεκατομμύρια ευρώ και επιπλέον με κάθε νέα έκδοση γερμανικών κρατικών ομολόγων αυξάνεται και το ποσόν εξοικονόμησης των τόκων. Η Πορτογαλία πληρώνει γύρω στο 3% παραπάνω για τόκους από τη Γερμανία. ‘Αυτή η διαφορά θα παραμείνει. Ενδέχεται μάλιστα να διευρυνθεί’, υποστηρίζει ο Τόμας Γκρύνερ από το ίδρυμα Grüner Fisher Investment. Έτσι η ευρωζώνη διαθέτει ένα καινούργιο θεμέλιο με πλεονεκτήματα για τους Γερμανούς φορολογούμενους.»



Το Aldi υποτίμησε την κρίση και δεν προσαρμόστηκε στις ιδιαιτερότητες της ελληνικής αγοράς



Bildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: «Το Aldi δεν άντεξε την ελληνική αγορά», γράφει σε ανάλυσή της η γερμανική έκδοση των Financial Times: «Ως σημαντική αιτία για την ήδη ληφθείσα απόφαση της αποχώρησης του Aldi από την ελληνική αγορά ισχύει η οικονομική κρίση, αλλά και δύο άλλοι παράγοντες. Πρώτον δεν φαίνεται να έλαβε σοβαρά υπ’ όψιν του την παρουσία του Lidl από το 1999 και δεύτερον δεν αξιολόγησε σωστά τις ιδιομορφίες της ελληνικής αγοράς. Η Ελλάδα είναι η δεύτερη χώρα στην Ευρώπη μετά τη Δανία με τόσες πολλές αλυσίδες τροφίμων. Σε 10.000 κατοίκους αναλογούν 600τμ. καταστημάτων τροφίμων. Έτσι αναγκάστηκε να αποχωρήσει, διότι ο ρόλος του δεύτερου ή τρίτου στο παιχνίδι δεν συμφέρει πια μια αλυσίδα σαν το Aldi. Και όπως υποστηρίζουν οι γνώστες της ελληνικής αγοράς, στον τομέα των τροφίμων είναι μια δύσκολη αγορά.»









Η φιλοσοφία του ραγιά
By STEVENIKO | Δευτέρα 2 Αυγούστου 2010 | Posted in | With 0 comments


Κάποιοι διατυπώνουν, δήθεν αθώα, τις «ανησυχίες» τους για την έκρυθμη κατάσταση. Διατυπώνουν, λοιπόν, δήθεν αφελώς, αλλά δολίως, τα «ερωτήματά» τους, σχετικά με τις λαϊκές κινητοποιήσεις και με το τι θα γίνει αν εξεγερθεί ο κόσμος, ως εξής:

«Ποιος θα αναλάβει να κυβερνήσει??», «δε σας προβληματίζει το γεγονός ότι σε κρίσεις, σαν αυτή που διερχόμαστε τώρα, αναδεικνύονται διάφοροι “Μεσσίες” που παριστάνουν ότι νοιάζονται για τον λαό..?» και παρόμοια «ερωτήματα» τέτοιου τύπου ραγιαδισμού

Με δύο λόγια μας προτείνουν να καθίσουμε στα αυγά μας!!!Αν και έχουμε πολλές φορές αναλύσει αυτά τα ζητήματα θα αναφερθούμε συνοπτικά στα εξής:

α) Χειρότερη από αυτή την κυβέρνηση του εγχώριου και διεθνούς παρακράτους δεν μπορεί να υπάρξει (τους λόγους τους έχουμε αναλύσει).

Ακόμα και μια κυβέρνηση «έκτακτης ανάγκης» (οικουμενική) δεν θα μπορούσε τόσο βάρβαρα και πωρωμένα να εκτελεί τα «συμβόλαια θανάτου», γιατί θα προκαλούσε, κάτω από τη βοή της οργής, εσωτερικούς σπασμούς στις ποικιλίες της «Συμμαχίας».

Μπορεί να καταλήξουμε, μόλις επιτελέσει το διατεταγμένο έργο του ο νέος Τσολάκογλου, σε οικουμενικά σχήματα για εκτόνωση και για την αναπαλαίωση του σαπισμένου κομματικού τοπίου…

β). «Μεσσίες» τύπου Χίτλερ δεν μπορεί να υπάρξουν γιατί υπάρχει ήδη οι υπέρ-Μεσσίες: Η Νέα Τάξη και τα διεθνή όργανά της. Σε κατοχή βρισκόμαστε, μήπως δεν το έχουμε αντιληφθεί…

γ). Ασφαλώς οι εξεγέρσεις που θα έρθουν και θα πρέπει να αγωνιζόμαστε να έρθουν το γρηγορότερο, δεν θα φέρουν καμιά καταλυτική πολιτική αλλαγή: Πάλι τους ίδιους, με άλλες, ίσως μεταμφιέσεις, θα ανεβάσουν.
Είναι ακόμα δυνατόν να χρησιμοποιηθούν και για ανοικτές και ωμές πράξεις βίας και φίμωσης.

Πάντα με ικριώματα και τρομοκρατικές αγχόνες αντιμετωπίζουν οι δήμιοι τους εξεγερμένους λαούς…

Οι λαοί, όμως, μέσα από αυτές της θηριωδίες των δημίων αφυπνίζονται: Η σκέψη των ανθρώπων αναζωπυρώνεται εκρηκτικά, ατσαλώνεται η θέλησή τους, πυροδοτείται το συναίσθημα και η συνείδησή τους, κατακτούν τις αξίες της συλλογικότητας, οργανώνονται και βγάζουν τους μεγάλους ηγέτες τους…

Η κατάσταση, συνεπώς, της ιδεολογικής και πολιτικής ασφυξίας και αποσύνθεσης δεν θα είναι η ΙΔΙΑ.

ΟΙ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟΙ θα έχουν δραματικά αλλάξει: Όταν οι λαοί αρχίζουν να κινιούνται, να αφυπνίζονται και να σκέφτονται οι ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟΙ ΑΛΛΑΖΟΥΝ προς όφελός τους…
ΕΤΣΙ προχώρησε και έτσι θα προχωρήσει η ΙΣΤΟΡΙΑ και η απελευθέρωση των λαών…
ΧΩΡΙΣ κόστος, χωρίς κόπους και πόνους και χωρίς αιματηρές απώλειες ΤΙΠΟΤΑ δεν κινείται…

Αν υπήρχε ένας πραγματικός λαϊκός φορέας, το «επαναστατικό υποκείμενο», όλα αυτά θα περιοριζόντουσαν στο ελάχιστο.
ΣΗΜΕΡΑ θα πληρώσουμε τα διαμαρτυρικά της προδοσίας των σοσιαλδημοκρατών και των ποικίλων μεταμφιεσμένων «αριστερών»…

Δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά…

ΟΥΤΕ ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΥΠΑΡΧΕΙ…

Ο ΡΑΓΙΑΔΙΣΜΟΣ οδηγεί στον ολοκληρωτικό εφιάλτη και στον αφανισμό των εθνών και των λαών, στην κτηνωδία και στον ξεπεσμό του ανθρώπου στην κατάσταση του τετράποδου…
Αυτή είναι η επιλογή: Να παραμείνουμε άνθρωποι ή να γίνουμε τετράποδα…




resalto
Λογική
By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments

Ο σφακιανός Καπετάν-Σήφακας περιμένει με αγωνία την έλευση του γιου του, του Μανωλιού, από το εξωτερικό όπου σπούδαζε. Τα νέα ήταν καλά. Επιτέλους πήρε το πτυχίο του όπως έγραψε στο τελευταίο του γράμμα και έρχεται στη πατρίδα.

Πολλές ετοιμασίες στο αρχοντικό του Σήφακα για την υποδοχή. Πολλοί μεζέδες, σφαχτά αγρίμια, μυζηθρόπητες, κρασιά, ρακές, τα πάντα για την υποδοχή.
Το Μανωλιό καταφθάνει, όλοι τον αγκαλιάζουν και τον καλοδέχονται,ο λυράρης ξεκινάει να παίζει τη βροντόλυρα, χαμός στο αρχοντικό.

Αργά το απόγευμα ο Σήφακας παίρνει παράμερα το γιο του και κάθονται στη πεζούλα.
-Για πε μου δα Μανωλιό. Ίντα σπούδασες ατά(εκεί) πέρα στη Φράγκιά; Ίντα χαρτί έφερες;
-Λογική σπούδασα πατέρα. Λογική. απάντησε το Μανωλιό.
Ο Σήφακας έσμιξε τα φρύδια του.
-Λογική; Ίντα διάολο είναι τούτο; Εγώ ξέρω να σπουδάζουν για να βγούνε γιατροί, δικηγόροι, καθηγητάδες. Δεν κατέω τι μου λές.
-Πατέρα ασε με να σου εξηγήσω.
-Ανιμένω(περιμένω), απάντησε ο Σήφακας ανυπόμονος.
-Λοιπόν, αρχίζει το Μανωλιό. Είδα ότι έχουμε ένα ωραίο ενυδρείο στο σαλόνι μας. Εσύ το αγόρασες;
-Ναι. Εγώ. Μ’ άρεσε και το πήρα.
-Ωραία. Άρα σου αρέσουν τα ψαράκια. Έτσι δεν είναι;
-Ναι. Μ’ αρέσουν.
-Άρα σου αρέσει η θάλασσα.
-Ναι. Μ’ αρέσει.
–Άρα σου αρέσει να πηγαίνεις για μπάνιο στη παραλία στη Χώρα(Σφακίων).
-Ανέ μ’ αρέσει λέει.! Κάθε μέρα πάω εκεί!
-Άρα…πως να το πώ, σου αρέσουν και τα ξενάκια…με τα μπικινάκια τους που κάνουν μπάνιο εκεί.
Ο Σήφακας χαμήλωσε το κεφάλι κοκκινίζοντας.
-Ε…δα γιε μου…ναι…μ’ αρέσουν, απάντησε ο Σήφακας με ενοχές.
-Άρα…δεν είσαι πούστης πατέρα! Αυτή είναι η Λογική.
Ο Σήφακας άνοιξε διάπλατα τα μάτια του, σηκώθηκε και περπάτησε προβληματισμένος μέχρι το καφενείο του χωριού.
Μπαίνοντας μέσα τον καλοσώρισαν οι συγχωριανοί του.
-Καλώς το καπετάν-Σήφακα. Καλώς τα δέχτηκες!
Ο Σήφακας τους ευχαριστεί, πάει στο τεζιάκι(πάγκος) και βαρύθυμα παραγγέλνει ένα σκέτο καφέ.
Ο καφετζής του τον ετοιμάζει και τον ρωτάει:
-Και για πε μου δα Σήφακα. Ίντα σπουδές ήκαμε το Μανωλιό στας Ευρώπας. Ίντα τέλεψε;
-Λογική απαντάει ο Σήφακας, χωρίς κέφι.
-Μα ίντα μου λές μωρέ σύντεκνε; Καινούργια επιστήμη είναι κι νιά(αυτή); Δεν την έχω ξαναματακούσει!
-Θα σου την εξηγήσω, είπε ο Σήφακας.
-Λέγε λοιπόν.
-Ενυδρείο έχεις στο σπίτι σου, τον ρωτάει ο Σήφακας.
-Όχι.
-Άρα…είσαι πούστης!!!






http://tonoikaipnevmata.wordpress.com/
Από το CREDO του πολιτικώς «κοινωνείν», στο FREDO του πολιτικώς «αδιαφορείν»
By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments

Στα πρόθυρα της επίκαιρης αναμέτρησης αναπόφευκτα ο νους του ενεργού πολίτη ανατρέχει σε εικόνες και ερεθίσματα άλλων εποχών, προσφεύγει σε συγκρίσεις , αναπολεί δυναμικές ατμόσφαιρες, μαζικές κινητοποιήσεις, προσδοκίες, απογοητεύσεις, θριάμβους, όλο αυτό το σκηνικό που σηματοδοτεί το ενδιαφέρον για τα «κοινά» της Πόλης, τον αντίποδα της πολιτικής «ιδιωτείας».

Μα πάνω από όλα, η διαυγής πολιτική σκέψη ανατρέχει στις γενιές εκείνες που είχαν ή αναδείχτηκαν μέσα από το πολιτικό τους credo, το πιστεύω τους για την αναγκαιότητα αλλαγών και μεταρρυθμίσεων, για ανατροπές παλαιών σχημάτων και βραδυκίνητων θεσμών, για την εξυγίανση των κρατικών δομών, για την επαναφορά του ήθους στην πολιτική ζωή.

Ο υπογράφων ανήκει στη γενιά του Πολυτεχνείου. Δεν γνώρισε τη βία του πολέμου, αλλά συχνά το μαρτύριο μιας πνευματικά ανεκμετάλλευτης ειρήνης. Μύρισε τον ανθισμένο Μάη του ‘ 68, αλλά και την υγρασία των χουντικών κελιών. Βίωσε την επανάσταση της νέας γενιάς ενάντια στον καθωσπρεπισμό της ηθικοποιημένης συντηρητικής ευπρέπειας, μέσα από τα γυναικεία καπελάκια των γυναικών τις Κυριακές και τα κοντοκουρεμένα πρόσωπα των φραγκοφορεμένων ανδρεικέλων της «εθνοσωτήριας 21ης» με το πένθιμο μουστακάκι του άνω χείλους.

Αλλά απόκτησε, δημιούργησε, δόμησε ένα πολιτικό CREDO. Είχε όραμα. Έβλεπε την πολιτική με την αξία και την απαξία της. Στράφηκε με πνεύμα αγωνιστικό στον κοινό – ναι, τον κοινό- αγώνα να βγει η Ελλάδα από το τέλμα και τη λάσπη και την κακομοιριά της μοιρολατρίας. Απόκτησε πίστη στην αναγκαιότητα της αλλαγής, μιας αλλαγής που δεν είχε χρώμα αλλά αποτελούσε το κοινόν ζητούμενο. Ήταν μια γενιά πολιτικοποιημένη, δηλ. με ενδιαφέρον για το «κοινωνικό γίγνεσθαι». Και για όσους δεν είχαν credo, είχε φροντίσει ο σοσιαλιστικός άνεμος , άλλοτε ως «αύρα πραεία» , άλλοτε ως θύελλα που σάρωνε τα πάντα, να τους οδηγήσει σε ένα νεοδημιούργητο «πολιτικό καφενείο» , να τους αφυπνίσει, να τους ζωντανέψει. Ήταν κέρδος για τον τόπο μας το καφενείο αυτό, γιατί έγινε χώρος ζύμωσης, διαλογικής αντιπαράθεσης, αφύπνισης συνειδησιακής μετά από το λήθαργο που είχαμε υποστεί. Ήταν ο χώρος της παλιάς «Αγοράς», της άμεσης δημοκρατικής αντιπαράθεσης, ακόμα και με τις αρνητικές του συνέπειες, αυτές του άλογου πάθους, της συκοφαντίας και κατασπίλωσης. Αλλά ήταν ο χώρος, που πρόβαλε ζωντανό το ενδιαφέρον του πολίτη για τα κοινά.

Σε εκείνα τα «πολιτικά καφενεία» ταρακουνήθηκαν τα λιμνασμένα νερά της διανόησης και κοντά στον «μέτριο με ολίγη» και τον ήχο από τα ζάρια που στροβίλιζαν να βρουν από ποια πλευρά θα πέσουν άκουγες πολίτες – μορφωμένους και μη, διανοούμενους και εργάτες, πολίτες κάθε κοινωνικής και μορφωτικής τάξης και τάσης να αναλύουν την πολιτική, να αφουγκράζονται τα κοινωνικά προβλήματα, να αναζητούν λύσεις για την παιδεία, την υγεία, την κοινωνική ασφάλιση, την υγεία. Ήταν γεμάτα με ενεργούς πολίτες, χωλούς καμιά φορά και μονόφθαλμους, αλλά πολίτες.

Και σήμερα; Τα καφενεία έμειναν, αλλά χωρίς ψυχή. Απανεμιά χωρίς ελπίδα κάποιας αύρας. Το «credo» στέρεψε και αντικαταστάθηκε από το «fredo», η αναζήτηση για κοινωνική δικαιοσύνη έγινε τώρα αναζήτηση για το «πού θα πάμε το βράδυ, που θα κάνουμε “clubbing”, πού θα είμαστε “in”, που θα ακούσουμε techno και σε ποιο hardrock cafe θα διασκεδάσουμε την ανία μας, ρουφώντας ….fredo.

Για το σήμερα, χασμουρητό, για το αύριο, αδιαφορία και βαριεστιμάρα.

Και πού και πού , σαν τον παλιό ντελάλη της γειτονιάς να ακούγονται από το δρόμο τα μεγάφωνα «περιθωριακών» , «συνταξιούχων» , «ανέργων ναυπηγεργατών» ή οι εκρήξεις από τα μολότωφ των «εξοργισμένων αναρχικών» που όμως αφήνουν τους θαμώνες του σημερινού καφενείου «Η Ωραία Ελλάς» παντελώς αδιάφορους. Σαν να μη ζουν αυτοί εδώ, σαν να μην αναπνέουν το όζον της ανάπτυξης, την αιθάλη από τα καμένα δάση, την βρωμιά του λαδωμένου κέρδους. Σαν να μη βιώνουν τα προβλήματα να μην τα θεωρούν ουσιαστικά. Γιατί δεν τους «ενδιαφέρουν». Γιατί είναι ξένοι, αλλότριοι ήχοι που ενοχλούν τους «υποψιασμένους» , τους «μοντέρνους Yuppies» , όλους αυτούς τους διαπλεκόμενους στις πελατειακές συντεχνίες της συναλλαγής και του ξεπουλήματος. Γιατί δεν τους αφήνουν να απολαύσουν το νέο σουξέ του «famestory» , τις «Κατινιές» του μεσημεριανού τηλεβιασμού της μέσης ανθρώπινης νόησης, κοντολογίς, δεν τους αφήνουν να χαρούν το …fredo τους.

Από το credo του πολιτικώς «κοινωνείν» στο fredo του απολιτικώς «χασμάσθαι». Και στον αραχτό καναπέ με τα μαξιλαράκια και τον ναργιλέ.

Λες και η παιδεία μας δεν έχει φουντάρει. Λες και το σύστημα υγείας μας δεν είναι ακόμα «φακελωμένο». Λες και οι βραχονησίδες μας δεν εξαφανίζονται στο «γκρίζο» πια Αιγαίο. Λες και το ασφαλιστικό και συνταξιοδοτικό μας λύθηκε και δεν έχει εγκλωβίσει τα 2/3 του ελληνικού λαού στην αβεβαιότητα και το άγχος που φέρνει το αύριο. Λες και το άδειο καλαθάκι της νοικοκυράς που ψαχουλεύει να βρει στο βάθος του πορτοφολιού μερικά ακόμα σεντς για ένα ραδίκι παραπάνω δεν μας αγγίζει.

Αρκεί που τρέχει το «χαρτζιλίκι» του μάνατζερ-πατέρα , της καριερίστας μάνας, έτσι για νάχουμε το fredo και την κραιπάλη στα βαρελοτσιπουράδικα…

Οδηγημένη από ταγούς που φρόντισαν να την αποχαυνώσουν μέσα από τα «Μεδια» και τα «realityshows» αφέθηκε η νέα γενιά απροστάτευτη με μια ζωή γυάλινη, άρα εύθραυστη, πάνω στα τραπέζια των ηδονοβλεψιών λάγνων, που για 100 ευρωπούλια την λοιδορούν στα τηλεοπτικά παράθυρα. Έτσι , ανατέθηκε το «πολιτικώς» σκέπτεσθαι στους «άλλους», στους καπάτσους, στους ασύμμετρους αμετροεπείς, τους επαγγελματίες της πώλησης φρούδων ελπίδων. Και η εξουσία της πατρίδας σε “κηδεμόνες” σχολάζουσας κληρονομίας, σε εκείνους που ξέρουν πριν από μας, για μας, το καλό μας και πολύ περισσότερο, το δικό τους …συμφέρον. Στους δικολάβους της δημοκρατίας, που βόλεψαν την νεολαία σε μια πολυθρόνα με ένα τηλεκοντρόλ στο ένα χέρι και το …fredo στο άλλο, να επαναλαμβάνει την θλιβερή επωδό « και τι με νοιάζει εμένα η πολιτική, αυτή είναι για τους ηλίθιους».

Μόνο που αυτοί οι «ηλίθιοι», μόνο ηλίθιοι δεν είναι. Έκλεψαν το Credo των παιδιών, τους στέρησαν από το όραμα και αντάλλαξαν το «πολιτικό καφενείο» με την «πολιτική κουζίνα» , όπου μάγειροι είναι οι ίδιοι και δοκιμάζουν συνταγές ερήμην μας κατά το δοκούν. Κι έγινε το καφενεδάκι μας από χώρος κοινωνίας πολιτών σε χώρο καθοδήγησης από τους «απ΄ έξω». Μόνο που οι παλιοί ινστρούχτορες άλλαξαν όψη, μεταλλάχθηκαν και έβγαλαν την τραγιάσκα για να φορέσουν Armani.

Και οι νέοι μας έγιναν σύγχρονοι απολίτικοι μικροαστοί που κυκλοφορούν – όπως πριν 40 χρόνια- σαν θλιβεροί παλιάτσοι, «πελάτες» των οργανωμένων κυκλωμάτων που τους πουλάνε, πτυχία, τίτλους σπουδών, θεσούλες στο δημόσιο, που «επενδύουν» στον αρχοντοχωριατισμό τους, την «κουλτούρα του τσιφτετελιού» , τον ωχαδερφισμό τους και την έλλειψη στοιχειώδους πολιτικής και πολιτιστικής κρίσης. Και τους στέλνουν αδιάβαστους….με το fredo στο χέρι.

Καλό βόλι, λοιπόν.




Tertios




http://www.antinews.gr/
Οταν «ευημερούν» οι αριθμοί, ποιος νοιάζεται για τους ανθρώπους;
By STEVENIKO | Κυριακή 1 Αυγούστου 2010 | Posted in | With 0 comments

του Γιώργου Χελάκη






Λίγο ακόμα και θα μας πουν να βγούμε στους δρόμους με τις σημαίες. Να πανηγυρίσουμε γιατί οι ελεγκτές της περίφημης τρόικας θα «μας» δώσουν τη δεύτερη δόση του δανείου τον ερχόμενο Σεπτέμβριο. Εμειναν, λέει, ικανοποιημένοι από τα μέτρα που πήρε η κυβέρνηση για τη μείωση του ελλείμματος.


Οσοι ακόμα δεν το κατάλαβαν ότι είμαστε για τα πανηγύρια, δεν έχουν παρά να στηθούν μπροστά στις τηλεοπτικές οθόνες. Οι μεγαλοκαναλάρχες και οι μεγαλοκατασκευαστές έχουν ξαμολήσει τους υποτακτικούς της γραβατωμένης δημοσιογραφίας για να μας πείσουν ότι τα μέτρα αποδίδουν κι ως εκ τούτου όλοι θα πρέπει να είμαστε ευχαριστημένοι.

Είναι, βέβαια, ορισμένες «λεπτομέρειες» που χαλούν το πανηγύρι, αλλά ποιος νοιάζεται για τους ανθρώπους όταν «ευημερούν» οι αριθμοί;

Τι σημασία έχει αν χιλιάδες άνθρωποι χάνουν κάθε μέρα τη δουλειά τους και σπρώχνονται στο κοινωνικό περιθώριο;

Οταν εκατοντάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις βάζουν καθημερινά λουκέτα;

Οταν χιλιάδες νοικοκυριά αδυνατούν να αντεπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους στις τράπεζες;

Οταν ο τιμάριθμος τρέχει με ποσοστό πάνω από 5%;

Οταν ολόκληρες κοινωνικές και επαγγελματικές ομάδες αδυνατούν να τα βγάλουν πέρα;

Οταν η ανεργία καλπάζει, ειδικά στους νέους, που δεν μπορούν να βρουν δουλειά ή αναγκάζονται να δουλέψουν με φιλοδωρήματα αντί για μισθούς;

Οταν με αντισυνταγματικές νομοθετικές παρεμβάσεις απαγορεύονται οι αυξήσεις;

Για όλα αυτά, λοιπόν, μας καλούν να πανηγυρίσουμε.

Μας λένε ότι θα πάρουμε.....
και την άλλη δόση του δανείου, αλλά δεν λένε κουβέντα για το πότε θα βγει η ελληνική κοινωνία από τα αδιέξοδα.

Μέχρι τότε θα βλέπουμε υπουργούς να κοκορεύονται απέναντι στους Ελληνες εργαζόμενους και να κάθονται φρόνιμα απέναντι στους ελεγκτές της τρόικας.

Μια κυβέρνηση περιορισμένης ευθύνης, εντολοδόχων της Κομισιόν και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

Μια κυβέρνηση ανύποπτων μαθητευόμενων μάγων, που προεκλογικά μας έλεγαν ότι υπάρχουν λεφτά και μετά τις εκλογές μάς είπαν ότι δεν υπάρχει σάλιο.

Μια τέτοια κυβέρνηση την αποτελούν ή ψεύτες ή ανίκανοι ή και τα δύο. Μια χώρα που έχει μπει στον αυτόματο πιλότο της Ευρωπαϊκής Ενωσης, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Μια κυβέρνηση που πέταξε το προεκλογικό πρόγραμμά της στα σκουπίδια και μας «κυβερνάει» με βάση το μνημόνιο που υπέγραψε στις αρχές Μαΐου.

Η κοινωνία πρέπει να γονατίσει για να πάρουν πίσω τα λεφτά τους οι δανειστές και μάλιστα με τοκογλυφικό επιτόκιο 5%.

Εκπομπές επί εκπομπών και αναλύσεις επί αναλύσεων, αλλά καμιά απάντηση στο κρίσιμο ερώτημα: γιατί ως κράτος δανειζόμαστε με 5%, όταν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δανείζει τις ελληνικές τράπεζες με 1%; Ενώ αυτές με τη σειρά τους δανείζουν το Ελληνικό Δημόσιο με 5% και 6%; Να ένα από τα μεγάλα μυστήρια του καπιταλισμού. Μέχρι και ο Μπαράκ Ομπάμα βγήκε και κατηγόρησε την Ευρωπαϊκή Ενωση ότι ενδιαφέρεται για τη μείωση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων και αδιαφορεί για την ανάπτυξη.

Γιατί, λοιπόν, δεν μας λένε οι υποτακτικοί της Ανγκελα Μέρκελ πώς είναι δυνατόν να εξυπηρετήσουμε τον υπέρογκο δανεισμό χωρίς να παράγουμε; Οταν οι επιχειρήσεις κλείνουν και η ανεργία το 2011 υπολογίζεται πως θα ξεπεράσει το 15% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού, πώς θα δημιουργηθούν νέοι πόροι, άρα και δημόσια έσοδα;

Η χώρα έχει μπει στον φαύλο κύκλο της ύφεσης και η κυβέρνηση ενδιαφέρεται μόνο να περικόψει τα έξοδα, κατεδαφίζοντας το κοινωνικό κράτος. Στο εξής όποιος έχει λεφτά θα μπορεί να σπουδάσει, να νοσηλευτεί, να επιβιώσει. Για όλους τους άλλους θα ισχύει η αρχή «ο σώζων εαυτόν σωθήτω».

Μια κοινωνία που ο ένας θα στρέφεται εναντίον του άλλου. Η κοινωνική αλληλεγγύη θα εξαφανιστεί, το δόγμα «ο θάνατος σου, η ζωή μου» θα γίνει καθημερινή πρακτική.

Ο πρωθυπουργός προέτρεψε τους υπουργούς του να πάνε διακοπές, να ξεκουραστούν, γιατί το φθινόπωρο θα έχουν πολλή δουλειά. Μάλλον κάτι ξέρει που το λέει. Γιατί αυτό το φθινόπωρο θα φανεί αν ως κοινωνία θα παραδοθούμε αμαχητί στο μέλλον που μας ετοιμάζουν ή θα αντισταθούμε, διεκδικώντας μια ζωή με αξιοπρέπεια για μας και τα παιδιά μας.





http://citypress-gr.blogspot.com/
Ερήμην
By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments



του Νικόλα Κυριάκου





Though lovers be lost love shall not;
And death shall have no dominion.
Dylan Thomas





«Γράψε κάτι για την αγάπη», μου είπε. «Για μας που βολοδέρνουμε μετά τα 30, χωρίς καμιά σιγουριά, καμιά βεβαιότητα για να κρατηθούμε απ’ αυτήν. Για μας που βλέπουμε τους φίλους να χάνονται στην ευκολία του γάμου, αλλά την ίδια ώρα μας τυραννά η διαρκής απουσία ενός άλλου ανθρώπου.

Ενός έρωτα που λείπει τις Κυριακές και τις πρωτοχρονιές κι απουσιάζει τα βράδια, όταν στέκεσαι μισομεθυσμένος 4 η ώρα τα ξημερώματα σε ένα μπαρ της συμφοράς, τριγυρισμένος από φάτσες που σου φαίνονται γελοίες και όλα σου μοιάζουν θλιβερά, βουτηγμένα σε μια αβυσσαλέα θλίψη.

Ποιος θα μιλήσει για μας, που φοράμε χαμόγελα στις γιορτές αλλά επιστρέφουμε μόνοι στο σπίτι, δεδομένοι για τους άλλους στις δύσκολες ώρες, στα διαδικαστικά, στα ζόρικα. Μα που όταν χρειαστούμε εκείνη τη μικρή στιγμή, την ώρα που λυγίζουμε και πάμε να κρατηθούμε, εξαργυρώνουμε σιωπή και αναβολές κι αναπάντητες κλήσεις.

Γράψε για κάποιους σαν εμάς, για το φόβο που κουβαλούν μέσα τους, που στέκεται παράταιρος και παράλογος μέσα στο υπόλοιπο κομμάτι της ψυχής τους, που η πρόσκαιρη ατολμία τους μεγεθύνεται πάνω από τα χρόνια του έρωτα που έζησαν.

Για τα βιβλία μας, όσα απομένουν να διαβαστούν και να κοπούν οι άκοπες σελίδες τους κι όσα ταξίδια δεν κάναμε μαζί, εκείνους τους ορίζοντες που είχαμε σχεδιάσει το βροχερό βράδυ του Μάρτη του 2003 κι ύστερα όλα χάθηκαν, ανόητα και ανεξήγητα, αυτά να βάλεις μέσα στις λέξεις σου. Και μην ξεχάσεις, να πεις για τον καφέ. Ναι, αυτό οπωσδήποτε πρέπει να το πεις, για τον καφέ το πρωί, δυνατό, ακτύπητο με πολύ γάλα. Για εκείνη τη γεύση που κάθε μέρα αδυνατώ να ανακαλέσω, μα που θυμάμαι τόσο έντονα.

Άσε έξω τον πόνο και την απόγνωση, όχι για να παραπλανήσεις, αλλά γιατί αυτά είναι γνωστά και τα μάθαμε σκληρά κι επειδή αύριο είναι Δευτέρα πρωί κι εγώ νομίζω ότι δεν μπορώ πια, ότι δεν αντέχω άλλο κι είναι κάτι άλλο που χρειάζομαι, που συμβαίνει ερήμην μου... Λοιπόν, τι σκέφτεσαι; Γράψε κάτι για την αγάπη.»




«Εγώ τι να γράψω; Τα είπες όλα εσύ», απάντησα...





ΡΕΥΜΑ
2 σε 1: Περί προόδου…
By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments

Η τρόικα και τα τροϊκόπουλά της πάνε κι έρχονται, κάθε φορά φέρνουν κάτι, παίρνουν περισσότερα, έχουν γίνει δικά μας παιδιά, θα τους μάθουμε και με τα μικρά τους ονόματα. Ο Σερβάς, ο Ποόυλ… Θα μάθουμε τι τρώνε, τι πίνουν, πώς θέλουν τον καφέ τους, αν έχουν περίεργα γούστα, αν τα βράδια ζητάνε συντροφιά κι αν οι πιο φανατικοί πιστοί του μνημονίου τούς στέλνουν τις παρθένες κόρες τους για να τους ευχαριστήσουν.
Δεν έχει σημασία αν η δημοσιονομική «προσαρμογή» εξελίσσεται σε έναν κοινωνικό εξανδραποδισμό, μια βίαιη διάρρηξη κάθε στοιχείου κοινωνικής συνοχής. Σημασία έχει ότι οι αγορές εξευμενίζονται, βλέπουν φως στην άκρη του τούνελ, επικροτούν και αισιοδοξούν. Κι αυτό αποκαλείται πρόοδος.

Αλλά τι είναι πρόοδος; Με τον γνωστό γλαφυρό αλλά και κυνικό τρόπο του, ο κοφτερός «Καρλομάγνος» του ευαγγελίου του νεοφιλελευθερισμού, του «Economist», έγραψε πριν από μια εβδομάδα ότι η Ευρώπη πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι ήρθε το τέλος της προόδου. «Το να αποδεχθεί η Ευρώπη ότι η πρόοδος είναι μια ψευδαίσθηση είναι ένα βήμα. Το να αλλάξει συμπεριφορά είναι ένα δεύτερο», γράφει ο αιχμηρός σχολιογράφος, συμπυκνώνοντας τον πυρήνα της σκέψης των νικητών (προς το παρόν) αυτής της πρωτοφανούς στα μεταπολεμικά χρόνια των ευρωπαϊκών κοινωνιών αναμέτρησης. Δεν πρόκειται για ένα οδυνηρό διάλειμμα, δεν είναι μια θλιβερή παρένθεση, δεν είναι μια περίοδος αναγκαστικής πλην προσωρινής προσαρμογής.

Πρόκειται για μια οριστική ανατροπή στο σύστημα αξιών του ευρωπαϊκού καπιταλισμού, ένα οριστικό διαζύγιο από την αντίληψη που ταύτιζε την «πρόοδο» του καπιταλισμού με ένα ελάχιστον επίπεδο εγγυημένων αγαθών και απολαβών για την πλειοψηφία της κοινωνίας, ακόμη και για εκείνο το τμήμα της που βρίσκεται εκτός καπιταλιστικής παραγωγής: τα παιδιά, τους ανέργους, τους απόμαχους της μισθωτής εργασίας.

Ο «Καρλομάγνος» του «Economist», με λίγα λόγια, ζητά από τις πολιτικές ηγεσίες της Ευρώπης αλλά και τις ιθύνουσες τάξεις της να μην περιοριστούν στα μέτρα και τις μεταρρυθμίσεις λιτότητας, αλλά να «επιτεθούν» και στις αντιλήψεις των ανθρώπων, σε εκείνον τον πυρήνα πολιτισμικών αξιών που, ακολουθώντας την (αστική, φυσικά) παράδοση του ανθρωπισμού και διαφωτισμού, συνδέει την πρόοδο και την ευημερία των αριθμών με την ευημερία των ανθρώπων. Όχι, αυτό δεν είναι καθόλου απαραίτητο, λέει ο αρθρογράφος, αν και αγνοεί (ή απλώς αποκρύπτει) ότι στην τριών αιώνων ιστορία του καπιταλισμού η «πρόοδος» και η μεγέθυνσή του πολλές φορές εξαρτήθηκαν όχι από την ευημερία, αλλά από την εξαθλίωση, ακόμη και τη μαζική εξόντωση των ανθρώπων.

Η αλήθεια είναι ότι αυτό που αποκαλείται ευρωπαϊκός οικονομικός πολιτισμός, με πυρήνα του το περίφημο κοινωνικό κράτος που τώρα βίαια ξηλώνεται, είναι το προϊόν ενός συμβιβασμού που επιδίωξαν, ιδιαίτερα μετά τον καταστροφικό Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι άρχουσες τάξεις της Ευρώπης για να εξασφαλίσουν μια σχετικά αδιατάρακτη από κοινωνικές συγκρούσεις εδραίωση του καπιταλιστικού μοντέλου, μια επέκταση των αγορών για τα προϊόντα τους και μια εξουδετέρωση της όποιας αίγλης είχε στις κοινωνίες το (ψευδεπίγραφο, όπως αποδείχθηκε) αντίπαλο δέος που είχε οικοδομηθεί στα ανατολικά της Γηραιάς Ηπείρου.

Οι περισσότεροι από τους παράγοντες που καθιστούσαν αναγκαίο αυτόν τον συμβιβασμό, εκφρασμένο στον νοθευμένο και ανάπηρο κεϊνσιανισμό που εφάρμοζαν στην οικονομία φιλελεύθεροι και σοσιαλδημοκράτες, σήμερα έχουν εκλείψει. Και κυρίως έχει εκλείψει η όποια αυτονομία της πολιτικής έναντι της οικονομίας και των αγορών που καθιστούσε εφικτό αυτόν τον συμβιβασμό.

Οι ευρωπαϊκές πολιτικές ηγεσίες λειτουργούν ως υπάλληλοι, το πολύ ως εντεταλμένοι σύμβουλοι των αγορών. Διακηρύσσουν με έπαρση ότι αδιαφορούν για το πολιτικό κόστος, εξαλείφοντας και τα τελευταία ίχνη λογοδοσίας και διαβούλευσης. Και ρισκάρουν την εκτροπή σ’ έναν χωρίς προηγούμενο αυταρχισμό, στον συντριπτικό βηματισμό της «Σιδερένιας Φτέρνας» που θέτει υπό αίρεση το χλομό απείκασμα της ευρωπαϊκής Δημοκρατίας. Άλλωστε, αν επεκτείνουμε τη σκέψη του «Καρλομάγνου», ίσως κι η δημοκρατία είναι, μαζί με την «πρόοδο» μια ανόητη ψευδαίσθηση, μια ακριβή πολυτέλεια, βαρίδι στον αναπτυξιακό δυναμισμό του καπιταλισμού. Ας ξεμπερδεύουμε και μ’ αυτήν…




…και ανταγωνιστικότητας



Στοιχείο της νέας αντίληψης περί προόδου την οποία πρέπει να ενστερνιστούμε είναι και η ανταγωνιστικότητα. Παλιά καραμέλα, αλλά απέκτησε μια νέα ακτινοβολία στην εποχή του μνημονίου, όταν οι επιτηρητές και οι τοποτηρητές μάς αποκάλυψαν ότι στην ουσία το βασικό πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας δεν είναι το κρατικό χρέος, αλλά η απελπιστικά χαμηλή ανταγωνιστικότητά της.

Ένα στοιχείο της, μας είπαν, ήταν το υψηλό κόστος εργασίας. Αν και ψευδέστατο, αφού το ελληνικό κόστος εργασίας είναι μεν υψηλότερο από τα βαλκανικά προτεκτοράτα της Γιουρολάνδης, αλλά πολύ χαμηλότερο από τις πλούσιες χώρες του πυρήνα της, ξεμπερδέψαμε μ’ αυτό με το πρώτο κύμα μέτρων διατίμησης της εργασίας και διευκόλυνσης των απολύσεων. Α, δεν αρκεί αυτό, μας λένε οι επιτηρητές. Πρέπει ν’ ανοίξουν και οι αγορές, να ενισχυθεί ο ανταγωνισμός σ’ αυτές, ώστε να πέσουν οι τιμές σε αγαθά και υπηρεσίες.

Αν ζούσε ο Άνταμ Σμιθ, που φανταζόταν έναν καπιταλισμό πολλών μικρών ή μεσαίων ανταγωνιζόμενων παραγωγών, ή θα έσκιζε τον «Πλούτο των εθνών» του ή θα προσέφευγε στα δικαστήρια κατά του μνημονίου, της τρόικας και των τροϊκόπουλων. Οι οποίοι, όπως αποκαλύπτεται, έχουν μια πολύ ιδιότυπη αντίληψη για το πώς ανοίγει ο ανταγωνισμός σε μια αγορά. Πάρτε παράδειγμα τις τράπεζες.

Κλειδί για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας και της αξιοπιστίας τους, μας λένε, είναι οι συγχωνεύσεις τους. Σήμερα διαθέτουμε καμιά δεκαριά μεσαίες και μεγάλες εμπορικές τράπεζες που δανείζουν με το τσιγκέλι και με υψηλότατα επιτόκια και ανταμείβουν τις καταθέσεις με μηδενικούς τόκους.

Είναι πολλές, λένε οι επιτηρητές, και οι πιο τολμηροί θεωρούν ότι για την Ελλάδα δύο, δυόμισι τράπεζες φτάνουν και περισσεύουν. Κι αυτό θα είναι καλό για την ανταγωνιστικότητα του ελληνικού χρηματοπιστωτικού συστήματος. Πώς είναι δυνατό αυτό το θαύμα, δηλαδή τα μονοπώλια -διότι τι άλλο θα είναι δυο-τρεις τράπεζες για μια αγορά 11 εκατομμυρίων;- να ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα, να φέρουν μείωση των επιτοκίων δανεισμού και του κόστους του χρήματος, θα πρέπει να μας το εξηγήσουν τα τροϊκόπουλα.

Αλλά, ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι οι τράπεζες δεν είναι το ενδεικνυόμενο παράδειγμα για τις αρετές της ανταγωνιστικότητας, διότι το χρηματοπιστωτικό σύστημα δεν πρέπει με τίποτα να καταρρεύσει (έστω κι αν καταρρεύσουμε εμείς), τι συμβαίνει με τις άλλες αγορές και τα «κλειστά επαγγέλματα» που «ανοίγουν» βίαια και με συνοπτικές διαδικασίες; Στη διάρκεια της περιπέτειας των φορτηγών και των βυτιοφόρων, ακούστηκαν ανεκδιήγητα πράγματα: ότι η απελευθέρωση του κλάδου θα φέρει ανάπτυξη μέχρι και 10% του ΑΕΠ σε πέντε χρόνια, ότι η κοινωνία θα απελευθερωθεί από την ομηρία μιας συντεχνίας κ.λπ. Οι φορτηγατζήδες δεν είναι, βέβαια, άγγελοι και η ροπή τους προς τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα είχε συνενόχους το πελατειακό σύστημα των κομμάτων εξουσίας.

Αλλά τι θα τους διαδεχθεί; Στην αγορά της διακίνησης αγαθών καραδοκούν τα μονοπώλια του μέλλοντός μας: οι εταιρείες πετρελαιοειδών θα ελέγξουν κάθετα τη διακίνηση της κινητήριας δύναμής μας από το διυλιστήριο μέχρι το ρεζερβουάρ, οι αλυσίδες λιανικής θα ενσωματώσουν και τον κρίκο της διακίνησης με δικούς τους στόλους μεταφοράς, οι εταιρείες logistics θα επεκτείνουν τον μονοπωλιακό τους ρόλο στη διακίνηση και των εισαγόμενων αγαθών. Ακόμη κι αν η μονοπώληση αυτής της αγοράς επιφέρει μια μείωση του κόστους διακίνησης των αγαθών, είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν θα επωφεληθούν απ’ αυτήν άλλοι εκτός από τα εκκολαπτόμενα μονοπώλια της διακίνησης.

Αυτό είναι λοιπόν ένα πραγματικό επίτευγμα για τους γνήσιους φιλελεύθερους-λάτρεις του μνημονίου. Ο συντομότερος δρόμος για περισσότερο ανταγωνισμό (δηλαδή χωρίς μονοπώλια) είναι λιγότερα και μεγαλύτερα μονοπώλια. Ιδιοφυές και σατανικό!




ΚΙΜΠΙ