Η διάσημη καναδέζα δημοσιογράφος και ακτιβίστρια, συγγραφέας του «Δόγματος του σοκ» που κατακρίνει τον «καπιταλισμό της καταστροφής», μιλάει για τον ρόλο του ΔΝΤ και τους κινδύνους για την Ελλάδα

Η Ναόμι Κλάιν μιλάει με μια τόσο απαλή φωνή που δεν μπορείς να φανταστείς ότι κρύβει μέσα της τόσο δυναμισμό. Και επίσης, ούτε ότι αυτή η 40χρονη Καναδέζα θεωρείται από πολλούς μία από τις πιο μαχητικές δημοσιογράφους της εποχής μας, με τέτοια
απήχηση στην αμερικανική Αριστερά που πολλοί να τη θεωρούν ακόμη και διάδοχο του Νόαμ Τσόμσκι.

Οταν λοιπόν τη ρωτήσαμε ποια είναι η άποψή της για την εμπλοκή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) στην Ελλάδα, υπήρξε καταπέλτης: «Η
Ελλάδα θυσιάστηκε για να σωθεί η ευρωζώνη. Και για να γίνει, σας εκπαιδεύουν να αισθάνεστε ένοχοι γι΄ αυτό που είστε. Εχουν ήδη διαγνώσει ότι είστε άρρωστοι». Η κυρία Κλάιν μένει μόνιμα στο Τορόντο του Καναδά, μαζί με τον σύζυγό της Αβι Λιούις. Σε
λίγο καιρό θα κυκλοφορήσει στην ελληνική γλώσσα το τελευταίο βιβλίο της με τίτλο «Το δόγμα του σοκ» («Τhe Shock Doctrine»), το οποίο αποτελεί μια σκληρή πολεμική εναντίον του
«καπιταλισμού της καταστροφής», όπως η ίδια τον αποκαλεί.

Στο βιβλίο «Το δόγμα του σοκ» της Ναόμι Κλάιν υπάρχει μια λεπτομερέστατη καταγραφή της δράσης του ΔΝΤ σε διάφορες χώρες την τελευταία 30ετία, όπου αποτυπώνονται οι δραματικές επιπτώσεις της παρέμβασής του, κυρίως στη Λατινική Αμερική (Αργεντινή, Βολιβία), αλλά επίσης στη Ρωσία.

«Παρακολουθώ από πολύ κοντά την ελληνική κρίση και φυσικά την παρέμβαση της τρόικας του ΔΝΤ, της Ευρωπαϊκής Ενωσης και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας» λέει στη συνέντευξη που παραχώρησε στο «Βήμα» η κυρία Κλάιν. «Αυτό που με εντυπωσίασε» σημειώνει, «ιδιαίτερα στην αρχή της κρίσης, ήταν ότι οι Ελληνες αντιστάθηκαν στα όσα πήγαιναν να τους επιβληθούν. Οταν μάλιστα και στις Ηνωμένες Πολιτείες είχαμε την κρίση με τις τράπεζες, επεσήμαινα το γεγονός αυτό σε αμερικανούς συνομιλητές μου».

Μετά βέβαια το κλίμα σταδιακά άλλαξε. «Οταν τα πράγματα δυσκόλεψαν,άρχισε η “εκπαίδευση”. Κατ΄ αρχάς,το ΔΝΤ διέγνωσε ότι είστε άρρωστοι,ότι ο χαρακτήρας των Ελλήνων είναι άρρωστος. Και τώρα σας εκπαιδεύουν να αισθάνεστε ένοχοι γι΄ αυτό που είστε. Πρόκειται για μια τακτική κοινωνικής παθολογίαςη οποία δεν περιορίζεται στην Ελλάδα. Επεκτείνεται και στις υπόλοιπες χώρες του μεσογειακού Νότου».«Πρόκειται» τονίζει η γνωστή συγγραφέας «για μια κλασική περίπτωση όπου οι κυβερνήσεις βρίσκουν το κατάλληλο άλλοθι. Αφού εμείς είμαστε ανίκανοι να τα καταφέρουμε μόνοι μας, ας φέρουμε κάποιους άλλους να το κάνουν για εμάς».

Κατά μία έννοια, «η περίπτωση της Ελλάδας είναι εμβληματική. Στην πορεία,ο στόχος από την παρέμβαση της τρόικας άλλαξε» υπογραμμίζει. «Αν το δει κανείς σε παγκόσμιο επίπεδο,δεν μιλάμε πλέον απλώς για την ιδιωτικοποίηση μεγάλων τομέων της οικονομίας. O σκοπός είναι η απενοχοποίηση των τραπεζών,η μεταφορά του βάρους της αποτυχίας από τους ώμους των ελίτ σε εκείνους των απλών ανθρώπων» λέει η κυρία Κλάιν.

«Σώσατε το ΔΝΤ από τη χρεοκοπία»

«Στην Ουάσιγκτον υπάρχουν ορισμένα θέματα ταμπού και ο Ομπάμα δεν μπόρεσε να το ξεπεράσει αυτό» λέει η κυρία Κλάιν για τον αμερικανό πρόεδρο «Γιατί το κοστούμι του ΔΝΤ δεν προσαρμόζεται στις ανάγκες κάθε χώρας και είναι ίδιο για όλες;» ήταν μία από τις ερωτήσεις προς την κυρία Κλάιν. «Πραγματικάδεν μπορώ να σας δώσω ξεκάθαρη απάντηση» παραδέχεται με μια μικρή δόση ενοχής. «Είναι απορίας άξιο πώς δεν κατάλαβαν ας πούμε ότι, καθώς η Ελλάδα δεν μπορούσε να προχωρήσει σε υποτίμηση, ο πληθωρισμός λογικά θα ανέβαινε.Υπάρχει επίσης και κάτι άλλο» προσθέτει. «Μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης το 2008,οι περισσότεροι ανέμεναν ότι το ΔΝΤ θα άλλαζε μυαλά. Περιμέναμε ότι το ευρωπαϊκό μοντέλο θα υπερίσχυε του αμερικανικού.Τώρα γιατί δεν έγινε κάτι τέτοιοπαραμένει άγνωστο.Ισως οι άνθρωποι του ΔΝΤ να έχουν πέσει όλα αυτά τα χρόνια σε μια ιδεολογική παγίδα».

Ωστόσο, όπως εξηγεί η κυρία Κλάιν, μετά και την εμπειρία της Αργεντινής, «το ΔΝΤ ήταν έτοιμο κυριολεκτικά να χρεοκοπήσει,τόσο ιδεολογικά όσο και χρηματικά. Σε αυτό είχε βοηθήσει και η οικονομική κρίση μετά το 2008. Μην ξεχνάτε ότι το ΔΝΤ είχε αναγκαστεί να πουλήσει ακόμη και χρυσό από τα αποθέματά του. Και βέβαιαη εικόνα του στον αναπτυσσόμενο κόσμο ήταν τόσο κακή που οι ηγεσίες των χωρών αυτών δεν ήθελαν να το δουν μπροστά τους». «Τώρα όμως» επισημαίνει «το ΔΝΤ βρήκε μια νέα “αγορά”:την Ευρώπη.Κατά έναν περίεργο τρόπο,σώσατε το ΔΝΤ από τη χρεοκοπία».

Τι λέει για τον Ομπάμα

«Οι νέοι άνθρωποι έχουν χάσει πλέον τον ενθουσιασμό που είχαν για τον Μπαράκ Ομπάμα » δηλώνει η κυρία Κλάιν. «Ο Ομπάμα ήταν εκπληκτικός στην προεκλογική εκστρατεία του. Εκανε τους Αμερικανούς να αισθάνονται ότι μπορούν να γίνουν καλύτεροι. Ωστόσο, στην Ουάσιγκτον υπάρχουν ορισμένα θέματα που είναι ταμπού,όπως η Γουόλ Στριτ ή το Ισραήλ.Και ο Ομπάμα δεν μπόρεσε να το ξεπεράσει αυτό. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι Δημοκρατικοί να χάσουν την εμπιστοσύνη της βάσης τους.Πάρτε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Τώρα που έφυγε από τον Λευκό Οίκο ο Λάρι Σάμερς οι φήμες λένε ότι θα τον αντικαταστήσει ένα στέλεχος της Γουόλ Στριτ.Ολα αυτά θα κριθούν στις επικείμενες εκλογές για το Κογκρέσο» καταλήγει.

Η «Πασιονάρια» του κινήματος κατά της παγκοσμιοποίησης


«Δεν αποφάσισα εγώ να γράψω αυτό το βιβλίο. “Εκείνο” το αποφάσισε για μένα» λέει για το «Το δόγμα του σοκ» η Ναόμι Κλάιν Οταν ήταν μικρή, η Ναόμι Κλάιν συνήθιζε να ψωνίζει συνέχεια. Ποιος να φανταζόταν ότι αρκετά χρόνια αργότερα θα έγραφε ένα βιβλίο που από πολλούς χαρακτηρίστηκε η «Βίβλος» κατά των πολυεθνικών. Το «Νo Logo: Νo Space, no choice, no jobs: Η βίβλος του αντι-εταιρικού ακτιβισμού», που εκδόθηκε το 2000, τη μετέτρεψε ουσιαστικά σε «πασιονάρια» του κινήματος κατά της παγκοσμιοποίησης.

Γεννηθείσα το 1970 στο Μόντρεαλ από αριστερή οικογένεια που μετανάστευσε το 1967 από τις ΗΠΑ στον Καναδά λόγω αντίθεσης στον πόλεμο στο Βιετνάμ, η νεαρή Ναόμι μεγάλωσε σε ένα πολιτικοποιημένο περιβάλλον. Σήμερα ερευνά μανιωδώς διάφορα θέματα και προσφέρει μια εναλλακτική ματιά στα πράγματα. Το 2007 εκδόθηκε «Το δόγμα του σοκ» και, όπως λέει η ίδια, «δεν αποφάσισα εγώ να γράψω αυτό το βιβλίο.“Εκείνο” το αποφάσισε για μένα. Είχα πάει στο Ιράκ όταν ο Πολ Μπρέμερ διοικούσε τη χώρα αμέσως μετά τον πόλεμο. Οι Αμερικανοί είχαν αποφασίσει να εφαρμόσουν την τακτική του “σοκ και δέους” με την οποία κέρδισαν τον πόλεμο και στην οικονομία. Αδιαφόρησαν πλήρως για το τι συνέβαινε στο Ιράκ και ήθελαν να ιδιωτικοποιήσουν αμέσως τα πάντα. Να φανταστείτε ότι ο διερμηνέας μου δεν γνώριζε να υπάρχει λέξη για την ιδιωτικοποίηση στα ιρακινά.Ετσι άρχισα να γράφω για τον καπιταλισμό της καταστροφής γνωρίζοντας από πρώτο χέρι και την εμπειρία της Αργεντινής».

Το νέο βιβλίο της θα έχει θέμα την κλιματική αλλαγή και έχει ήδη αρχίσει έρευνα. Για αυτό και έχει περιορίσει τις διαλέξεις της ανά τον κόσμο αλλά προλαβαίνει να γράφει άρθρα για έντυπα όπως η βρετανική εφημερίδα «Guardian» και το αμερικανικό περιοδικό «Τhe Νation».


Βημα

Tου Nικου Γ. Ξυδακη




Ο σκληρός χειμώνας του ’11 αρχίζει νωρίς, απ’ τον Σεπτέμβριο. Τα άδεια ράφια των σούπερ μάρκετ εμφάνισαν τυχαία μια εικόνα μέλλοντος. Ανησυχητική, δυσοίωνη. Εικόνα φτώχειας. Ασφαλώς συγκυριακή, αλλά τούτη η συγκυριακή εικόνα έρχεται να προστεθεί στη διαρκώς επεκτεινόμενη εικόνα των νεκρών μαγαζιών, στις άδειες βιτρίνες και τα ρυπαρά πεζοδρόμια.

Στις δυσοίωνες εικόνες προστίθενται εξίσου δυσοίωνα μηνύματα: για απολυμένους γνωστούς και συγγενείς, για επιχειρήσεις που κλείνουν, για κλάδους που φθίνουν. Ενας ιστορικός αποτόλμησε μια σύγκριση: Ο χειμώνας του 2011, υπό όρους, θα μείνει στις μνήμες των χορτάτων Ελλήνων του 21ου αιώνα, σαν τον σκληρό χειμώνα του ’41, του κατοχικού λιμού. Δεν θα δούμε λιμό, βέβαια. Κινδυνεύουμε να δούμε όμως πάλι το ξεχασμένο και απωθημένο φάσμα της φτώχειας, αυτό που είχε παρέλθει οριστικά από την αυτοσυνείδηση των μεσαίων στρωμάτων, κατά τις δεκαετίες της μεταπολίτευσης. Το κοινωνικό συμβόλαιο της μεταπολίτευσης, άλλωστε, στηρίχθηκε σε αυτή τη συνομολογία: ποτέ πια φτώχεια, ποτέ πια διχαστικές διακρίσεις, πολιτικές ή ταξικές.

Τώρα, η απειλή της φτώχειας επιστρέφει, συνοδευμένη από υπόδηλες απειλές κοινωνικών αποκλεισμών και νέων ταξικών διαφορισμών. Αμφισβητείται το κοινωνικό συμβόλαιο μιας 35ετίας. Τα απειλούμενα πλήθη το αισθάνονται· ίσως δεν το συνειδητοποιούν, δεν το αναλύουν, αλλά το αισθάνονται σε κάθε πόρο του δέρματός τους: η απειλή είναι υλική, βιοτική, δεν απειλούνται αορίστως πολιτικά οικουμενικά δικαιώματα. Εξ ου και οι όποιες αντιδράσεις θα είναι αντιδράσεις προς υπεράσπιση των υλικών θεμελίων του βίου, και θα είναι αντιδράσεις εν τω βάθει, υπαρξιακά, πολιτικές. Δηλαδή, απρόβλεπτες, πέραν του παρόντος εννοιολογικού πλαισίου με το οποίο αντιλαμβανόμαστε το πολιτικό παιχνίδι.

Σημάδια αυτής της απρόβλεπτης, ανορθόδοξης συμπεριφοράς του πλήθους έχουν ήδη υπάρξει και έχουν σφραγίσει τον δημόσιο χώρο: ο Δεκέμβρης 2008, ανερμήνευτος εν πολλοίς ακόμη και σήμερα, ελλοχεύει στο συλλογικό φαντασιακό· και το οργισμένο ποτάμι της 5ης Μαΐου 2009, μαζικά αντισυστημικό και αντικοινοβουλευτικό, που ανακόπηκε μόνο από το αίμα αθώων. Οι ανορθόδοξες, απρόοπτες συμπεριφορές εμφανίζονται σαν εκρήξεις, αλλά δεν προέρχονται εκ του μηδενός, πηγάζουν από υπόγεια ή και επιφανειακά ρεύματα ιδεών, που κυκλοφορούν πολλά χρόνια τώρα, επηρεάζουν, διαμορφώνουν στάσεις, ιδίως στη νεολαία, ευεπίφορη και ευάλωτη στο καινούργιο, στην υπέρβαση, στην ανυπακοή, στην αίρεση, στον οραματισμό, στη δημιουργία αλλά και στον μηδενισμό.

Η συρρίκνωση του μέλλοντος, η διάχυση ενός μετανεωτερικού κυνισμού ντυμένου σαν πραγματισμός, ο προϊών αποκλεισμός λαϊκών και μικρομεσαίων στρωμάτων από το greek dream του αυτοδημιούργητου, η διαψευσμένη υπόσχεση της διαρκούς ευδαιμονίας, ο συστημικός αποκλεισμός των μαζών από το πολιτικό παιχνίδι ακόμη και σαν δυνατότητα φωνής, όλα αυτά τα, λίγο - πολύ διεθνή, χαρακτηριστικά της άφωνης, απολιτικής μεταδημοκρατίας, συγκεράζονται με εγχώριες ιδιοσυστασίες, με την υποχώρηση της παραδοσιακής οικογένειας, με απίσχναση του παραγωγικού ιστού, με ξεθώριασμα ταυτοτήτων και αναπαραστάσεων. Συμποσούμενα και ανασυντιθέμενα δίνουν ένα δυνάμει εκρηκτικό κοινωνικό μείγμα, εγκαιροφλεγές, έτοιμο να αναφλεγεί δοθείσης αφορμής.

Αυτό το υπόστρωμα υπάρχει από χρόνια. Η ύφεση και η συνακόλουθη υλική αποψίλωση του βίου επισωρεύονται σαν προσχώσεις εξαιρετικά επιβαρυντικές, σε ένα κοινωνικό σώμα του οποίου πλέον δεν γνωρίζουμε τις αντοχές, το όριο θραύσεως. Ενώπιον του ενδεχόμενου υλικού αφανισμού του, ή της μη αναστρέψιμης υποβάθμισης, είναι άγνωστο πώς θα αντιδράσει το πλήθος, αυτό το απρόβλεπτο, βουβό πλήθος.

Μία οδός είναι η υπακοή, η υποταγή, η προσαρμογή, για τη δαρβινική επιβίωση στο όποιο νέο κοινωνικό σχήμα προκύψει. Τούτη η οδός είναι η πιο πρόσφορη για τη μάζα που έχει μείνει χωρίς συλλογική αυτοσυνείδηση, χωρίς σχέδιο και ηγεσία· είναι η οδός της εξατομικευμένης διάσωσης, η οδός των ατομικών συγκρούσεων και συμβιβασμών.

Αλλη οδός είναι η ανυπακοή, η ανυποταξία, η εναντίωση, η σύγκρουση. Ατομικά ή σπερματικά ομαδικά, σε συσσωματώματα και αστερισμούς υποκειμενικοτήτων, σε δικτυωτές μικροσυλλογικότητες· πάντως όχι συλλογικά, με τα σχήματα και τις εννοιολογήσεις του 20ού αιώνα. Ρομαντισμός, νεοχιπισμός, τεχνοϋλισμός, υπαρξισμός, ανορθολογισμός, μηδενισμός διαπερνούν υπόγεια αυτά τα ανυπάκουα πλήθη.

Αλλη οδός υπόσχεται ορθολογική αναδιευθέτηση του συμβολαίου, σοσιαλδημοκρατικού τύπου. Είναι η δυσχερέστερη σε στιγμές κρίσης - όσο εδίδαξε η Δημοκρατία της Βαϊμάρης.

Οποιαδήποτε οδός κι αν ακολουθηθεί, από τις ιχνογραφηθείσες ή άλλες, οι άνθρωποι ασφαλώς θα βγουν διαφορετικοί. Η χώρα θα βγει διαφορετική από αυτόν τον μακρύ χειμώνα.


kathimerini

Η νέα παγκόσμια τάξη όπως διαμορφώθηκε μετά το πέρας του ψυχρού πολέμου, έχει αρχίσει να διαλύεται. Τα έθνη επιστρέφουν ολοταχώς στα αρχαία πάθη, τις αντιπαλότητες, και τις διαφορές αιώνων.Ας πάρουμε για παράδειγμα την Ευρώπη. Η εδώ και δεκαετίες διακαής επιθυμία για μια ήπειρο χωρίς σύνορα, φθίνει. Το όραμα για ένα κοινωνικό κράτος παροχών, αποδεικνύεται υπερβολικά δαπανηρό, καθώς ο πληθυσμός της Ευρώπης συρρικνώνεται και γερνάει.

Οι πολιτισμικές, γλωσσικές, και οικονομικές διαφορές μεταξύ της Γερμανίας και της Ελλάδας, ή της Ολλανδίας και της Βουλγαρίας, αποδεικνύονται τεράστιες παρά τις προσπάθειες κάποιων γραφειοκρατών στις Βρυξέλλες να τις γεφυρώσουν.
Το ΝΑΤΟ έχει καταντήσει ένας ευφημισμός για την προσπάθεια των ΗΠΑ να επεμβαίνει οπουδήποτε στον κόσμο. Ο εθνικισμός επιστρέφει, και βασίζεται σε ισχυρούς κοινούς δεσμούς γλώσσας, ιστορίας, θρησκείας, και κουλτούρας.

Βλέπουμε ακόμη και το διακοσίων ετών πρόβλημα της ισχυρής Γερμανίας να αναδύεται εκ νέου. Μια Γερμανία που επιθυμεί να έχει πολιτική επιρροή ανάλογη της οικονομικής της ανωτερότητας.
Η χρόνια διαμάχη Ισραηλινών-Παλαιστινίων για το μέλλον της Δυτικής Όχθης, δεν αποτελεί πλέον το επίκεντρο της μεσανατολικής κρίσης. Ο μουσουλμανικός κόσμος σήμερα, φοβάται περισσότερο την αναβίωση ενός μπλοκ μη αραβικών, ισλαμικών φονταμενταλιστικών κρατών αντιπάλων.

Με πυρηνικό οπλοστάσιο, το θεοκρατικό Ιράν προσπαθεί να προσφέρει τη στρατηγική του προστασία σε ριζοσπαστικούς συμμάχους του όπως είναι η Συρία, η Hezbollah, και η Hamas, ενώ την ίδια ώρα προσπαθεί να ξαναφέρει στο προσκήνιο την αρχαία περσική δόξα. Αν και αρκετά διαφοροποιημένη, αυτή η ομάδα μοιράζεται μια κοινή απέχθεια για τον αραβικό κόσμο των σουνιτών, και τους πλούσιους αλλά αδύναμους στρατιωτικά σεΐχηδες του Κόλπου.

Η Τουρκία, επιστρέφει στο προ του 20ου αιώνα παρελθόν της. Η αποχώρησή της από το ΝΑΤΟ είναι πλέον θέμα χρόνου. Η ΕΕ δεν ήθελε την Τουρκία. Σήμερα, η Τουρκία είναι αυτή που δεν θέλει την αμφίρροπη ΕΕ. Ο τουρκικός αναθεωρητισμός δοξάζει πλέον το παλιό Οθωμανικό Σουλτανάτο. Η Τουρκία θέλει να προβάλλει έναν ρόλο ως προστάτης του Ισλάμ, αντί να περιορίζεται στον σημερινό (μειωμένο) ρόλο της ως μια κοσμική χώρα στα πρότυπα του Ατατούρκ.Οι αδύναμοι γείτονες της, Αρμενία, Κύπρος, Ελλάδα, και το Κουρδιστάν, ανησυχούν δικαίως.

Η οικονομία της Ιαπωνίας είναι σε στασιμότητα. Ο εύπορος πληθυσμός της μειώνεται αριθμητικά και γερνάει επικίνδυνα. Στην ευρύτερη περιοχή τους, οι Ιάπωνες αντιμετωπίζουν μια συνεχώς επεκτεινόμενη Κίνα, και μια παρανοϊκή Βόρεια Κορέα. Και η Ιαπωνία δεν είναι και τόσο σίγουρη αν η εσωστρεφής Αμερική, είναι ικανή να τηρήσει την υπόσχεσή της όσον αφορά στη προστασία της Ιαπωνίας από κάποιους παραδοσιακούς της εχθρούς.

Υπάρχουν δυο σενάρια για το μέλλον της Ασίας. Και τα δυο σκοτεινά. Ή η Κίνα θα υπαγορεύει τις εξωτερικές πολιτικές της Ιαπωνίας, της Νότιας Κορέας, και της Ταϊβάν, ή κάποιες νέες πυρηνικές δυνάμεις θα εμφανιστούν με σκοπό την αποτροπή της Κίνας, μιας και δεν θα μπορούν να βασίζονται πλέον στην ανεπαρκή αμερικανική προστασία.


Η πετρελαϊκά πλούσια Ρωσία, απαλλαγμένη από την κομμουνιστική της αυτοκρατορία, μοιάζει να έχει χάσει κάθε αυτοκρατορικό κύρος και επιρροή, τηρώντας μια αντίθετη στάση απέναντι σε οτιδήποτε πρεσβεύει ή υποστηρίζει η Αμερική. Αυτή η στάση μεταφράζεται σε πώληση πυρηνικής τεχνογνωσίας και υλικού στο Ιράν, προμήθεια οπλικών συστημάτων σε προκλητικές χώρες όπως είναι η Βενεζουέλα του Hugo Chavez, και τηρώντας επιθετική στάση απέναντι σε γειτονικά της κράτη σε θέματα ενέργειας.

Το Μεξικό, ολισθαίνει καθημερινά σε μεγάλο βαθμό διαφθοράς και βίας, όντας πιο επικίνδυνη περιοχή από το Ιράκ ή το Πακιστάν. Η απολιθωμένη ηγεσία του δεν δείχνει κανένα ενδιαφέρον για μεταρρυθμίσεις, δεν ανοίγει την οικονομία και ούτε προχωρά σε φιλελευθεροποίηση των πολιτικών του θεσμών. Αντ` αυτού, η επιβίωση του Μεξικού εξαρτάται αποκλειστικά από την «εξαγωγή» εκατομμυρίων εξαθλιωμένων κατοίκων του στις ΗΠΑ. Η μεξικανική κυβέρνηση, που ενδιαφέρεται περισσότερο για χρήματα παρά για τον λαό της, βασίζεται πολύ στα $20 δισ. μεταναστευτικού συναλλάγματος που εισρέουν στη χώρα κάθε χρόνο.

Οι Αμερικανοί όμως πολίτες έχουν βαρεθεί να πληρώνουν την επιδότηση 15 σχεδόν εκατομμυρίων πάμφτωχων λαθρομεταναστών. Η ένταση που επικρατεί μεταξύ των δυο γειτονικών χωρών, θυμίζει την ανάλογη ένταση που υπήρχε κατά τον 19ο αιώνα.Οι ΗΠΑ πως αντιδρούν σε αυτές τις αλλαγές; Πολιτικά διαιρεμένες, μπλεγμένες σε δυο πολέμους, σε οικονομική ύφεση, χρεωμένες και σοκαρισμένες από την οικονομική κρίση του 2008, οι ΗΠΑ μοιάζουν παράλυτες. Και καθώς καταρρέει ο ευρωπαϊκός σοσιαλισμός, κατά παράξενο τρόπο, μια νέα κρατικιστική αμερικανική κυβέρνηση, επιθυμεί να αντιγράψει την ευρωπαϊκή αποτυχία αναλαμβάνοντας περισσότερους τομείς της οικονομίας, και δανειζόμενη τρισεκατομμύρια δολάρια.

Την ίδια ώρα που οι πανικόβλητοι σύμμαχοι της Αμερικής αναζητούν τη προστασία της, η κυβέρνηση της προχωράει σε περικοπές στα κονδύλια που προορίζονται για τις ένοπλες δυνάμεις. Ξοδεύει περισσότερο χρόνο καθησυχάζοντας τους γεμάτους αυτοπεποίθηση εχθρούς της παρά προστατεύοντας και διασφαλίζοντας τους φοβισμένους της φίλους.Αντί να ολοκληρώνει το κράτος τον συνοριακό φράχτη (στα σύνορα με το Μεξικό) και να σφραγίζει τη νότια μεθόριο, προχωράει σε αγωγή κατά της μοναδικής πολιτείας η οποία προσπαθεί απεγνωσμένα να εφαρμόσει τη μεταναστευτική νομοθεσία, την οποία όφειλε να εφαρμόζει η ίδια η ομοσπονδιακή κυβέρνηση.

Έτσι λοιπόν, όπως επιστρέφουν στο προσκήνιο όλα τα παλιά προβλήματα, το ίδιο επιστρέφουν και οι παλιές λύσεις.
Κάποιες ξεπερασμένες ιδέες περί ελεύθερης οικονομίας, ελεύθερων αγορών, ισχυρής άμυνας, ασφαλών συνόρων, και εθνικής ενότητας, ξαφνικά επανεμφανίζονται πιο φρέσκιες και πιο επίκαιρες από ποτέ.


http://kostasxan.blogspot.com/

Του Σεραφείμ Γ. Κωνσταντίνου*










Ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία
Είναι αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη
Μίλαν Κούντερα




Τούτη την χρονιά πραγματικά συνέβησαν στον τόπο μας γεγονότα που μόνο η ανατρεπτική φαντασία της σουρεαλιστικής συνείδησης θα μπορούσε να σκεφτεί και να αποτυπώσει, αποδομώντας βεβαιότητες και ευνουχίζοντας ελπίδες. Μια, κατά δήλωσιν, σοσιαλιστική κυβέρνηση ανέλαβε να «σώσει τον τόπο από την άβυσσο της χρεοκοπίας».

Και μέσα στη γενική αναστάτωση έβαλε σε εφαρμογή το σχέδιο «Μνημόνιο» ως εντολοδόχος της ελπίδας, να μετατρέψει την καμένη γη σε ανθηρό λιβάδι της ευτυχίας. Παρακολουθούμε λοιπόν εδώ και μήνες «δικαιώματα», να καταρρέουν σαν πύργοι στην άμμο, να ποδοπατούνται προνόμια και να αίρονται βεβαιότητες, που συντεχνίες και ομάδες είχαν στηρίξει τόσο στις ικανότητες τους, όσο και στην κοινωνική τους επιρροή και τις πελατειακές τους διαπλοκές.

Στη διάρκεια της προσπάθειας που κατέβαλε η κυβερνώσα τάξη να πείσει για την αναγκαιότητα αυτής της επιλογής, κατά συνήθη πρακτική, επιστρατεύτηκε μια παλιά δοκιμασμένη μέθοδος που γνώριζε καλά ο Γκαίμπελς, και όλα τα ολοκληρωτικά καθεστώτα σταλινικού και μη τύπου, την επινόηση των εχθρών του λαού. Το ξεχώρισμα, δηλαδή, και φυσικά τη μεθοδική, δια των φιλικών προς αυτήν μέσων μαζικής παραπληροφόρησης, σπίλωση επαγγελματικών ομάδων ή κοινωνικών στρωμάτων τα οποία «απολάμβαναν σκανδαλωδώς δαψιλείς» διευκολύνσεις κάθε τύπου, από φορολογική ασυλία μέχρι μισθολογική εύνοια η οποία «αποτελούσε πρόκληση για το κοινό αίσθημα και τον απλό πολίτη».

Έτσι στο στόχαστρο μπήκαν τα εύκολα θύματα, οι Δημόσιοι Υπάλληλοι, οι οποίοι, όπως αποφαίνονταν οι κρετίνοι φωστήρες των καναλιών, ήταν «υπερβολικά πολλοί και άχρηστοι», την ίδια στιγμή που στην «πολιτισμένη Εσπερία», στην Ευρώπη, αυτή η λαομίσητη τάξη, το σύμβολο της γραφειοκρατίας και της οπισθοδρόμησης του τόπου, αποτελούσε το ένα τρίτο του αριθμού των υπαλλήλων της δικής μας χώρας. Προσφάτως η κυβερνώσα ομήγυρις, πολιτικών και δημοσιογράφων κατήγαγε και ετέραν νίκην, καθώς από κοινού «απελευθέρωσαν» το επάγγελμα των μεταφορέων, εξαιτίας του οποίου «στέναζε» η χώρα και υφίστατο στρεβλώσεις ο «υγιής» ανταγωνισμός.

Με άλλα λόγια ετούτη εδώ η κυβέρνηση δια των νομίμων της παπαγαλακίων, ανακάλυψε όψιμα ότι η καταστροφή οφειλόταν σε μια μόνιμη διαστροφή των πιο αυτονόητων βεβαιοτήτων της ιστορίας.
Η αλήθεια βέβαια είναι αυτή, μόνο που μας τη λένε μισή. Δηλαδή στην Ελλάδα τα 35-40 χρόνια το αυτονόητο, ο κοινός νους είχε αποσταλεί εξορία, λες και συμβολικά πήρε τη θέση των συμπατριωτών μας που γύρισαν από τα ξερονήσια του μίσους. Το ζήτημα όμως είναι ότι αυτήν την εξωφρενική διαστρέβλωση του αυτονόητου την προέταξε ως πολιτική επιλογή ο πολιτικός κόσμος, μεγάλο μέρος του οποίου σήμερα εντός της κυβέρνησης και της Αντιπολίτευσης βεβαίως, κόπτεται και οδύρεται για την κατάντια της χώρας και μιλάει για «επανάσταση του αυτονόητου».

Αυτή η διαπίστωση ακουμπάει την ύπαρξή της σε μια σειρά διαπιστώσεις που επιβεβαιώνονται τραγικά από την πραγματικότητα:
Ισχυρίζονται ότι η κρίση προκλήθηκε από τις εξωφρενικές απαιτήσεις ενός αδηφάγου κράτους που εξέτρεφε αργόμισθους κηφήνες, μόνο που δεν μας είπαν ότι αυτό το βραδυκίνητο τέρας το δημιούργησαν οι ίδιοι πολιτικοί, όπως ο πολύς κ. Πάγκαλος, ο οποίος συμμετείχε σε όλα σχεδόν τα κυβερνητικά σχήματα με όλους τους πασοκικούς πρωθυπουργούς και μάλιστα σε περίοπτες θέσεις.

Με το «πιστόλι» των διορισμών, την πελατειακή διαπλοκή και τα μίσθαρνα κομματικά ανδρείκελα του κρατικοδίαιτου συνδικαλισμού, ψηφοθηρούσαν αναίσχυντα, μετατρέποντας με τις αθρόες προσλήψεις την «Ολυμπιακή Αεροπορία», τον ΟΣΕ, τα ασφαλιστικά ταμεία, το ΙΚΑ και πλήθος δημοσίων φορέων και οργανισμών, ων ουκ έστιν αριθμός, από κερδοφόρες εταιρείες σε προβληματικές επιχειρήσεις που τελικά αφανίστηκαν ή τείνουν να αφανιστούν.

Διατείνονται ανερυθρίαστα ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι «άχρηστοι» και
διεφθαρμένοι, ξεχνούν όμως ότι οι ίδιοι άνθρωποι καταρράκωσαν κάθε ίχνος αξιοκρατίας με τα ελεγχόμενα υπηρεσιακά συμβούλια και την αμνήστευση των επίορκων υπαλλήλων τους οποίους ανέχονταν συστηματικά και πριμοδοτούσαν προκλητικότατα με θέσεις και αξιώματα. Τους κανόνες στη δημόσια διοίκηση τους θέτει η πολιτική ηγεσία και, ως τέτοια, ανέχτηκε για πολλά χρόνια να ανταμείβει την απάτη ισάξια με την τιμιότητα, να βαφτίζει, με απύθμενο λαϊκισμό, την ισοπέδωση ισότητα, χάριν της κομματικής εξυπηρέτησης και της στελέχωσης του επάρατου κομματικού και κυβερνητικού μηχανισμού με κομματικούς λακέδες, ανάξιους στην πλειοψηφία τους να διοικήσουν ακόμα και τον κήπο της οικίας τους.

Διεκτραγωδούν καθημερινά την ολέθρια πολιτική που ακολουθήθηκε στο δημόσιο τομέα, στην κατασπατάληση των κοινοτικών πόρων, στις μίζες στα εξοπλιστικά προγράμματα και επιρρίπτουν ευθύνες σε όλους εκτός των εαυτών τους, που είναι και οι πραγματικά υπεύθυνοι. Αντιθέτως στρέφουν την μια κοινωνική τάξη εναντίον της άλλης, δείχνοντας με το δάκτυλο προνομιούχους τους οποίους οι ίδιοι ανέδειξαν, εξέθρεψαν και ωφελήθηκαν δι΄ αυτών με ποικίλους τρόπους.

Οι ηθικοί και φυσικοί αυτουργοί της καταστροφής συμβαίνει, με σουρεαλιστική σατανική σύμπτωση-δεν το νομίζω- να είναι και οι αυτόκλητοι σωτήρες που απαξιώνουν με πρωτοφανή αναίδεια ανθρώπους οι οποίοι οργάνωσαν την ζωή τους πάνω στα σχέδια μιας πολιτείας οργανωμένης με την δικής τους έμπνευσης πολιτική ή απολιτική. Διόγκωσαν το κράτος, γιατί η ανικανότητά τους έφτανε μόνο ως εκεί, να εκμαυλίζει συνειδήσεις και μέσω ισορροπιών τρόμου να παραμένει γαντζωμένη στην εξουσία. Για αναπτυξιακή πολιτική ούτε κουβέντα. Παρασιτική οικονομία που στηρίχθηκε για χρόνια στο μπετόν και τη ρεμούλα που κατάφερε να χτίσει, θάλασσες, βουνά και αρχαιολογικούς χώρους ακόμα.

Όταν όμως ήρθε η ώρα της κρίσης οι μέντορες της διαφθοράς επιβαίνουν της εξουσίας και με το «σπαθί» της κάθαρσης απειλούν εκείνους που εξέθρεψαν και ευνόησαν για χρόνια. Ανέξοδα και εκ του ασφαλούς ομολογούν την καταστροφή, δηλαδή αποδέχονται την πλήρη ενοχή τους. Ο πρωθυπουργός προφητεύει άκων, λέγοντας πώς κάνει την «επανάσταση του αυτονόητου», γιατί αυτή η θρυαλλίδα που θα την ανάψει πλησιάζει και θα ξεθεμελιώσει και αυτόν και όλο το σινάφι του που ξεπουλάει ξεδιάντροπα τη χώρα και δοκιμάζει το λαό της.

Όταν ομολογείς μια καταστροφή της οποίας είσαι δημιουργός και υπαίτιος, απλώς παραδέχεσαι την ενοχή σου ή απλούστερα την συνενοχή σου. Οι ένοχοι όμως δικάζονται και λογοδοτούν. Και η Ισλανδία έδειξε το δρόμο… Είναι καιρός «η επανάσταση του αυτονόητου» να κάνει το αυτονόητο: να στείλει στη φυλακή τους ενόχους… Τι πιο αυτονόητο;


*Ο Σεραφείμ Γ. Κωνσταντίνου είναι φιλόλογος


e-parembasis

Γραφει ο Βασιλιάς της Μοναξιάς




Ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ για τον Stephen Hawking:

"Ο συγκεκριμένος παραπληγικός βρετανός επιστήμων είναι απολύτως συμπαθής ιδιαιτέρως διότι ευρίσκεται εις μίαν δραματικήν κατάστασιν υγείας απεικονιζομένην εις δημοσιευθέντα φωτογραφικά στιγμιότυπα, απολύτως καθηλωμένος και επικοινωνών με ηλεκτρονικήν φωνήν, που επιφέρει την κατανόησιν δια την συμπλεγματικότητα και τραγικότητα των απόψεών του που αδίκως βεβαίως ενοχοποιούν ουσία τον Τρισάγιον Θεόν δια την δυσχερεστάτην θέσιν της υγείας του διότι η ασθένεια, η φθορά και ο θάνατος δεν προέρχονται από τον Θεόν αλλά είναι αποτέλεσμα της σχάσεως των ανθρώπων και του κόσμου από Αυτόν."

Ο Βασιλιάς της Μοναξιάς προς τον μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ:

Ο συγκεκριμένος παραπληγικός βρετανός επιστήμων, κύριε, θεωρείται ο μεγαλύτερος εν ζωή επιστήμων και απο τους μεγαλυτέρους, αν όχι ο μεγαλύτερος επιστήμων που εγεννήθη ποτέ εις τον μάταιον τούτον κόσμον. Το πως είναι δυνατόν ένας τοιούτος επιστήμων, διαθέτων τοιούτην νόησιν, να εκφέρει τραγικάς και συμπλεγματικάς απόψεις, μόνον ο Πανάγαθος θα μπορούσε ίσως να μας το εξηγήσει.

Σαφώς και δεν ευθύνεται ο Τρισάγιος Θεός σας δια την δυσχερεστάτην θέσιν της υγείας του εν λόγω επιστήμονος, όπως επίσης δεν ευθύνεται διά τους ποταμούς του αίματος που έχουν χύσει οι χριστιανοί εις το όνομά του ανά τους αιώνας, όπως δεν ευθύνεται διά τον εκφυλισμόν εκείνων που αυτοανηγορεύθησαν εκπρόσωποί του επί του κόσμου τούτου, ούτε και διά τα αίσχη και τας παρανομίας που διεπράχθησαν και διαπράττονται εις τους κόλπους των εκκλησιών σας.

Η φθορά και ο εκφυλισμός των εκκλησιαστικών σας καταστημάτων δεν προέρχονται από τον Θεόν αλλά είναι αποτέλεσμα της αδηφαγίας των εισπρακτόρων και των διαχειριστών των και της σχάσεως των ανθρώπων των εκκλησιών σας από τον σκοπόν εις τον οποίον ετάχθησαν.

ΥΓ 1. Δεν υπήρχε λόγος να κουραστείτε γράφοντας ογδόντα ολόκληρες λέξεις για τον εν λόγω "παραπληγικόν βρετανόν επιστήμονα με τας συμπλεγματικάς απόψεις".
Αν γράφατε τις εξής επτά "δεν πας να ψοφήσεις ρε κομπλεξικέ σακάτη",
τα ίδια θα καταλαβαίναμε.

ΥΓ 2. Ο Stephen Hawking ασχολήθηκε με τις μαύρες τρύπες του σύμπαντος.
Τώρα οι μαύρες τρύπες του καλυμμαυκίου ασχολούνται με τον Stephen Hawking.

Αξίζει τον κόπο, με λίγα λόγια, να δούμε πώς προ-κατασκευάζεται ένας νέος «ηγέτης»..
Θα περιοριστούμε σήμερα στην αναφορά μιας κλασσικής, σύγχρονης, περίπτωσης..
Τα συμπεράσματα και για πολλές άλλες, παρελθούσες, βγαίνουν από μόνα τους.

1.- Τον στέλνουμε στη Νέα Υόρκη, εκπαιδεύεται 2-3 χρόνια κι όταν γυρίσει τον παρουσιάζουμε σε δυό ολόκληρες σελίδες, στη ναυαρχίδα των ΜΜΕ, για να μας εκθέσει όσα έμαθε.

Δηλαδή: «Όλος ο κόσμος αλλάζει..Πρέπει να αλλάξει και το ΠΑΣΟΚ..», «Δεν μας ενδιαφέρει το όνομα των Σκοπίων…Μας ενδιαφέρει η οικονομική μας διείσδυση στα Βαλκάνια..», « Το νέο χόμπυ των Ελλήνων είναι ο αντιαμερικανισμός..».

Κι αμέσως "εκλέγεται" Γραμματέας του ΠΑ.ΣΟ.Κ, το οποίο μετατρέπεται σε ΠΑ.Εκσυγρονιστικό.Κ.-

2.- Τον διορίζουμε Υπουργό Δημοσίας Τάξεως,«αυτοκτονεί» ο Σάββας Ξηρός, «συλλαμβάνει» την επί 25 χρόνια «γνωστή-άγνωστη» 17η Νοέμβρη, επιβραβεύεται από τις Η.Π.Α. και γίνεται από όλα τα ΜΜΕ, παγκόσμιος ήρωας…Τα οποία όμως ΜΜΕ δεν αναφέρουν λέξη για το χάος στην Αττική και σε όλη την Ελλάδα που παραμένει «ασύλληπτο» και για την ανασφάλεια του Έλληνα Πολίτη στη δουλειά του, στο σπίτι του, στο δρόμο ακόμη και μέσα στο Υπουργείο του.!

3.- Τον ξαναδιορίζουμε Υπουργό Δημ.Τάξεως, καλεί στο γραφείο του όλους τους «ήρωες» του Δεκέμβρη του 2008 οι οποίοι πλέον γίνονται αρνάκια (χωρίς ποτέ να μάθουμε τι είπαν, τι πήραν και τι έδωσαν..),εξαρθρώνει τους γνωστότατους «ήρωες» του «Επαναστατικού Αγώνα», ξαναγίνεται «σωτήρας» ενώ ταυτόχρονα το χάος σε όλη την Ελλάδα, ακόμη και στο υπουργικό του γραφείο, παραμένει..» ασύλληπτο».

4.- Τον διορίζουμε Υπουργό Εμπορίου, ταλαιπωρούνται οι φορτηγατζήδες και όλοι Έλληνες δεκαπέντε μέρες, ερήμην του και, ξαφνικά, εμφανίζεται διακριτικά, όταν οι φορτηγατζήες απομονωμένοι και προδομένοι απ’ όλους φτάνουν σε αδιέξοδο.

Καλεί τους Τζωρζάτους και λοιπούς εργατοπατέρες τους στο γραφείο του, σαν ένας «διευκρινιστής» ορισμένων λεπτομερειών, και ω του θαύματος! οι φορτηγατζήδες γίνονται αρνάκια, η μεγάλη ταλαιπωρία μας σταματά αμέσως και ξαναγίνεται σωτήρας.

Χωρίς βέβαια ποτέ να μάθουμε τι είπαν, τι έδωσαν και τι πήραν στο γραφείο του..Και προπάντων γιατί όλες αυτές τις «διευκρινίσεις» δεν τις έδινε τόσον καιρό ο άλλος αρμόδιος Υπουργός..

Δια ταύτα:

Ιδού ο νέος ΗΓΕΤΗΣ που θα σώσει από τη χρεωκοπία την Ελλάδα, όση θα έχει απομείνει και θα την μεταμορφώσει σε μια «ευτυχισμένη» Ευρωπαϊκή Νομαρχία και όλους τους Έλληνες σε «ευτυχισμένους» Ευρωπαίους υπαλλήλους..


resalto

Μετά από ένα μεγάλο γλέντι, που κράτησε χρόνια, η κελτική τίγρη Ιρλανδία, ξύπνησε απότομα με πονοκέφαλο, ένα άδειο πορτοφόλι, και έναν απλήρωτο λογαριασμό. Τη περασμένη Πέμπτη, η κυβέρνησε εξέπληξε τον τρομαγμένο λαό, αποκαλύπτοντας πως το συνολικό οικονομικό κόστος για τη διάσωση των τραπεζών της χώρας, θα φτάσει στο δυσθεώρητο νούμερο των 50 δισεκατομμυρίων ευρώ. Το ποσό αυτό είναι σημαντικά μεγαλύτερο αυτού που μέχρι τώρα υπολογίζονταν, με αποτέλεσμα να σοκαριστούν τα 5 εκατομμύρια Ιρλανδών

Το πακέτο διάσωσης θα στοιχήσει περίπου 10.000 ευρώ για τον κάθε κάτοικο της χώρας, η οποία και θα πρέπει να προχωρήσει σε δραστικές περικοπές δαπανών για τα επόμενα τέσσερα τουλάχιστον χρόνια. Και όπως προειδοποιεί η ΕΕ, η νησιώτικη αυτή χώρα δεν μπορεί να παραμείνει σε καθεστώς χαμηλής φορολόγησης. Ο υπουργός Οικονομικών Brian Lenihan, παραδέχεται ότι τα νούμερα τρομάζουν, αλλά παραμένει αισιόδοξος πως θα υπάρξει μια αποτελεσματική διαχείριση μέσα στα επόμενα δέκα χρόνια. Η αντίδραση των ΜΜΕ στο Δουβλίνο, όπως και των ΜΜΕ στις οικονομικές πρωτεύουσες του πλανήτη, ήταν η ίδια: Η κελτική τίγρη πέθανε.

Η εφημερίδα Daily Star του Δουβλίνου δημοσίευσε στη πρώτη σελίδα της ένα τάφο με την ένδειξη «Ενθάδε Κείται η Ιρλανδία». Η Wall Street Journal σημειώνει πως οι νεκρικοί σπασμοί της Ιρλανδίας δείχνουν πως θα ακολουθήσει το δρόμο που χάραξε η Ελλάδα, και πως θα πρέπει να τεθεί υπό την επιτήρηση του ΔΝΤ.

Το έργο της κυβέρνησης συνασπισμού του πρωθυπουργού Brian Cowen, είναι τώρα πολύ δύσκολο. Θα πρέπει να πείσει τις διεθνείς χρηματαγορές ότι είναι σε θέση να διαχειριστεί το αλματώδες δημόσιο χρέος. Προς το παρόν, η κυβέρνηση υποσχέθηκε να μην δανειστεί χρήματα από τους ξένους επενδυτές για έναν τουλάχιστο χρόνο.

Η τραγωδία που ζει η Ιρλανδία είναι το αποτέλεσμα αθρόων δανεισμών εκ μέρους των τραπεζών της στη διάρκεια των ετών της ανάπτυξης, που τερματίστηκε το 2007, και που καθώς οι τιμές των ακινήτων πέφτουν, έχει μετατραπεί σε μια από τις χειρότερες καταρρεύσεις όλων των εποχών.

Το κόστος μόνο για τη διάσωση της Anglo Irish bank, υπολογίζεται στα 34 δισ. Οι επικεφαλής της δάνειζαν εξωφρενικά ποσά σε επιχειρήσεις ώστε να αγοράσουν οικόπεδα και ακίνητα, τα οποία σήμερα δεν έχουν καμία απολύτως αξία. Ακόμη πιο σοκαριστικό για μια χώρα στην οποία οι τράπεζες θεωρούνταν ως οι στιβαροί πυλώνες της υποδομής του κράτους, είναι το γεγονός πως μια από τις δυο μεγαλύτερες, η Allied Irish Banks, στην ουσία κρατικοποιήθηκε, καθώς το κράτος έβαλε 3 δισ. ευρώ για να τη συνεφέρει. Ο Brian Lenihan δηλώνει πως προσπαθεί να βάλει τέλος σε «έναν εφιάλτη με τον οποίο ζει αυτός και η Ιρλανδία από τον Σεπτέμβριο του 2008».

Εν τω μεταξύ, το φετινό έλλειμμα του προϋπολογισμού θα αγγίξει το 32% του ΑΕΠ, δέκα φορές πάνω από το όριο που υπάρχει για τα κράτη μέλη της ΕΕ. Ο πρωθυπουργός παραδέχεται ότι ο λαός είναι δικαίως οργισμένος, αφού καλείται να επωμιστεί το βάρος των ασύδοτων δαπανών των τραπεζιτών και των κερδοσκόπων. Η οργή αυτή έγινε φανερή πριν από τέσσερις ημέρες, όταν ένας 40χρονος διαδηλωτής οδήγησε ένα φορτηγό με τσιμέντο στις πύλες του ιρλανδικού κοινοβουλίου στη πρωτεύουσα.

Όπως λένε πολλοί, η Ιρλανδία βρίσκεται στο σημείο μηδέν, και θα πρέπει να ξεκινήσει την αναδόμησή της το συντομότερο δυνατό.


(The Global Post)


antinews

Κορύφωση της ανευθυνότητας που χαρακτηρίζει την πρακτική τους είναι οι νέες ομαδικές απολύσεις στην ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗ, τις οποίες παράνομα αποφάσισαν τα τσόγλαν ρεντ boy του κομματικού τυπογραφείου. Οι εργαζόμενοι που έχουν πλέον σειρά για την ανεργία είναι όσοι
ΔΕΝ είναι παντρεμένοι!!!
Αντικουκουέ είναι οι απολύσεις, όχι οι απεργίες που υπερασπίζονται το δικαίωμα στη δουλειά και είναι η μόνη πλέον άμυνα των εργαζομένων.Οι απεργίες είναι το όπλο των εργαζομένων για να σταματήσουν το εργασιακό πογκρόμ στην ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗ και να μην πληρώσουν την υποτιθέμενη κρίση την οποία άλλοι κομματικοί εγκέφαλοι δημιούργησαν. Το όπλο των εργοδοτών και όσων ασκούν εργοδοτικό κομματικό συνδικαλισμό είναι οι απειλές και οι εκβιασμοί για σιωπή των απολυμένων.


Να θυμούνται ότι «παράνομη, καταχρηστική και αντικουκουε» δεν είναι η αντίδραση μας αλλά το σφαγείο των απολύσεων και περικοπών που θέλουν να επιβάλλουν. Ο βιασμός της ζωής μας. Και μιλούν για δημοκρατία και κομουνισμό. Οι ομαδικές απολύσεις στην τυποεκδοτική θα έπρεπε να απαγορευθούν από το κόμμα, αντί να απαγορεύουν στους εργαζόμενους να υπερασπίζονται τις θέσεις εργασίας τους.


Η συνδικαλιστική εκπροσώπηση των εργαζομένων στην τυποεκδοτική αποδεικνύεται κατώτερη των αναγκών στις οποίες καλείται ν’ ανταποκριθεί και των προβλημάτων που οφείλει ν’ αντιμετωπίσει. θυμόμαστε ότι είναι οι ίδιοι που όταν στο πρόσφατο παρελθόν γίνονταν απεργίες στον κλάδο αναρωτιόνταν «γιατί να κάνουμε απεργία και στην τυποεκδοτική».


Οι ίδιοι, φώναζαν να μην απεργούμε μαζί με τους άλλους κλάδους εργαζομένων γιατί είχαν συμβόλαια με τους μεγαλοεκδότες που πολεμούσαν.


Εχθρός είναι η κομματική εργοδοτική πλευρά, αυτοί που απολύουν και τρέχουν πανικόβλητοι να ενεργοποιήσουν τους πιο χυδαίους μηχανισμούς παραπληροφόρησης στο όνομα μιας αφηρημένης κομματικής ομερτά για να τη χρησιμοποιήσουν στη συνέχεια ενάντια στη δύναμη που πρέπει να έχει το κλαδικό σωματείο και οι ταξικές δυνάμεις.
Μας εγκατέλειψαν οι πάντες.


Απολυμένος Τυποεκδοτικής


typografeio

Οι εποχές μπορεί να αλλάζουν αλλά οι συνήθειες των ανθρώπων παραμένουν ίδιες σε πολλούς τομείς. «Το έγραψε η εφημερίδα» έλεγαν πάντα οι άνθρωποι σε κάποιο σημαντικό γεγονός όπου προκαλούσε περιέργεια ή αναβρασμό στην κοινωνία. Αργότερα προστέθηκε ο ήχος και «το είπε το ραδιόφωνο» και λίγο μετά είχαμε ήχο stereo και εικόνα υψηλής ανάλυσης όταν «το έδειξε η τηλεόραση». Κοινός παρανομαστής είναι ότι αφού δημοσιεύθηκε κάπου, το είδα και είναι αλήθεια πέραν κάθε αμφισβήτησης. Η συνήθεια αυτή διατηρείται μέχρι και σήμερα, τα ΜΜΕ παραμένουν η τέταρτη εξουσία, μόνο που έχουμε περάσει πια στην εποχή του ηλεκτρονικού τύπου και κάπου εκεί ο απόλυτος έλεγχος και η επιβολή τόσων δεκαετιών δείχνουν να κλονίζονται σε έναν βαθμό.


Οι πωλήσεις των εφημερίδων έχουν πέσει κατακόρυφα, ενώ η κοινή γνώμη έχει ταυτίσει πια τους δημοσιογράφους με το ψέμα αν και ακόμη στήνονται μπροστά στο χαζοκούτι με τις ώρες. Πέραν της οικονομικής κρίσης, υπάρχει και αυτή η κρίση που χτύπησε τα ΜΜΕ: Η επιρροή τους αν και παραμένει μεγάλη, δεν είναι πια το ίδιο ισχυρή. Και είναι γεγονός ότι στα κρίσιμα χρόνια που έρχονται, το Σύστημα χρειάζεται περισσότερο από ποτέ την χειραγώγηση του κόσμου. Τα ιστολόγια διαδραματίζουν έναν πρωταγωνιστικό ρόλο στο ξεσκέπασμα των «νταβατζήδων» της ενημέρωσης, καθώς το διαδίκτυο παραμένει σε μεγάλο βαθμό (όχι απόλυτα) ελεύθερο και αυτό ενοχλεί.

Θυμάμαι προ μηνών που δημοσιογράφος της Καθημερινής χαρακτήριζε τους bloggers ως «πόρνες του κυβερνοχώρου». Με αφορμή κάποιες κραυγαλέες περιπτώσεις των τελευταίων ημερών, πάμε να γνωρίσουμε και τις «πόρνες της ενημέρωσης», γιατί δεν θα πρέπει να προσπερνάμε τον βρώμικο ρόλο των ΜΜΕ στα χρόνια της μεγάλης διάλυσης και υποδούλωσης της πατρίδας μας στους διεθνείς τοκογλύφους.

«Η ΜΑΦΙΑ ΤΩΝ ΦΟΡΤΗΓΑΤΖΗΔΩΝ»

Με αφορμή την απεργία των οδηγών και ιδιοκτητών φορτηγών, πήραν φωτιά τα τηλεπαράθυρα και η αντιμετώπιση των ΜΜΕ προς επαγγελματίες που τους κλέβουν την περιουσία ήταν ανοικτά εχθρική. Φτάσαμε στο σημείο να ακούσουμε οργισμένο παρουσιαστή κεντρικού δελτίου να οδύρεται για πέντε ιδιοκτήτες που κατέχουν πενήντα άδειες (όλοι μαζί!) λες και άρχισε πόλεμος στην χώρα. Ούτε για το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου τέτοιος χαμός. Στην ίδια γραμμή και τα υπόλοιπα κανάλια βέβαια που ανησυχούν για τις οικονομικές επιπτώσεις της απεργίας αλλά δεν λένε λέξη για τους πραγματικούς υπαίτιους της καταστροφής. Αν βέβαια στην θέση των οδηγών βρίσκονταν ανεπάγγελτοι εργατοπατέρες που τους ταΐζουν τα κόμματα, ο διάλογος θα ήταν πιο «δημοκρατικός» και θα κυριαρχούσε η κατανόηση και ο αλληλοσεβασμός.

«ΟΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑ»

Στην περίπτωση των βασανισμένων (στην κυριολεξία) κατοίκων του Αγ. Παντελεήμονα, η αλητεία των ΜΜΕ ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Μόλις την προηγούμενη εβδομάδα τραυματίστηκαν τρεις ανήλικοι από συμμορίες που εγκληματούν καθημερινά στην περιοχή, κάνοντας τον βίο. αβίωτο στους ανθρώπους που ζουν εκεί. Άπαντες γνωρίζουν την αλήθεια, το αστυνομικό δελτίο εμπλουτίζεται καθημερινά από τις δραστηριότητες των λαθρομεταναστών και δεν φτάνει που το κράτος είναι ανύπαρκτο (η αστυνομία εμφανίζεται κυρίως όταν οι κάτοικοι διαμαρτύρονται στους δρόμους.) ακολουθούν τα ΜΜΕ να πουν ότι για όλα φταίει ο «ρατσισμός» των Ελλήνων!

«Ο ΓΡΑΦΙΚΟΣ ΓΙΑΤΡΟΣ ΜΕ ΤΟ ΠΑΠΟΥΤΣΙ»

Είναι γεγονός ότι στην μετά ΔΝΤ εποχή, η δυσαρέσκεια και η αγανάκτηση του λαού για τους πολιτικάντηδες βρίσκονται στα ύψη. Σημειώθηκαν περιστατικά όπου πολίτες έβρισαν πολιτικούς (όλων των αποχρώσεων) όπου τους συναντούσαν τυχαία. Είναι δύσκολη εποχή για «εθνοπατέρες» και επειδή οι ίδιοι το γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα, χρειάζονται την απαραίτητη μελάνη από τις σουπιές των ΜΜΕ για να θολώνουν τα νερά. Στην ΔΕΘ ήταν μαζεμένος όλος ο καλός κόσμος της πολιτικής μας παράγκας. Τα κανάλια σε τέτοιες περιπτώσεις έχουν σαφή εντολή να μην παρουσιάζουν «παρατράγουδα» εκτός και αν πρόκειται βέβαια για ελεγχόμενες κομματικές «διαμαρτυρίες» από εκείνες που αρέσκεται η αριστερά. Για κακή τους τύχη όμως εκεί δεν ήταν μόνο Έλληνες δημοσιογράφοι αλλά και ξένοι που δεν είχαν κανένα πρόβλημα να αναδείξουν την συμβολική διαμαρτυρία του γιατρού με το παπούτσι. Η εικόνα θα ανέβαζε την τηλεθέαση και στο κάτω της γραφής παπούτσι πέταξαν στον George Bush, στον George Papandreou θα έκαναν την πάπια; Και όμως οι άνθρωποι της εγχώριας «ενημέρωσης» αφού αδυνατούσαν να αποσιωπήσουν εντελώς το γεγονός, έδωσαν αγώνα για το ποιος θα λασπολογήσει περισσότερο έναν Έλληνα πολίτη. Περίπου ως «εθνοπροδότη» τον χαρακτήρισαν αρχικά, στην συνέχεια κάποιοι τον είπαν ακροδεξιό και κατέληξαν ότι ήταν «γραφικός» όταν οι προηγούμενες «κατηγορίες» δεν άντεχαν στην λογική και την πραγματικότητα.

Στα παραπάνω τρία παραδείγματα μπορούν να προστεθούν δεκάδες ακόμα, από την επικαιρότητα των τελευταίων ημερών και μόνο! Επιγραμματικά μπορώ να αναφέρω τις δήθεν έγκυρες δημοσκοπήσεις που ανακάλυψαν άνοδο (!) στα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ ή και πιο εύθυμες περιπτώσεις όπως εκείνα τα δημοσιεύματα που ανέφεραν πως ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης σε συνεννόηση με την τρόικα θα… τιμωρήσει τις πολυεθνικές εταιρίες γιατί ανεβάζουν τις τιμές! Νόμος είναι το δίκιο του… δημοσιογράφου


twilight-of-gods

Η εικόνα ενός πελιδνού Παπανδρέου να μιλά σε ακροατήριο χρηματιστών και λοιπών καπιταλιστών στη Νέα Υόρκη και να κάνει αναφορά αποτίμησης στην ακίνητη περιουσία του ελληνικού κράτους τα λέει όλα. Ουδέποτε πρωθυπουργός τυπικά ανεξάρτητης χώρας προχώρησε σε αποτίμηση της ακίνητης περιουσίας της, για τον απλούστατο λόγο ότι οι αποτιμήσεις είναι σχετικές και τα αποτελέσματα τους αυξομειώνονται ανάλογα με την οικονομική συγκυρία.

Λίγες μέρες μετά τον Παπανδρέου, τη σκυτάλη πήρε ο γενικός γραμματέας Αποκρατικοποιήσεων Γ. Χριστοδουλάκης, με συνέντευξη του στη Wall Street Journal, με την οποία έβαλε ένα τεράστιο «ΠΩΛΕΙΤΑΙ» και ανέλαβε να διαφημίσει την πραμάτεια. Αναφέρεται στα πάντα, αλλά ιδιαίτερο βάρος δίνει στα φιλέτα της ακίνητης περιουσίας του κράτους: «Υπάρχουν πολλές και μεγάλες δημόσιες εκτάσεις που είναι ενδιαφέρουσες για εμπορική αξιοποίηση και πιστεύουμε να τις πουλήσουμε ή να συνάψουμε πολυετείς συμβάσεις παραχώρησης. Εργαζόμαστε πολύ σκληρά για να παρουσιάσουμε ένα συνεκτικό και ελκυστικό επενδυτικό σχέδιο στις διεθνείς αγορές», τονίζει.

Κατόπιν αυτού, η προσθήκη ότι η κυβέρνηση δεν είναι διατεθειμένη να δεχθεί πωλήσεις σε τιμή ευκαιρίας, μόνο γέλια προκαλεί. Πώς είναι δυνατόν να ισχυρίζεσαι ότι δεν θα πουλήσεις σε τιμή ευκαιρίας, όταν βρίσκεσαι υπό την απειλή της πτώχευσης και έχεις αναλάβει έναντι των επιτηρητών την υποχρέωση να μαζέψεις από τις ιδιωτικοποιήσεις έσοδα 3 δισ. ευρώ μέχρι το 2013; Οι «επενδυτές», βέβαια, κάτι τέτοια τα προσπερνούν, αντιλαμβανόμενοι ότι λέγονται μόνο για εσωτερική κατανάλωση.

Ο τρόπος με τον οποίο κινείται η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν αποκαλύπτει μόνο νοοτροπία ιθαγενούς που υποτάσσεται στον αποικιοκράτη, αλλά και νοοτροπία ιθαγενούς φυλάρχου που φροντίζει παράλληλα για την πάρτη του. Τα πάντα γίνονται εν κρύπτω, από μια στενή ομάδα έμπιστων στον Παπανδρέου ανθρώπων, μεταξύ των οποίων ηγετικό ρόλο φαίνεται να διαδραματίζει ο αδερφός του Νίκος, ενώ τη θεσμική ομπρέλα αποτελεί ο έμπειρος Παμπούκης.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Ν. Παπανδρέου πήγε με τον Παμπούκη στο Αμπού Ντάμπι, για να κλείσει τη συμφωνία ξεπουλήματος των ναυπηγείων Σκαραμαγκά, ούτε πως στη μπίζνα που ετοιμάζουν οι Καταριανοί στον Αστακό εξέχοντα ρόλο παίζει ο γνωστός Γ. Σεφερτζής, κολλητός του Νίκου και πρώην σύμβουλος επικοινωνίας του σημερινού πρωθυπουργού.
Ούτε είναι τυχαίο πως τώρα που κατάλαβαν πως τον Αστακό οι Καταριανοί τον θέλουν για νεκροταφείο των πετρελαϊκών αποβλήτων τους (θα καίει LPG, που δεν είναι υγροποιημένο φυσικό αέριο, αλλά υγροποιημένο πετρελαϊκό αέριο, δηλαδή απόβλητο της επεξεργασίας του πετρελαίoυ), ξεσηκώθηκαν ακόμα και οι Πασόκοι τοπικοί άρχοντες της περιοχής, που έως πρότινος νόμιζαν ότι η περιοχή τους θα γίνει πρότυπο ανάπτυξης κι αυτοί θα τρώνε με χρυσά κουτάλια. Ολα αυτά έχουν έντονη τη μπόχα του σκανδάλου, αλλά κανείς δεν μιλάει, όπως δεν μιλούσαν και τα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησης Καραμανλή.

Ομως, πέρα από τη μυστική οικονομική διπλωματία με διάφορους χρυσοκάνθαρους του Κόλπου, ο Γ. Παπανδρέου εμφανίστηκε στη Νέα Υόρκη διαφημίζοντας το σάρωμα του εργασιακού τοπίου ως χρυσή ευκαιρία για επίδοξους επενδυτές. Είπε χαρακτηριστικά σε συνέντευξη του στο δίκτυο CNBC: «Δεν είμαστε ανταγωνιστικοί. Αυτό αποτελεί ένα από τα προβλήματα μας. Και για το λόγο αυτό, προχωρούμε σε κάποιες διαρθρωτικές αλλαγές, στις αγορές εργασίας, στα επαγγέλματα, ανοίγοντας κάποια επαγγέλματα, και στο φορολογικό σύστημα, μέτρα που θα μας κάνουν περισσότερο ανταγωνιστικούς».
Και μετά προσέθεσε: «Εχουμε κάνει μεγάλες διαρθρωτικές αλλαγές, Για παράδειγμα, αναδιαρθρώσαμε όλο το συνταξιοδοτικό σύστημα. Εγινε ένα απόλυτα βιώσιμο σύστημα, το οποίο εγγυάται σύνταξη στις επόμενες γενιές. Αυτό σήμαινε βεβαία μειώσεις στις συντάξεις και αυξήσεις των ορίων ηλικίας - πολύ δύσκολες πολιτικές αποφάσεις, προφανώς. Αποδείξαμε όμως ότι έχουμε δεσμευθεί για την υλοποίηση αυτών των αλλαγών».


Ακόμη και ειδικό φορολογικό καθεστώς έταξε στους «επενδυτές». Οταν ρωτήθηκε στην Αθήνα ο Πεταλωτής, αν μ' αυτό ο πρωθυπουργός εννοούσε φορολογία κερδών και κάτω από το 20%, απάντησε χαρακτηριστικότατα: «Δεν μπορώ να σας πω λεπτομέρειες. Είναι μία σκέψη. Είναι όμως δεδομένο ότι θα πρέπει να δώσουμε κίνητρα σε επενδυτές οι οποίοι θα έρθουν να επενδύσουν στη χώρα μας».
Το πιάσαμε το... υπονοούμενο. Δεν φωνάζουν τζάμπα τόσο καιρό εκείνοι που λένε ότι πρέπει να μειωθεί κι άλλο η φορολογία, γιατί διαφορετικά οι «επενδυτές» θα πηγαίνουν στη Βουλγαρία ή την Κύπρο.

Κομπραδόρικη από γεννησιμιού της η ελληνική αστική τάξη περιμένει την έλευση νέων αρπακτικών, για να συνεργαστεί μαζί τους -πουλώντας εργαζόμενους και φυσικό πλούτο της χώρας- προσδοκώντας στα δικά της κέρδη. Αυτό εννοούν όσοι λένε ότι «η κρίση είναι ταυτόχρονα και ευκαιρία».

Σχετικά με τις ηλεκτρονικές κάρτες, δεν ξέρουμε, αλλά αισθανόμαστε ότι γινόμαστε πειραματόζωα εδώ στην Ελλάδα, κατ’ εντολή ξένων συμφερόντων, προκειμένου να πρωτοεφαρμοστούν στον ελληνικό λαό διάφορες μέθοδοι που δεν θα μπορούσαν να εφαρμόσουν οι ξένες κυβερνήσεις κατ’ ευθείαν στους λαούς τους.


Σήμερα το πρωϊ λοιπόν ακούσαμε σε τηλεοπτικό κανάλι από υπεύθυνο της ΓΓ. Πληροφοριών, ότι με κάθε αγορά που θα κάνουμε, οποιουδήποτε προϊόντος, η σχετική πληροφορία θα πηγαίνει μεν στο TAXIS, όμως δεν θα πηγαίνει έστω κατ’ ευθείαν, αλλά μέσω τραπεζών.


Ναι καλά διαβάσατε, μέσω τραπεζών. Η κάθε τράπεζα θα κρατά....
όλα τα προσωπικά μας στοιχεία μας και θα ελέγχει με αυτό τον τρόπο τη ζωή μας. Θα ελέγχει την πιστοληπτική μας ικανότητα, δηλαδή θα είναι ένας ζωντανός ΤΕΙΡΕΣΙΑΣ. Θα μπορεί, πέραν αυτού, να γνωρίζει από τι πάσχουμε, ανάλογα με τα φάρμακα που αγοράζουμε, ποιες είναι οι καταναλωτικές μας προτιμήσεις, πως ερωτευόμαστε, που ακριβώς πήγαμε και τι καταναλώσαμε κ.λ.π.


Στη συνέχεια οι τράπεζες θα μπορούν (λέμε εμείς) να πουλάνε τα δεδομένα μας σε ασφαλιστικές εταιρίες για να ξέρουν από τι πάσχουμε, αν θα μας ασφαλίσουν και πόσα ασφάλιστρα θα πληρώνουμε. Θα μπορούν να πουλάνε τα δεδομένα μας σε εταιρίες μάρκετινκγ για να κατανέμουν τη διαφημιστική πίττα και να μας στέλνουν διαφημιστικά μηνύματα ανάλογα με τις καταναλωτικές μας προτιμήσεις κ.λ.π. Έχετε την εντύπωση ότι οι τράπεζες θα δουλεύουν δωρεάν.


Όταν από αυτό εδώ το blog φωνάζουμε ότι δεν πρέπει να αφήσουμε το ισχύον σάπιο και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα να μας βγάλει από την κρίση, δεν έχουμε άδικο. Αν επιτρέψουμε στο ίδιο σύστημα να μας βγάλει από την κρίση, αφενός θα μας σπρώξει πιο βαθιά, αφετέρου θα μας κάνει πειραματόζωα ξένων και ντόπιων συμφερόντων.


Αν το θέλουμε αυτό, ας καθίσουμε σαν κότες να το υποστούμε.
Αν δεν το θέλουμε όμως πρέπει να αντιδράσουμε. Αυτό το πολιτικό σύστημα πρέπει να καταρρεύσει.


Όταν στην Αγγλία προσπάθησε η εκεί κυβέρνηση να περάσει το μέτρο με τις ηλεκτρονικές κάρτες, ξεσηκώθηκε ο λαός και το μέτρο δεν πέρασε.
Εμείς θα το αφήσουμε να περάσει;;


hassapis-peter

Με αφορμή τον εορτασμό των 50 χρόνων απο την ημέρα Ανεξαρτησίας στην Κύπρο οι Αμερικάνοι "σύμμαχοι" δεν ντράπηκαν και έσπευσαν να ευχηθούν.

"Με τον πρόεδρο Ομπάμα και το λαό των ΗΠΑ, συγχαίρω το λαό της Κυπριακής Δημοκρατίας την 50ή τους Ημέρα Ανεξαρτησίας αυτό τον Οκτώβριο.

Η Κύπρος ήταν σταυροδρόμι μεταξύ Ανατολής και Δύσης και για λαό και πολιτισμούς από χιλιάδων ετών. Οι ΗΠΑ εκτιμούν την μακρά φιλία μεταξύ των χωρών μας. Στα 50 χρόνια των διμερών σχέσεων, οικοδομήσαμε μία ισχυρή εταιρική σχέση και προσβλέπουμε να εργαστούμε από κοινού για να διευρύνουμε τη σχέση μας στο μέλλον".
Αυτά τονίζει μεταξύ αλλών στο μήνυμα της η Χίλαρι.......

Θέλουμε όμως και εμείς ως απλοί πολίτες να ευχαριστήσουμε με την σειρά μας τον Αφρο-αμερικανό πρόεδρο και την Εβραιο-Αμερικανίδα ΥΠΕΞ για τις "ευχαριστίες" τους.
Μάλιστα ευχαριστούμε διαχρονικά όλη την ελεγχόμενη απο τους Σιωνιστές νυν και πρώην ηγεσία των ΗΠΑ.

Τους ευχαριστούμε για τον εμφύλιο πόλεμο που μας προκάλεσαν παρέα με τους Βρετανούς τσάτσους τους.

Τους ευχαριστούμε γιατί σφύριζαν αδιάφορα όταν Ελληνοκύπριοι οδηγούνταν στις κρεμάλες απο το αποικιοκρατικό καθεστώς.

Τους ευχαριστούμε γιατί όλα αυτά τα χρόνια στήριξαν και εξόπλισαν την Τουρκία.

Τους ευχαριστούμε που η χώρα της "ελευθερίας" που θέλει σώνει και καλά να εκδημοκρατίσει όλο τον κόσμο ανέχτηκε για δεκαετίες την τουρκική χούντα.

Τέλος τους ευχαριστούμε που εξαπάτησαν την Ελλάδα σε ένα στημένο παιχνίδι με σκοπό να δημιουργηθεί ο "Αττίλας" και να συντελεστεί η σημερινή κατάσταση.
Ευχαριστούμε για όλα είσαστε πραγματικοί "φίλοι" και "σύμμαχοι".


http://protesilaos.blogspot.com/

ΑΦΟΥ ΤΑ ΔΙΟΡΘΩΣΑΝ ΟΛΑ, τώρα προσπαθούν να βάλουν στο χέρι τα προσωπικά δεδομένα του καθενός από εμάς. Η ανεξέλεγκτη κερδοσκοπία πήρε πλέον το δρόμο της σ’ αυτή τη χώρα, δια βίου. Ανύπαρκτοι ελεγκτικοί μηχανισμοί. Ακόμα και οι λιγοστοί που λειτουργούσαν όπως λειτουργούσαν, με το μαύρο τους το χάλι, έσβησαν κι αυτοί, υπό τον ορυμαγδό του Μνημονίου 2010!

Προσπάθησαν, δήθεν, να ελέγξουν τα υγρά καύσιμα, κυρίως τη βενζίνη, επιβάλλοντας πλαφόν, μόνο που το επέβαλαν στην τελική τιμή στον πρατηριούχο που προσπαθεί να κρατήσει όρθιο ένα μαγαζί με χιλιάδες εμπόδια. Με τον τρόπο τους, ευνόησαν τις πετρελαϊκές εταιρείες και κυρίως τους μεσάζοντες εμπόρους που μετακινούν το καύσιμο. Έτσι, αναγκάστηκαν να το αποσύρουν μέσα στη νύχτα και μετά από έντονες διαμαρτυρίες.

Το θέμα δεν είναι ότι δεν ξέρουν τι κάνουν. Ξέρουν καλά τι θέλουν να κάνουν. Το ζήτημα είναι ότι το κάνουν άγαρμπα, ατάλαντα, χωρίς μέτρο, απροκάλυπτα και ερασιτεχνικά. Το κάνουν επιτιθέμενοι στον κοσμάκη, στον απλό μισθωτό, στον εργαζόμενο του πεντακοσάρικου με τις εκατοντάδες υποχρεώσεις, δάνεια και οφειλές. Και το δείχνουν ξεδιάντροπα. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, είναι επικίνδυνοι και ανεξέλεγκτοι.

Τώρα, αφού μας απέδειξαν ότι δήθεν δεν μπορούν να εισπράξουν τον ΦΠΑ, ότι δήθεν δεν μπορούν να εισπράξουν τα έσοδα του κράτους, ότι δήθεν δεν μπορούν να περιορίσουν τη φοροδιαφυγή, έρχονται να μας επιβάλλουν την κάρτα συναλλαγών ή κάρτα του καταναλωτή.

Μ’ αυτή την κάρτα, που θα έχει τη μορφή πιστωτικής, η οποία θα αναγράφει το όνομα του κατόχου της και το ΑΦΜ του, θα γίνονται όλες οι αγορές μας. Είδη ένδυσης και υπόδησης, ξενοδοχεία, εισιτήρια ταξιδιού ή θεατρικών παραστάσεων κτλ., αγορά διαφόρων προϊόντων τεχνολογίας, αγορά αυτοκινήτου, σπιτιού, αγορά διασκέδασης, τα πάντα. Και μάλιστα, θα θέτει όριο: για οποιαδήποτε αγορά από 1.500 ευρώ και πάνω, θα χρησιμοποιείται μόνον η κάρτα και όχι μετρητό χρήμα.

Στα on line μηχανήματα, όπως αυτά που βλέπουν τις πιστωτικές κάρτες, θα περνάει η κάρτα συναλλαγών και θα καταχωρούνται στο όνομα του καθενός, όλες οι αγορές. Και τι σημαίνει αυτό; Ότι σαφώς θα καταχωρούνται σε κάποιον κεντρικό υπολογιστή, τον οποίο είναι άγνωστο μέχρι σήμερα ποιοι θα μπορούν να τον ελέγξουν, οι προτιμήσεις μας και οι έξοδοι διασκέδασής μας. Θα γνωρίζει κάποιος άγνωστος σ’ εμάς, τι αγοράσαμε. Τι ρούχα αγόρασες και τι χρώμα. Ποιες είναι οι προτιμήσεις σου στη διασκέδαση. Πήγες για παράδειγμα να δεις την Τζούλια να γδύνεται; Ή μήπως προτίμησες να ακούσεις τον Ρουβά; Μπορεί να προτίμησες κάποιο θεατρικό έργο με εξτρεμιστικό ή επαναστατικό περιεχόμενο. Μήπως αγόρασες κάποιο παράξενο βιβλίο που καθορίζει τα πολιτικά ή θρησκευτικά σου πιστεύω; Ή μήπως κάτι που διεγείρει την σεξουαλική σου λίμπιντο;

Κάποιος ή κάποιοι, θα γνωρίζουν πολλά για όλους μας. Όλα αυτά τα στοιχεία θα καταγράφονται κάπου, σε έναν κεντρικό υπολογιστή, και κάποιες εταιρείες θα μπορούν να τα χρησιμοποιήσουν για πολλούς και διαφόρους λόγους. Είτε για λόγους πωλήσεων, για λόγους διαφημιστικούς, μπορεί να σου γίνουν και φορτικοί για παράδειγμα προκειμένου να πουλήσουν κάτι. Από την άλλη, κάποια κέντρα εξουσίας θα γνωρίζουν τις προτιμήσεις σου σε διάφορα πράγματα. Θα γνωρίζουν τις απόψεις σου μέσα από τις αγορές σου. Θα ξέρουν πού βρίσκεσαι, τι κάνεις, τι τρως, τι πίνεις, τι διαβάζεις, τι κάνεις στο κρεβάτι σου, ανά πάσα στιγμή! Πλήρες φακέλωμα δηλαδή!!!

Και φυσικά, για να αγοράζεις με μια τέτοια κάρτα, θα πρέπει να έχεις χρήματα στην τράπεζα. Σε μια τράπεζα, σε μια οποιαδήποτε τράπεζα. Η οποία φυσικά, ελέγχεται άμεσα από τις διάφορες πολιτικές και οικονομικές αλλαγές στη χώρα και είναι ευαίσθητες σε όλες αυτές τις καταστάσεις. Και καθώς στην παγκοσμιοποίηση οι τράπεζες γίνονται δύναμη και τεράστιες πολυεθνικές, είναι απορίας άξιο ποιοι θα ελέγχουν, με ποιο τρόπο και πώς θα εκμεταλλεύονται, τα χρήματά μας. Μήπως πρέπει να αντιδράσουμες στους επικίνδυνους και ανεξέλεγκτους βάρβαρους;

Θ.Πολ.


eothinon2

Στό άρθρο αυτό, πού είναι συνέχεια των δύο προηγούμενων: «προτεσταντικός φονταμενταλισμός αμερικανοποίηση του πλανήτη καί παγκόσμια διακυβέρνηση» καί «παγκόσμια διακυβέρνηση καί Ελλάδα», θα προσπαθήσουμε να προβλέψουμε τήν αντίδραση του ελληνικού λαού στά τεκταινόμενα.

Κατ’ αρχάς θα πρέπει να αρθεί η δυσαρμονία μεταξύ των επιδιώξεων του πολιτικού συστήματος καί των συμφερόντων της μεγάλης πλειοψηφίας της κοινωνίας. Η σημερινή κατάσταση, με το πολιτικό σύστημα αυτονομημένο από την κοινωνία, να παίρνει αποφάσεις ερήμην της ή καί εναντίον της δέν είναι δυνατόν να διατηρηθεί γιά πολύ. Ή μεγάλα τμήματα του λαού θα πεισθούν ότι οι αποφάσεις του παρόντος θα λειτουργήσουν πρός το συμφέρον τους στό μέλλον ή το πολιτικό σύστημα θα ανατραπεί. Το πρώτο, στό οποίο ποντάρει η κυβέρνηση, δε φαίνεται καθόλου πιθανό, καθώς η τρόικα θα κλιμακώνει τις πιέσεις της γιά την γρήγορη προσαρμογή της χώρας στα κελεύσματα της διεθνούς χρηματοπιστωτικής ολιγαρχίας, πιέσεις στίς οποίες η αντίσταση του πολιτικού συστήματος στο σύνολό του είναι από εντελώς μηδενική, έως φραστική αλλά μηδενική στην πράξη. Δέ μένει λοιπόν παρά το δεύτερο, δηλαδή η ανατροπή του. Πρίν μιλήσουμε όμως γι αυτό, ας προσπαθήσουμε πρώτα να διαγράψουμε την εξέλιξη που θα έχει η ελληνική κοινωνία στα επόμενα χρόνια.


Στό προηγούμενο άρθρο μας, αναφέραμε ότι το στρώμα των μικρομεσαίων επιχειρηματιών καί των ελεύθερων επαγγελματιών στη Ελλάδα είναι πολυάριθμο. Φτάνει στο ποσοστό του 35%. Αυτό θα αλλάξει γρήγορα. Το ποσοστό αυτό θα μειωθεί στά επόμενα χρόνια σημαντικά. Ήδη έχει ξεκινήσει η σχετική διεργασία με το κλείσιμο των καταστημάτων καί την απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων. Γενικά θα λέγαμε ότι αυτή τη στιγμή βιώνουμε μία δραστική επιδείνωση των εισοδημάτων της μεσαίας τάξης. Η επιδείνωση αυτή έχει ως παρεπόμενο την περαιτέρω επιδείνωση της θέσης των εργαζομένων καί την αύξηση της ανεργίας.

Διογκώνεται έτσι συνεχώς το ποσοστό του πληθυσμού πού εν δυνάμει αντιτάσσεται στά προωθούμενα σχέδια. Στό βάθος του ορίζοντα αυτό πού διαφαίνεται είναι η τοποθέτηση της μεγάλης πλειοψηφίας της κοινωνίας, απέναντι στά ολιγάριθμα στρώματα των συνδεδεμένων με τη διεθνή χρηματοπιστωτική ελίτ μεγαλοεπιχειρηματιών καί στό αυτονομημένο πολιτικό σύστημα, πού είτε συνειδητά, είτε μη αντιδρώντας αποτελεσματικά, τά υποστηρίζει.

Στό σημείο αυτό θα πρέπει να αναφερθούμε λίγο εκτενέστερα στο φαινόμενο της ανεργίας η οποία θα παίξει ρόλο καταλύτη στίς εξελίξεις. Ανεργία (μέχρι σήμερα κυρίως ανεργία των νέων) υπήρχε πάντα στην Ελλαδα πλήν όμως η ανεργία αυτή δέν οδηγούσε σε κοινωνικά προβλήματα καθώς οι οικογένειες αναλάμβαναν το κόστος διαβίωσης των παιδιών τους ακόμα καί σέ μεγάλη ηλικία μέχρι να βρούν δουλειά. Στό μέλλον, αυτό δεν θα μπορεί να συνεχιστεί αφού το εισόδημα των οικογενειών συνεχώς υποχωρεί. Στην ανεργία δέ των νέων θα προστεθεί καί η ανεργία των μεγαλύτερων ηλικιών, που θα αποκτήσει μονιμότερο χαρακτήρα, με αποτέλεσμα τη δημιουργία μεσοπρόθεσμα, εκρηκτικών καταστάσεων. Η ανεργία μπορεί να αποτελέσει την θρυαλλίδα που θα οδηγήσει στην έκρηξη.

Εδώ γεννάται το ερώτημα: Οι παραπάνω κοινωνικές μεταβολές θα οδηγήσουν από μόνες τους καί αυτόματα σε καθολική εξέγερση καί πότε θα γίνει αυτό αφού πρός το παρόν τα πράγματα φαίνονται να ηρεμούν, μετά από μιά πρώτη περίοδο κινητοποιήσεων, καί η κοινωνία δείχνει να μη συμφωνεί μέν, αλλά να αποδέχεται στωικά τα μέτρα; Η απάντηση είναι όχι. Αυτοματισμοί δέν υπάρχουν. Αυτό που αναμένεται πρός το παρόν είναι μόνον επιμέρους κινητοποιήσεις από τίς ομάδες που κάθε φορά θα θίγονται όπως συνέβει τίς προηγούμενες ημέρες μέ τους ιδιοκτήτες φορτηγών ΔΧ. Η φαινομενική ηρεμία πάντως δέν θα πρέπει να ξεγελάει. Εξηγείται.

Μέχρι τώρα σέ όλη την περίοδο από την μεταπολίτευση, οι κινητοποιήσεις ήσαν μέρος ενός «διαλόγου» μεταξύ του λαού καί της εξουσίας. Ήσαν δηλαδή πλήρως ενταγμένες στό σύστημα. Όταν υπήρχε διαφωνία σέ κάποια μέτρα πού έπαιρνε η εκάστοτε κυβέρνηση, η κινητοποίηση το διατράνωνε αυτό καί αρκετές φορές τα μέτρα παίρνονταν πίσω ή μετριάζονταν. Ας θυμηθούμε τα μέτρα Γιαννίτση γιά το ασφαλιστικό τα οποία πάρθηκαν πίσω από την κυβέρνηση Σημίτη μετά από τίς τεράστιες διαδηλώσεις πού ξεσήκωσαν. Το ίδιο έγινε προσπάθεια νά γίνει καί με το μνημόνιο. Πρίν υπογραφεί είχαμε σημαντικές κινητοποιήσεις με αποκορύφωμα την πρωτοφανή σέ όγκο καί μαχητικότητα διαδήλωση της 3ης Μαίου.

Το αίτημα ήταν να μήν υπογραφεί το μνημόνιο. Το μνημόνιο υπογράφτηκε όμως, καί έκτοτε οι κινητοποιήσεις άρχισαν να φθίνουν. Ο λαός κατάλαβε ότι αυτός ο ιδιότυπος «διάλογος» με την εξουσία πλέον δέν έχει νόημα. Τα πράγματα έχουν δρομολογηθεί καί δέν γυρίζουν πίσω. Άλλωστε καί η εξουσία η ίδια δέν ανήκει καθ’ ολοκληρίαν στην κυβέρνηση. Ένα μεγάλο κομμάτι της το διαχειρίζονται ξένοι.

Τώρα βρισκόμαστε σε μιά μεταβατική φάση όπου ο καθένας κοιτάζει ατομικά να αντιμετωπίσει τό πρόβλημά του. Όταν μετά από κάποια περίοδο εξαντληθούν οι ατομικές λύσεις, τότε ο κόσμος θα ξαναβγεί απ’ τα σπίτια του καί οι διαδηλώσεις θα ξαναρχίσουν μόνο που τότε δεν θα είναι διαδηλώσεις έκφρασης γνώμης αλλά θα είναι διαδηλώσεις συγκρουσιακές, εξεγερσιακού χαρακτήρα μέ όλο καί πιό έντονο πολιτικό περιεχόμενο. Ποιός όμως θα ηγηθεί σέ αυτές τίς διαδηλώσεις καί πού τελικά θα οδηγήσουν;

Η απάντηση στην ερώτηση αυτή δέν μπορεί να είναι μονοσήμαντη. Υπάρχουν δύο εναλλακτικές λύσεις. Η πρώτη είναι να προέλθει η νέα πολιτική ηγεσία της χώρας από το υπάρχον πολιτικό σύστημα. Γιά να γίνει αυτό θά πρέπει κάποια προβεβλημένη προσωπικότητα χωρίς βεβαρυμένο παρελθόν, επικεφαλής σημαντικής ομάδας να διαχωρίσει σαφώς καί κάθετα τη θέση της από το μνημόνιο καί να αποφασίσει να το πολεμήσει αφού προηγουμένως διαρρήξει εντελώς τη σχέση της με το πολιτικό σύστημα. Στή συνέχεια θα πρέπει να πείσει γιά τη συνέπειά της καί την αγωνιστικότητά της τον ελληνικό λαό παρουσιάζοντας καί ρεαλιστικές προτάσεις γιά τήν έξοδο από τήν κρίση. Τέτοια προσωπικότητα επί τού παρόντος δέν φαίνεται να υπάρχει.

Ίσως πιό πιθανό είναι να προέλθει κάποια αξιόπιστη πρωτοβουλία από την αριστερά μέ τόν σχηματισμό μετωπικου σχήματος, μέ σαφείς στόχους καί πρόγραμμα, πού να μπορέσει να εκφράσει τον λαό. Καί αυτό όμως πρός το παρόν φαίνεται δύσκολο καθώς προυποθέτει αλλαγή ηγεσίας. Μέ τις υπάρχουσες ηγεσίες τα κόμματα της αριστεράς δέν μπορούν να κάνουν κάτι περισσότερο από αυτό που κάνουν ήδη. Δηλαδή μιά φραστική αντιπαράθεση με τις πολιτικές του μνημονίου καί μηδενική αντίσταση στήν πράξη.

Τί μένει λοιπόν; Η άλλη λύση. Η ηγεσία θα αναδειχθεί «από τα κάτω». Από τόν ίδιο τον λαό ο οποίος κάποια στιγμή θα καταλάβει ότι δέν έχει άλλη λύση από το να πάρει την κατάσταση στά χέρια του. Δέν έχει άλλη λύση από το να δημιουργήσει δομές αυτοοργάνωσης σέ όλους τούς χώρους που εργάζεται καί ζεί. Μέσα από αυτές τίς δομές θα αναδειχθεί η νέα πολιτική ηγεσία της χώρας. Μιά ηγεσία δοκιμασμένη σέ δύσκολες συνθήκες καί βγαλμένη μέσα από τόν λαό. Ακούγονται μήπως ουτοπικά όλα αυτά σε μερικά αυτιά; Καί όμως δέν είναι. Έχουν ξαναγίνει πολλές φορές στό παρελθόν, διεθνώς καί στην Ελλάδα, κάτω από ανάλογες συνθήκες. Η ιστορία προσφέρει αρκετά τέτοια παραδείγματα.

Πού θα οδηγήσουν όμως όλα αυτά; Θα οδηγήσουν στήν πλήρη ανατροπή του πολιτικού σκηνικού μέσα σέ ένα χρονικό ορίζοντα 4 έως 5 χρόνων. Η ανατροπή τού πολιτικού σκηνικού θά είναι το αποτέλεσμα γενικευμένης εξέγερσης η οποία θα κορυφώσει τίς συγκρουσιακές κινητοποιήσεις της προηγούμενης περιόδου. Στό μεταξύ διάστημα, το υπάρχον πολιτικό σύστημα θα οργανώνει εκλογές στίς οποίες θα εκφράζεται όλο καί περισσότερο η αδιαφορία του λαού μέσω της αποχής καί του λευκού – άκυρου. Ενδεχομένως αρκετές κυβερνήσεις θα εναλλαχθούν στήν εξουσία των οποίων ο βίος θά είναι όλο καί πιό βραχύβιος. Καθώς θα προχωράει ο χρόνος όλα θα φαίνεται να προετοιμάζουν την επερχόμενη γενική εξέγερση. Στο βάθος τού τούνελ δέ θα φαίνεται φώς. Μιά βαθυκόκκινη ανταύγεια φωτιάς θα σπάει το σκοτάδι.

Τελειώνοντας ίσως θα έπρεπε να διευκρινίσουμε ένα – δυό πράγματα ακόμη. Κατ’ αρχάς αυτά που περιγράφονται παραπάνω συνιστούν αυτό που λέμε κοινωνική επανάσταση; Η απάντηση είναι όχι. Μιλάμε γιά ανατροπή πολιτικού σκηνικού. Η κοινωνική επανάσταση είναι κάτι ριζικώτερο καί βαθύτερο. Καί τό δεύτερο: Η πορεία που διαγράφηκε υπάρχει πιθανότητα να διακοπεί από κάτι έκτακτο; Η απάντηση εδώ είναι ναί. Δέν είναι καθόλου απίθανο να υπάρξει μιά εμπλοκή στά εθνικά θέματα οπότε τότε τα δεδομένα θα αλλάξουν άρδην.

Στην περίπτωση αυτή πολλά από αυτά που αναφέρθηκαν σ’ αυτά τα τρία άρθρα θα πρέπει ίσως να αναθεωρηθούν. Θα πρέπει να δούμε ξανά τα πράγματα μέ άλλο μάτι. Άλλωστε αυτό που συμβαίνει σήμερα στήν Ελλάδα, δηλαδή το νά κερδίζει ένα κόμμα τις εκλογές με κάποιο πρόγραμμα καί να εφαρμόζει ως κυβέρνηση τά εντελώς αντίθετα, έχει συμβεί άλλη μιά φορά. Στίς εκλογές του 1920. Τα αντιβενιζελικά κόμματα τίς κέρδισαν με κεντρικό σύνθημα τό σταμάτημα τού πολέμου. Μόλις όμως ανέβηκαν στήν κυβέρνηση έκαναν τό εντελώς αντίθετο. Συνέχισαν τόν πόλεμο. Καί το αποτέλεσμα;

Η μικρασιατική καταστροφή.


dialogoi.enet.gr

Έχουμε Δημοκρατία όταν το 30% επιβάλει την άποψη του στο υπόλοιπο 70%; Να θυμήσουμε ότι στις τελευταίες εκλογές η αποχή ήταν 29%, η σημερινή κυβέρνηση έλαβε 43% επί των ψηφισάντων, ήτοι 30%επί των εγγεγραμμένων.

Έχουμε Δημοκρατία όταν με το πραγματικό 30% ή έστω με το πλασματικό 43% μία κυβέρνηση αποκτά αυτοδυναμία; Έστω και αυτό το πλασματικό 43% είναι δυνατόν να επιβάλει την γνώμη του στο υπόλοιπο 57%;

Έχουμε Δημοκρατία όταν τα λευκά πάνε υπέρ του πρώτου κόμματος;

Έχουμε Δημοκρατία όταν οι βουλευτές δεν ψηφίζουν κατά συνείδηση όπως επιβάλει το Σύνταγμα αλλά σύμφωνα με την κομματική γραμμή; Ακόμα και αυτό το πλασματικό 43% τι νόημα έχει όταν οι 160 βουλευτές συμπεριφέρονται σαν ένας. Εξαίρεση αποτέλεσε η Σοφία Σακοράφα που διεγράφη αμέσως! Δείτε εδώ την συγκλονιστική της ομιλία στην Βουλή κατά την ψήφιση του Μνημονίου.

Έχουμε Δημοκρατία όταν ο πρωθυπουργός αποφασίζει για θέματα που θα καθορίζουν την ζωή και την μοίρα μας για τα επόμενα χρόνια χωρίς να μας ρωτήσει; Όταν υποθηκεύει την εθνική μας κυριαρχία χωρίς να μας ρωτήσει; Και μάλιστα έχοντας πει τα ακριβώς αντίθετα πριν εκλεγεί.

Έχουμε Δημοκρατία όταν ο ίδιος ο πρωθυπουργός έχει επανειλλημένα δηλώσει σε ΜΜΕ του εξωτερικού ότι χρειαζόμαστε παγκόσμια διακυβέρνηση αλλά τα εγχώρια ΜΜΕ το αποσιωπούν; Πατήστε εδώ για να δείτε μία εξ αυτών των δηλώσεων.

Έχουμε Δημοκρατία όταν ο πρωθυπουργός χρησιμοποιεί ένα σωρό συμβούλους και μάλιστα ξένης υπηκοότητος οι οποίοι δεν έχουν φυσικά εκλεγεί από εμάς;

Έχουμε Δημοκρατία όταν δεν γίνεται ποτέ δημοψήφισμα;

Έχουμε Δημοκρατία όταν ο πρωθυπουργός λέει ότι τις περιφερειακές εκλογές θα πρέπει να τις δούμε ως δημοψήφισμα για τον Καλλικράτη; Γιατί δεν κάνει δημοψήφισμα;

Έχουμε Δημοκρατία όταν ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως λέει ότι τις περιφερειακές εκλογές πρέπει να τις δούμε ως δημοψήφισμα για το Μνημόνιο; Γιατί δεν προκαλεί δημοψήφισμα;

Έχουμε Δημοκρατία όταν οι ελεγχτές και οι ελεγχόμενοι είναι οι ίδιοι; Πώς γίνεται οι βουλευτές μέσω εξεταστικών να εξετάζουν τους συναδέλφους τους; Πώς γίνεται οι βουλευτές που συμμετέχουν στις εξεταστικές να πληρώνονται αδρά για αυτό; Δεν είναι μέσα στις αρμοδιότητες τους;

Έχουμε Δημοκρατία όταν οι βουλευτές δηλώνoυν στις φορολογικές τους δηλώσεις πολλαπλά ακίνητα και υπέρογκες καταθέσεις ενώ παράλληλα δηλώνουν πενιχρά εισοδήματα; Έχουμε Δημοκρατία όταν δεν ερωτούνται πώς τα απέκτησαν όλα αυτά;

Έχουμε Δημοκρατία όταν όλα τα ΜΜΕ υποστηρίζουν κάθε φορά το κόμμα που τους εξυπηρετεί;

Έχουμε Δημοκρατία όταν και οι 4 εξουσίες Νομοθετική-Εκτελεστική-Δικαστική-ΜΜΕ ελέγχονται από την εκάστοτε κυβέρνηση;

Έχουμε Δημοκρατία όταν οι πολιτικοί χαίρουν ποινικής ασυλίας;

Έχουμε Δημοκρατία όταν δεν υπάρχει ισονομία; Όταν απέναντι στον νόμο οι πολιτικοί και οι πολίτες δεν είναι ίσοι;

Έχουμε Δημοκρατία όταν ο πρωθυπουργός δηλώνει ότι εάν η Δικαιοσύνη εκδόσει απόφαση ότι η υπογραφή του Μνημονίου είναι αντισυνταγματική αυτός δεν θα τη λάβει υπ’ όψιν;

Έχουμε Δημοκρατία όταν σε κάθε εκλογές οι επιλογές μας είναι περιορισμένες στα δύο κόμματα εξουσίας συν 3 κόμματα που μας επιβάλει το σύστημα;

Έχουμε Δημοκρατία όταν το σύνταγμα συνεχώς καταστρατηγείται;

Έχουμε Δημοκρατία όταν οι απεργίες κηρύσονται παράνομες και τα ΜΜΕ στρέφουν τον κόσμο εναντίον των απεργών;

Έχουμε Δημοκρατία όταν οι πολιτικοί διαβάλουν και πολεμούν λυσσωδώς την γλώσσα μας και την ιστορία μας;

Έχουμε Δημοκρατία ή μήπως κομματική δικτατορία;

Στα χρόνια της μεταπολίτευσης έχουμε ακούσει πάρα πολλά κλισέ και συνθήματα από τους ‘εθνοπατέρες’ μας. Ένα από αυτά που παίχτηκε πολύ είναι το παρακάτω:

‘Στην Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα’.

Το Μνημόνιο όμως δεν μας το παρουσιάσαν ως την μοναδική μας επιλογή για την έξοδο από την κρίση; Δεν μας έβαλαν το πιστόλι στον κρόταφο λέγοντας ή Μνημόνιο ή φτώχευση;

Άρα αν θεωρήσουμε την έκφραση ‘Στην Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα’ σωστή, τότε δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν: Ή δεν έχουμε Δημοκρατία ή η υπογραφή του Μνημονίου δεν ήταν η μοναδική μας επιλογή.

Γιατί δεν μας απαντούν οι γελοίοι που μας κυβερνούν; Τι ισχύει τελικά; Δεν έχουμε Δημοκρατία ή το μνημόνιο δεν ήταν η μοναδική μας επιλογή; Μα ότι και να πουν θα φανεί η γελοιότητα τους και η προδοσία τους.

Δυστυχώς η αλήθεια είναι ότι ισχύουν και τα δύο: Και ΔΕΝ έχουμε Δημοκρατία και η υπογραφή του Μνημονίου ΔΕΝ ήταν η μοναδική μας επιλογή.

Πρέπει επιτέλους να συνειδητοποιήσουμε ότι ζούμε σε μία κομματική δικτατορία. Η διαφορά με τις αυθεντικές δικτατορίες είναι ότι μέσω των στημένων εκλογών η δικτατορία που έχουμε νομιμοποιείται. Με την έννοια αυτή η σημερινή δικτατορία είναι χειρότερη από την χούντα γιατί απλά δεν μας δίνεται το ‘δικαίωμα’ μίας επανάστασης. Πώς να επαναστήσεις ενάντια σε μία ‘Δημοκρατία’; Ο εχθρός είναι αόρατος γιατί όλο το σύστημα (Πολιτικοί και ΜΜΕ) μας κρατάει κοιμισμένους προσπαθώντας να μας πείσει ότι έχουμε Δημοκρατία.

Μας περνάνε συνέχεια το παραμύθι ότι μέσω των θεσμών και των νομίμων διαδικασιών μπορούμε αν θέλουμε να αλλάξουμε τα πράγματα αλλά στην ουσία κάτι τέτοιο είναι αδύνατον γιατί το παιχνίδι είναι σικέ. Αυτοί κρατούν το καρπούζι, αυτοί και το μαχαίρι.

Νομίζουμε ότι έχουμε Δημοκρατία γιατί μπορούμε στις μεταξύ μας παρέες να λέμε ότι θέλουμε. Μπορούμε να φωνάζουμε, μπορούμε να διαμαρτυρόμαστε, μπορούμε τέλος τέλος να βρίζουμε. Στην χούντα κάτι τέτοιο ήταν αδύνατον. Η ουσία όμως είναι ότι και στην χούντα και στην κομματική δικτατορία της μεταπολίτευσης οι αποφάσεις λαμβάνονται ερήμην ημών. Άλλοι αποφασίζουν για τις τύχες μας και εμείς απλώς είμαστε παρατηρητές και δέκτες των συνεπειών. Άλλοι ξεπουλάνε την χώρα μας και εμείς καλούμαστε κάθε φορά να πληρώσουμε το μάρμαρο. Στο όνομα της Δημοκρατίας!

Τόσο γελοίοι είναι αυτοί που μας κυβερνούν! Τόσο υποκριτές, τόσο λίγοι, τόσο πουλημένοι. Να θυμηθούμε ότι επί κυβερνήσεως Κώστα Καραμανλή στην Ελλάδα εν αντιθέσει με τις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης ΔΕΝ έγινε ποτέ δημοψήφισμα σχετικά με το Ευρωπαικό Σύνταγμα. Ο λόγος, σύμφωνα πάντα με τον τότε Πρωθυπουργό ήταν ότι είμαστε ανώριμοι για να κρίνουμε το συγκεκριμένο θέμα!!! Όταν όμως έρχονται εκλογές είμαστε ώριμοι για τους ψηφίζουμε!!!

Αντίστοιχα σε ένα θέμα τόσο σημαντικό που υποθηκεύει τη ζωή μας καθώς και των παιδιών μας όπως είναι το Μνημόνιο δεν ερωτηθήκαμε ποτέ. Αποφάσισε και διέταξε ο Γιωργάκης! Πόσο ηλίθιους μας θεωρούν!!!

Για αυτό το σύνθημα που ακούγεται όλο και περισσότερο ‘Να καεί, να καεί το μπουρδέλο η Βουλή’ εκφράζει την απόλυτη αλήθεια. Γι αυτό άλλωστε όλοι οι πολιτικοί και όλα τα ΜΜΕ το καταδικάζουν…

Πρέπει να καταλάβουμε ότι μόνο μία αληθινή επανάσταση ακομμάτιστη είναι η λύση που μας έχει απομείνει. Μια επανάσταση που θα οδηγήσει σε μία αναθεώρηση του συντάγματος με βασικό μέλημα της την εγκαθίδρυση της ΑΜΕΣΗΣ δημοκρατίας. Οι τρόποι υπάρχουν. Το μόνο που λείπει είναι η θέληση.


http://mavroseolous.blogspot.com/

Αν κάποιος σου πει: "Σου δίνω 1.000.000.000 ευρώ αν πατήσεις αυτό το κουμπί, θα πεθάνουν 1.000.000.000 άνθρωποι όμως..." γιατί θα το πατήσεις? Γιατί απλούστατα δεν σε ενδιαφέρουν αυτοί οι νεκροί, έτσι κι αλλιώς δεν τους ήξερες, δεν σε ενδιαφέρει αν ζουν ή αν πεθαίνουν! Ετσι το πατάς! Πολύ όμορφα, αυτή είναι η θετική πλευρά του θέματος!

Η αρνητική πλευρά είναι όταν κάποιος πατάει το κουμπί αυτό και εσύ όπως και όλοι όσοι αγαπάς είναι μέσα στο επιλεγμένο 1.000.000.000 ανθρώπων που επιλέχτηκαν να είναι οι νεκροί από αυτό το κουμπί...

Κάπως έτσι ερμηνεύω τα λόγια κάποιων όταν μας λένε, πως κάποιοι αποφάσισαν παγκόσμια οικονομία, παγκόσμια κόλπα, έλεγχο γεννήσεων, έλεγχο κινήσεων, έλεγχο τροφών! Κάποιος πατάει το κουμπί και κάποιοι άλλοι πεθαίνουν από αυτή τη κίνηση! Δεν έχει σημασία ποιοι είναι αυτοί, είναι πολλοί και αυτοί που πατούν τα κουμπιά, και αυτοί που πεθαίνουν γύρω μας από καρκίνους, καρδιοπάθειες, εγκεφαλικά! Παλιά γιατί δεν πέθαιναν από όλα αυτά?

Η κλασσική δικαιολογία είναι γιατί απλά δεν φτάναμε σε αυτές τις ηλικίες! Μα δεν μιλάμε για καρκίνους που χτυπούν γέρους, μιλάμε για καρκίνους που χτυπούν μικρά παιδιά, ξυπνήστε λίγο, μιλάμε για αφανισμό του πληθυσμού με πολλούς τρόπους και εμείς κοιτάμε ανέμελοι που καίγεται το σπίτι του γείτονα και δεν κάνουμε τίποτα! Αρκούμαστε σε πληροφορίες από γιατρούς που λένε πως παλαιότερα δεν πέθαινε ο κόσμος από όλα αυτά γιατί δεν έφταναν σε τέτοιες ηλικίες και μας φτάνει σαν δικαιολογία...

Ευκαιρία είναι να δούμε γιατί τόσο εύκολα μπορούμε ή μπορεί κάποιος να πατήσεις αυτό το κουμπί! Ευκαιρία είναι να δούμε ποιό είναι το όριο που μπορούμε να βάλουμε ανάμεσά μας, για να πούμε πως με αυτά τα ευρώ μπορώ να ζήσω όμορφα και να χαρώ και τους δίπλα μου! Μας έκαναν να μετράμε ευρώ, να εκτιμούμε με ευρώ τα πάντα, να λέμε παίρνουμε τόσα ευρώ την ώρα αν δουλέψουμε, αλλά όχι πόσα χάνουμε αγοράζοντας ό,τι μπούρδα μας αναγκάζουν να βλέπουμε σαν ανάγκη! Που όσα ευρώ και να παίρνουμε, να έχουμε, θέλουμε και ακόμα πέντε ακόμα και είμαστε ικανοί για να τα πάρουμε να φτύσουμε οικογένεια και φίλους!

Με το που θα πάρουμε αυτά τα πέντε ευρώ θα δούμε πως πάλι μας λείπουν ακόμα πέντε και ξανατρέχουμε! Γινόμαστε κουμπαράδες σε κάτι άχρηστο, γεμίζουμε τη ζωή μας με υλικά "αγαθά", αφήνοντας πίσω οικογένεια και φίλους! Μετά στην οποιαδήποτε στραβή κίνηση της ζωής μας, κοιτάμε πίσω και δεν έχουμε ούτε οικογένεια, ούτε φίλους και δεν ξέρουμε γιατί...

...γιατί απλά στηριζόμαστε σε λάθος ιδανικά! Παλαιότερα στην ελληνική οικογένεια δούλευε ο πατέρας, η μητέρα είχε την ευθύνη του σπιτιού και των παιδιών, και τα παιδιά είχαν τα διαβάσματα τους ή τη βοήθεια στις δουλειές των γονιών τους! Τρώγανε μαζί, ας μην είχαν τα πολλά φαγητά αλλά ήταν χωρίς φάρμακα, τα ρούχα ήταν μετρημένα, παιχνίδια τα παιδιά φτιάχνουν και με ξύλα! Επικοινωνούσαν όμως, ήξερε ο πατέρας πως η μητέρα ασχολείται με τα παιδιά, τα παιδιά δεν ήταν άγνωστοι, δεν ήταν ποτέ μόνα τους! Μεγάλωναν όλοι μαζί! Ο καθένας είχε ένα ρόλο στο σπίτι!

Ηταν όλοι μαζί για να λύσουν προβλήματα που πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν σε κάθε σπίτι! Μετά ήρθε η γυναικεία ισότητα (!) που έφερε επιτέλους τη γυναίκα στη θέση που αξίζει! Εγινε και μητέρα, αλλά και εργαζόμενη, τα παιδιά μεγαλώνουν μόνα τους και ο πατέρας βρίσκει πιο δύσκολα δουλειά! Κάποια στιγμή είναι όλοι τους ξένοι που απλά συγκατοικούν σε μία κοινή στέγη! Τί κέρδισε η γυναίκα άραγε από όλα αυτά τα "ισιωτικά" συστήματα? Τώρα δεν τη βαράει ο βλάκας? Ο βλάκας είναι ανίκητος, και πάντα όταν βρίσκει ευκαιρία βαράει! Το μόνο που κέρδισε είναι πως κέρδισε εικόνες του έξω κόσμου που παλαιότερα ίσως να μην έβλεπε!

Τί έχασε όμως όλη η οικογένεια? Τη συνοχή μεταξύ τους, γιατί τώρα πια τα δύσκολα του ο καθένας τα περνάει μόνος του, και ως γνωστό τα δύσκολα ενώνουν το κόσμο! Τα σπίτια χαλάνε με το παραμικρό, δεν υπάρχουν δουλειές για όλους, υπάρχει πάλι πείνα γιατί πια δεν υπάρχει κοινό ταμείο, ο καθένας τρώει τα δικά του και μόνος του συνήθως! Από κοινωνικά ζώα, γίναμε απλά ζώα που ο ένας τρώει τον άλλο! Που για να αποδείξει ο ένας στον άλλο πόσο αξίζει πρέπει να δείξει πορτοφόλι! Που πάλι δεν μας νοιάζει πώς έγιναν τα χρήματα, αρκεί που δεν πεινάμε! Εκεί ακριβώς στηρίζονται κάποιοι και λένε πως για να πάρεις χρήματα κάνε αυτό, κάνε το άλλο, πάτα κουμπιά...

Παλαιότερα δεν χρειαζόσουν τόσα υλικά αγαθά για να είσαι καλά! Μπορούσες να παίξεις με ξύλα, μπορούσες να παίζεις με τα παιχνίδια του μεγάλου σου αδερφού, μπορούσες να φορέσεις παπούτσια μέχρι να χαλάσουν χωρίς να έχεις! Μπορούσες όμως να φτιάξεις ένα μικρό σπίτι, να βοηθήσουν λίγοι συγγενείς και να έχεις ένα μικρό κρεβάτι, ένα ψυγείο και τρεις καρέκλες!

Κάνοντάς σε όμως ξένο με την οικογένειά σου από μικρό, μαθαίνοντας πως μπορείς να βγάλεις χρήματα κλέβοντας, κοροϊδεύοντας, εξαπατώντας το δίπλα σου σου δώσανε λύσεις για να φτιάξεις ένα παλάτι και ας παίρνεις λίγα χρήματα! Λέγοντας σου πως οι τράπεζες θα σου δανείσουν χρήματα, δεν πήγες να ρωτήσεις τους δικούς σου αν μπορούν να σου δανείσουν χρήματα! Ετσι έμαθες να λειτουργείς σαν μονάδα και όχι σαν σύνολο! Οταν κάποιος γίνει μονάδα, εύκολα τον μετακινείς ανάλογα τις ανάγκες σου, όταν είναι δυνατή οικογένεια δεν μπορεις να σπάσεις δεσμούς εύκολα!

Τώρα πια μάθαμε να έχουμε και να μετράμε τα πάντα με ευρώ και έτσι είναι δύσκολο να σκεφτούμε με αισθήματα! Οποιος σκέφτεται με αισθήματα παραμένει το κορόιδο, παραμένει το εύκολο θύμα, ενώ όποιος δεν μασάει να πατάει σε πτώματα γίνεται δ/ντης, έχει κύκλο, έχει χρήματα και όλοι τον θέλουν γιατί κάπου θα τον χρειαστούν! Εκεί στηρίζεται το όλο σύστημα, στο να μας κάνουν όλους μονάδες εύκολα διαχειρίσιμες και να μην έχουμε λόγο να μη πατάμε κουμπιά! Να μην έχουμε λόγο να αρνούμαστε ό,τι μας ζητήσουν για μία τιμή!

...αυτό που δεν σκεφτήκαμε είναι πως κάποια στιγμή θα ζητήσουν από άλλο τύπο να πατήσει το κουμπί και να πεθάνουν 1.000.000.000 και μέσα σε αυτούς θα είμαστε εμείς και όποιος αγαπάμε! Ευκαιρία να αλλάξουμε λίγο λογική όσο προλαβαίνουμε πριν πατήσουν τα κουμπιά τους κάποιοι! Ας αγαπήσουμε πάλι, αξίζει, ας αγκαλιάσουμε, ας συμπονέσουμε, έχει και αυτό την αξία του, όσο έχουμε ακόμα χρόνο, άλλωστε στα σάβανα δεν έχουν φτιάξει ακόμα τσέπες...


ligesskepsis

Αν ο κόσμος επαναστατήσει, πως θα αντιδράσει το ιμπεριαλιστικό φασιστικό καρτέλ; Πως θα μπορέσει να διατηρήσει τον έλεγχο, απέναντι σε μια ριζοσπαστικοποίηση ενός εχθρικού πλέον αμερικανικού κοινού;

Στη προσπάθεια τους να συγκρατήσουν την οργανωμένη αντίδραση, οι υπεύθυνοι της κρίσης έχουν ήδη επιδοθεί σε προπαγανδιστικές κινήσεις που έχουν ως σκοπό τη διαίρεση και παραπλάνηση του λαού. Οι τακτικές τους σε αυτό το τομέα είναι εμφανείς. Τα συμβατικά ΜΜΕ έχουν αυξήσει τη προβολή της διάσπασης, και εστιάζουν σε ρητορικές διαίρεσης, χρησιμοποιώντας κατά κόρο ζητήματα όπως η μετανάστευση, ο ρατσισμός, η θρησκευτική μισαλλοδοξία , «οι τεμπέληδες εργαζόμενοι», οι κοινωνικές παροχές, και οι γάμοι των ομοφυλοφίλων, έτσι ώστε να διαιρέσουν και να αποσπάσουν τη προσοχή του πληθυσμού, αποτρέποντας με αυτό το τρόπο τις λαϊκές μάζες από το να οργανωθούν εναντίον των πραγματικών τους καταπιεστών.

Αυτή η προσπάθεια προπαγάνδας είναι απλά ένα προσωρινό μέτρο και δεν μπορεί να διαρκέσει επ`άπειρον. Καθώς η οικονομία συνεχίζει να καταρρέει, η τραπεζική ελίτ κινδυνεύει με ανατροπή εξαιτίας της πλεονεξίας της. Για αυτό και στρέφεται σε στρατιωτικού τύπου βία, ώστε να καταστείλει τις αντιδράσεις τις οποίες δεν μπορούν να ελέγξουν οι οικονομικές και προπαγανδιστικές πιεστικές μέθοδοι.

Παραφράζοντας τον αναλυτή Anatol Lieven, η κλασική στρατηγική μιας ολιγαρχίας που κινδυνεύει, είναι να μετατρέψει τη λαϊκή αγανάκτηση σε εθνικιστικό μιλιταρισμό. Για αυτό, ήρθε και πάλι η ώρα να ηχήσουν τα τύμπανα του πολέμου, και να προκληθεί πατριωτικός πυρετός.

Προσοχή στον ηγέτη που χτυπάει τα τύμπανα του πολέμου ώστε να προκαλέσει πατριωτικό πυρετό στους πολίτες, διότι ο πατριωτισμός είναι ένα δίκοπο μαχαίρι. Απλώνει το αίμα και στενεύει το μυαλό. Και όταν τα τύμπανα πιάσουν πυρετώδεις ρυθμούς, και το αίμα βράζει από το μίσος, και το μυαλό έχει κλείσει, τότε ο ηγέτης δεν θα έχει πλέον ανάγκη να στερήσει από τους πολίτες τα δικαιώματα τους. Αντιθέτως, οι φοβισμένοι πολίτες, τυφλωμένοι από τον πατριωτισμό, θα προσφέρουν από μόνοι τους και μετά χαράς όλα τους τα δικαιώματα στον εν λόγω ηγέτη.

Μια αυξημένη εξωτερική απειλή οδηγεί σε αυξημένη εσωτερική καταστολή, που με τη σειρά της οδηγεί σε συνθήκες αστυνομικού κράτους.

Και όπως είδαμε στις ΗΠΑ από τότε που ξεκίνησε «ο πόλεμος εναντίον του τρόμου», οι εξωτερικές απειλές, πραγματικές ή μη, θα παρουσιαστούν ως ο λόγος για την ανάγκη εφαρμογής ακραίων μέτρων καταστολής, που θα σβήσουν την όποια εσωτερική οργανωμένη διαφωνία. Χωρίς την ύπαρξη κάποιου εξωτερικού εχθρού που θα συσπειρώσει τον λαό εναντίον του, ο λαός μπορεί να συσπειρωθεί εναντίον του εσωτερικού εχθρού.

Το τραπεζικό καρτέλ κατασκευάζει τον δικό του «εχθρό», τη τρομοκρατία. Η ιστορία της τρομοκρατίας γράφεται από τα κράτη, και είναι άκρως διδακτική. Οι λαοί θα πρέπει να πεισθούν, πως σε σχέση με τη τρομοκρατία, όλα τα άλλα είναι αποδεκτά, ή τουλάχιστον πιο λογικά και πιο δημοκρατικά. Και τι βλέπουμε σήμερα; Καθώς εκατομμύρια Αμερικανών, αλλά και η πλειονότητα του παγκόσμιου πληθυσμού αρχίζει να ζητά εκδίκηση εναντίον εκείνων που είναι οι κατ` εξοχήν υπεύθυνοι για τη σοβαρή μείωση των συνθηκών ζωής τους, τα παγκόσμια τραπεζικά καρτέλ δεν θα αποδεχτούν τις ευθύνες, για αυτό και ήδη στρέφονται προς τη Κίνα, στοχοποιώντας την ως ένα βολικό εχθρό.


antinews

Είμαστε μια χώρα εξ ολοκλήρου ΛΑΘΡΑΙΑ...!


Όπως με το κύκλωμα των λαθαίων τσιγάρων... Οι τύποι είχαν στήσει ολόκληρο εργαστάσιο κατασκευής τσιγάρων, μπροστά στα μάτια της Αστυνομίας, της Εφορίας, της Πολιτείας. Με τη συμμετοχή και αστυνομικών, οι τύποι παρήγαγαν τσιγάρα παράνομα, τα εξήγαγαν παράνομα, προφανώς με τη συνδρομή τελωνειακών, νοίκιαζαν αποθήκες, έκαναν εισαγωγή πρώτων υλών, όλα αυτά παράνομα, χωρίς ποτέ να σταματήσει κάποιος λεστω ένα φορτηγό τους! Να τους κάνει έναν υποτυπώδη έλεγχο! Δείγμα οτι στη σύγχρονη Ελλάδα, ο καθένας μπορεί να κάνει Ο,ΤΙ ΤΟΥ ΓΟΥΣΤΑΡΕΙ...


Οι ίδιοι άνθρωποι ξεκαθάριζαν λογαριασμούς τους με ...πιστολίδι, ενώ η Ασφάλεια έκανε αναφορές για ...άσκοπους πυροβολισμούς!
Οι ίδιοι άνθρωποι ήθελαν να γίνουν μεγάλοι ΚΑΠΝΟΒΙΟΜΗΧΑΝΟΙ... Οδηγούσαν τζιπάρες και Τζάγκουαρ, ξόδευαν σε γυναίκες, μπουζούκια και ξενοδοχεία, λάδωναν, τρομοκρατούσαν, κι όλα αυτά δίπλα μας... Μπροστά στην πόρτα μας... Όχι κρυφά...


Εδώ βρίσκεται το παράδοξο... Οι άνθρωποι αυτοί δεν ήταν οι γνωστοί τύποι του υποκόσμου. Ήταν μπροστά στα μάτια μας, άνθωποι κανονικοί... Που απλώς...ξόδευαν πάρα πολλά λεφτά... Γιατί ...έβγαζαν πάρα πολλά λεφτά...


Στην πραγματικότητα, η σπείρα της λαθραίας παρασκευής τσιγάρων απλώς βίωνε το ...ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΟΝΕΙΡΟ... Αυτό δηλαδή του γρήγορου πλουτισμού, πίσω από την πλάτη της Εφορίας, της άκρατης χλιδής, του λουλουδοπόλεμου στα μπουζούκια και της φιγούρας...
Ένα όνειρο που βιώνει όλη η χώρα... Γιατί, το βλέπει μπροστά της συνέχεια... Γιατί, η σπείρα των λαθραίων τσιγάρων είναι ένα ελάχιστο κομμάτι της τεράστιας απάτης που συμβαίνει σήμερα στη χώρα... Με τους χιλιάδες «επιχειρηματίες» που άλλο δείχνουν κι άλλο είναι... Με τους ανθρώπους της διπλανής πόρτας, που απλώς βγάζουν μια περιουσία σε μια μέρα...


Αυτούς ζήλεψε η χώρα και θέλησε να κάνει το ίδιο και στην Ευρώπη...
Όπου όμως μας άρπαξαν από το γιακά και μας κάθισαν στο σκαμνί...
Γιατί, οι πολιτικοί μας είναι το ίδιο απατεώνες με εμάς τους ίδιους... Εϊμαστε ίδιοι... Μοιάζουμε... Γι αυτό ταιριάζουμε...


http://dimolog.blogspot.com/

Πήγαινε πες στην Δημοκρατία να πάει να πλυθεί γιατί η μπόχα της έχει κολλήσει πια στους τοίχους των σπιτιών μας. Μην εθελοτυφλεί επειδή έχει κάμποσους ακόμα που την κάνουν παρέα. Εκείνοι βρωμάνε περισσότερο από την ίδια και οι στάμπες που αφήνει ο λιπαρός ιδρώτας τους -όταν την αγκαλιάζουν-κάνουν το ακριβοπληρωμένο της ταγιέρ να μοιάζει με τοίχο σφαγείου που δεν καθαρίστηκε ποτέ.

Πες της να μην περνάει από την γειτονιά γιατί κάποιοι παλιοί εραστές της, που την λάτρεψαν, ακονίζουν τα μαχαίρια τους έχοντας μπροστά τους μια φωτογραφία του ’70: Αυτή με το σιέλ φορεματάκι της να γελάει και εκείνοι δίπλα της να μην τολμούν ούτε να την αγγίξουν, μη και χαλάσουν την στιγμή, μη και τσαλακώσουν το όνειρο.

Πήγαινε πες στην Αριστερά να μην κορδώνεται όταν περνάει από τα σοκάκια γιατί τα χαμπέρια έφθασαν από καιρό στα αφτιά των παιδιών της. Έχει χρόνια τώρα, που όταν αυτά έβγαιναν από την πόρτα για το σχολείο της ζωής, αυτή έβαζε τους γιους των αφεντικών από το παράθυρο και το γλεντούσαν.

Πήγαινε πες της ότι ακόμα πηγαίνουν μαζί της οι ατσαλάκωτοι της ζωής μόνο και μόνο για την παλιά της αίγλη. Κατά τα άλλα κατάντησε σαν γριά πόρνη επαρχιακού μπορδέλου που πας μαζί της όχι από ανάγκη αλλά από οίκτο. Πες της ότι τα παιδιά της, που κρυβόταν πίσω από την φούστα της όταν λυγερή και περήφανη περπατούσε στα συντρίμμια της Ιστορίας, θέλουν να την κουρέψουν γουλί και να την κρεμάσουν από το σχοινί του καμπαναριού. Κάθε φορά που θα τινάζεται το κορμί της να χτυπάει η καμπάνα όχι για αυτήν, αλλά για τα όνειρα που έθαψε με τα ίδια της τα χέρια πριν ακόμα ανδρωθούν.

Πήγαινε πες στην Δικαιοσύνη ότι δεν μπορεί να κρύβεται για πολύ πια. Όσο και να την προστατεύουν οι σωματοφύλακες της ανανδρίας κουτσαίνει από την αριστερή πλευρά και ξεχωρίζει στο πλήθος. Της έμεινε κουσούρι από τότε που έκλεβε από την ζυγαριά και τα’ χωνε στις τσέπες της τα δίκια των ερήμην καταδικασμένων. Πες της ότι έχει μία ευκαιρία να μαχαιρωθεί μόνη της με το σπαθί της. Εκείνο που έκοψε λάθους λαιμούς την ώρα που αυτοί τεντωνόταν με πρησμένες φλέβες φωνάζοντας για δίκιο.

Τέλος, πήγαινε πες στην Ελευθερία ότι θα την βγάλει καθαρή. Όχι γιατί στάθηκε ως έπρεπε αλλά γιατί οι πέτρες που μας έβαζε να κουβαλάμε στον ανήφορο των Αξιών έγιναν μία-μία, οι τοίχοι του σπιτιού που μέσα κοιμάται η Ελπίδα μας.

Simple Man

Μια λεηλατημένη κοινωνία είναι σαν τα δάση τα αποτεφρωμένα. Νεκρή φύση χωρίς βλαστούς, χωρίς ανθούς και καρπούς, χωρίς χυμούς…
Νεκρό τοπίο η ελληνική κοινωνία.

Τα μαγαζιά κλείνουν το ένα μετά το άλλο. Δεν υπάρχει δρόμος της Αθήνας, δεν υπάρχει γειτονιά, δεν υπάρχει σοκάκι που σε κάθε τρίτη πόρτα να μην έχει μπει κι ένα λουκέτο.
Σύμφωνα με τα στοιχεία και τις έρευνες που έχουν γίνει, πάνω από 300.000 μικροεπαγγελματίες περιμένουν έως το 2011 τον αφανισμό τους!
Πάνω από 1,3 δισ. ευρώ τα «φέσια» στην αγορά!
Και δεν υπάρχει κανένα φως στο τούνελ. Καμία προοπτική ανάκαμψης.

Το Αντίθετο. Το μέλλον διαγράφεται ακόμα πιο ζοφερό και εφιαλτικό.

Τα έξοδα τρέχουν (ενοίκια, ΔΕΗ, τηλέφωνα, δάνεια, ΤΕΒΕ κ.λπ) και τα έσοδα αφανίζονται.

Πώς να υπάρξουν έσοδα (πωλήσεις) όταν οι εργάτες έχουν ξεζουμιστεί μέχρι τελευταίας σταγόνας, όταν οι συνταξιούχοι έχουν λεηλατηθεί, όταν οι αγρότες έχουν ξεκληριστεί, όταν οι υπάλληλοι έχουν μείνει άφραγκοι, όταν οι πάντες έχουν μείνει με άδειες τσέπες;

Αυτή είναι η Ελλάδα της «ελεύθερης αγοράς» και της δικτατορίας των μαφιών του χρήματος: Μια αποτεφρωμένη χώρα, ένα νεκρό, άνυδρο τοπίο.

Έχουν πτωχεύσει την Ελλάδα και μας λεηλατούν χωρίς έλεος, δηλαδή μας πτωχεύουν και όλα αυτά τα κάνουν (όπως λένε) για να μη …πτωχεύσουμε!!!

Μας δουλεύουν, δηλαδή και από πάνω: Καταστρέφουν την Ελλάδα, λεηλατούν το λαό της, νεκρώνουν και αποτεφρώνουν τα ΠΑΝΤΑ για να μας …σώσουν!!!

Να γιατί λέμε ότι αυτά τα πωρωμένα ανδρείκελα και τα κόμματα-προτεκτορά του χρήματος δολοφονούν και το περιεχόμενο των λέξεων και εννοιών.
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=4976

Να γιατί λέμε ότι όλοι οι πολιτικάντηδες, κάθε κοπής και χρώματος, παίζουν το θάνατό μας και εμπορεύονται το θάνατό μας για να συλλέγουν ψήφους, για να μας κρατούν, σαν πελατεία, στη λίστα των εκλογικών κορόιδων.

ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ υπεύθυνοι και συνυπεύθυνοι για την καταστροφή και την ισοπέδωση της Ελλάδας.
ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ τους ένοχοι για το δικτατορικό εφιάλτη που ζούμε.

ΤΩΡΑ ολόκληρο το νεοταξικό καθεστώς και τα υπηρετικά ιερατεία του (πολιτικά, δημοσιογραφικά και ακαδημαϊκά) σχεδιάζουν και προωθούν νέα μακάβρια μέτρα για να μας φυλακίσουν στον Κορυδαλλό.

Η Κάρτα του Πολίτη είναι η γενική και ολοκληρωτική «ηλεκτρονική» φυλακή μας.

Είναι τα φασιστικά σιδερένια κάγκελα που όμοιά τους δεν έχει γνωρίσει ποτέ η ανθρωπότητα. Είναι η φασιστική φρενοβλάβεια στις πιο αποκρουστικές και εφιαλτικές της μορφές: Σε μορφές που καταργούν την ίδια την ανθρώπινη υπόσταση και μετατρέπουν τον άνθρωπο σε έναν αριθμό, σφραγισμένου ζώου κοπαδιού…

Υπάρχουν, όμως και οι ειδικές, ιστορικές φυλακές: Το κλείσιμό μας στα κελιά του Κορυδαλλού.

Όποιος μικροεπαγγελματίας δεν πληρώνει τα χρέη «του» (σ.σ.: τα χρέη δηλαδή που αυτοί με την πολιτική τους τού φόρτωσαν και του προκάλεσαν) τότε - όπως απειλούν - θα τον στέλνουν... στη φυλακή! Θα τον χώνουν «μέσα»!

Μας λένε λοιπόν τα κυβερνητικά ανδρείκελα ότι όποιος δεν είναι «συνεπής φορολογούμενος», τότε θα τον «περιποιούνται» αναλόγως: «φορο-σωφρονισμό» και Κορυδαλλός!!!

Αυτοί που έχουν λεηλατήσει τους φορολογούμενους και έχουν, με αχαλίνωτη κερδοσκοπική απληστία, στραγγίξει το αίμα τους, τώρα που τους εξόντωσαν θα τους κλείνουν και στη φυλακή!!!

ΟΛΑ τα θύματα, λοιπόν, της καπιταλιστικής κακουργίας, αφού στραγγιχτούν μέχρι τελευταίας σταγόνας, θα αλυσοδένονται και θα οδηγούνται στις φυλακές…

Η φασιστική φιλοσοφία και πρακτική στις πλέον ωμές, μοχθηρές και αποκρουστικές της διαστάσεις: Σε εξοντώνω, σου πίνω το αίμα και μετά σε πετάω, σαν κατακάθι, στα μπουντρούμια των φυλακών για να μην ενοχλείς τους αφεντάδες της νεοταξικής γαλέρας…

ΦΥΣΙΚΑ οι μαφίες της κλεψιάς και της καταλήστευσης των θυμάτων, οι κερδοσκόποι της καπιταλιστικής αναισχυντίας και τα πολιτικά τους παράσιτα, όλος αυτός ο κόσμος της κερδοσκοπικής ασέλγειας, της κλεψιάς, της μίζας και της πολιτικής αχρειότητας θα απολαμβάνουν τα αγαθά.

ΜΕΧΡΙ ΠΟΤΕ ΑΚΟΜΑ ΘΑ ΤΟΥΣ ΕΧΟΥΜΕ ΣΤΟ ΣΒΕΡΚΟ;
Και ο δρόμος δεν είναι η απάτη της κάλπης: Η κάλπη είναι και αυτή φυλακή…
Ο ΜΟΝΟΣ δρόμος ΑΓΩΝΑ είναι ο ΔΡΟΜΟΣ…


resalto