Του Δ. Τσιλιμιδού






Θα ήθελα όλα σήμερα στη χώρα μου, να ήταν διαφορετικά… Θα ήθελα η πρώτη μου «εμφάνιση» στο mediasoup, να ήταν αλλιώς… Δεν ξέρω πως ακριβώς, αλλά σίγουρα… αλλιώς. Να ήταν λέει καλοκαίρι (το ελληνικό) να είχε ζέστη ίσως και καύσωνα, να με ξυπνούσαν γαβγίσματα από το δρόμο, ή το πιάνο του γείτονα, να τσίριζε το κακομαθημένο από τον ακάλυπτο και γενικά, να είχα νεύρα με το… καλημέρα!! Δυστυχώς όμως. Το καλοκαίρι (το ελληνικό, επιμένω) σαν να μην μένει πια εδώ. Δεν ήρθε καθόλου; Ήρθε και την έκανε μ’ ελαφρά; Θα σας γελάσω και δεν είναι στις προθέσεις μου…

Κάποιοι ωστόσο, μας γέλασαν. Και ήταν στις προθέσεις τους. Κανονικά. Στα μούτρα μας. Απροκάλυπτα. Χωρίς καμιά ενοχή. Ανερυθρίαστα. Προσχεδιασμένο το έγκλημα, προμελετημένες οι κινήσεις τους και μάλιστα με αριθμό προτεραιότητας από το 2009…
Και καλά -θα μου πουν οι πιο υποψιασμένοι- δεν το περιμένατε; Χρόνια ολόκληρα δεν γκρινιάζουμε για τους πολιτικούς μας; Πόσο διαφορετικοί θα ήταν αυτοί από τους προηγούμενους; Ρητορικά ερωτήματα, που συνόδευαν την καθημερινότητά μας, στην καφετέρια, στην ταβέρνα, στην ουρά μιας τράπεζας, στη στάση του λεωφορείου, στη λαϊκή…

Όταν το 2010, βγήκε στις οθόνες μας από το ακριτικό Καστελλόριζο ο πρωθυπουργός-ποδηλάτης , για να μας ανακοινώσει πως ήρθε η στιγμή να γίνουμε άνθρωποι, δεν δώσαμε μεγάλη σημασία. Υποστήριξε πως εκείνος (και οι δικοί του άνθρωποι) ως οι πλέον κατάλληλοι, θα έβαζαν και εμάς και τη χώρα, στον ίσιο δρόμο γιατί όσο να πεις, οι ανηφόρες για ένα ποδηλάτη, δεν είναι και το καλύτερό του. Μας έριξε στο φιλότιμο. Κι εμείς μασήσαμε. Βλέπαμε και τις οικονομίες παγκοσμίως να κρέμονται από μία κλωστή, πολύ θέλει ο πονοκεφαλιασμένος άνθρωπος; Οπότε, δεχτήκαμε στωικά μειώσεις μισθών και συντάξεων, κάποιες «αναγκαίες» απολύσεις, ανάψαμε ένα τσιγάρο να πάνε κάτω τα φαρμάκια, ενώ οι πιο «αντιδραστικοί» ρίξανε κάτι καντήλια κι εξαπτέρυγα να τους βρίσκονται! Αυτοί οι τελευταίοι, θύμωσαν επίσης και με έναν κύριο της κυβέρνησης, που το μικρό του όνομα θυμίζει «δώρο Θεού» αλλά αν ο Θεός κάνει τέτοια δώρα, εγώ το σκέφτομαι σοβαρά να αλλαξοπιστήσω… Για την ιστορία επίσης, να σας πω πως ο παππούς του ήταν δικτάτορας, αλλά αυτός από μια ιδιοτροπία του DNA βγήκε (λέει) εντελώς άλλο σχέδιο. Σοσιαλιστής.

Κι ως τέτοιος, μας χάρισε την κορυφαία ατάκα-σταθμό στην καριέρα του, «μαζί τα φάγαμε». Λίγο αργότερα βέβαια θα «έτρωγε» μόνος του και κάτι γιαουρτάκια με 0% λιπαρά, αλλά στον συγκεκριμένο προβληματικό σωματότυπο, δεν έκανε τη διαφορά!

Κι ερχόμαστε στην άνοιξη του 2011. Όλος ο θίασος (και οικονομικό επιτελείο το λες, αν έχεις πολύ άρρωστη φαντασία) επί σκηνής, με μετακλήσεις διεθνών αστέρων μάλιστα. Ανάμεσά τους και κάποιος με τη λίμπιντο στο «ρετιρέ», που λίγο καιρό αργότερα θα προφυλακιζόταν γιατί είχε ένα… θέμα με το που έβλεπε στολή καμαριέρας (πακέτο με το περιεχόμενό της)! Κι αρχίζουμε ξαφνικά να ακούμε για το Μνημόνιο 2 και το μεσοπρόθεσμο, κάτι σαν να λέμε «δύο έργα sex, η αίθουσα κλιματίζεται, σάμαλι, κοκ, γρανίτα»… Ειδικά η γρανίτα, σαν να μας έπεσε λίγο βαριά και είπαμε όλοι με ένα στόμα μια φωνή: «όπα ρε φίλε, εγώ θα πληρώσω (κυριολεκτικά) και πάλι τις μαλακίες σας και την (υποψιάσιμη πια )αδυναμία σας να τα πάρετε από τα γνωστά λαμόγια και (εντελώς συμπτωματικά) κολλητάρια σας, με τις καταθέσεις στην Ελβετία κι αλλού»;
Κι αμέσως, κλείσαμε την τηλεόραση, ανοίξαμε την πόρτα και βγήκαμε στους δρόμους. Και με την ευκαιρία να κάνω και μια διόρθωση στη φράση που θέλει όλους τους δρόμους να οδηγούν στη Ρώμη. Χοντρό ψέμα. Όλοι οι δρόμοι, οδηγούν στην πλατεία Συντάγματος. Θαείναι θέμα ρυμοτομίας. Δεν βρίσκω άλλη εξήγηση.
Το ημερολόγιο δείχνει 25 Μαΐου. Νέοι και νέες, ζευγάρια και οικογένειες με τα παιδιά τους στους ώμους, συνταξιούχοι και άνεργοι, όλοι αυτοί οι τόσο ετερόκλητοι άνθρωποι, έγιναν μέσα σε ένα βράδυ, το κίνημα των Αγανακτισμένων. Τίποτα πια δεν θα ήταν το ίδιο. Χωρίς κομματικές ταμπέλες, μόνο με τη φωνή τους, στα πιο πρωτότυπα και εύστοχα συνθήματα που έχουν ακουστεί ποτέ σε αυτή την πολύπαθη πλατεία και με τις παλάμες τους ανοιχτές, για να στείλουν (πεζοδρομιακά ίσως)αλλά μαζικά τα… χαιρετίσματά τους, όχι στο κτίριο της Βουλής, αλλά στους «ενοίκους» της… Και ας μην αρχίσουμε να εξαιρούμε κάποιους…

Εννοείται πως υπάρχουν και φωτεινές εξαιρέσεις, που με τα έργα και τις ημέρες τους, έχουν κερδίσει υπερκομματική αποδοχή. Τις πρώτες μέρες την αμηχανία της κυβέρνησης, διαδέχθηκε ο σοβαρός προβληματισμός, για να εξελιχθεί σήμερα, σχεδόν 40 ημέρες μετά, σε φόβο. Ο πανικός για την αλλαγή των όρων του παιχνιδιού. Ξαναβγήκε ο Πάγκαλος, μίλησε για «μόδα των τεχνολογιών», ανασκεύασε ακριβώς την επόμενη μέρα κατά την προσφιλή του μέθοδο, όπως όταν πριν από χρόνια, έβρισε τους Γερμανούς και μια μέρα μετά, τους ζήτησε ταπεινωμένος συγνώμη μετά από το τράβηγμα του αυτιού του, από τον Σημίτη. Έφτασε μάλιστα -σε μια ύστατη προσπάθεια να πείσει τους εντός και εκτός Βουλής για την αναγκαιότητα ψήφισης του μεσοπρόθεσμου- να κάνει λόγο για τανκς και αιματοχυσία στους δρόμους της Αθήνας, σε ενδεχόμενη πτώχευση της χώρας.
Μικρομεσαίος ξεπερασμένος πολιτικάντης, που ιδρώνει στην προσπάθειά του και μόνο, να πει εξυπνάδες! Άσφαιρος, αφερέγγυος και ανεπαρκής, παρά την όλο και αυξανόμενη σωματική του «υπεροπλία»…

Η 48ωρη γενική απεργία όμως, αποδείχθηκε το κερασάκι στην τούρτα και για τη Δημοκρατία μας και για την εμμονή τους στο ολοκληρωτικό ξεπούλημα της Ελλάδας. Κι αν στην προηγούμενη απεργία και στην τρομάρα του επάνω ο πρωθυπουργός-ποδηλατικό κολάν, έφτασε σχεδόν να παραιτηθεί, αυτή τη φορά ήταν πιο καλά προετοιμασμένος. Το σχέδιο είχε οργανωθεί σίγουρα με την έγκρισή του, σε συνεργασία με τον Παπουτσή υπουργό (χα χα χα)Προστασίας του Πολίτη (το άλλο με τον Τοτό σας το ΄πα;). Τα «κύριος» πια, κομμένα. Δεν τρέφω κανένα σεβασμό για κανένα πολιτικό τραμπούκο που για τόσες ώρες έβλεπε ψύχραιμος από την τηλεόραση τα πλάνα με τις επιθέσεις σε χιλιάδες αθώους πολίτες όλων των ηλικιών, με δακρυγόνα, γκλοπ και παρακρατικούς. Βαράγανε αδιάκριτα από Προπύλαια έως Μοναστηράκι όποιον είχε κάνει το λάθος να φοράει μια απλή μάσκα, για να προστατευθεί και να μη σωριαστεί λιπόθυμος από τα ληγμένα (σαν την πολιτική σας) χημικά.

Τα βίντεο που κυκλοφόρησαν πολλά, με ΜΑΤατζήδες να βρίζουν γυναίκες και ηλικιωμένους, να κλωτσάνε, να πετάνε πέτρες, να ανοίγουν κεφάλια, να εμποδίζουν τους γιατρούς να φτάσουν στο μετρό για να δώσουν τις πρώτες βοήθειες, αλλά και τους τρυφερούς εναγκαλισμούς τους, με τους κάθε λογής και… προέλευσης προβοκάτορες. (Πάω αλλού τώρα, γιατί πιάστηκα στην ίδια θέση)… Γιατί αλήθεια συνάδελφοι του MEGAλου καναλιού (που μικραίνει όσο πάει) αποκαλείτε εν δυνάμει κουκουλοφόρο, όποιον φοράει μάσκα; Αναρωτηθήκατε άραγε όταν κλείνουν τα φώτα στο στούντιο, γιατί το σύνθημα «αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι» το απευθύνουν οι αγανακτισμένοι, κυρίως στην παρέα της Μεσογείων, με μια καλύτερη τιμή για τον Παύλο Τσίμα; Μην μπείτε στον κόπο να απαντήσετε, γιατί κι εμείς δεν θα κάνουμε τον κόπο και (κυρίως) το λάθος να σας ακούσουμε!!

(Λέω τώρα να πάω για… εντυπωσιακό φινάλε, με τον πρωθυπουργό. Να έχει μια γκλαμουριά το πρώτο μου κείμενο στο mediasoup).

Τον πρωτογνώρισα στις αρχές του 1990, όπου εκτός από περισσότερα μαλλιά, είχε στα μάτια του μια ειλικρίνεια που με οδήγησε χρόνια αργότερα στην προεκλογική περίοδο του 2009, να του στείλω ένα mail (εντάξει, όλοι κάνουμε λάθη, σκοτώστε με) για καλή επιτυχία, με την προτροπή να σκύψει με έγνοια πάνω από τους «μη έχοντες». Με πήραν την επόμενη μέρα από το γραφείο του να με ευχαριστήσουν κλπ κλπ… Άρα λοιπόν, δικαιούμαι εκτός από αγανακτισμένος, να νιώθω και εξαπατημένος. Θα μπορούσες να μείνεις στην ιστορία αυτής της χώρας, ως ένας πρωθυπουργός, που στην πλέον κρίσιμη στιγμή, όρθωσε το ανάστημά του, διεκδίκησε τα αυτονόητα, χτύπησε δυνατά το χέρι του στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, γνωρίζοντας μάλιστα εκ των προτέρων κάτι που μήνες τώρα φωνάζουν έλληνες και ξένοι οικονομολόγοι, αλλά και οι ίδιοι οι συνομιλητές σου. «Μια χρεωκοπία της Ελλάδας, θα σημάνει συναγερμό για όλη την Ευρωζώνη».

Εσύ στον κόσμο σου… Προτίμησες να πας με το μέρος των τοκογλύφων, υπέγραψες ό,τι σου έδωσαν, «ξεβράκωσες» και ταπείνωσες έναν περήφανο λαό, υποθηκεύοντας για πάντα το μέλλον του, ίσως γιατί πάντα ένιωθες ξένο σώμα. Υπάρχει κάτι πιο ηθικά (και ποινικά) κολάσιμο από αυτό; Αν ναι πες το μας, λύσε τη σιωπή σου, μην είσαι τόσο… εχέμυθος!
Α, και που είσαι; Σοβαρέψου στοιχειωδώς (δεν θέλω να σου βάζω δύσκολα) και μάζεψε τους τρομοπώλες σου (τύπου Πάγκαλος) αλλά και όλα τα κακοποιά στοιχεία, γιατί δεν θα τους επιτρέψουμε την επόμενη φορά, ούτε να μας ξαναπλησιάσουν, όχι να κάτσουμε αδιαμαρτύρητα να μας ψεκάσουν.

Χρωστάω τέλος, δύο μεγάλα μπράβο μαζί με το σεβασμό ενός ολόκληρου λαού στη Μυρσίνη Λοΐζου, που μας «επέστρεψε» τον «ήλιο» από το μίζερο μικρομάγαζο του ΠΑΣΟΚ και στον Ηλία Ανδριόπουλο που «θα τον ξαναβρούμε στους μπαξέδες» σε αντίθεση με όσους αποφάσισαν με την υπογραφή τους, να είναι ένα ακόμη όνομα, καταδικασμένο στην ανυποληψία και τη λήθη!!!

Υ.Γ. Είναι η ιδέα μου ή άρχισε το καλοκαίρι (το ελληνικό) εκεί έξω;

Σας ευχαριστώ για την επίσκεψη σας...