[ ]
Πρόσφατες Αναρτήσεις
Το Πνεύμα των Ελλήνων
By STEVENIKO | Δευτέρα 26 Ιουλίου 2010 | Posted in | With 0 comments

Δημιουργικό, Ζωοποιόν, Ελεύθερο, ο Έρωτας Φάνης και …η Δημιουργία του Κόσμου!
Η έμφυτη πρωταρχική νοημοσύνη και η εξελλισσομένη συνείδηση που αυτοπαρατηρείται και γνωρίζει τον Εαυτό της μέσω της ΖΩΗΣ.
ΤΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΓΝΩΡΙΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ
· Η φιλοκαλία, δηλαδή η αγάπη για το ωραίο.
· Το μέτρον.
· Η ευθύτητα και η παρρησία.
· Ο ανθρωπισμός.
· Η αγάπη της ελευθερίας.

Οι Έλληνες ζώντας σε μια χώρα ευνοημένη από τη φύση με σπάνια ομορφιά σε τοπίο και κλίμα, αγάπησαν με πάθος την ωραιότητα. Το κάλλος ανθρώπων, ζώων κατασκευών και τοπίων το θεωρούσαν μεγάλο προσόν. Όταν ήθελαν να επαινέσουν κάποιον έλεγαν πως είναι “καλός κ’αγαθός” δηλαδή όμορφος και καλόκαρδος. Όπως γράφει ο Θουκυδίδης, ο Περικλής στον
Επιτάφιο για τους πρώτους νεκρούς του πολέμου, ανάμεσα στα γνωρίσματα του δημοκρατικού πολιτεύματος της Αθήνας αναφέρει την αγάπη για το ωραίο: ΦΙΛΟΚΑΛΟΥΜΕΝ ΓΑΡ ΜΕΤ’ ΕΥΤΕΛΕΙΑΣ καμαρώνει, θέλοντας να επισημάνει την επιδίωξη του ωραίου ακόμα και στα πιο δευτερεύοντα και ευτελή αντικείμενα.
Το μέτρον ήταν εξ ίσου με το κάλλος χαρακτηριστικό της ελληνικής σκέψης. Σήμαινε την αγάπη της μετριοπάθειας και της αρμονίας που κρύβει η αποφυγή των υπερβολών. Είναι γνωστά τα αρχαία ρητά ΜΕΤΡΟΝ ΑΡΙΣΤΟΝ και ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ, που αποδίδονται στους επτά σοφούς και
δείχνουν την εκτίμηση των Ελλήνων στη μετριοπάθεια και στην αποφυγή των υπερβολών.




Ο Αρχίλοχος ο Πάριος συμβουλεύει ένα φίλο του: “να μη χαίρεσαι πολύ για τα ευχάριστα ούτε να λυπάσαι πολύ για τα δυσάρεστα. Γνώριζε ποια ζυγαριά κρατά τη ζωή μας”. Λέγεται ότι ο Αλέξανδρος ο Μακεδόνας όταν πολιορκούσε την παλαιστινιακή πόλη της Γάζας, στους
πρέσβεις των πολιορκουμένων, που τον ρώτησαν ποιά είναι η μεγαλύτερη αξία για τους Έλληνες, απάντησε “το μέτρον” (που ας σημειωθεί ο ίδιος δεν το διέθετε σε επάρκεια).
Η ευθύτητα και η παρρησία χαρακτηρίζουν όχι μόνο την αρχαία ελληνική σκέψη αλλά και τη συμπεριφορά των πολιτών. Ο άνθρωπος βρίσκεται στο κέντρο της αρχαίας ελληνικής σκέψης .”Χρημάτων πάντων μέτρον άνθρωπος”, έλεγε ο μεγάλος Πρωταγόρας ο Αβδηρίτης. Σ’ αντίθεση με την ιουδαϊκή σκέψη, που γι ‘αυτήν ο άνθρωπος παρουσιάζει ενδιαφέρον μόνον ως δημιούργημα του θεού και μόνο σε ό,τι αφορά τη λατρεία του δημιουργού του, η αρχαία ελληνική
σκέψη εξανθρωπίζει τους θεούς: “και το γένος των θεών και το γένος των ανθρώπων από μια μητέρα και τα δυο γεννήθηκαν, τη Γη. Μόνη διαφορά τους είναι η δύναμη που έχουν”, λέει ο κατά τα άλλα συντηρητικός Πίνδαρος. Δίκαια λοιπόν θαυμάζει ο Σοφοκλής, στην Αντιγόνη: ΠΟΛΛΑ ΤΑ ΔΕΙΝΑ Κ’ ΟΥΔΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΔΕΙΝΟΤΕΡΟΝ (είναι πολλά τα θαυμαστά, μα τίποτα πιο θαυμαστό από τον άνθρωπο δεν είναι).


Η λέξη ελευθερία έχει την ίδια ρίζα με τις λέξεις έλευση, έλθω κλπ και αρχικά σχετιζόταν με τη συνέλευση του γένους. Μονάχα ο ελεύθερος άνθρωπος ερχόταν στη συνέλευση, τέτοιο δικαίωμα δεν είχαν ούτε οι δούλοι ούτε οι υπήκοοι των ανατολικών δυναστειών, όπου εξ άλλου δεν
υπήρχαν συνελεύσεις. Η λέξη αυτούσια, σε μορφή και νόημα, υπάρχει στη γλώσσα μας στο μεν γραπτό λόγο πάνω από δυόμισι χιλιάδες χρόνια, στον δε προφορικό ασφαλώς περισσότερα. Όπως μας λέει ο Ηρόδοτος όταν ο απεσταλμένος του Δαρείου Υδάρνης ζήτησε από τους έλληνες να υποταχτούν στον Μεγάλο Βασιλέα, προσφέροντας του “γην και ύδωρ” αυτοί του απάντησαν: “Υδάρνη η συμβουλή που μας δίνεις δεν πηγάζει από ίση εμπειρία. Γιατί εσύ ξέρεις μόνο τη μία κατάσταση και αγνοείς την άλλη. Αν γνώριζες την ελευθερία δεν θα μας συμβούλευες να υποταχτούμε αλλά να αγωνιστούμε γι αυτήν όχι μόνο με όπλα αλλά με πελέκια και ξύλα”.


Η ελευθερία δεν ήταν για την αρχαία ελληνική σκέψη κάτι το αόριστο. Πριν απ’ όλα σημαινε “ισηγορία”, το δικαίωμα δηλαδή να λέει ο καθένας τη γνώμη του κι αυτό μας παραπέμπει και πάλι στη συνέλευση. Στην Εκκλησία του Δήμου, το θεσμό που υλοποιούσε την άμεση δημοκρατία και
στην οποία παίρναν μέρος όλοι οι πολίτες, ο κήρυκας αφού επέβαλλε την ησυχία με τα λόγια: ΑΚΟΥΕ, ΣΙΓΑ, ΜΗ ΤΑΡΑΤΤΕ, ρωτούσε ΤΙΣ ΑΓΟΡΕΥΕΙΝ ΒΟΥΛΕΤΑΙ; (Ποιός θέλει να μιλήσει) κι ο κάθε πολίτης είχε δικαίωμα να πάρει το λόγο και να πει ό,τι ήθελε. Κανείς δεν είχε δικαίωμα να του αφαιρέσει το λόγο ή να τον διακόψει.


Ακόμα, ελευθερία σήμαινε για τον αρχαίο Έλληνα κάτι πολύ σημαντικό: την απαλλαγή από το φόβο. Ο Ελληνας ήθελε να είναι ελεύθερος. Δεν έστεργε να είναι δούλος ούτε των θεών. ΖΕΥ ΦΙΛΕ ΘΑΥΜΑΖΩ ΣΕ, έγραφε ο Θέογνις για τον μέγιστο των θεών. Οι Έλληνες σ’αντίθεση με τους άλλους σύγχρονους μ ‘αυτούς λαούς δεν βλέπαν τους θεούς τους σαν δούλοι. Αυτό συνάγεται από τον τρόπο που απηύθυναν στους θεούς προσευχές ή ικεσίες, αλλά και από τα ονόματα που δίναν στα παιδιά τους. Δεν υπάρχει στην ελληνική της αρχαϊκής ή κλασσικής εποχής όνομα με την έννοια Θεόδουλος, που αντίστοιχα του αφθονούν στην αιγυπτιακή, βαβυλωνιακή, φοινικική και
εβραϊκή. Η ελευθερία για τον Έλληνα ήταν στενά δεμένη με τη γνώση και την πληροφόρηση.
Ο Ιπποκράτης, ο πατέρας της ιατρικής, συνέβαλε πολύ στην απελευθέρωση του ανθρώπου δια της γνώσεως, γιατί ξερρίζωσε πολλές δεισιδαιμονίες και θρησκοληψίες, δίνοντας επιστημονικές εξηγήσεις σε αρρώστειες και παθήσεις, που ως τότε ο κόσμος τις θεωρούσε “ιερές”, σαν την
επιληψία, ή “κατάρες” των θεών. Μια τέτοια θεϊκή κατάρα ήταν και η θρυλούμενη σεξουαλική ανεπάρκεια και ανικανότητα των Σκυθών. Ο Ιπποκράτης την εξήγησε αποδίδοντας την στη συνεχή ιππασία των νομαδικών αυτών λαών.


Ο μεγάλος Δημόκριτος ο Αβδηρίτης δίνει τεράστια σημασία στη Γνώση. “Θα προτιμούσα, λέει κάπου, να βρω την απόδειξη ενός ζητήματος παρά να ανεβώ στο θρόνο της Περσίας”! κι αλλού παλι τονίζει πως ούτε λόγω σωματικής αλκής ούτε λογω περιουσίας ευτυχούν οι άνθρωποι αλλά
μόνον όταν έχουν “ορθοφροσύνην και πολυφροσύνην”. Ο ίδιος ταυτίζει την ελευθερία με τη δημοκρατία σ’ένα άλλο απόσπασμα του, που θάπρεπε να το διδάσκονται τα παιδιά μας στα σχολεία:
Η ΕΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΗ ΠΕΝΙΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑ ΤΟΙΣ ΔΥΝΑΣΤΗΣΙ ΚΑΛΕΟΜΕΝΗΣ ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΗΣ ΤΟΣΟΥΤΟΝ ΕΣΤΙ ΑΙΡΕΤΩΤΕΡΗ ΟΚΟΣΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΗ ΔΟΥΛΕΙΗΣ.
ΟΙ ΒΑΣΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ ΠΟΥ ΔΙΕΠΟΥΝ ΤΗ ΦΥΣΗ.
Μελετώντας την αρχαία ελληνική κοινωνία και τον πολιτισμό της μας κάνει εντύπωση πόσο δεμένος με τη φύση ήταν ο αρχαίος Έλληνας. Όλες οι πνευματικές, θρησκευτικές, καλλιτεχνικές, ακόμα και πολιτικές εκδηλώσεις ήταν συνάρτηση του αδιάκοπου κύκλου της ζωής στη φύση. Οι
Έλληνες ήταν αληθινά παιδιά της γης τους, αυτόχθονες με την αρχική σημασία της λέξης.


Ήταν λοιπόν επόμενο να ενδιαφερθούν και να αναζητήσουν να βρουν τα μυστικά του φυσικού κόσμου μέσα στον οποίο ζούσαν. Ο Ηρόδοτος παρατηρεί εύστοχα ότι αυτό που ξεχωρίζει τον Έλληνα από το βάρβαρο είναι ότι προτιμά τη γνώση από την άλογη πίστη. Πραγματικά οι
Ελληνες δεν είπαν ποτέ ΠΙΣΤΕΥΕ ΚΑΙ ΜΗ ΕΡΕΥΝΑ. Αντίθετα προτιμούσαν το ΝΑΦΕ ΚΑΙ ΜΕΜΝΑΣΟ ΑΠΙΣΤΕΙΝ του Επίχαρμου. Ουσιαστικά η ελληνική φιλοσοφία, αυτή η μητέρα όλων των σύγχρονων επιστημών, γεννήθηκε από τον προβληματισμό των Ελλήνων γύρω από τη
φύση και πρωτα πρώτα από τις βασικές αρχές που τη διέπουν…


Από τη διατύπωση αυτή του Αναξαγόρα φθάσαμε στο πασίγνωστο ρητό:
ΜΗΔΕΝ ΕΚ ΤΟΥ ΜΗ ΟΝΤΟΣ ΓΙΝΕΣΘΑΙ ΜΗΔΕ ΕΙΣ ΤΟ ΜΗ ΟΝ ΦΘΕΙΡΕΣΘΑΙ που αποδίδεται στον Δημόκριτο τον Αβδηρίτη.
Λογική συνέπεια της αρχής της αφθαρσίας της ύλης είναι αφ’ ενός μεν το αιώνιον και αφ’ ετέρου το άναρχον της. Η ύλη δεν δημιουργήθηκε από κανέναν και από πουθενά και δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος, τόσο στο χρόνο όσο και στο χώρο. Δυόμισι χιλιάδες χρόνια αργότερα ο Αϊνστάϊν θα μιλήσει για το πεπερασμένο αλλά χωρίς πέρατα σύμπαν και θα συνδέσει την ύλη με το χώρο και το χρόνο.


Η ΑΔΙΑΚΟΠΗ ΑΛΛΑΓΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑΒΟΛΗ. Η ΠΑΛΗ ΤΩΝ ΑΝΤΙΘΕΤΩΝ.
Πραγματικά κατά τον Ηράκλειτο:
ΕΙΔΕΝΑΙ ΔΗ ΧΡΗ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟΝ ΕΟΝΤΑ ΞΥΝΟΝ, ΚΑΙ ΔΙΚΗΝ ΕΡΙΝ ΚΑΙ ΓΙΝΟΜΕΝΑ ΠΑΝΤΑ ΚΑΤ’ ΕΡΙΝ ΚΑΙ ΧΡΕΩΝ.
(Πρέπει να ξέρουμε πως ο πόλεμος είναι κοινός, πως δικαιοσύνη είναι η έρις και πως όλα γίνονται με την αντίθεση και την υποχρεωτική νομοτέλεια – όπως αποδίδει το απόσπασμα ο Θ.Βέικος).


Λέγοντας πόλεμο εννοούσε τον αγώνα και την πάλη και γενικώτερα την κοινή δύναμη που γεννά όλα τα πράγματα. Κατά τον Ηράκλειτο ο κόσμος βρίσκεται συνεχώς σε κατάσταση σύρραξης, από την οποία νέες καταστάσεις δημιουργούνται και παλιές εξαφανίζονται κι αυτό ισχύει
τόσο για τη φύση όσο και για την κοινωνία ΠΟΛΕΜΟΣ ΠΑΝΤΩΝ ΠΑΤΗΡ.
Από την πάλη των αντιθέτων προκύπτει νέα αρμονία:
ΕΚ ΤΩΝ ΔΙΑΦΕΡΟΝΤΩΝ ΚΑΛΛΙΣΤΗΝ ΑΡΜΟΝΙΑΝ διότι ΤΟ ΑΝΤΙΞΟΥΝ ΣΥΜΦΕΡΕΙΝ ο ίδιος δίδασκε πως η θάλασσα μπορεί να ναι ταυτόχρονα και σωτήρια και ολέθρια, για τα ψάρια το νερό της είναι πόσιμο και ωφέλιμο για τους ανθρώπους άποτο και βλαβερό, ή πως η κίνηση του κοχλία με τον οποίον πίεζαν τα υφασματα στο βαφείο είναι ταυτόχρονα ελικοειδής και ευθεία, για να καταλήξει πως η κρυμμένη μέσα στις διάφορες καταστάσεις και πολλές φορές μη αντιληπτή αμέσως αρμονία είναι ισχυρότερη από αυτή που φαίνεται επιφανειακά.
Ανθρωποκεντρική γίνεται και η θρησκεία του.


Οι σκοτεινοί θεοί της Ανατολής φιλτράρονται από τους διαύλους της ελεύθερης σκέψης του και εξανθρωπίζονται. Μπροστά τους ο Ελληνας στεκόταν όρθιος. Δε γονάτιζε να τους προσκυνήσει. «Το προσκύνημα ταπείνωνε και τον θεό που το δεχόταν και τον άνθρωπο που το καταδεχόταν». «Είναι παράξενο, λέει ο R.Livingstone, ότι με τέτοιες αρχές το ελληνικό πνεύμα παρέμένε αδιάφθορο; Γραφές και ιερατεία και πολιτικούς δεν ανεχόταν πάνω από το κεφάλι του. Μόνον ρήτορες, φιλόσοφοι, ιστορικοί, ποιητές και καλλιτέχνες τού έδειχναν τον δρόμο της ελεύθερης σκέψης και της δημιουργίας. Κι εκεί φτάνει κανείς μόνο μέσα από την κατάκτηση της καθημερινής ελευθερίας», μέσα από την κατάκτηση του εαυτού του, μέσα από το «Γνώθι σαυτόν».


Το «γνώθι σαυτόν», παρατηρούν, είναι εντολή χίλιες φορές ευρύτερη και ουσιαστικότερη από τις εντολές που έρχονται από την Ανατολή. Αυτές προέρχονται από λαούς που περιμένουν Μεσσίες, για να τους σώσουν. Ο Ελληνας δεν υποτάσσεται στην ιδέα του μεσσιανισμού, γιατί ξέρει να σκέφτεται και γιατί έχει πίστη στον άνθρωπο.


Το Ελληνικό πνεύμα: Το γνώρισμα της Ελευθερίας.


Συνολικά ο Εβραίος υποτασσόταν στην παράδοση, ενώ ο Έλληνας είχε εμπιστοσύνη στον εαυτό του και στο λόγο του. Ας πάρομε ένα περίφημο παράδειγμα: Η Ελληνική και η Εβραϊκή λογοτεχνία περιέχουν η καθεμία τους την ιστορία ενός δίκαιου ανθρώπου που ο ουρανός του έστειλε μια άδικη δυστυχία. Ο Ιώβ, «… άνθρωπος… αληθινός, άμεμπτος, δίκαιος, θεοσεβής, απεχόμενος παντός πονηρού πράγματος», έχασε τα αγαθά του, την οικογένεια του, και την υγεία του από αιφνίδιο βούλευμα του ουρανού. Ο Προμηθέας, ο μεγάλος Τιτάνας, που είδε το ανθρώπινο γένος να εξολοθρεύεται παραμελημένο, το λυπήθηκε, δε φοβήθηκε τη θεϊκή οργή, έδωσε το πυρ στους ανθρώπους και για τιμωρία του ο Δίας τον κάρφωσε σε ένα απότομο κρημνό, επάνω στον Καύκασο. Οι δύο «πάσχοντες» είναι σε πολύ ίδια κατάσταση: ο Προμηθέας υποφέρει, γιατί ακολούθησε τις υπαγορεύσεις της ευσπλαχνίας. Ο Ιώβ υποφέρει παρά την καθαρότητα της ζωής του. Αν ένας από τους δύο άξιζε την μοίρα του, αυτός ήταν ο Προμηθέας.




Η καθεμιά ιστορία ακολουθεί την ίδια πορεία. Και οι δύο άνθρωποι θρηνούν για τα βάσανα τους και διακηρύττουν την αθωότητα τους. Φίλοι τους επισκέπτονται και τους συμβουλεύουν υποταγή στη θέληση του ουρανού. Ο Προμηθέας απαντά ότι η προσβολή που έκανε ήταν εσκεμμένη και ότι ποτέ δεν θα υποχώρηση στον Δία. Ο Ιώβ επιμένει ότι κανένα κακό δεν έκαμε. Ως εδώ οι ιστορίας συμπίπτουν. Αλλά παρατηρήστε πόσο διαφορετική είναι η ηθική που ο Έλληνας και ο Εβραίος συγγραφέας συνάγουν αντίστοιχα από τις δυστυχίες αυτών των δύο. Μέσα από την έρημο βγαίνει «λαίλαψ και νέφη» και μια φωνή ακούγεται που μιλά στον Ιώβ πείθοντας τον, όπως παράξενα λέγει η επικεφαλίδα του κεφαλαίου, ότι είναι αμαθής και ηλίθιος. Τι είναι αυτός με όλη τη γνώση του, που θα ήθελε να ελέγχει τα συστήματα του Κυρίου; Που ήσουν, του λέγει «εν τω θεμελιούν με την γην;» Μπορεί ο Ιώβ να κάμει χιόνι η πάγο η βροχή; Μπορεί να οδηγοί και να διατάζει τους αστερισμούς; Τι ξέρει για τον Παντοδύναμο και «τας οδούς» του; Και ο Ιώβ με ήρεμη ευπείθεια δέχεται την απόφαση του Θεού. «Το βλέπω, είμαι μηδαμινός… Ξεστόμισα πράγματα που δεν καταλάβαινα, πράγματα πολύ θαυμαστά για μένα, που δεν τα ήξερα… γι’ αυτό σιχαίνομαι τον εαυτό μου και μετανοώ μέσα στη σκόνη και στη σποδό». Παρατηρήστε ότι ο Θεός δεν δικαιολόγησε την ποινή του Ιώβ, ούτε ο Ιώβ δέχτηκε ότι έπεσε σε σφάλμα. Μόνο ανακάλεσε τα λόγια του και ταπείνωσε τον εαυτό του. Τα δεινοπαθήματα του παραμένουν μυστήρια ανεξήγητα. Αλλά ποιος είναι αυτός που θα έλεγχε «τας οδούς του Κυρίου;»


Αυτή η λύση, μπορούμε με ασφάλεια να μαντέψομε, θα ήταν ακατανόητη για τον Έλληνα. Ο Αισχύλος δεν την αποδέχεται. «ο Θεός πείθει τον Ιώβ πως βρίσκεται σε αμάθεια και βλακεία»: δεν υπάρχει ίχνος για τέτοια κατάληξη στην περίπτωση του Προμηθέα.




Όταν ο Δίας προστάζει και απειλή, ο Προμηθέας ανταπαντά με υβριστική πρόκληση: κάνει ό,τι δεν θα κάμει ποτέ ο Ιώβ: καταριέται το Θεό. Και τον καταριέται χωρίς να τιμωρηθεί ή να πάθει τίποτε περισσότερο. Ανόμοια προς τον Εβραίο ο Αισχύλος κλείνει την ιστορία του, όχι με θετική δικαίωση: ο Χρόνος και η Ειρμαμένη φέρνουν τον Ηρακλή, ο οποίος σκοτώνει το βασανιστικό γύπα: ο Δίας πείθεται να σπάσει τις αλυσίδες του Προμηθέα και για αντάλλαγμα μαθαίνει ένα μυστικό κίνδυνο που απειλεί τον θρόνο του. Αλλά ο Τιτάνας δεν ταπεινώνεται, ούτε ο Θεός εξυψώνεται: μια συμφωνία χαράζεται ανάμεσα στους δυο και καταλήγουν σε όρους (1). Από τον πρώτο ως τον τελευταίο στίχο ποτέ δεν έρχεται στο νου του Αισχύλου ότι μπορεί ο Προμηθέας να έχει στενή αντίληψη για τη δικαιοσύνη και ότι όταν οι λογαριασμοί θα ανακεφαλαιώνονταν θα μπορούσε ο Δίας να βγάλει το συμπέρασμα ότι στο κάτω – κάτω είχε δίκιο. Χωρίς υποψία ότι θα μπορούσε να υποπέσει σε λάθος, ο Αισχύλος προσάγει το Θεό και τον Τιτάνα μπροστά στη δικαστική έδρα του ανθρώπινου λόγου. Κρίνει και τους δυο σε αυτό το δικαστήριο χωρίς ευνοϊκοί προκατάληψη για κανέναν από τους δυο και όταν ο Θεός φαίνεται άδικος, τον καταδικάζει αδίστακτα (2).


Πόσο διαφορετικός σε όλα αυτά από της θεότητες του Ελληνισμού είναι ο Ιεχωβά: πόσο διαφορετική θέση κατέχει στη ζωή του λαού του! Είναι ζηλότυπος και αυθαίρετος Θεός: δεσπόζει στους πιστούς του και τους κάνει νάνους. Ο Ιεχωβά υπάρχει πριν την ύπαρξη του λαού του, τον γνωρίζουν μόνο από την αποκάλυψη που έκανε του εαυτού του και βρίσκονται μέσα στη χούφτα του χεριού του. Ο Έλληνας λέει για τον Απόλλωνα και το Δία: υπάρχουν. Ο Ιεχωβά λέει στο λαό του: ΥΠΑΡΧΩ. Οι Εβραίοι συγγραφείς δείχνουν αυτό-υποταγή και αυτό-ταπείνωση σε αυτόν, καθόλου Ελληνική. Τους βασάνιζε η αίσθηση του. Αυτός εμπνέει ότι υπάρχει μεγάλο και αξιομνημόνευτο στα γραφόμενα τους. Υπάρχουν τριάντα εννέα βιβλία στην Παλαιά Διαθήκη. Εκτός από ένα, όλα ασχολούνται συνεχώς με τις σχέσεις του Θεού με τον άνθρωπο. Δέκα εννέα – το βιβλίο του Ιώβ, οι Ψαλμοί, τα βιβλία των προφητών, δεν έχουν άλλο θέμα. Δε συμβαίνει το ίδιο με την Ελληνική λογοτεχνία. Δε βρίσκεται από πίσω της, σαν αμετάβλητο βάθος, πάλη ανάμεσα στη θέληση του ανθρώπου και τη θέληση του Θεού. Δεν έχει επανειλημμένες διαμαρτυρίες εναντίον ενός αποστάτη λαού που τα αυτιά του είναι συνεχώς βουλωμένα και χοντρές οι καρδιές του. Και αυτό δεν οφείλεται σε καμία εξαιρετική αγάπη της δικαιοσύνης από τους Έλληνες. Είναι προπάντων, γιατί η θρησκεία δεν ήταν το ίδιο πράγμα για τον Όμηρο η τον Αισχύλο και για τον Μωυσή η τον Ησαΐα. Στο σχέδιο τους για τον κόσμο ο Θεός δεν ήταν το παν. Ήταν ένα μέρος της ζωής τους, σημαντικό μέρος, αλλά όχι περισσότερο. Υπήρχε για να προσφέρει την προστασία του στις απασχολήσεις τους και τα συμφέροντα τους, αλλά όχι για να τους διευθύνει, να δεσπόζει, να τους καταπονεί. Αυτό συμβαίνει ακόμη και στους πιο «θρήσκους» Έλληνες. Όταν ο Πλάτων οικοδομεί την ιδανική πολιτεία του, η πρώτη λέξη στις σελίδες του δεν είναι ο Θεός , η πρώτη σκέψη του συγγραφέα δεν είναι πως θα ευχαριστήσει το Θεό. Πολύ αργότερα μέσα στην πραγματεία του φτάνουμε σε τέτοιες απόψεις. Διαβάστε την πολιτεία του Πλάτωνα ύστερα από ένα από τα βιβλία των προφητών και η διαφορετική διάθεση είναι φανερή.
από τον Εχετλαίο
Ρ. Λίβιγκστον, το Ελληνικό πνεύμα και η σημασία του για μας
Ο Αετός του Ζήνονος-Δία πετώντας με τα Φτερά της Αθανασίας
μοιράζει την συνείδηση της Ζωής στις τρείς δέσμες των τριών Αδελφών.






http://starlions.wordpress.com/
Η Πολιτική του Μίσους
By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments

Ένα από τα μέσα που χρησιμοποιούσαν οι ταλαίπωροι γονείς για να τρομάζουν τα άτακτα βλαστάρια τους και να τα αναγκάζουν να πειθαρχήσουν ήταν κι ο μπαμπούλας, ο οποίος χωρίς να διαθέτει πατενταρισμένα εξωτερικά χαρακτηριστικά, αφηνόταν στη τολμηρή φαντασία του κάθε παιδιού να τα πλάσει με ό,τι πιο τρομακτικό υλικό διέθετε το μυαλουδάκι του. Όταν μεγάλωναν λιγάκι και ο μπαμπούλας, απομυθοποιημένος ....

πια και ακυρωμένος δεν μπορούσε να δράσει σαν φοβιστικό εργαλείο, οι γονείς κατέφευγαν στον Παιδονόμο, τον χωροφύλακα των παιδιών, ο οποίος εφέρετο να τριγυρίζει μεθοδικά στις γειτονιές, να στήνει προσεκτικά το αυτί πίσω από κάθε πόρτα και να μαζεύει σε ένα μεγάλο τρίχινο ντορβά όσα παιδιά ξέφευγαν από το πλάνο συμπεριφοράς που είχαν καταστρώσει οι γονείς τους.




Ο Παιδονόμος, μπορεί να φάνταζε αποκύημα αρρωστημένης γονικής φαντασίας, αλλά χωρίς να το γνωρίζουν οι γονείς που τον επικαλούνταν, είχε φτάσει ως τις μέρες μας απ’ την αρχαία Σπάρτη, ήταν δηλαδή πρόσωπο καθ’ όλα υπαρκτό, σεβάσμιο και με μεγάλη θέση στην ιεραρχία, το οποίο ήταν επιφορτισμένο στο να ασκεί εποπτεία στις αγέλες των αγοριών που με απόφαση της πολιτείας μαντρώνονταν απ’ τα εφτά τους σε ειδικούς θαλάμους για να επιμορφωθούν με το στανιό στα ιδανικά της λακωνικής πολιτείας. Βοηθοί του δε, ήταν η ευγενής τάξη των μαστιγοφόρων, οι οποίοι και επέβαλαν ακόμα σκληρότερα πειθαρχικά μέτρα, όταν οι παιδονόμοι έφταναν στα όριά τους. Παρακάτω στην ιεραρχία ήταν οι βουαγόρες ή αγελάρχες οι οποίοι και αποτελείωναν ό,τι άφηναν οι προηγούμενοι.



Στα καθ’ ημάς τώρα, και στο δικό μας παγκόσμιο χωριό, όταν ο Παιδονόμος σαν φιγούρα πειθάρχησης είχε πια αχρηστευθεί από τα σύγχρονα σπίτια, τον ρόλο του ανέλαβαν πρόθυμα να διαιωνίσουν οι Αμερικανοί, οι οποίοι αντί για βουκέντρες και μαστίγια, αλλά με τανκ, υποβρύχια και αεροπλάνα είχαν θεωρήσει χρέος τους να πιάσουν απ’ τ’ αυτί τους άτακτους λαούς της Ασίας και να τους φορέσουν με το έτσι θέλω τον στενό κορσέ μιας εκδοχής δημοκρατίας που στηριζόταν στο μαχαίρι, στη φωτιά και στο αίμα όλων όσων αντιδρούσαν.



Ταπεινωμένοι και βαριά πληγωμένοι κι οι ίδιοι, από την αδυναμία τους να ανταποκριθούν στο ρόλο του Παιδονόμου-Τιμωρού των ατάκτων, σε Ιράκ και Αφγανιστάν, άφησαν στην άκρη τα παλιά τους εργαλεία, έπιασαν άλλα, άλλαξαν πρόσωπο και όνομα και στράφηκαν αλλού. Αυτή τη φορά στη γειτονιά μας και στα σπίτια μας. Τα εργαλεία έγιναν οικονομικά και το όνομα άλλαξε σε ΔΝΤ. Η πειθάρχηση τώρα θα μπορούσε να γίνει πιο έξυπνα, σχετικά αναίμακτα και προπαντός με λιγότερο οικονομικό κόστος. Άλλο να διατηρείς μεραρχίες στρατευμάτων και να υφίστασαι καθημερινή αιμορραγία των δυνάμεών σου, και άλλο να διατηρείς πέντε, έξι γραφεία και άλλους τόσους υπαλλήλους σε κάθε χώρα. Η διαφορά μεγάλη και συμφέρει. Όσο για εξαγοράσιμους τοποτηρητές, πάντα βρίσκονται, βασιλικότεροι του βασιλέως μάλιστα, να σ’ εξυπηρετήσουν, είτε Καμπούλ λέγεται η πόλη, είτε Βαγδάτη, είτε Αθήνα.



Το ΔΝΤ, δεν είναι η μητέρα Τερέζα των αδύναμων λαών, αλλά ο Παιδονόμος τους. Εκβιάζει μαφιόζικα και τιμωρεί. Τσαλαπατάει κυβερνήσεις, Συντάγματα, αποφάσεις κοινοβουλίων, θελήσεις λαών. Ή θα εκτελείς τις βουλές μου, ή θα σ’ αφανίσω. Τα παραδείγματα πληθαίνουν. Πιο πρόσφατο η Ουγγαρία και η Ελλάδα όπου να ‘ναι θ’ ακολουθήσει και αυτή.



Η κατάργηση της πολιτικής σαν μέσο οργάνωσης των κοινωνιών και συλλογικής λήψης αποφάσεων, και η αντικατάστασή της από την πολιτική της συλλογικής τιμωρίας είναι ο νέος μεγάλος δομικός μετασχηματισμός που συντελείται. Τα κράτη ως τα τώρα, παρά τα άκρως δικτατορικά και αυταρχικά, επέβαλλαν ποινές και τιμωρίες σε παραβάτες, αλλά ποτέ η τιμωρία δεν απευθυνόταν σε ολόκληρα στρώματα και τάξεις ή σε ολόκληρο το λαό. Ποτέ δεν είχε καλλιεργηθεί η έννοια της συλλογικής ενοχής και της συλλογικής τιμωρίας, παρά μόνο από εξωτερικούς κατακτητές.



Δυστυχώς, όσο οι πολιτικοί θα απομακρύνονται απ’ το λαό, όσο θα ανακυκλώνονται από τις ίδιες τάξεις των οικονομικών ελίτ, είτε προερχόμενοι οι ίδιοι από αυτές, είτε υποστηριζόμενοι από αυτές για τους δικούς τους ιδιοτελείς λόγους, όσο η πολιτική θα απομακρύνεται από τα κοινοβούλια και θα μετατίθεται σε αφανείς και σκοτεινούς οργανισμούς οργίων, τόσο και το μίσος θα αυξάνει, τόσο από τους κάτω προς τους πάνω, όσο και από τους πάνω προς τα κάτω.



Και είμαστε πολλοί, ρε γαμώτο, για να μην τους νικήσουμε!





http://e-cynical.blogspot.com/
Δικτατορία ΕΕ-ΔΝΤ
By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments

Του Γ. Δελαστίκ





Καλά έκανε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας και κατάργησε τον κοσμικό χαρακτήρα της επετείου της κατάρρευσης της χούντας των συνταγματαρχών και τη μετέτρεψε σε μια κατά το δυνατόν συνάθροιση αγωνιστών του αντιδικτατορικού αγώνα εκείνης της εποχής. Πέρα από τους λόγους που ώθησαν τον Κ. Παπούλια στην κίνηση αυτή, η κατάργηση της πανηγυρικής δεξίωσης ήρθε την κατάλληλη ώρα από πλευράς συμβολισμού: Την ώρα που στην Ελλάδα έχει πάρει την εξουσία μια νέα δικτατορία, η χούντα της ΕΕ και του ΔΝΤ με όργανο την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ!

Ωμά, αδίστακτα και ασταμάτητα καταλύει η νέα χούντα εκείνες τις δημοκρατικές ελευθερίες και δικαιώματα που μπορούν να αξιοποιηθούν από τους εργαζόμενους για να βελτιώσουν το βιοτικό τους επίπεδο ή να υπερασπιστούν τις οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές κατακτήσεις τους.



Οι δοσίλογοι του ΔΝΤ και της ΕΕ άρχισαν το έργο τους με την κατάλυση της εθνικής ανεξαρτησίας και την εγκαθίδρυση καθεστώτος υποτέλειας. Αυτή τη φορά όχι απλώς προς τις ΗΠΑ, όπως είχαν κάνει οι πράκτορες της CIA που ηγούνταν του πραξικοπήματος των συνταγματαρχών της 21ης Απριλίου 1967, αλλά προς την ΕΕ και το ΔΝΤ, με βαθύτερο ταξικό περιεχόμενο.


Η νέα χούντα υπηρετεί πιο άμεσα και χωρίς προσχήματα τις ανάγκες του ξένου και του ελληνικού κεφαλαίου παρά γεωπολιτικές σκοπιμότητες. Όχι ότι φυσικά δεν θα επιχειρήσει, όπως και η χούντα των συνταγματαρχών, να πουλήσει την Κύπρο στους Τούρκους ή να κάνει υποχωρήσεις στα ελληνοτουρκικά, αλλά αυτά είναι δευτερεύοντα σε αυτή τη φάση καθήκοντα που της έχουν ανατεθεί.

Κύριο καθήκον έχει την κατάλυση όσο το δυνατόν περισσότερων εργασιακών δικαιωμάτων ώστε αφενός να πετύχει όσο μεγαλύτερη αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου μπορέσει λεηλατώντας τα εισοδήματα των εργαζομένων και δίνοντας τα στους πλούσιους και αφετέρου μέσω της θεσμικής κατάργησης των εργασιακών κατακτήσεων να διευκολύνεται η συνέχιση αυτής της λεηλασίας των εργατικών εισοδημάτων για όσο το δυνατόν μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.

Σε... υστερική μαινάδα του κεφαλαίου έχει μεταβληθεί ο υπουργός Εργασίας Ανδρέας Λοβέρδος στο πλαίσιο της πολιτικής αυτής. Αδίστακτα κατάργησε και τυπικά τη δυνατότητα της δικαιοσύνης να εκδίδει αποφάσεις που αντιστρατεύονται την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, την οποία κυβέρνηση ταύτισε με το... έθνος!

«Δεν μπορεί κάποιοι να κοροϊδεύουν τους υπόλοιπους. Δεν μπορεί να γίνεται μια εθνική προσπάθεια και κάποιοι να μη στοιχίζονται!» διήλωσε με ύφος και φράσος χιλίων πιθήκων ο επίδοξος δικτατορίσκος στη Βουλή την Πέμπτη, αναγορεύοντας σε... «εθνική προσπάθεια» τη λεηλασία των εισοδημάτων των μισθωτών και των συνταξιούχων και κατηγορώντας ότι «κοροϊδεύουν τους υπόλοιπους» και «δεν στοιχίζονται» τους δικαστές της διαιτησίας (του Οργανισμού Μεσολάβησης και Διαιτησίας) επειδή «τόλμησαν» να αποφασίσουν τη χορήγηση για το 2010 σε ορισμένες περιπτώσεις αυξήσεων 1% ή 1,5% (!) και όχι 0%, όπως διατάζουν το ΔΝΤ και η ΕΕ και συμφωνούν και εκτελούν οι «Τσολάκογλου» της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ.

Δεν ανέχονται επ' ουδενί ούτε καν τις συμβολικού χαρακτήρα αποφάσεις δικαστηρίων για αυξήσεις επειδή σηματοδοτούν διάθεση ανάστασης στην οικονομική πολιτική της νέας χούντας.

Γι' αυτό και η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ κατέθεσε νομοθετική ρύθμιση που καταργεί οποιαδήποτε δικαστική απόφαση χορηγεί αυξήσεις ή καθ' οιονδήποτε τρόπο αντιστρατεύεται οποιαδήποτε εντολή του μνημονίου υποτέλειας! «Βάζετε στο γύψο τους εργαζόμενους, καταργείτε τις συλλογικές συμβάσεις» κατηγόρησε στη Βουλή την κυβέρνηση ο εκπρόσωπος του ΚΚΕ Θ. Παφίλης.
«Ήρθατε στο όνομα του σοσιαλισμού να φέρετε τη χειρότερη βαρβαρότητα! Ακυρώνετε τη δημοκρατία, το Σύνταγμα, κατακτήσεις και δικαιώματα αιώνια, καθώς και το συνδικαλιστικό κίνημα, αυτό κάνετε!» τόνισε στην ίδια συνεδρίαση ο εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Π. Λαφαζάνης. «Υποδουλώνετε τους εργαζόμενους! Δεν κυβερνάτε τον τόπο. Θα απολογηθείτε και εσείς και τα εξαπτέρυγά σας που ψήφισαν το μνημόνιο με αυτούς τους όρους» δήλωσε ακόμη και ο εκπρόσωπος της ΝΔ Κ. Μαρκόπουλος, υπογραμμίζοντας ότι «είναι αντικοινωνικό, αντεργατικό και αντισυνταγματικό να απαγορεύετε σε ιδιώτες να δίνουν αυξήσεις στους εργαζόμενους με τη θέληση τους».

Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ είναι ο εκφραστής στη χώρα μας ενός πανευρωπαϊκού κοινωνικού, οικονομικού αλλά και πολιτικού πραξικοπήματος που συντελείται κάτω από την καθοδήγηση της ΕΕ σε ολόκληρη τη Γηραιά Ήπειρο και στην Ελλάδα, με την άμεση συνενοχή του Γιώργου Παπανδρέου, ο οποίος τοποθετεί σε θέσεις - κλειδιά του κρατικού μηχανισμού «πολιτικούς γενίτσαρους».

Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμη και στη Στατιστική Υπηρεσία διόρισε ως νέο επικεφαλής ένα άτομο που έχει εργαστεί επί δεκαετίες στο εξωτερικό και έχει περάσει το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του ως υπάλληλος του... ΔΝΤ!

Οι κατακτητές δεν έχουν εμπιστοσύνη παρά μόνο στους ανθρώπους τους. Ο Παπανδρέου το γνωρίζει πολύ καλά αυτό εξ ιδίας πείρας γι' αυτό φροντίζει να ικανοποιεί και αυτή την επιθυμία τους.





http://www.prin.gr/
Παράκρουση στα ελληνικά ΜΜΕ
By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου


Σε παράκρουση βλέπω να οδηγούνται τα ΜΜΕ στην Ελλάδα, έχοντας στοχοποιήσει, όχι ακριβώς συγκεκριμένα blogs, αλλά γενικά τους bloggers. Δεν θα επαναλάβω σ’ αυτό το σημείωμα χαρακτηρισμούς που εμφανίζονται σε πρωτοσέλιδα και απίθανες γενικευμένες κατηγορίες εναντίον του blogging, που διατυπώνονται από δημοσιογραφικές γραφίδες σε μεγάλη μερίδα του Τύπου.




Η κατάσταση είναι λυπηρή και αναδεικνύει την χυδαιότητα που κυριαρχεί στα περισσότερα παραδοσιακά ΜΜΕ στον τόπο μας. Υβρίζοντας και λασπώνοντας την μπλοκγόσφαιρα είναι σα να καταφέρονται εναντίον της ίδιας της κοινωνίας στο σύνολό της, η οποία προφανώς γυρίζει την πλάτη στην σημερινή μορφή των ΜΜΕ και στην σημερινή διάσταση της δημοσιογραφίας στην χώρα μας.



Είναι αδύνατον, αγαπητοί φίλοι που εργάζεστε στα ΜΜΕ και παίρνετε μέρος σε αυτό το ελεεινό παίγνιο κινδυνολογίας, να υπερασπισθείτε με αυτόν τον τρόπο την ταυτότητα την δική σας και των εργοδοτών σας. Ειλικρινά μιλώ, διαβάζοντας αυτά που καταλογίζετε αδιακρίτως στα blogs, είναι σα να βλέπω ζωντανές περιγραφές του εαυτού σας και των Μέσων στα οποία απασχολείστε. Σταματήστε, λοιπόν, αυτήν την μορφή αυτογελοιοποίησης, διότι θα οδηγήσει σε ακόμη μεγαλύτερη απαξίωση το δημοσιογραφικό επάγγελμα και τα ΜΜΕ και αυτό δεν μου αρέσει κατ’ αρχήν ως ιδέα. Δεν είναι ανάγκη η κατάρρευση του πολιτικού συστήματος της μεταπολίτευσης να συνοδευτεί από ....

συμπτώματα απόλυτης παρακμής της δημοσιογραφίας στην Ελλάδα. Πάψτε, λοιπόν, ως υστερικές «κατίνες» να αναπαράγετε τα χειρότερα στερεότυπα του λόγου που καλλιεργήσατε όλη αυτήν την περίοδο.




Το blogging σίγουρα δεν είναι αυτό που επιχειρείτε να εμφανίσετε ότι είναι. Είναι, πράγματι αξιοσημείωτη η προσπάθεια πολλών επιχειρηματιών των ΜΜΕ και ανθρώπων τους του δημοσιογραφικού χώρου, να προσδώσουν ακόμα και σ’ αυτήν την μορφή δια-υποκειμενικής επικοινωνίας, αλήτικες και διαπλεκόμενες ιδιότητες, όπως εκείνες που, δυστυχώς, χαρακτηρίζουν μεγάλο μέρος των παραδοσιακών ΜΜΕ.



Τι σας φταίνε, όμως, τόσες και τόσες προσωπικότητες που μέσω του διαδικτύου διαμορφώνουν έναν κόσμο διαφορετικό απ’ αυτόν που καθημερινά κατασκευάζετε εσείς; Τι σας φταίνε τόσα νέα παιδιά που επιχειρούν να αναπτύξουν έναν διαφορετικό λόγο επικοινωνίας και παρέμβασης; Το ότι κάποια ΜΜΕ δεν χωρούν στην φιλοσοφία του κόσμου του διαδικτύου, δεν πρέπει να σας εξαγριώνει, αλλά να σας κάνει να προβληματισθείτε πάνω σ’ αυτό. Έστω και αργά, όσοι μπορείτε, επιχειρείστε να ξανα-ανακαλύψετε την δημοσιογραφία και το δημοκρατικό μήνυμα, εκσυγχρονίζοντας ολόκληρο το σημειωτικό σύστημα που χαρακτηρίζει την ύπαρξή σας. Αυτό θα προσέφερε πράγματι στην κατεύθυνση του εκδημοκρατισμού.



Αποφύγετε λοιπόν, φίλοι, ιδιοκτήτες και εργαζόμενοι στα ΜΜΕ, να κάνετε εξαγωγή της κρίσης του ελληνικού Τύπου στην μπλογκόσφαιρα. Σύμφωνα τουλάχιστον με τα θεωρητικά δεδομένα, εάν το επιχειρήσετε θα συμβάλλετε στην διεύρυνση της κοινωνικής κρίσης που πλήττει αυτήν την περίοδο την Ελλάδα. Στο τέλος κάποιοι από εσάς θα έχετε σοβαρό πρόβλημα να βγείτε στον κόσμο. Το λέω με γνώση και αγάπη, δίχως να επιχειρώ να αντιστρέψω την κινδυνολογία σας. Εάν έχετε να λύσετε διαφορές στις οποίες περιλαμβάνονται και blogs ανθρώπων σας, κάντε το με όποιον τρόπο νομίζετε – νόμιμο και όχι βίαιο, εννοώ - φροντίζοντας όμως, να αναφέρεστε στα συγκεκριμένα blogs με τα οποία έχετε πρόβλημα και όχι γενικά σε όλους μας.



Είναι η τελευταία φορά που ασχολούμαι με αυτό το ζήτημα και είναι η πρώτη φορά που διατυπώνω τις απόψεις μου κατ’ αυτόν τον τρόπο. Το κάνω επειδή θεωρώ πολύ χρήσιμη την λειτουργία των ΜΜΕ και γενικότερα της δημοσιογραφίας αυτήν την περίοδο στην χώρα. Σημείωσα τις παραπάνω αράδες έχοντας στο μυαλό μου, όχι τους bloggers, αλλά τους δημοσιογράφους και την διάσταση του Τύπου για την μετεξέλιξη της κοινωνίας και του πολιτικού συστήματος τα επόμενα δύσκολα χρόνια. Οι δημοσιογράφοι σ’ όλον τον κόσμο ασχολούνται με πτυχές των κοινωνικών σχέσεων ευρύτερα και της πολιτικής. Στην Ελλάδα σήμερα θα πρέπει, πέραν αυτών, οι δημοσιογράφοι να ασχοληθούν σοβαρά με την ίδια την ταυτότητα και την λειτουργία τους στην κοινωνία. Εάν αποδειχθεί ότι δεν υπάρχει σχετική ωριμότητα για να γίνει αυτό, τότε … άστα να πάνε στο διάολο!




Δεν σας ανεχόμαστε άλλο!
By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments

Έχουμε συμβιβαστεί, έχουμε βολευτεί, έχουμε υποστεί πλύση εγκεφάλου και αδυνατούμε να αντιδράσουμε γιατί δεν έχουμε κανένα πιστεύω. Μας τα πήραν όλα και μας έβαλαν στη θέση τους τα χρήματα.

Θεός?? Πατρίδα?? Οικογένεια?? Φιλότιμο?? Συμπόνια?? Ανιδιοτέλεια?? Αλτρουισμός?? Ευγένεια?? Αγάπη?? Φιλομάθεια?? Όλα έχουν σχεδόν πλήρως αντικατασταθεί από τα λεφτά.

Αν δεν μας ενδιέφερε το κωλαράκι μας τόσο πολύ, αν δεν ήμασταν θύματα της υποτιθέμενης καλής ζωής θα ήταν αλλιώς τα πράγματα.

Δεν θα ανεχόμασταν να μας "κυβερνούν" οι γελοίοι, οι ξεφτίλες, οι ξεπεσμένοι ανίκανοι φελλοί, αυτοί που καθημερινά καταλύουν την έννοια της δημοκρατίας. Θα τους είχαμε δώσει το σχοινί και το σαπούνι που χρειάζονται εδώ και δεκαετίες.

Δυστυχώς όμως κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει. Ανεχόμαστε τον κάθε προδότη Γιωργάκη, Κωστάκη τον κάθε ξεπουλημένο και ξεφτιλισμένο τσιράκι δημοσιογράφο και όλο αυτό το διεφθαρμένο και ξοφλημένο σύστημα που έχουν στήσει και συντηρούν με τους "νόμους" τους.

Ανεχόμαστε τα χρηματοδοτούμενα μέσα της προπαγάνδας που αποτελούνται από πάσης φύσεως άβουλα όντα τα οποία αντιδρούν μόνο στη θέα του χρήματος.

Ανεχόμαστε τους ιδιοκτήτες των ΜΜΕ οι οποίοι είναι οι βδέλλες του έθνους με ψυχολογικά και υπαρξιακά προβλήματα, στην πλειοψηφία τους πάσχουν από σεξουαλικές ανωμαλίες και ματαιοδοξίες τις οποίες οι ίδιοι μας τις πλασάρουν στα δικά τους ΜΜΕ σαν φυσιολογικές.

Εδώ και καιρό έχει βουίξει ο κόσμος για τη μυστική συμφωνία του Πασοκ με τη Goldman sachs πριν από 10 χρόνια για απόκρυψη του χρέους και ούτε μια νύξη από τα παπαγαλάκια. Έχουν βουίξει τα blog για τη συνάντηση της λέσχης bilderberg στη Αθήνα στη βούλα το 2009 και ούτε μια φωτογραφία από οποιαδήποτε εφημερίδα. Κυκλοφορούσαν μαύρες λιμουζίνες κατά μήκος της Συγγρού με κλεισμένους δρόμους χωρίς να λένε το γιατί και δε εμφανίστηκε ούτε ένας δημοσιογράφος. Και εδώ άμα κλάσει η Τζούλια εμφανίζονται δέκα. Θεωρίες συνωμοσίας τις ονομάζουν αυτοί που δε τους βολεύουν.

Έχει πήξει το μυαλό μας να ακούμε συνέχεια για σκάνδαλα, φαγωμένα λεφτά, για ατιμωρησία των υπευθύνων και για νέα πιο σκληρά μέτρα που πλήττουν τις πιο φτωχές ομάδες του πληθυσμού. Πως να μην πήξει όμως όταν το πολίτευμα της χώρας μας τα τελευταία 35 χρόνια είναι η κληρονομική Δημοκρατία....Και ο νοών νοητό...

Οι "κληρονόμοι" λοιπόν αφού πρώτα φώναζαν τα συνθήματα της αριστεράς, μόλις πήραν την εξουσία έβαλαν τις υπογραφές σε E.E. και ΝΑΤΟ ξεκινώντας τον υπέρογκο δανεισμό μας που μας οδήγησε στη σημερινή κατάσταση του χρέους της υποδούλωσης... Παρεμπιπτόντως τα χρήματα που έδωσε η χώρα μας στις 19 Μαΐου μέσω της πρώτης δόσης που πήραμε από το ΔΝΤ είναι για δάνειο του 1981 με επιτόκιο 17%...

Και να ήταν μόνο αυτά? Χρήματα υπάρχουν (ή τουλάχιστον υπήρχαν γιατί τώρα έχουν γίνει καταθέσεις, βίλες και πολυτελή αυτοκίνητα στο εξωτερικό). Άλλωστε σκεφτείτε πόσα λεφτά δικά μας τα φάγαν τα λαμόγια.. Με τη Ζίμενς, το Βατοπέδι, τα δισεκατομμύρια των Ολυμπιακών Αγώνων, τα σκάνδαλα Κοσκωτά, Ζαχόπουλου και λοιπά, τα μέτρα υπέρ του κεφαλαίου, την προσεχή κατάργηση των εργασιακών δικαιωμάτων, την γενιά των 700 ευρώ (που πλέον έγινε των εξακοσίων, των πεντακοσίων και έπεται συνέχεια), με τα Γαλάζια και τα Πράσινα παιδιά, με τις αποκρατικοποιήσεις με πιο σημαντική για εμένα αυτήν των διοδίων τα οποία τα έχουμε χρυσοπληρώσει και συνεχίζουμε να τα χρυσοπληρώνουμε μη έχοντας ακόμη δρόμους και κάθε χρόνο θρηνούμε σε αυτοκινητιστικά δυστυχήματα μια ολόκληρη κωμόπολη και με εξίσου σημαντικές τις ιδιωτικοποιήσεις στους τομείς της υγείας και της παιδείας (για παράδειγμα, το πανεπιστημιακό νοσοκομείο της Λάρισας το κλείνουν ή μάλλον για να το πω καλύτερα οδεύει προς την ιδιωτικοποίηση του. Αυτήν είναι η δωρεάν ιατρική περίθαλψη; Που είναι η παιδεία; Τα περισσότερα σχολεία δουλεύουν με αναπληρωτές και ωρομίσθιους τη στιγμή που η ιδιωτική εκπαίδευση και η παραπαιδεία ανθίζουν), με τα καμένα, τα καταπατημένα, τα μη αναδασωτέα, με τα ποσά που δαπανήθηκαν σε πολεμικούς εξοπλισμούς (εκεί να δείτε μίζα που έχει πέσει) την στιγμή που υπάρχει έλλειψη σε πυροσβεστικά, ασθενοφόρα, νοσηλευτικό προσωπικό και οτιδήποτε άλλο έχει σχέση με τον κρατικό μηχανισμό, με την ΚΑΠ (κοινή αγροτική πολιτική) που επιβάλει περισσότερες εισαγωγές παρά εξαγωγές και που εγώ πάω να κάνω δήλωση καλλιέργειας και πρέπει να σκάσω και 100 ευρώ.... Και η λίστα είναι ατελείωτη..Που πάνε αυτά τα λεφτά τόσα χρόνια;

Δεν θα τα ανεχτούμε άλλο τίποτα από όλα τα παραπάνω!

Μας πείσατε ότι τα ταμεία είναι άδεια, αλλά αναρωτηθήκατε ποτέ το γιατί; Τα ταμεία δεν έχουν σάλιο γιατί τα καθάρματα έπαιξαν σε δομημένα ομόλογα τα αποθεματικά τους...Τα ταμεία δεν έχουν σάλιο γιατί τόσο το Πασόκ όσο και η ΝΔ εκβιομηχάνισαν τον τόπο πριμοδοτώντας επιχειρηματίες να κλείνουν βιοτεχνίες και εργοστάσια για να τα ανοιγουν ξανά σε Βουλγαρία Σκόπια κτλ...Τα ταμεία δεν έχουν σάλιο γιατί οι ίδιοι έβγαλαν την λέξη εργασία και την αντικατέστησαν με την απασχόληση και τις ελαστικές μορφές της...

Επειδή λοιπόν και αυτές και οι συγγενείς αλλαγές στο καθεστώς εργασίας ήτανε κι εξακολουθούν να είναι (αφού συνεχίζουν τις παρεμβάσεις αλλαγών), πράξη ανθρώπων που είχαν την λαϊκή εντολή να διαχειρίζονται τα κοινά, αισθάνομαι ελεύθερος να αντιλαμβάνομαι ότι ήτανε και είναι σκόπιμες.
Ο όλο αυξανόμενος στραγγαλισμός της μικρομεσαίας τάξης αλλά και επιχειρηματικότητας συνηγορεί στο παραπάνω συμπέρασμα.

Άρα σκόπιμα μειώνεται η δυνατότητα αυτής της χώρας να παράγει αγαθά κι υπηρεσίες. Δηλαδή, το εθνικό προϊόν σκόπιμα μειώνεται την ώρα που οι ανάγκες της χώρας είναι αυξημένες προφανώς για να μπορούμε ευκολότερα να εξαρτόμαστε από ξένες δυνάμεις μέσω του χρέους που δημιούργησαν με όλες τις απατεωνιές που περιγράψαμε παραπάνω. Οι οποίες φυσικά και κερδίζουν αμύθητα πλούτη από τον δανεισμό μας αλλά και μας έχουν υποχείριά τους λόγω του ότι τους χρωστάμε.

Βέβαια για την είσοδο της γυναίκας του νταλάρα στη βουλή, της γυναίκας του τόλη, του ανατολάκη, της χο-χο και του ταξίαρχου θεοχάρη συνυπεύθυνος είναι και ο έλληνας ψηφοφόρος…Έτσι για να μην ξεχνιόμαστε...το καλύτερο για αυτούς όμως σε τέτοια περίοδο είναι να μας πείσουν πως φταίμε μόνο εμείς...ε δεν θα τους κάνουμε το χατίρι!

Ωστόσο, είτε σας βολεύει, είτε όχι ο κόσμος πλέον δε τρώει κουτόχορτο το ίδιο εύκολα με προηγούμενες περιόδους προδοτικών διακυβερνήσεων της χώρας, και γι’αυτο φροντίζουν κάποιοι μεσώ του ίντερνετ να ενημερώνουν και μακρυά από σκοπιμότητες. Τα μπλογκς πολλές φορές ξεμπροστιάζουν αυτούς τους κόπανους που ανεβάζουν στις κυβερνήσεις κάθε φορά. Τον Μητσοτάκη και την παρέα του και το Γιωργάκη και τη παρέα του. Χρόνια ολόκληρα βαρέθηκα να τους βλέπω και τώρα βλέπω τα εγγόνια και τα δισέγγονα τους στα τσιφλίκια τους, τα έδρανα.

Αλλά μην ανησυχείτε, βλέπετε πως ακόμα και τώρα δεν έχουμε καταλάβει και την επανάσταση την κάνουμε από καναπέως, από το pc κι απ' το facebook. Στους δρόμους κανείς κι όσους βγαίνουνε μας τρώει το μαύρο φίδι της ελεύθερης ενημέρωσης και μας διαλύουν οι πυκνοί καπνοί των δακρυγόνων, οπότε σας παίρνει ακόμα, βαράτε αλύπητα

Όμως οι Έλληνες ποτέ δεν ήταν δειλοί στο παρελθόν. Αντίθετα όποτε χρειάστηκε οι εκάστοτε τύραννοι, θεομπαίχτες, κομπιναδόροι και γενικά τα κωθώνια βρήκαν την τύχη που τους άξιζε.


Η στιγμή είναι πολύ κοντά. Η συσσωρευμένη δίκαιη οργή θα ξεσπάσει, οι ένοχοι θα πληρώσουν ακριβά. Αυτό είναι σίγουρο.


Το θαύμα τού καπιταλισμού: Ο δεσμός της συνενοχής
By STEVENIKO | Κυριακή 25 Ιουλίου 2010 | Posted in | With 0 comments

Αυτή η σκηνοθεσία, κυρίως μετά τον πόλεμο, στηρίζεται σε κάτι το οποίο έχει να κάνει με την ευρύτερη κοινωνία. Αυτό το κάτι είναι ο δεσμός της συνενοχής. Έχει σκεφτεί κανείς τι σημαίνει η αντιπαροχή; Αντιπαροχή είναι ο συνενοχικότερος θεσμός που γέννησαν οι αιώνες και πάνω σ’ αυτό το θεσμό θεμελιώνεται η μεταπολεμική Ελλάδα.

Είναι σαν να ερχόμαστε και να λέμε, από κοινού συμφέροντος ορμώμενοι, με αναφορά στο ιδιωτικό συμφέρον, απαλλοτριώνουμε δημόσιο χώρο, προκειμένου να βάλουμε ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι μας και μετά αρχίζουν όλα τα άλλα με τη σπέκουλα πάνω στη γη και την καταστροφή του περιβάλλοντος. Όταν εμπλέκεις σ’ αυτή τη διαδικασία την ίδια την κοινωνία, τότε η κατάσταση θυμίζει μια σχέση αμοιβαίου επιβητορισμού μεταξύ κράτους και κοινωνίας. Βάζεις στο παιχνίδι της συνενοχής μεγάλα κοινωνικά στρώματα, μέσα απ’ τη νομιμοποίηση των αυθαιρέτων, μέσα απ’ τη νομιμοποίηση της συναλλαγής με το φακελάκι, διοχετεύοντας και παράγοντας ένα απίστευτο ποσό βίας, ήπιας βίας, που εσωτερικεύει ο κάθε Έλληνας, μέσα απ’ την ασχήμια του περιβάλλοντος, μέσα από το φακελάκι που πρέπει να δώσει για να κάνει τη δουλειά του αλά ελληνικά... Αυτά συσσωρεύονται, με αποτέλεσμα την εξουθένωση κάθε δημιουργικής ικμάδας και, βεβαίως, το μηδενισμό κάθε βάσης προοπτικής.


Και, βεβαίως, διαμορφώνει και μια αισθητική της κοινωνίας, γιατί γίνεσαι συνδημιουργός των τερατουπόλεων που δεν είναι λειτουργικές, δεν έχουν ελεύθερους χώρους, δεν αναπτύσσουν μια νέα κοινωνικότητα και στηρίζονται στο κακό γούστο. Συνηθίζεις, αυτό το άσχημο να αποτελεί τον τρόπο ζωής σου.
Μα, η σημερινή Αθήνα δεν είναι πόλη, είναι ένα εποικιστικό μόρφωμα. Πόλη σε κάνει μια διαλεκτική σχέση ανάμεσα στο δημόσιο και το ιδιωτικό, σε κάνει μια σχέση αυτού του περιβάλλοντος που έχει χτιστεί και αυτού που είναι ελεύθερο. Απ’ αυτή την άποψη, η τραγωδία ημών των σημερινών Ελλήνων, συνίσταται στο εξής: επιδιώκοντας ή εμπλεκόμενοι αναγκαστικά μέσα σ’ αυτό το παιχνίδι, το ίδιον όφελος, το κεραμίδι πάνω απ’ το κεφάλι μας, όλοι από κοινού καταστρέψαμε αυτό που κάνει τη ζωή αξιοβίωτη. Διότι, όταν εγώ αγοράζω ένα διαμέρισμα και απέναντι βλέπω ένα δάσος και μετά από πέντε χρόνια βλέπω άλλες πολυκατοικίες, τότε μηδενίζεται και η αξία του δικού μου διαμερίσματος. Αυτό ακριβώς το οποίο έχει να κάνει με τα άυλα αγαθά, αυτό που έχει να κάνει με το «ανάμεσα» στους ανθρώπους, αυτό προσδιορίζει την περίφημη ποιότητα ζωής. Είναι αυτό που δεν μπορώ να έχω εγώ, να είναι δικό μου. Ο δρόμος Κορίνθου-Πατρών είναι ένας άθλιος δρόμος, με εκθέτει όταν οδηγώ σε απίστευτα πράγματα. Μπορεί να τρέχω σ’ αυτό το δρόμο με το τελευταίο μοντέλο Μερσεντές, το οποίο μπορώ να αγοράσω, το δρόμο όμως Κορίνθου-Πατρών δεν μπορώ να τον αγοράσω. Όμως, η ποιότητα του δρόμου είναι που κάνει τη ζωή αξιοβίωτη και όχι η Μερσεντές που μπορώ ή δεν μπορώ να αγοράσω.

Αυτός ο συγκεκριμένος τρόπος ανάπτυξης που επιβάλλεται από τις μητροπόλεις και την εντόπια νομενκλατούρα, αλλοιώνει την αισθητική των ανθρώπων. Τα ελληνικά χωριά ήταν πανέμορφα, όταν όμως κατεβαίνουν στην πόλη, χάνουνε τη φύση και την αρχιτεκτονική του χώρου και συνηθίζουνε να ζούνε μέσα στα διαμερισματάκια, με τη μια πολυκατοικία μέσα στην άλλη. Στη συνέχεια, επιστρέφοντας για να φτιάξουνε το πατρικό τους σπίτι στο χωριό, το φτιάχνουνε σαν το διαμέρισμα στην Κυψέλη!
Αναπαράγεται ακριβώς αυτή η αθλιότητα. Μ’ αυτή την έννοια, λέει κανένας, τι να κάνω σήμερα; Να δώσω μια αύξηση στους συνταξιούχους; Ένας όμηρος της Κυψέλης ή των Αμπελοκήπων, ένας άνθρωπος που κατέβηκε στην Αθήνα για να σπουδάσουν τα παιδιά του και είναι έγκλειστος σ’ ένα δυάρι, τι του δίνει όταν του κάνει μια αύξηση 5%; Μα, δεν του λείπουν τα 5%, το οξυγόνο του λείπει. Αν δεν προσμετρηθεί σ’ αυτό που λέγεται οικονομική ανάπτυξη η διάσταση των άυλων αγαθών, δηλαδή του αέρα, του «ανάμεσα», αυτού που δεν είναι κανενός, που δεν είναι δικό μου ούτε δικό σου, τότε νομίζω εμείς οι Έλληνες οι οποίοι καυχιόμαστε ότι ατομικά είμαστε απ’ τους ευφυέστερους ανθρώπους στον κόσμο, θα αποτελούμε ως σύνολο, το βλακοδέστερο άθροισμα της οικουμένης.






http://www.edromos.gr/
Ποιά δημοκρατία γιορτάσαμε κ.Παπούλια;
By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments


Απο μικρό παιδί είχα καταλάβει ότι στη γιορτή θυμόμαστε κάτι με χαρά ,κάτι που τέλος πάντων έχει να προσφέρει κάτι τις στη μνήμη μας.


Δεν είδα ποτέ κανέναν να καλεί τους φίλους σε γιορτή για να κλάψουν με την κατάντια του.
Ειδα όμως ανθρώπους να γιορτάζουν την 28η Οκτωβρίου,την 25η Μαρτίου και να θυμούνται με χαρμολύπη τον ηρωισμό ,τις θυσίες και τα βάσανα των προγόνων τους.Χαίρονταν που αυτά τα βάσανα και οι θυσίες έβγαλαν κάμποσους καρπούς ,χαίρονταν που οι αγώνες των πατεράδων και των προπροπάππων τους τους άφησαν την περηφάνεια του ελεύθερου κι όχι την ντροπή του αποστάτη ,του προδότη ,του παλιάνθρωπου.


Όμως δεν είδα ποτέ κανέναν απο τον λαό να γιορτάζει τη δημοκρατία , όχι γιατί δεν θα τό ήθελε αλλά μάλλον γιατί η ανάμνηση της τελευταίας δημοκρατίας στη χώρα του τον πίκραινε.Όταν απο τα κανάλια μάθαινε για την "γιορτή της δημοκρατίας" και έβλεπε ποιοί και πως τη γιόρταζαν, καταλάβαινε γιατί ο ίδιος δεν χαιρόταν με αυτό το κοσμικό πανηγύρι και σιχτιρίζοντας έκλεινε το χαζοκούτι της μιζέριας του.


Φέτος όμως όταν είδε τον Παπούλια στην ίδια γιορτή να του λέει ότι ...“Η Ελλάδα έγινε δημοκρατία, αλλά όχι σύγχρονη ευρωπαϊκή δημοκρατία. Και για πολλά χρόνια πορεύτηκε με αυτή την αντίφαση”,κατάλαβε ότι αυτό που τόσα χρόνια νόμιζε ως πολιτική σκέψη ήταν απλώς η καπνιά απο την καμινάδα ενός σαπιοκάραβου .Oργισμένος σηκώθηκε κι άρχισε να μιλάει στο χαζοκούτι που ήδη είχε πάρει τη μορφή όλων των μέχρι σήμερα προέδρων :
"Ποιά ευρωπαϊκή δημοκρατία και τρίχες τροϊκανές μας λές ρε φίλε κυρ Πρόεδρε;


Ποιός σου είπε ότι αυτό που έχουμε στη καρδιά μας έχει έστω και την παραμικρή σχέση με την δημοκρατία της Μέρκελ, του Σαρκοζί, του Μπερλουσκόνι του Ομπάμα.Δεν φτάσαμε ίσαμε ΄δω για να μας πείς ότι τόσα χρόνια ζούσαμε τις αντιφάσεις μας .Ζούσαμε τις ψευδαισθήσεις μας ,ζούσαμε με το όνειρο μια καλύτερης μέρας ,ζούσαμε το παραμύθι μας ,την παρακμή μας αλλά ποτέ τις αντιφάσεις μας.Το ότι βάλαμε το κεφάλι μας στον πάγκο του χασάπη νομίζοντας ότι θα μας κουρέψει τα μαλλιά στο σβέρκο δεν είναι αντίφαση αλλά λαθεμένη και στερημένη απο παιδεία πολιτική κρίση.


Πότε σου είπαμε εμείς ότι ονειρευόμαστε τη δημοκρατία του αχταρμά και της θολούρας ή ότι θα νοιώσουμε "ολοκληρωμένες δημοκρατικές προσωπικότητες" αν πετάξουμε απο την καρδιά μας τον Μακρυγιάννη και στη θέση του βάλουμε τον Μέτερνιχ;


Όχι φίλε κυρ Πρόεδρε δεν θα γιορτάσουμε τη δημοκρατία που μας λές ότι πρεπει να αποκτήσουμε. Προτιμούμε να φάμε τα κόλλυβα της δημοκρατίας που πέθανε πριν χιλιάδες χρόνια σε αυτό τον τόπο,προτιμούμε να θρηνήσουμε το χαμό της και να ξεσηκωθούμε γιατί με τα μπάζα της κατάρρευσης του πολιτικού σας συστηματος μας πνίξατε την ελπίδα ότι κάποτε θα αναστηθεί.


Προτιμούμε να πεθάνουμε όρθιοι και με αξιοπρέπεια παρά σαν ραγιάδες στα μπουντρούμια μιας παγκόσμιας κυβέρνησης που εσείς τη λέτε σύγχρονη δημοκρατία.
Να τη χαίρεστε λοιπόν και εσείς και όλοι οι καλεσμένοι σας τη δημοκρατία και να μαζεύεστε κάθε χρόνο να τη γιορτάζετε και να τη χαϊδεύετε.
Μόνο μην ξεχάσετε την επόμενη φορά να κλείσετε την πόρτα γιατί δεν αντέχουμε άλλο τη μπόχα της".





http://klassikoperiptosi.blogspot.com/
Η τρομοκρατία είναι η ψυχή της Δημοκρατίας
By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments


Εκείνο που πέρασε απαρατήρητο στην υπόθεση της δολοφονίας του Σωκράτη Γκιόλια είναι πως είναι η πρώτη φορά -τουλάχιστον από τη δεκαετία του '70- που το χτύπημα μιας τρομοκρατικής οργάνωσης προκάλεσε τόση χαρά σε τόσους πολλούς ανθρώπους.



Πολλοί δημοσιογράφοι μετά βίας έκρυβαν τον ενθουσιασμό τους για την εκτέλεση του Σωκράτη Γκιόλια. Αν δεν είχε εκτελεστεί από τρομοκράτες -αλλά είχε στουκάρει σε κολώνα με τη μηχανή του-, θα έβγαιναν στους δρόμους για να πανηγυρίσουν. Πανηγύρισαν, βέβαια, αλλά χωρίς να τους βλέπουμε - άνοιξαν και σαμπάνιες.

Επίσης, είναι η πρώτη φορά που το θύμα μιας τρομοκρατικής επίθεσης δέχεται περισσότερη κριτική από τους εκτελεστές του. Αυτό ήταν εντυπωσιακό - θα διαβάσατε κι εσείς αρκετά άρθρα, όπου, αφού γινόταν πρώτα περιγραφή του πόσο άθλιος δημοσιογράφος ήταν ο Σωκράτης Γκιόλιας και υπήρχαν άπειρα υπονοούμενα για τη δράση του, στη συνέχεια καταδικαζόταν η τρομοκρατική ενέργεια.

Εν τω μεταξύ, σε κάποιες περιπτώσεις, αυτά τα έγραφαν οι ίδιοι άνθρωποι που -πριν από μερικούς μήνες- έγραφαν ύμνους για τον άδικο χαμό του Νέστορα της δημοσιογραφίας, του μεγάλου και ακέραιου Νίκου Κακαουνάκη.

Από κάποια άρθρα δεν έλειπαν και τα συλλυπητήρια προς την οικογένεια του Σωκράτη Γκιόλια, αφού πρώτα, όμως, τον είχαν περάσει γενεές δεκατέσσερις. Βέβαια, μετά από τέτοια καταδίκη του νεκρού που είχε προηγηθεί, τα συλλυπητήρια των αρθρογράφων προς τους δικούς του ανθρώπους ήταν σαν να τους έλεγαν "Ευτυχώς που τον εκτέλεσαν και γλιτώσατε κι εσείς. Κόλαση θα ήταν η ζωή σας δίπλα σε ένα τέτοιο κάθαρμα".

Εν κατακλείδι, μετά την εκτέλεση του Σωκράτη Γκιόλια, μεγάλο μέρος του δημοσιογραφικού κόσμου ανακάλυψε πως η τρομοκρατία έχει και θετικές πλευρές. Ανακάλυψαν πως η τρομοκρατία προάγει τη Δημοκρατία. Κρίμα που δεν μπορούν να το γράψουν ξεκάθαρα.

Στην επόμενη δολοφονία δημοσιογράφου, ας θυμηθούν αυτά που έγραψαν για τον συνάδελφό τους, μετά τη δολοφονία του. Αν -ο μη γένοιτο- το θύμα των τρομοκρατών είναι κάποιος απ' αυτούς, τη στιγμή που θα δει τις κάνες των όπλων να τον σημαδεύουν, ας πει αμέσως μια συγγνώμη στον Σωκράτη Γκιόλια.




Ο ελληνικός καπιταλισμός σήμερα
By STEVENIKO | Σάββατο 24 Ιουλίου 2010 | Posted in | With 0 comments

Σ' ένα κόσμο που το 2009 είχε πληθυσμό 6.768.167.712 κατοίκους, η Ελλάδα των 11.260.000 κατοίκων αποτελούσε το 0,166% του πλανήτη. Ωστόσο, ο ελληνικός καπιταλισμός κατέχει την 22η θέση στον κόσμο στη λίστα των πιο πλούσιων χωρών.

Ας δούμε πώς εξειδικεύεται αυτό σε μερικά βασικά χαρακτηριστικά του, που αποτελούν τους πυλώνες της δυναμικής του:

1. Μέχρι το 2009 ήταν πρώτος στον παγκόσμιο εμπορικό στόλο. Το 2010 έγινε δεύτερος, κατέχοντας το 14,8% του συνόλου της παγκόσμιας εμπορικής ναυτιλίας. Ο ελληνικόκτητος εμπορικός στόλος αποτελείται από 2.974 πλοία συνολικής χωρητικότητας 175.540.000 τόνων. Όμως, αν συνυπολογιστεί ότι ελέγχουν και το στόλο άλλων, μικρότερων πλοικτητών, φτάνουμε στο 20% περίπου του παγκόσμιου στόλου! Ο υπό ελληνική σημαία στόλος είναι πέμπτη δύναμη στον κόσμο (αυτό σημαίνει ότι πολλά ελληνόκτητα πλοία ταξιδεύουον με ξένη σημαία - τους συμφέρει καλύτερα) και πρώτος στην Ευρωπαϊκή Ένωση, κατέχοντας το 39,7% του συνόλου.

Μέχρι το τέλος του 2009 οι Έλληνες εφοπλιστές (μια συμπαγής ομάδα περίπου 400 πλοιοκτητών) είχαν παραγγείλει τη ναυπήγηση 748 νέων πλοίων, χωρητικότητας 64,9 εκατ. τόνων, κυρίως στα ναυπηγεία της Νότιας Κορέας και της Κίνας.

Οι εγκατεστημένες στην Ελλάδα περίπου 1.300 ναυτικές επιχειρήσεις απασχολούν πάνω από 12.000 υπαλλήλους. Το ξένο συνάλλαγμα από ναυτιλιακές υπηρεσίες το 2009 ήταν 13,552 δισ. ευρώ, έναντι 19,188 δισ. ευρώ το 2008 - η πτώση οφείλεται σε μείωση του όγκου του παγκόσμιου εμπορίου και σε μεγάλη πτώση των τιμών των ναύλων. Το συνάλλαγμα αυτό αντιστοιχεί στο 5,6% του ΑΕΠ!

Οι Έλληνες εφοπλιστές συνήθως αποφεύγουν τη δημοσιότητα - εξάλλου δεν υποχρεούνται καν να δημοσιεύουν ισολογισμούς, ενώ έχουν 57 φοροαπαλλαγές και η συνειοσφορά τους στη φορολογία είναι μικρότερη και από των μεταναστών! Όμως, είναι επιχειρηματικά παρόντος, με εμφανή τη συμμετοχή τους σε τουριστικές εγκαταστάσεις, ναυτικές συγκοινωνίες εσωτερικού και εξωτερικού, αεροπορία, τράπεζες και άλλους τομείς όπου η συμμετοχή τους είναι λιγότερο -ή και καθόλου- γνωστή.

2. Έχει ένα δυναμικά αναπτυσσόμενο και επεκτατικό στο εξωτερικό τραπεζικό τομέα: Οι ελληνικές τράπεζες, από τη στιγμή που άνοιξαν τα βόρεια σύνολρα το 1989-1990 με τη διάλυση των Ανατολικιών καθεστώτων, προχώρησαν αμέσως "στους δρόμους τους παλιούς", όπως τότε γράφαμε. Αυτή την περίπου εικοσαετία μέχρι σήμερα, η επέκταση των ελληνικών τραπεζών στα Βαλκάνια και τις Ανατολικές χώρες όχι μόνο ήταν καλπάζουσα αλλά μάλλον και πρωτοφανής στην ταχύτητά της. Σήμερα, στα μέσα του 2010, λειτουργούν περίπου 3.500 υποκαταστήματα των ελληνικών τραπεζών σ' αυτές τις χώρες - χωρίς να λογαριάζουμε και την επέκταση των μεγάλων κυπριακών τραπεζών στις ίδιες περιοχές.

Ταχύτατη είναι επίσης η επέκταση των ελληνικών τραπεζών στην Τουρκία τα τελευταία χρόνια. Να σημειώσουμε επίσης ότι στην αρχή αυτής της περιόδου οι ελληνικές τράπεζες αποσύρθηκαν τελείως από τις δυτικές αγορές, πουλώντας τα καταστήματα νπου είχαν σε Ευρώπη και ΗΠΑ, ρίχνοντας το βάρος τους σε πιο παρθένες αγορές.

Τα καθαρά κέρδη των ελληνικών τραπεζών από τα υποκαταστήματά τους στο εξωτερικό ήταν μεγάλα. Για την Εθνική, το 45% του συνόλου των κερδών της οφείλεται στα κέρδη από τα καταστήματά της στην Τουρκία. Για την Alpha Bank ήταν το 24% του συνόλου των κερδών της. Για την EFG Eurobank το ...%, για την EGNATIA το 33% και για την Πειραιώς το 41%. Σημειώνουμε ότι στην τραπεζική κρίση βπου ξέσπασε από το 2008 στις ΗΠΑ και την Ευρώπη δεν σημειώθηκε ούτε μία χρεοκοπία ελληνικής τράπεζας - έστω και μικρής. Φυσικά στηρίχτηκαν από το Δημόσιο με 28 δισ. ευρώ και τελευταία με άλλα 10 δισ. ευρώ από το "πακέτο" του Μνημονίου, αλλά στις ΗΠΑ και σε ευρωπαϊκές χώρες είχαμε χρεοκοπίες τραπεζών παρά τη στήριξη του τραπεζικού τομέα.

3. Έχει χιλιάδες επιχειρήσεις με παρουσία στις Βαλκανικές χώρες, την Ανατολική Ευρώπη, τη Ρωσία, την Ουκρανία, την Τουρκία, την Αίγυπτο κ.λπ.
Κανείς δεν ξέρει με ακρίβεια πόσες - ίσως χιλιάδες ελληνικές επιχειρήσεις έχουν εγκατασταθεί σ' αυτές τις χώρες και τις εκμεταλλεύονται, επωφελούμενες από τα χαμηλά μεροκάματα, την απουσία ισχυρών συνδικάτων, την απουσία πλαισίων προστασίας της εργασίας, την απουσία περιβαλλοντικών δεσμεύσεων για την επιχειρηματική δραστηριότητα, τη διαφθορά του πολιτικού συστήματος που ευνοεί την εξαγορά κυβερνητικών αξιωματούχων κ.λπ. κ.λπ. Ανάμεσα σ' αυτές τις χιλιάδες επιχειρήσεις είναι και πολλές που έκλεισαν τα εργοστάσιά τους στην Ελλάδα και μετεγκαταστάθηκαν σ' αυτές τις χώρες. Πολλές από αυτές είχαν πάρει στο μεταξύ κρατικές επιδοτήσεις με βάση τον αναπτυξιακό νόμο...

Να σημειώσουμε ότι ένα σημαντικό μέρος αποτελούν 480 ελληνικές επιχειρήσςεις που δραστηριοποιούνται στην Τουρκία, με εργοστάσια, εμπορικές και παντός άλλου τύπου αντιπροσωπείες, συνεργαζόμενες πολλές φορές με Τούρκους επιχειρηματίες. Το σύνολο των ελληνικών επενδύσεων στην Τουρκία είναι περίπου 6 δισ. δολάρια. Η σημαντικότερη απ' αυτές ήταν η εξαγορά της τουρκικής τράπεζας FINANS BANK από την Εθνική το 2009 με 4,5 δισ. δολάρια. Ειδικά το 2009, έτος οικονομικής κρίσης για την Ελλάδα, επενδύθηκαν στην Τουρκία από Έλληνες καπιταλιστές 780 εκατ. δολάρια. Για να κάνουμε τις συγκρίσεις, ο τουρκικές επενδύσεις στην Ελλάδα αντιπροσωπεύονται από 10 επιχειρήσεις με συνολική επένδυση 30 εκατ. ευρώ. Και παρ' όλα αυτά ήταν αρκετό να έρθει πρόσφατα ο Ερνογάν στην Ελλάδα με πολυμελή αντιπροσωπεία Τούρκων επισειρηυματιών για ν' αρχίσει το κλαψούρισμα όιτι οι Τούρκοι θα "καταλάβουν οικονομικά" την Ελλάδα...

Ο ιδιωτικός τομέας

Ας μπούμε όμως βαθύτερα στο αρχιπέλαγος του σύγχρονου ελληνικού καπιταλισμού, εξετάζοντας τον ελληνικό ιδιωτικό καπιταλιστικό τομέα.

• Κατασκευαστικές εταιρείες: Ένας ισχυρός και σύγχρονος καπιταλιστικός κλάδος, που δραστηριοποιείται επίσης με επιτυχία και στο εξωτερικό. Ελληνικές κατασκευαστικές κατασκευάζουν από διυλιστήρια στη Σ. Αραβία, αυτοκινητόδρομους στην Πολωνία, οικιστικά συγκροτήματα στη Ρωσία, κάθε λογής δημόσια και ιδιωτικά έργα σε όλη την έκταση των Βαλκανίων.

• Ελληνικές πολυεθνικές: Ναι, από την Ελλάδα ενεργούν ή είναι εγκατεστημένες 216 ελληνικές πολυεθνικές! Ο κατάλογος που δίνει η "Ναυτεμπορική" δεν είναι ακόμη ολοκληρωμένος - υπάρχουν και άλλες. Αυτές όλες ενεργούν σε όλο τον κόσμο με έδρα την Ελλάδα. Να σημειώσουμε ότι σ' αυτές δεν περιλαμβάνονται τραπεζικές και ναυτιλιακές εταιορείες.

• Υπεράκτιες (off shore) εταιρείες: Υπερχώριες τις αποκαλούν μερικοί και είναι εκατοντάδες. Ένας ολόκληρος ανεξέλεγκτος κόσμος επιχειρήσεων, όπως φάνηκε από τα σκάνδαλα της τελευταίας περιόδου. Δρουν ασύδοτα, με την ανοχή ή και κάλυψη των κυβερνήσεων και του καθεστώτος, προστατεύοντας τομείς της επιχειρηματικής δραστηριότητας από τη φορολόγηση, ξεπλένοντας "βρόμικο" χρήμα από τομείς μαφιόζικης καπιταλιστικής δραστηριότητας (ναρκωτικά, όπλα, trafficing κ.λπ.). Ένας μισθωτός που κάνει μια φορολογική παρατυπία ή ένας μικρομαγαζάτορας που δεν έχει τακτοποιημένα χαρτιά μπορούν να οδηγηθούν στη φυλακή ή στη χρεοκοπία, αλλά για τις αποδεδειγμένα πέραν των νόμων δραστηριότητες των πολυεθνικών υπάρχει ασυλία.

• Μερικά χτυπητά παραδείγματα ελληνικών επιχειρήσεων μεγάλης εμβέλειας: Στην Ελλάδα εδρεύει η INTRALOT, δεύτερη εταιρεία στον κόσμο στον τομέα τυχερών παιχνιδιών. Όλα της τα τερματικά και άλλα μηχανήματα, αλλά και το λογισμικό, είναι ελληνικής τεχνολογίας και παράγονται από την INTRACOM των 2.500 εργαζομένων. Η 3Ε COCA COLA είναι η δεύτερη σε κύκλό εργασιών μετά την πρώτη στις ΗΠΑ. Ελληνικής ιδιοκτησίας και με εργαστάσια σε πάνω από 30 χώρες, με πάνω από 30 εταιρεόιες σε χώρες με συνολικό πληθυσμό περίπου 500 εκατ. ανθρώπων. Οι ελληνικές χαλυβουργίες παράγουν πάνω από 2,5 εκατ. τόνους χάλυβα το χρόνο, καλύπτοντας τις ανάγκες της ελληνικής αγοράς αλλά και εξάγοντας στο εξωτερικό. Αναφέρουμε το συγκρότημα της ΒΙΟΧΑΛΚΟ με 90 εταιρείες σε πολλές χώρες. Η τσιμεντοβιομηχανία ΤΙΤΑΝ βρίσκεται σε πολλές χώρες, μεταξύ αυτών και οι ΗΠΑ, παράγοντας τσιμέντο από 7 εργαστάσια. Αλλά και επιειρήσεις με ισχυρή μετοχική συμμετοχή του Δημοσίου δραστηριοποιούνται σε πολλές χώρες και κατέχουν δεκάδες άλλες επιχειρήσεις. Αναφέρουμε τον ΟΤΕ (κατέχει πολλές εταιρείες τηλεπικοινωνιών - τηλεφωνίας σε όλα τα Βαλκάνια), τα ΕΛΠΕ κ.λπ. Πρέπει να υπογραμμίσουμε τη σημασία του ενεργειακού κλάδου, με την παρουσία της ΔΕΗ, της ΔΕΠΑ, της ΔΕΣΦΑ κ.λπ., αλλά και με τη συμμετοχή σε σημαντικά ενεργειακά δίκτυα πετρελαίου και φυσικού αερίου.

Καπιταλιστική "εποποιία"

Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε και με άλλα σοβαρά μεγέθη στη βιομηχανία, το εμπόριο, την τεχνογνωσία, τον τουρισμό κ.λπ. Αλλά όσα αναφέραμε δειγματοληπτικά αρκούν για να δώσουν μια πρώτη εικόνα για το δυναμισμό του ελληνικού καπιταλισμού, ιδιωτικού και δημόσιου. Δεν τα νααφέρουμε προφανώς για να δοξάσουμε τον ελληνικό καπιταλισμό, αλλά για να πούμε ότι η ελληνική εργατική τάξη αλλά ακόμη περισσότερο οι εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες που ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα δεν έχουν πάρει ποτέ το μερίδιο που δικαιούνται από την ανάπτυξη του ελληνικού καπιταλισμού. Μέχρι και το 2008 και για 14 συνεχόμενα χρόνια η αύξηση του ελληνικού Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ) ήταν από 3 έως 5,6% σε ετήσια βάση. Από τους ταχύτερους και διαρκέστερους ρυθμοιύς ανάπτυξης στον κόσμο. Μια πραγματική εποποιία για τον νελληγνικό καπιταλισμό, μια εποποιία κερδών και επέκτασης. Ωστόσο, οι Έλληνες εργαζόμενοι και οι εργαζόμενοι μετανάστες δεν πήραν παρά ψίχουλσα από αυτή την ανάπτυξη, ενώ η φτώχεια σταθεροποιήθηκε στο 20% και πάνω και ο επίσημος δείκτης της ανεργίας (που κρύβει μεγάλο μέρος της πραγματικής ανεργίας) παρέμεινε κοντά στο 10%.

Ένας ...αόρατος καπιταλισμός

Ο ελληνικός καπιταλισμός έχει καταφέρει να είναι σχεδόν ...αόρατος. Σαν να μην υπάρχει! Για τα δύο μεγάλα κόμματα και το ΛΑΟΣ εξηγείται γιατί τον καλύπτουν: η ...εξαφάνιση του ελληνικού καπιταλισμού βολεύει τη συνέχιση των πολιτικών λιτότητας, τη συνέχιση της άδικης αναδιανομής του πλούτου.

Όμως πώς να εξηγήσει κανείς ότι και τα αριστρερά κόμματα διστάζουν να μιλήσουν για τον ελληνικό καπιταλισμό, να αποκαλύψουν τις διαστάσεις του και τη δυναμική του; Τα πάντα συζητιούνται σ' αυτή τη χώρα, αλλά οι λέξεις ελληνικός καπιταλισμός και πολύ περισσότερο η αποκάλυψη και αποτύπωση της πραγματικότητάς του είναι πράγματα που σπανίως θα συναντήσει κανείς ακόμη και στις δημόσιες τοποθετήσεις της Αριστεράς. Συνήθως μιλάνε με άλλες εκφράσεις, όπως "οι 200 οικογένειες", "η ολιγαρχία", "η πλουτοκρατία" κ.λπ. Μάλιστα, εφευρίσκουν διάφορα επίθετα για να τον χαρακτηρίσουν: καθυστερημένος, εξαρτημένος, μεταπρατικός κ.λπ. είναι μερικοί από τους χαρακτηρισμούς που έχει εφεύρει η Αριστερά για να ...συσκοτίσει την πραγματικότητα ενός από τους πιο δραστήριους, σύγχρονους αλλά και σκληρούς καπιταλισμούς του κόσμου.

Με αυτό τον τρόπο, ο ελληνικός καπιταλισμός, εκτός από τις μεγάλες οικονομικές του επιτυχίες, έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα αδιαπέραστο σχεδόν προπέτασμα καπνού που τον καλύπτει. Το μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής διανόησης και μάλιστα της Αριστερής έχει αποδεχτεί τη θεωρία της "Ψωροκώσταινας".

Με μια τέτοια κακομοίρικη ανατομία του ελληνικού καπιταλισμού, οι κυβερνήσεις και τα κόμματα του κεφαλαίου καταφέρνουν να πείθουν την ελληνική εργατική τάξη και τον ελληνικό λαό ότι δεν πρέπει να έχουν ιδιαίτερες απαιτήσεις από έναν καθυστερημένο και εξαρτημένο καπιταλισμό.

Αντί να διεκδικούν απ' αυτόν δικαιώματα, καλά θα κάνουν να αγωνιστούν εναντίον των ξένων "αφεντικών" του ελληνικού καπιυταλισμού, που δεν τον αφήνουν να προοδεύσει και να ανοίξει τα φτερά του... Όλο αυτό βέβαια επιτρέπει επίσης σε μια αριστερούτσικη ελίτ να συμπαρίσταται ή και να εντάσσεται στην "καλή κοινωνία", διεκδικώντας και κατέχοντας ρόλους στην καλλιτεχνία, τη μουσική, το θέατρο, τη λογοτεχνία και άλλους τομείς και εκδηλώσεις, που φτιασιδώνουν με άλλοθι "προοδευτικότητας" και "ελευθερίας" τον ελληνικό καπιταλισμό.

Ποιος διακινδυνεύει αυτά τα προνόμια και τους ρόλους με το να τα βάλει ευθέως με τον ελληνικό καπιταλισμό; Γι' αυτό, το να κιλάς ευθέως γι' αυτόν είναι γραφικότητα, είναι tres banal...

Φυσικά, στην προέκταση μιας τέτοιας στάσης έρχεται και η συνεχής αναζήτηση για τη συμμετοχή στη διακυβέρνηση, με προγράμματα "εξυγίανσης" της ελληνικής οικονομίας, η οποία βρίσκεται όχι από το 2008 αλλά ...γενικώς σε διαρκή κρίση.

Βέβαια ο ελληνικός καπιταλισμός δεν έχει ανοιχτά αυτιά για να ακούσει τέτοιες προτάσεις για συμμετοχή στη διακυβέρνηση. Δεν θέλουν καμιά Αριστερά. Καλό είναι να στέκεται στο περιθώριο, πολλές φορές και σαν μια σεβαστή γραφικότητα. Μόνο σε επικίνδυνες για το καθεστώς στιγμές καλείται να βοηθήσει να ξεπεραστεί η κρίση του.

Όπως ήταν η "οικουμενική" κυβέρνηση του 1989, με τη συμμετοχή και των δύο μεγάλων κομμάτων της Αριστεράς. Για λίγο, μέχρι να περάσει η άμεση κρίση, κι ύστερα ξανά από την αρχή.

Τελικά, η σε μεγάλο βαθμό ενσωμάτωση της αριστερής διανόησης, ο κυβερνητισμός στην Αριστερά, η έλλειψη ταξικής προσέγγισης κ.λπ. έχουν ευθεία σχέση με την άρνηση της Αριστεράς να αναγνωρίσει τον αντίπαλό της, τον ελληνικό καπιταλισμό, και να τον στοχοποιήσει χωρίς περιστροφές. Γιατί αν κάνεις κάτι τέτοιο, οι συνέπειες είναι προφανείς: δεν μπορείς να συναγελάζεσαι με την "καλή κοινωνία", δεν μπορείς να είσαι "χρήσιμος" στη "διακυβέρνηση του τόπου", δεν είσαι αξοσέβαστο μέλος του επίσημου πολιτικού συτήματος, δεν έχεις ασυλία από τον ελληνικό καπιταλισμό, τους μηχανισμούς του και τα κόμματά του.



Σημείωση: Το κείμενο αυτό συνειδητά δεν ασχολήθηκε με την κρίση του ελληνικού καπιταλισμού. Όχι γιατί αυτή δεν υπάρχει, αλλά γιατί πρέπει πρέπει πρώτα να ξέρουμε τι είναι αυτό που είναι σε κρίση.






http://www.kokkino.org/
36 χρόνια Δημοκρατίας των ολίγων,της ασυδοσίας και της ατιμωρησίας
By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments

Η επέτειος της αποκατάστασης της Δημοκρατίας στην Ελλάδα!


Μια φράση που 36 χρόνια μετά ακούγεται ως οξύμωρη και ειρωνική τουλάχιστον στη χώρα όπου γεννήθηκε η Δημοκρατία.

Με χαρές και πανηγύρια,μόλις κατέρρευσε το χουντικό καθεστώς υπό το βάρος της προδοσίας της Κύπρου,ο Ελληνικός λαός υποδέχτηκε το σωτήρα "εθνάρχη" Κωνσταντίνο Καραμανλή στις 24 Ιουλίου του 1974.
Το σύνθημα Ε-Ε-ΕΡΧΕΤΑΙ!!! δονούσε την ατμόσφαιρα.
Πομπές και παράτες για έναν Καραμανλή που την κοπάνησε με το ψευδώνυμο Τριανταφυλλίδης το 1963,όταν κατάλαβε πως θα χάσει τις επερχόμενες εκλογές,αφήνοντας τη χώρα να φτάσει μέσα από περιπέτειες στην Απριλιανή δικτατορία.Ο ίδιος ηγέτης την ξανακοπάνησε για την προεδρία της Δημοκρατίας αυτή τη φορά,όταν κατάλαβε πως χάνει οριστικά τις επικείμενες εκλογές του 1981.
Στα χρόνια που κυβέρνησε,αυταρχικά υπό τη σημαία της ΝΔ,με μια απίστευτη "σοσιαλμανία" κρατικοποίησε τα πάντα,από Ολυμπιακή μέχρι Ηλεκτρικό σιδηρόδρομο και Ναυπηγεία Σκαραμαγκά!!!

Στη συνέχεια εμείς,ο ίδιος περήφανος λαός ζητωκραυγάζαμε την Αλλαγή που ευαγγελίζονταν ο σοσιαλιστής πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Αντρέας Παπανδρέου.
Πράγματι η Αλλαγή συνετελέσθη,κάποιες ελευθερίες στο λαό,κάποιες φράσεις του τύπου "Περήφανα και Τιμημένα γηρατειά",η αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης,κάποιες αυξήσεις (η περίφημη ΑΤΑ για τους παλιούς) και μια μορφή συμμετοχής και του απλού πολίτη στο τσιμπούσι.Βασική προϋπόθεση βέβαια να είσαι εγγεγραμμένος σε τοπικές και κλαδικές οργανώσεις του κόμματος!
Τα κομματικά στελέχη τώρα πια μπορούν να κάνουν και δωράκια στους εαυτούς τους με τις ευλογίες του προέδρου,αρκεί να μην είναι μεγάλο το ποσόν!!!
Οταν το πλιάτσικο κορυφώθηκε,στη δεύτερη τετραετία της Δημοκρατικής Ελλάδας του ΠΑΣΟΚ και της Μιμής,με το σκάνδαλο Κοσκωτά άλλος σωτήρας από τα παλιά βγήκε στο προσκήνιο.

Υστερα από ένα μπαράζ εκλογικών αναμετρήσεων στο μεσοδιάστημα του βρώμικου 89 και της συγκυβέρνησης ο Εφιάλτης του 65 έγινε επιτέλους πρωθυπουργός το 1990,έστω και με την ψήφο του Κατσίκη.Στα τρία χρόνια που κυβέρνησε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης πρόλαβε να ξεπουλήσει την κρατική περιουσία και να συνεχίσει την Αποκατάσταση της Οικογενειακής Δημοκρατίας στην Ελλάδα.

Επανέκαμψε ο ερωτευμένος Αντρέας για να παραδώσει στον αντιστασιακό βομβιστή-καθηγητή Κωνσταντίνο Σημίτη το 1996.
Στην οκταετία του μακροβιότερου πρωθυπουργού λίγο έλειψε η διαφθορά και η διαπλοκή να εισαχθούν ως μαθήματα στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο!
Οι κομπίνες του Χρηματιστηρίου,των Ομολόγων των ασφαλιστικών ταμείων και των μεγάλων έργων εν όψη των Ολυμπιακών αγώνων του 2004 συν τις μίζες από οποιαδήποτε προμήθεια του δημοσίου θα μείνουν ανεξίτηλα σημάδια στην ιστορία του τόπου.

Ωσπου το Μάρτη του 2004 ήρθε ο πρώτος πρωθυπουργός που μίλησε για Νταβατζήδες,για πάταξη της διαφθοράς και επανίδρυση του κράτους.
Το ότι αυτά τα σπουδαία ελέχθησαν μια και μοναδική φορά σε μαγαζί όπου καταναλώνεται και οίνος είναι τελείως συμπτωματικό.
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ο νεώτερος δεν πρόβαλε να ξαναμιλήσει,τον έπνιξαν τα σκάνδαλα δικών του ανθρώπων και το 'βαλε στα πόδια αφήνοντας μια οικονομία στον πάτο του πηγαδιού και μια διαπλοκή που είχε υποκαταστήσει το ρόλο του κράτους.

Κι ήρθε το πλήρωμα του χρόνου,τον Οκτώβρη του 2009,την αποκατάσταση της Οικογενειακής Δημοκρατίας στην Ελλάδα ανέλαβε να συνεχίσει ο υιός της κυρίας Μαργαρίτας Αντρέα Παπανδρέου ο Γεώργιος ο δεύτερος!
Ο άνθρωπος που διατυμπάνιζε αριστερά και δεξιά πως "ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ" κι εννοούσε ο αθεόφοβος τα λεφτά που είχαν αρπάξει οι "σύντροφοι" σοσιαλιστές και τα τσακάλια της ΝΔ από το Βατοπέδι,τη Ζήμενς και λοιπές δραστηριότητες.

Κι εξακολουθούμε σήμερα να μιλάμε για Αποκατάσταση της Δημοκρατίας και τα πολιτικά κόμματα να στέλνουν μηνύματα για την επέτειο.

Για ποια Δημοκρατία μιλάμε;

Εχουμε έξι νεκρούς σε διάστημα μόλις δυόμισι μηνών από ενέργειες παρακρατικών ομάδων.
Μιλάμε για Δημοκρατία που ευημερούν οι λίγοι και πεινάνε οι πολλοί.
Μιλάμε για Δημοκρατία την ώρα που οι άνεργοι κοντεύουν το ένα εκατομμύριο και τα μαγαζιά κλείνουν το ένα μετά το άλλο.
Μιλάμε για Δημοκρατία την ίδια ώρα που οι μισθοί και οι συντάξεις πετσοκόβονται αλλά οι άνθρωποι της εξουσίας διατηρούν τα κεκτημένα τους.
Την ίδια ώρα που το σύστημα της Υγείας βρίσκεται στην εντατική και η εισφορο-φοροδιαφυγή έχει καταστεί εθνικό μας σπορ.
Την ίδια ώρα που η εγκληματικότητα έχει φτάσει στο απροχώρητο,στο κέντρο της πρωτεύουσας φοβάσαι να κυκλοφορήσεις ακόμα και τη μέρα.
Οι βόμβες,οι σφαίρες κι οι μολότοφ κάνουν βόλτες με το Μετρό κι ανά πάσα στιγμή κάνουν μπαμ.

Τριάντα έξι ολόκληρα χρόνια κλέβουν το δημόσιο χρήμα,δεκάδες ονόματα ακούγονται στις εξεταστικές επιτροπές της Βουλής κι όμως στη φυλακή δεν έχει πάει ούτε ένας.
Μόνο τον κακομοίρη τον Τσοβόλα έβαλε ο Μητσοτάκης φυλακή από εκδικητικό μένος!

Και παρ' όλα αυτά μετράμε και γιορτάζουμε 36 χρόνια από την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Ελλάδα.
Αυτοί που είχαν ασελγήσει στο κορμί της πριν τη Χούντα επέστρεψαν και την ΑΠΟΤΕΛΕΙΩΣΑΝ.
Καιρός να βγει στη σύνταξη το γερασμένο πολιτικό μας σύστημα που με βάση τη διαφθορά και τη διαπλοκή μας οδήγησε στη Δημοκρατία των ολίγων,της ασυδοσίας και της ατιμωρησίας.

Αν υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που πιστεύουν στα Δημοκρατικά ιδεώδη θα πρέπει να βάλουν πλάτη ν' αλλάξουν βασικοί κανόνες του κοινοβουλευτικού μας πολιτεύματος.
Δεν μπορεί οι ελεγχόμενοι να είναι ταυτόχρονα και ελεγκτές με τη φάμπρικα των αναποτελεσματικών,πολυέξοδων και χρονοβόρων Εξεταστικών Επιτροπών της Βουλής.
Ας καταργηθεί επιτέλους ο νόμος περί ευθύνης υπουργών,που μοναδικός σκοπός του είναι να παρέχει κάλυψη στους παράνομους.
Ας πάρει σάρκα και οστά ο όρος ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ.






http://zeidoron.blogspot.com/
Φίρμες κρατικοδίαιτες
By STEVENIKO | Παρασκευή 23 Ιουλίου 2010 | Posted in | With 0 comments

Γράφει ο Θανάσης Ι. Νικολαΐδης





ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΕΣ που' γιναν φίρμες σε κρατικά κανάλια, το παίζουν άνετοι-άνετες, αυτοδύναμοι και περιζήτητοι. Και είναι δικής τους εμπνεύσεως οι φήμες γύρω απ' το όνομα και την ισχύ του. «Αρνείται να υπογράψει στο τάδε (ιδιωτικό) κανάλι, απέρριψε την πρόταση, έθεσε όρους και δος του οι Τατιάνες να «ψηλώνουν» και μεσημεριανούδες να νομίζουν πως κάτι κάνουν...

ΩΣΤΟΣΟ, δεν «ξεχνούν» τα κρατικά. Τα γυροφέρνουν, γλυκοκοιτάζουν τη σιγουριά, τις ανέσεις, το παραδάκι και ονειρεύονται. Μια ανεξήγητη (;) τάση, πόθος ....

ανομολόγητος για κόρδωμα σε στούντιο «δημοσία δαπάνη» κι ένας κρυφός καημός μη τους φάνε στη στροφή.


ΚΙ έβγαλαν φίρμες και «φίρμες» τα κρατικά μας κανάλια, μοίρασαν δημόσιο χρήμα (με τη σέσουλα), αναδεικνύοντας μετριότητες. Θέλεις και κανένα όνομα; Δες την ανήσυχη φάτσα του κ. Οικονόμου, τώρα, στο ελεύθερο επάγγελμα (ΣΚΑΙ), όπου «δεν είν' εύκολες οι θύρες». Τέλος τα «ρε γ.μώ το» και τα «ρε παιδιά», τέλος και του κ. Λυριτζή το σκάλισμα της μύτης. Και, βέβαια, τέλος το χιλιαρικάκι τους (έκαστος) τη μέρα απ' το ταμείο της ΝΕΤ.

ΔΕΣ και την κα Παναγιωταρέα. Χρόνια «σκαρφαλωμένη» στην ΕΡΤ, αμειβόμενη από τρία(!) ταμεία του δημοσίου και δεν είναι δα κορόιδο να βγει στην ελεύθερη αγορά. Καμάρωσε τον κ. Παπαδόπουλο να ραίνει με άνθη προσκαλεσμένες «διασημότητες» και φάλτσες τραγουδίστριες, να πίνει «στην υγειά μας» και να του ανανεώνουν (ηλιθίως) το «χρυσό» του συμβόλαιο.

ΘΕΛΕΙΣ κι άλλο παράδειγμα «ερωτευμένης» με τα κρατικά κανάλια της πλησμονής των μέσων «δημοσία δαπάνη»; Αφήσαμε τελευταία την κα Ρίκα Βαγιάνη. Χρόνια τώρα, επιμένει. Λες και δεν υπάρχουν ιδιωτικά να δοκιμάσει την τύχη της, δεν έχει εργοδότες πέρα απ' του δημοσίου τους ανοιχτοχέρηδες. Ο επιμένων νικά και η Ρίκα επέμενε, βρήκε θέση, βολεύτηκε και γέμισε η οθόνη δόντια και χαμόγελα. Από εκείνα που δυναμώνουν, όταν το αλκοόλ στο αίμα έχει κάνει τη δουλειά του.

ΚΙ ύστερα; Ύστερα περίμενε να δολοφονήσουν άνανδρα τον Σωκράτη και να βγάλει τη χολή της. Πριν πήξει ακόμα το αίμα του παλικαριού στις ανοιχτές πληγές του.

ΑΥΤΑ κάνει η ανεμελιά και το «δημοσιοϋπαλληλίκι». Πέρα απ' τον χαρακτήρα. Πέρα απ' τις γεμάτες τσέπες με χιλιάρικα εξοργισμένων φορολογουμένων.






http://activistis.gr/
Δολοφονία Γκιόλια: “Μικροαστοί θα σας φάνε τα παιδιά σας”
By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments

Σε όλη τη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας, η αυτοδικία ως έννοια και ως πράξη ασκούσε πάντα μια ιδιαίτερη γοητεία. Ακόμη και στις εποχές όπου είχαν πλέον καθιερωθεί οι θεσμικές αρχές, οι επιφορτισμένες με την απόδοση της δικαιοσύνης, η αυτοδικία συνέχισε να υπάρχει, και μάλιστα να εμπνέει. Οι μυθικοί ήρωες τιμωροί, πολλές φορές αυτόκλητοι, όπως ο Ρομπέν των Δασών, ο Ζορρό, ακόμη και οι σούπερ ήρωες των κόμικς τύπου Spiderman κλπ. αποδεικνύουν του λόγου το αληθές. Όπου δεν πίπτει (θεσμικός) λόγος πίπτει (λαϊκή) ράβδος.

Στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής στην Ευρώπη, το ρόλο αυτό (του τιμωρού) τον έπαιξαν τα διάφορα κινήματα αντίστασης που προέκυψαν, άλλα αυθόρμητα και άλλα καθοδηγούμενα.

Αργότερα, στην αναβράζουσα εποχή των 60ς και 70ς, προέκυψε η αστική τρομοκρατία. Στην Ιταλία είχαμε το «ένοπλο κόμμα» των Ερυθρών Ταξιαρχιών, στη Γερμανία τη RAF των Baader Meinhof, ακόμη και στην «απομονωμένη» Αμερική υπήρξαν οι Weathermen, ο Συμβιωτικός Στρατός, οι Μαύροι Πάνθηρες κλπ. Στην Ελλάδα, η οποία τα κρίσιμα αυτά χρόνια ήταν ή σε κατάσταση οικονομικής και πολιτιστικής υστέρησης, ή απλά στο γύψο της χούντας, το φρούτο της αυτοδικίας μέσω της τρομοκρατίας ξεκίνησε το 1975 με τη πρώτη εμφάνιση της ΕΟ 17Ν. Και δεν θα ήταν ψέμα το να παραδεχτούμε, πως μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού, απηυδισμένο από τη μέχρι τότε καταπίεση, και αγανακτισμένο από την εμφανή «ατιμωρησία» πολλών εκ των πρωτοπαλίκαρων της ΕΑΤ/ΕΣΑ κλπ. βρέθηκε να «χειροκροτεί» τα χτυπήματα της οργάνωσης.

Η ιστορία όμως προχωρά και οι συνθήκες αλλάζουν. Αλίμονο αν σε μια «μεταβιομηχανική» ακμάζουσα κοινωνία, χρειαζόμαστε Ζορρό για να αποδίδουν τη δικαιοσύνη. Εξ άλλου, όπως σε κάθε ανάλογη ιστορικά περίπτωση, άσχετα με την αρχική γνησιότητα και τον όποιο επαναστατικό αυθορμητισμό, οποιοδήποτε επαναστατικό στοιχείο είτε ενσωματώνεται, είτε διαβρώνεται είτε χάνει την απήχηση του στις μάζες. Έτσι και στα καθ`ημάς, ο κύκλος έκλεισε με την «εξάρθρωση» της 17Ν το 2000. Καλό ή κακό, θα το κρίνει η ιστορία.

Αυτό όμως, που εμένα ως άτομο με κέντρισε τότε το ενδιαφέρον, ήταν δυο στοιχεία. Το πρώτο, ότι ελλείψει του μπαμπούλα της 17Ν, ελλείψει δηλαδή φόβητρου, οι λαμογιές θα δεκαπλασιάζονταν. Και δεν νομίζω να έπεσα πολύ έξω. Ο Γούκος και ο Κοσκωτάς θεωρούνται πλέον «ψιλικατζήδες».

Το δεύτερο στοιχείο που με είχε ανησυχήσει ήταν, πως αφού περάσει μια περίοδος όπου τα φοβισμένα κεφάλια θα παραμείνουν κάτω, θα έρθει μια εποχή (έβαζα ορίζοντα δεκαετίας) όπου θα προκύψει μια νέα φουρνιά «τιμωρών» η οποία όμως θα είναι αδίστακτη, κυριολεκτικά. Και η οποία θα κάνει τους Ξηρούς και τους Κουφοντίνες να φαντάζουν «παναγίτσες». Αυτό το δεύτερο δεν ήταν και δύσκολο να προβλεφτεί. Η αποσάθρωση της κοινωνίας, η αδυναμία της παιδείας μας, η ανικανότητα των θεσμών, οι «ποντικοί» πολιτικοί μας, οι καταιγισμοί ηλιθιότητας από τα κατευθυνόμενα ΜΜΕ μας, οι τηλεπερσόνες και το λάϊφ στάϊλ, τα ΚΛΙΚ και τα Νίτρο, όλα αυτά είχαν δημιουργήσει μια γενιά «ανιάτων». Λυπάμαι που το λέω. Και ελλείψει πνευματικών ή άλλων ταγών, οι οποίοι όλοι τους αποδείχθηκαν λίγοι, κρυπτόμενοι σε κότερα και σε βίλες, ήταν επόμενο η νέα αυτή απολιτίκ πλην όμως εξοργισμένη γενιά να κάνει το μεγάλο μπάμ. Με τους τρόπους που αυτή νομίζει αποτελεσματικούς. «Μικροαστοί, θα σας φάνε τα παιδιά σας» τραγουδούσε από πολύ νωρίς ο Τζιμάκος. Και μάλλον είχε δίκιο…

Έτσι λοιπόν έχουμε Πυρήνες της Φωτιάς, Σέχτες, Δεκεμβριανά, κλπ. κλπ. Χωρίς ιδεολογικές φιοριτούρες και φιλοσοφικά τσιτάτα. Μπαμ και κάτω αδιακρίτως. Και εκεί που τη παραδοσιακή αυτοδικία την φοβόντουσαν κάποιοι που είχαν τη φωλιά τους λερωμένη, σήμερα βλέπουμε πως κινδυνεύουν οι πάντες. Από τον τεχνικό του τηλεοπτικού σταθμού την ώρα που βρίσκεται στο χώρο στάθμευσης, έως τον απλό αστυφύλακα που κάνει την υπηρεσία του σε κάποια σκοπιά. Οι καιροί άλλαξαν προς το πιο άγριο. Και αν προσθέσουμε και το φόβο της καθημερινής εγκληματικότητας, τότε η Ελλάδα πάει κατά διόλου. Και δυστυχώς, απομένει να δούμε τα χειρότερα. Είμαστε ακόμη στην αρχή.



Strange Attractor





http://www.antinews.gr/
Δικαστικό προηγούμενο για το Κοσσυφοπέδιο και όλο τον κόσμο
By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments

Στις 21 Ιουλίου το Διεθνές Δικαστήριο του ΟΗΕ στη Χάγη ανακοίνωσε την συμβουλευτική του γνωμάτευση για το κατά πόσο σύννομη με το Διεθνές Δίκαιο είναι η ανακηρυγμένη ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου.

Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης αναγνώρισε ότι η κήρυξη της ανεξαρτησίας από το Κοσσυφοπέδιο δεν συνιστά παραβίαση του Διεθούς Δικαίου. Αναλύοντας αυτή την απόφαση ο σχολιαστής Πιότρ Ισκεντέροφ παρατήρησε ότι ήταν κατανοητό ευθύς εξαρχής - η αντίστοιχη αίτηση είχε σταλεί στο Διεθνές Δικαστήριο του ΟΗΕ από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ακόμα τον Οκτώβριο του 2008- ότι σ΄αυτή την υπόθεση θα συγκρουστούν το Διεθνές Δίκαιο και εκείνο που ονομάζεται συνήθως πολιτική σκοπιμότητα.


Η υπόθεση του Κοσσυφοπεδίου έχει πρωτάκουστο χαρακτήρα. Ποτέ άλλωτε στην ιστορία του, το Διεθνές Δικαστήριο του ΟΗΕ δεν εξέταζε το θέμα του εδάφους το οποίο να έχει δηλώσει την έξοδό του από τη σύνθεση κράτους-μέλους του ΟΗΕ χωρίς τη συγκατάθεση του τελευταίου. Από εδώ ακριβώς προέρχεται εκείνη η φοβερή ένταση των παθών γύρω από την απόφασή του.

Απόδειξη για αυτό στάθηκαν επίσης και οι ανοιχτές ακροάσεις που έγιναν τον Δεκέμβριο του 2009 στη Χάγη. Οι αντίπαλοι της ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου με επικεφαλής τη Σερβία και τη Ρωσία επισήμαιναν την ωμότατη παραβίαση των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου, και συγκεκριμένα της αρχής του απαραβίαστου των συνόρων. Οι αντίπαλοί τους στο πρόσωπο των αλβανικών αρχών του Κοσσυφοπεδίου, των ΗΠΑ και των μεγάλων χωρών-μελών της ΕΕ, που είχαν αναγνωρίσει την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου μιλούσαν για την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου σαν για το τετελεσμένο πια γεγονός.


Η Γαλλία τότε ακόμα αμφισβητούσε την νομιμότητα του Διεθνούς Δικαστηρίου του ΟΗΕ να συζητά το δοσμένο πρόβλημα, που έχει κατά τη γνώμη του Παρισιού, αποκλειστικά πολιτικό χαρακτήρα. Εξάλλου, σε αντίθεση με τις αποφάσεις του ίδιου του Διεθνούς Δικαστηρίου, οι συμβουλευτικές γνωματεύσεις του δεν έχουν υποχρεωτική ισχύ. Η κατάσταση εδώ ωστόσο δεν είναι και τόσο απλή. Η απόφαση αυτή θα πρέπει να υποβληθεί ακόμα για εξέταση στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ τον Σεπτέμβριο του τρέχοντος έτους.


Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης της Σερβίας Μποζιντάρ Ντζέλιτς σε σχέση με αυτό προειδοποίησε ότι η χώρα του θα καταθέσει στα μέλη του ΟΗΕ σχέδιο απόφασης, όπου θα αντανακλαστεί η επιδίωξή της για συμβιβασμό πάνω σε όλα τα προβλήματα, συμπεριλαμβανομένου και του καθεστώτος του Κοσσυφοπεδίου», δηλαδή θα διατυπωθεί η απαίτησή της για τη διεξαγωγή νέων συνομιλιών ανάμεσα στο Βελιγράδι και την Πρίστινα.

Εκτός απ' αυτο, τα συμπεράσματα και ιδιαίτερα τα επιχειρήματα της σημερινής απόφασης του Διεθνούς Δικαστηρίου, που βγαίνουν έξω από τα πλαίσια του Κοσσυφοπεδίου και όλης της περιοχής των Βαλκανίων, θα μελετηθούν προσεχτικά και να ερμηνευτούν σε σχέση με τις άλλες παρόμοιες συγκρούσεις, μαζί και στον Καύκασο και τις άλλες περιοχές του μετασοβιετικού χώρου. Αυτό σημαίνει ότι η σημερινή απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου δεν σημαίνει τέλος της υπόθεσης του Κοσσυφοπεδίου , αλλά μόνο πρόλογο των νέων γεωπολιτικών μαχών,- γράφει συμπεραίνοντας ο σχολιαστής Πιότρ Ισκεντέροφ.

Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης απεφάνθη ότι η κήρυξη το 2008 από το Κόσοβο της ανεξαρτησίας του δεν συνιστά παραβίαση της διεθνούς νομοθεσίας.





http://greek.ruvr.ru/
Αδίστακτοι και ανελέητοι
By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments

Του Ρούσσου Βρανά





Αδίστακτοι...

...και ανελέητοι. Σαν αρπακτικά. Μέσα στον χαµό της κρίσης, τράπεζες και εισπρακτικές εταιρείες βρίσκουν την ιδανική ευκαιρία για να στύψουν ακόµη περισσότερο τα θύµατά τους.

Στην Αµερική...

...όσοι χρωστούν και δεν µπορούν να πληρώσουν ρίχνονται στη φυλακή, µολονότι η προσωποκράτηση για χρέη έχει σε αυτή τη χώρα καταργηθεί µε νόµο του 1933. Η εφηµερίδα της Μινεάπολης «Σταρ-Τρίµπιουν» περιγράφει πολλές τέτοιες φυλακίσεις, που µέρα µε τη µέρα γίνονται όλο και περισσότερες. Τα τέσσερα τελευταία χρόνια, τα εντάλµατα σύλληψης για χρέη έχουν αυξηθεί 60%, ακόµη και για ανεξόφλητους λογαριασµούς που δεν ξεπερνούν τα εκατό δολάρια.

Πίσω από αυτά τα εντάλµατα βρίσκονται συχνά εισπρακτικές εταιρείες και άτοµα που ασκούν το επάγγελµα του αγοραστή χρεών (µαφιόζους τους λέγαµε άλλοτε. Γιατί κάπως έτσι είχαν αρχίσει την καριέρα τους οι µαφιόζοι τον περασµένο αιώνα, αγοράζοντας τα χρέη των φουκαράδων και εισπράττοντας κατόπιν τα πολλαπλάσια, βάζοντάς τους το µαχαίρι στον λαιµό.) Και πίσω από αυτούς τους µεσάζοντες βρίσκονται µεγάλες τράπεζες – η Τσέις, η Σίτιγκρουπ και άλλες, όπως γράφει η Νάνσι Χανόβερ στο «Γουέρλντ Σόσιαλιστ». Δεκάδες χιλιάδες αγωγές κατατίθενται στα αµερικανικά δικαστήρια κατά οφειλετών από µεγάλες εισπρακτικές εταιρείες. Και, όταν ο εναγόµενος δεν παρουσιάζεται, εκδίδεται εναντίον του ένταλµα σύλληψης.

«Εχουµε δηµιουργήσει µια ντε φάκτο φυλακή οφειλετών, η οποία είναι κατάφωρα αντισυνταγµατική», λέει η Τζούντιθ Φοξ, καθηγήτρια της Νοµικής στο Πανεπιστήµιο Νοτρ Νταµ. «Σε µερικά µέρη της χώρας οι άνθρωποι φοβούνται τη σύλληψη τόσο πολύ, που τρέχουν και πληρώνουν ακόµη και χρήµατα που ίσως να µη χρωστούν».

Η απειλή...

...του εντάλµατος σύλληψης δεν είναι κάτι καινούργιο, εξηγεί η Νάνσι Χανόβερ. Αυτό που είναι καινούργιο είναι η πρωτοφανής άνθηση που γνωρίζει σήµερα η τεράστια βιοµηχανία της είσπραξης χρεών. Οι µεσάζοντες που την υπηρετούν είναι πολύτιµοι για τις τράπεζες, επειδή τους δίνουν τη δυνατότητα να ξεφορτωθούν πολλά επισφαλή δάνεια από τους ισολογισµούς τους. Είναι όµως αρπακτικά για τους οφειλέτες, που αδυνατούν να ξεπληρώσουν τα δάνειά τους φορτωµένοι µε διαρκώς αυξηµένους λογαριασµούς για το νερό και το ηλεκτρικό, χωρίς σταθερή δουλειά και χωρίς αξιοπρεπή επιδόµατα ανεργίας. Με όλα αυτά, ο δρόµος που οδηγεί στη φυλακή γίνεται εύκολα µονόδροµος.

Δεν µπορεί...

...πάντως να µην αναγνωρίσει κανείς, µέσα σε όλη αυτήν τη βαρβαρότητα, µια δόση έστω πρωτόγονης ειλικρίνειας από τη µεριά των εισπρακτικών εταιρειών. Χωρίς περιστροφές, σφίγγουν αδίστακτα τη θηλιά στον λαιµό των οφειλετών. Και, για να πάρουν πίσω τα λεφτά εκείνων που τους έχουν αναθέσει την εργολαβία, ξεστοµίζουν ακόµη και απειλές κατά της ζωής των φουκαράδων, όπως έκαναν οι µαφιόζοι των αρχών του εικοστού αιώνα. Χωρίς τις αβρότητες και την ιδεολογική στάχτη (περί «εξυγίανσης της οικονοµίας») που ρίχνουν στα µάτια των χρεωµένων χωρών άλλοι συνάδελφοί τους, όπως το Διεθνές Νοµισµατικό Ταµείο, για να πάρουν πίσω τα λεφτά των διεθνών δανειστών. Γιατί τι άλλο είναι το Διεθνές Νοµισµατικό Ταµείο; Ακόµη µία εισπρακτική εταιρεία.




ΝΕΑ
Το Συμπόσιο του Γιώργου - Στην Ίμπιζα το Συμπόσιο της Σύμης το 2011!
By STEVENIKO | Πέμπτη 22 Ιουλίου 2010 | Posted in | With 0 comments

Με μεγάλη επιτυχία ολοκληρώθηκαν οι εργασίες του Συμποσίου της Σύμης, το οποίο φέτος διεξήχθη στον Πόρο. Το Συμπόσιο της Σύμης δεν διεξάγεται στη Σύμη, γιατί οι κάτοικοι του νησιού δεν άντεχαν να τρώνε στη μάπα κάθε καλοκαίρι ολόκληρη την οικογένεια Παπανδρέου και τα φιλαράκια τους από το εξωτερικό, οπότε απείλησαν πως θα μεταναστεύσουν ομαδικά στο Βέλγιο και έτσι το Συμπόσιο διεξάγεται κάθε χρόνο σε διαφορετικό νησί ή παραθαλάσσια τοποθεσία, ώστε να μην υπάρχουν παράπονα από τους κατοίκους∙ οι Παπανδρέου είναι σαν τις χωματερές: κανείς δεν τους θέλει δίπλα στην πόρτα του. Διοργανωτής του Συμποσίου είναι το Ίδρυμα «Ανδρέας Γ. Παπανδρέου», αν και ο Ανδρέας Παπανδρέου σίγουρα θα γινόταν έξαλλος με όλους αυτούς τους αργόσχολους παρλαπίπες που κουβαλάει κάθε καλοκαίρι στην Ελλάδα ο κανακάρης του.


Φέτος, η επιχορήγηση του ιδρύματος περιορίστηκε -εξαιτίας της προσφυγής της χώρας στο ΔΝΤ-, οπότε κάποιοι προσκεκλημένοι απέφυγαν να έρθουν γιατί είχαν συνηθίσει στους αστακούς και δεν καταδέχονταν να τη βγάλουν με σουβλάκια και χωριάτικες σαλάτες, ενώ κάποιοι άλλοι αρνήθηκαν ευγενικά γιατί έχουν και λίγη τσίπα πάνω τους∙ δεν γίνεται να επισκέπτεσαι μια χώρα που έχει χρεοκοπήσει και να τρως, να πίνεις, να κοιμάσαι και να διασκεδάζεις με τα λεφτά των χρεοκοπημένων - πρέπει να είσαι εντελώς γαϊδούρι.


Στο Συμπόσιο της Σύμης συζητήθηκαν καυτά ζητήματα, όπως η εθνικότητα του Καραγκιόζη και η ανάληψη της προεδρίας του Παναθηναϊκού από τον Νίκο Κωνσταντόπουλο, ενώ δεν έλειψαν οι αναφορές στην κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου από την Ισπανία και στην απομάκρυνση της Τατιάνας Στεφανίδου από τον ΑΝΤ1. Κατά τη διάρκεια της ηλιοθεραπείας, έγιναν βαθυστόχαστες συζητήσεις για την προστασία των αδύναμων κοινωνικών ομάδων και για το μέλλον του σοσιαλισμού∙ φυσικά, τα μέτρα ασφαλείας ήταν δρακόντεια, γιατί οι αδίστακτοι καπιταλιστές είχαν περικυκλώσει τον Πόρο και καραδοκούσαν για να τινάξουν στον αέρα το Συμπόσιο.


Στο φετινό Συμπόσιο της Σύμης υπήρξε και ειδικό αφιέρωμα στο Συμπόσιο του Πλάτωνα∙ οι προσκεκλημένοι είχαν απλώσει τις αρίδες τους πάνω στις ξαπλώστρες και συζητούσαν περί έρωτος. Ο Γιώργος Παπανδρέου είπε πως ο σαρκικός έρωτας είναι φτηνός επειδή αποσκοπεί στην ικανοποίηση των γενετήσιων ορμών, ενώ ο ανώτερος έρωτας είναι η αγάπη του γιου προς τη μητέρα.


Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε η τοποθέτηση της Σεγκολέν Ρουαγιάλ, η οποία -ενώ απολάμβανε ένα Kir Royal- ξεκαθάρισε πως είναι κλειτοριδικιά, εκθείασε την ομορφιά του λεσβιακού έρωτα, έκανε μια ενδελεχή ανάλυση του Κάμα Σούτρα και ολοκλήρωσε με την επίδραση της ανακάλυψης του σημείου G στα γεγονότα του Μάη του '68.


Μετά το πέρας της συζήτησης, Έλληνες και ξένοι προσκεκλημένοι ξεβρακώθηκαν και ένωσαν τα κορμιά τους σε ένα εκρηκτικό ερωτικό όργιο πάνω στην καυτή άμμο, θέλοντας -με αυτό τον τρόπο- να στείλουν ένα μήνυμα στις τράπεζες να μειώσουν τα επιτόκια δανεισμού και να χρηματοδοτήσουν την πραγματική οικονομία. Σύμφωνα με τον Γιώργο Παπανδρέου, οι συμμετέχοντες στο Συμπόσιο της Σύμης θέλησαν να προβάλουν την Ελλάδα ως τουριστικό προορισμό, αλλά όλοι καταλάβαμε πως το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να κάνουν διακοπές τζάμπα.


Ο πρωθυπουργός δήλωσε ακόμη πως η Ελλάδα θα μπορούσε να ήταν ιδανικός τόπος για καλοκαιρινές σπουδές, αν τα πανεπιστήμιά της ήταν ανοιχτά∙ βέβαια, για να ανοίξουν τα ελληνικά πανεπιστήμια το καλοκαίρι, θα πρέπει πρώτα να βρεθεί ένας τρόπος, ώστε να είναι ανοιχτά τον χειμώνα.

Στο τέλος του Συμποσίου, ο Γιώργος Παπανδρέου αποχαιρέτησε τους προσκεκλημένους και τους έδωσε ραντεβού για τον επόμενο Ιούλιο. Το επόμενο Συμπόσιο της Σύμης θα διεξαχθεί στην Ίμπιζα ή στην Ίμβρο, αφού -μέχρι τότε- ο Γιώργος Παπανδρέου θα έχει απελαθεί.






φιδάκι ΙΚΑ deluxe edition
By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments




ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΓΙΑ ΜΕΓΕΘΥΝΣΗ




εφημερίδα Ρήξη, τ.65, Ιούλιος-Αύγουστος 2010

το φιδάκι ΙΚΑ τώρα και σε deluxe edition, ειδικά για την παραλία.
Πάρτε τη Ρήξη του Σαββάτου για να το έχετε σε μεγάλο μέγεθος, πάρτε και πούλια και
ζάρι και καλή διασκέδαση!











http://xilapetres.blogspot.com/