STEVENIKO

Η Μουσουλμανική Αδελφότητα της Αιγύπτου και η Ισλαμοφοβία της Δύσης

By STEVENIKO | Σάββατο 5 Φεβρουαρίου 2011 | Posted in ΚΟΣΜΟΣ | With 0 comments

Καθώς οι φόβοι της Δύσης για το που μπορεί να οδηγηθεί η εξέγερση της Αιγύπτου διευρύνονται, η πιο συχνή επωδός που ακούγεται είναι: «προσοχή στους Ισλαμιστές».

Πιο συγκεκριμένα, ο μεγάλος φόβος φαίνεται να είναι για μια τυχόν επικράτηση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Οι περισσότεροι Αμερικανοί (και Ισραηλινοί) ανησυχούν για την επιρροή που ασκεί η εν λόγω οργάνωση, και για το τι ρόλο θα παίξει στην όποια νέα πολιτική κατάσταση προκύψει στη χώρα.

Τα δυτικά ΜΜΕ ανησυχούν, και προβάλλουν το πιθανό ενδεχόμενο της εγκαθίδρυσης ενός στυγνού εξτρεμιστικού καθεστώτος, που θα ακυρώσει την υπάρχουσα ειρήνη με το Ισραήλ, καταπνίγοντας παράλληλα και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Η Αιγυπτιακή Μουσουλμανική Αδελφότητα είναι μια σοβαρή δύναμη. Δεν πρέπει να υποτιμάται από το γεγονός ότι άλλες αντιπολιτευτικές δυνάμεις της χώρας έχουν τεθεί εκτός νόμου και διώκονται. Το ίδιο συμβαίνει και με την Αδελφότητα, αν και το καθεστώς την ανέχεται μέχρι κάποιου βαθμού. Όντας σε κατάσταση ημιπαρανομίας, συμμετείχε σε κάμποσες εκλογικές αναμετρήσεις, όπου οι υποψήφιοι της κατέβηκαν ως ανεξάρτητοι, ή ως μέλη άλλων κομμάτων, και μάλιστα τα πήγε αρκετά καλά.

Σε κάποιες εκλογές τα πήγε τόσο καλά, που περιόρισε επίτηδες τις έδρες στις οποίες κατέβασε υποψήφιους, έτσι ώστε να μη πυροδοτήσει κάποια σκληρή αντίδραση από πλευράς του καθεστώτος Μουμπάρακ. Ως ένα βαθμό, η Αδελφότητα αποτελεί την πιο οργανωμένη αντιπολιτευτική ομάδα της Αιγύπτου. Και υπάρχουν βάσιμοι λόγοι για να πιστεύουμε ότι στο μέλλον, θα παίξει σημαντικότατο ρόλο στα πολιτικά πράγματα της χώρας.

Πριν όμως η Δύση αρχίσει να φοβάται για το ενδεχόμενο της επικράτησης της Αδελφότητας, θα πρέπει να θυμηθούμε μερικά βασικά δεδομένα.

Το πρώτο είναι ότι στην Αίγυπτο, όπως και σε πολλές μουσουλμανικές και ιδιαίτερα αραβικές χώρες, το πολιτικό Ισλάμ εκπροσωπεί σημαντικό ρεύμα στη πολιτική, και στη κοινωνία. Δηλώνει παρόν, και έτσι θα συνεχίσει να δηλώνει. Και αν τυχόν του στερηθούν οι διέξοδοι έκφρασης, θα βρει κάποιες άλλες προκειμένου να εκφραστεί.

Μπορεί η άποψη της Αδελφότητας ότι «Το Ισλάμ είναι η λύση», να ακούγεται περίεργη στη Δύση, όπου οι ρόλοι εκκλησίας και πολιτείας είναι σαφώς διαχωρισμένοι, όμως στη πραγματικότητα, οι διαφορές είναι μικρότερες από όσο δείχνουν αρχικά. Το πολιτικό Ισλάμ, στο οποίο πιστεύει η αιγυπτιακή Αδελφότητα των Μουσουλμάνων, είναι ένα μεγάλο εγγενές κομμάτι της πολιτικής σκηνής, και όχι κάτι έξω από αυτήν.

Το δεύτερο δεδομένο είναι πως με βάση την αναπόφευκτη παρουσία του Ισλάμ στα πολιτικά πράγματα της χώρας, η Αδελφότητα είναι τόσο καλοήθης όσο οποιαδήποτε άλλη πολιτική ομάδα θα μπορούσαμε να βρούμε στην Αίγυπτο. Η οργάνωση έχει καταφέρει, παρά τα πολλά εμπόδια, να προσαρμοστεί καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη αντιπολιτευτική κίνηση, στη κοινοβουλευτική πολιτική. Και επιδεικνύει πραγματισμό σε όλους τους τομείς δραστηριότητάς της. Το πιο σημαντικό της στοιχείο είναι ότι εδώ και πάρα πολύ καιρό, και τελείως ξεκάθαρα, έχει αποκηρύξει τη χρήση βίας. Και αν αυτό δεν αρκεί ώστε να τη καταστήσει έναν νομιμοποιημένο εκπρόσωπο ενός σημαντικού τμήματος της αιγυπτιακής κοινής γνώμης, τότε τι άλλο χρειάζεται;

Αν η απάντηση στο παραπάνω ερώτημα είναι πως τίποτα δεν μπορεί να τη κάνει να θεωρηθεί νόμιμη, και πως θα πρέπει να μην την εμπιστευόμαστε, απλά και μόνο επειδή είναι ισλαμική, τότε αυτή δεν είναι παρά μια στάση καθαρά ισλαμοφοβική.

Σε όποια χώρα επιτράπηκε στην Αδελφότητα να συμμετάσχει ειρηνικά στη πολιτική κονίστρα, όπως στην Ιορδανία, και λίγο στην Αίγυπτο, έκανε ακριβώς αυτό: συμμετείχε ειρηνικά. Όπου όμως της απαγορεύτηκε η πολιτική παρουσία, όπως στη Παλαιστίνη όπου είναι γνωστή ως Hamas, και μάλιστα της στερήθηκε η συμμετοχή παρά την εκλογική της νίκη, εκεί κατέφυγε σε οποιοδήποτε διαθέσιμο μέσο, συμπεριλαμβανομένης και της χρήσης βίας.

Ένα από τα πιο μεγάλα σφάλματα που θα μπορούσε να κάνει η Αμερική και η Δύση στη διαμόρφωση πολιτικής άποψης σε σχέση με την Αίγυπτο και τους Ισλαμιστές της, θα ήταν να δημιουργηθεί μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία ριζοσπαστισμού, μέσω της άρνησης της ειρηνικής συμμετοχής του πολιτικού Ισλάμ στα τεκταινόμενα.

S.A.- The National Interest

antinews

"Ενορχηστρωμένες θύελλες": Ο ρόλος των ΗΠΑ στις "αλυσιδωτές εκρήξεις" σε Τυνησία, Υεμένη και Αίγυπτο

By STEVENIKO | | Posted in ΠΟΛΙΤΙΚΗ | With 0 comments

Ο γνωστός οικονομολόγος και δημοσιογράφος William Engdahl, σε μια αποκαλυπτική συνέντευξή του στο ρωσικό τηλεοπτικό σταθμό Russia Today, σχολιάζει τις αλυσιδωτές εκρήξεις που συντελούνται αυτές τις μέρες στον αραβικό κόσμο, καταδεικνύει το προφανές παρασκήνιο πίσω από αυτές και προειδοποιεί για την άκρως επικίνδυνη φάση στην οποία είναι πολύ πιθανό να εισέλθει η Ευρώπη.

RT: Τις τελευταίες μέρες, μαζικές διαδηλώσεις, εμπνευσμένες από την εξέγερση στην Τυνησία, μεταδόθηκαν σαν αλυσιδωτές εκρήξεις διαδοχικά στην Αίγυπτο, την Υεμένη και την Αλγερία. Δεν είναι λίγοι αυτοί που έκαναν συγκρίσεις με τις "χρωματιστές επαναστάσεις" που είδαμε να γίνονται σε κάποια μετασοβιετικά καθεστώτα. Έχουμε μαζί μας σήμερα τον οικονομολόγο, συγγραφέα και δημοσιογράφο κ. William Engdahl, σε ζωντανή σύνδεση με την Φρανκφούρτη, για να συζητήσουμε ακριβώς αυτό το θέμα, Είναι ο συγγραφέας του βιβλίου "Κυριαρχία πλήρους φάσματος: η δημοκρατία του ολοκληρωτισμού στη Νέα Διεθνή Τάξη". Είναι τιμή και χαρά μου που σας φιλοξενώ εδώ, στο Russia Today. Ευχαριστώ πολύ που δεχθήκατε την πρόσκλησή μας. Να αρχίσουμε από το γεγονός ότι αυτή τη στιγμή χιλιάδες συμμετέχουν σε οργανωμένα συλλαλητήρια, πλήθη ανατρέπουν προέδρους... Πιστεύετε ότι υπάρχει κάποια σχέση με αυτά που συμβαίνουν σήμερα με όσα έγιναν πριν από μερικά χρόνια στη Γεωργία, την Ουκρανία και το Τατζικιστάν;

William Engdahl: Δεν τίθεται θέμα. Αυτό που συνέβη στη Γεωργία με την "Επανάσταση των Ρόδων", ή στην Ουκρανία με την "Πορτοκαλί Επανάσταση" το 2003 με 2004, ήταν μέρος μιας μακροπρόθεσμης στρατηγικής που ενορχηστρώθηκε από το Πεντάγωνο και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ μέσω διαφόρων ΜΚΟ που χρηματοδοτούνται από τις ΗΠΑ, όπως είναι το Freedom House και το National Endowment for Democracy, με σκοπό τότε τη ανατροπή των κυβερνήσεων και τη δημιουργία στη θέση τους φιλονατοϊκών καθεστώτων σε αυτές τις περιοχές της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, ώστε να περικυκλωθεί κυριολεκτικά η Ρωσία.

Αυτό που είδαμε να εκτυλίσσεται πριν από λίγες ημέρες στη Μέση Ανατολή είναι η "Επανάσταση του Γιασεμιού" στην Τυνησία με τον Μπεν Άλι, τον πρόεδρο εκεί, και τώρα στην Αίγυπτο, με τον Μουμπάρακ, έναν ηγέτη που έχει ξεπεράσει τα 80, χώρες όπου προφανώς τα καθεστώτα δεν είναι ακριβώς το πιο σταθερά που υπάρχουν. Έχουμε, λοιπόν, στο φόντο μια πλήρη κρίση σε εξέλιξη, ενώ παράλληλα καταφθάνει το ΔΝΤ και λέει σε αυτές τις χώρες να καταργήσουν τις κρατικές επιδοτήσεις για την σίτιση των οικονομικά ασθενέστερων πολιτών. Έτσι έχουμε, φυσικά, το εκρηκτικό υπόβαθρο για λαϊκές εξεγέρσεις, ενώ στην καρδιά όλης αυτής της δραστηριότητας βλέπουμε να υπάρχουν αμερικανικές ΜΚΟ με διεθνή δράση, όπως το Freedom House, που εκπαιδεύουν ακτιβιστές στα συνδικάτα και διάφορους άλλους οργανισμούς ώστε να απαιτούν δημοκρατία, να απαιτούν ανθρώπινα δικαιώματα και ούτω καθεξής.

RT: Οπότε, για να γίνουμε πιό σαφείς, μιλάτε για τις ΜΚΟ και άλλες επιρροές. Μας λέτε δηλαδή, ουσιαστικά, ότι, όπως ακριβώς είδαμε και στις "χρωματιστές επαναστάσεις" να υπάρχει σαφώς αμερικανικός "δάκτυλος", έτσι ακριβώς και σήμερα υπάρχει ένας αμερικανικός "δάκτυλος" πίσω από όσα βλέπουμε να εκτυλίσσονται αυτή τη στιγμή, πίσω από τις ταραχές στην Υεμένη, την Αίγυπτο, την Τυνησία και τις άλλες χώρες της...

Engdahl: Ακριβώς. Αυτό είναι βέβαιο. Δεν έχουμε παρά να πάμε λίγο πίσω, στο 2004, όταν η Κοντολίζα Ράις μιλούσε για τη "Νέα Μέση Ανατολή", που νωρίτερα ονομαζόταν "Ευρύτερη Μέση Ανατολή". Αναφέρομαι σε μια μεγάλη στρατηγική που προωθούνταν όχι μόνο από την κυβέρνηση Μπους, αλλά και το αμερικανικό Πεντάγωνο για περισσότερο από δύο δεκαετίες, τρεις δεκαετίες για την ακρίβεια, από την εποχή του Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι στη θέση σύμβουλου του προέδρου Κάρτερ για θέματα ασφαλείας, όταν μίλησε για πρώτη φορά για ένα "μουσουλμανικό τόξο κρίσεων" που θα δημιουργούσε ένα ασφυκτικό κλοιό γύρω από τη Ρωσία (ή μάλλον τη Σοβιετική Ένωση, εκείνη την εποχή). Και πιστεύω ότι σήμερα βλέπουμε, σε ευρύτερη και πιο εντατική κλίμακα, μια επανάληψη αυτής της πολιτικής, αυτό που κάποιοι σήμερα στην Ουάσιγκτον αποκαλούν "διαδικασία δημιουργικής καταστροφής", ένα απότομο τίναγμα της σκακιέρας προς τα επάνω, που θα δημιουργήσει θραύσματα σε όλη την περιοχή. Τα κομμάτια θα ξαναπέσουν πάνω στην σκακιέρα, αλλά θα είναι ομαδοποιημένα διαφορετικά, σε νέους σχηματισμούς. Επιδιώκουν ένα ανασχηματισμό αξόνων επιρροής που προηγουμένως είχαν προσανατολισμό προς την Δυτική Ευρώπη, προς την Κίνα ή την Κεντρική Ασία.

RT: Συγγνώμη που πρέπει να σας διακόψω, κ. καθηγητά. Δεν έχουμε πολύ χρόνο... Μας λέτε, λοιπόν, ότι αναδιοργανώνουν αυτούς τους άξονες επιρροής. Ωστόσο, όπως είδαμε με αυτές τις "χρωματιστές ανακατατάξεις" στο μετασοβιετικό χώρο, στην πραγματικότητα οι μετατάξεις αυτές δεν υπήρξαν επιτυχείς. Κάνω λάθος; Τι προβλέπετε λοιπόν; Αν δούμε όντως μια αλλαγή καθεστώτων - προφανώς είδαμε ήδη μια τέτοια αλλαγή στην Τυνησία - αλλά αν υπάρξει μια αλλαγή στην Αίγυπτο ή την Υεμένη, θα δούμε μια παρόμοια κρίση; Θα δούμε πολιτικές αναταραχές στις χώρες αυτές στο μέλλον;

Engdahl: Είναι ιδιαίτερα δύσκολο να γίνουν προβλέψεις στη συγκεκριμένη φάση που βρισκόμαστε. Πιστεύω ότι η αστάθεια μπορεί να έχει τρομακτικές εν δυνάμει συνέπειες για την ίδια την Ευρώπη, όπου υπάρχει μεγάλος αριθμός μουσουλμάνων μεταναστών από τη Βόρεια Αφρική, στη Γαλλία και σε πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Αν όλα αυτά συνεχιστούν - και όλα δείχνουν ότι θα συνεχιστούν - τότε μέσα στις προσεχείς βδομάδες θα εισέλθουμε σε μια εξαιρετικά ταραχώδη φάση, που θα είναι καθοριστική τόσο για την υπόσταση της ίδιας της Ευρώπης όσο και για την πολιτική σταθερότητα που είναι το απαραίτητο υπόβαθρο για την οικονομική ανάπτυξη. Θεωρώ, επομένως, ότι όλα αυτά δεν ωφελούν καμμία χώρα της Δυτικής Ευρώπης. Ωφελούν, πιθανόν, ορισμένα άτομα στην Ουάσιγκτον, τα οποία επιδιώκουν να επωφεληθούν από αυτή την αστάθεια.

RT: Μια τελευταία παρατήρηση πριν κλείσουμε. Αυτές οι επαναστάσεις, καθοδηγούμενες από τους λαούς (και όχι κατ' ανάγκην πολιτικούς από το συμβατικό πολιτικό φάσμα) και φυσικά από τα κοινωνικά μέσα μαζικής ενημέρωσης (ιστολόγια του διαδικτύου) φαίνεται να επηρεάζουν επίσης όλες αυτές τις εξελίξεις. Είναι όντως έτσι τα πράγματα;

Engdahl: Σαφώς όχι. Εσείς λέτε "καθοδηγούμενες από τους λαούς ..." , αλλά αν κοιτάξουμε πιο προσεκτικά, θα δούμε ότι οι αποκαλούμενοι από τα ΜΜΕ "λαοί" που ηγούνται αυτών των κινημάτων είναι ομάδες εκπαιδευμένες και με συγκεκριμένες εντολές. Και είναι εκπαιδευμένες από τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, ακριβώς όπως έγινε με την "Πορτοκαλί Επανάσταση" στην Ουκρανία ή την "Επανάσταση των Ρόδων" με τον Σαακασβίλι στη Γεωργία. Και ξέρετε, δεν πρόκειται για αυθόρμητες εκρήξεις. Δεν ξέρω για τις λεγόμενες "αυτοκατεδαφίσεις" και τι μπορεί να σήμαιναν, αλλά σίγουρα το μεγαλύτερο μέρος αυτών των εκρήξεων φαίνεται να είναι πολύ προσεκτικά ενορχηστρωμένο. Πρόκειται για την εφαρμογή της τεχνικής που τελειοποιήθηκε με βάση την "μη βίαιη επανάσταση" του Τζην Σαρπ στο Albert Einstein Institute στο Καίμπριτζ της Μασαχουσέτης πριν από μερικά χρόνια, καθώς και στο Rand Corporation. Αναφέρομαι σε πολύ εξελιγμένα μοντέλα που δοκιμάστηκαν στο Ιράν πριν από ένα έτος περίπου - χωρίς επιτυχία, καθώς οι Ιρανοί τα έθεσαν υπό έλεγχο - αλλά είναι το ίδιο "αποτύπωμα" που είδαμε στη Σερβία με την απομάκρυνση του Μιλόσεβιτς.

RT: Ας βάλουμε μια τελεία εδώ. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ. Ο καθηγητής William Engdahl, συγγραφέας του βιβλίου "Κυριαρχία πλήρους φάσματος: η δημοκρατία του ολοκληρωτισμού στη Νέα Διεθνή Τάξη", ήταν μαζί μας ζωντανά από τη Φρανκφούρτη. Σας ευχαριστούμε πολύ για το χρόνο που μας διαθέσατε.

Engdahl: Και εγώ σας ευχαριστώ.

kostasxan

Ιδιωτικοποίηση της Ελλάδας

By STEVENIKO | | Posted in ΠΟΛΙΤΙΚΗ | With 0 comments

Με τον ΟΟΣΑ να αναλαμβάνει να «μεταρρυθμίσει» το κράτος και να «αξιολογήσει» την αποτελεσματικότητα των κοινωνικών προγραμμάτων, αρχίζει η κύρια επιχείρηση ιδιωτικοποίησης της χώρας, με σαφή χρονοδιαγράμματα και κοστολογικά μεγέθη, κατά τις ρητές και εξειδικευμένες προβλέψεις του 3ου Μνημονίου.

Ήδη η συστημική δημοσιολογία αποδύεται σε έναν απεγνωσμένο αγώνα για να πείσει την κοινή γνώμη ότι η παράδοση καίριων υπηρεσιών του Δημοσίου, κυρίως των σχετιζομένων με την είσπραξη των εσόδων και με τη διάταξη των δαπανών, είναι αδήριτη ανάγκη και ότι αυτή μακροπρόθεσμα θα οδηγήσει σε ανάπτυξη και κοινωνική ευημερία. Αναφέρονται, πλέον, μεγάλες ιδιωτικές εταιρείες συμβούλων και ελεγκτών που κινούνται στις παρυφές του νεοφιλελεύθερου εποικοδομήματος της χρηματοπιστωτικής βιομηχανίας και είναι έτοιμες να αναλάβουν το… φιλολαϊκό αυτό έργο!

Τα νομοσχέδια παράδοσης των κοινωφελών επιχειρήσεων στις αγορές ετοιμάζονται πυρετωδώς, μέσα σε μια «έκλαμψη» της αγοραίας αλήθειας. Οι κοινόχρηστοι χώροι, τα «φιλέτα» της δημόσιας περιουσίας, καταγράφονται και αξιολογούνται για να πωληθούν εσπευσμένα, ώστε, κατά τις επιταγές του Μνημονίου, να εξασφαλίσουν 7 δις ευρώ την προσεχή τριετία, που θα πάνε κατευθείαν στους δανειστές μας. Αξιοσημείωτο είναι ότι στον πίνακα 2 του επικαιροποιημένου Μνημονίου, καθώς και στο άρθρο 22 παρ. 2 αυτού, αναφέρεται ότι «…οι αρχές αποφάσισαν να αυξήσουν το στόχο τους σε 7 δις ευρώ για τρία (3) χρόνια», ενώ οι επιτηρητές της τριαρχίας είχαν απλώς ζητήσει 1 δις ευρώ έσοδα από την πώληση της δημόσιας περιουσίας για το τρέχον έτος.

Είναι να εκπλήσσεται κανείς για το τι δεσμεύτηκε να κάνει η κυβέρνηση εντός των προσεχών μηνών! Δεν υπάρχει τομέας δημόσιας δραστηριό τητας που να μην προετοιμάζεται να δεχτεί τη… ζωογόνα πνοή των απελευθερωμένων αγορών. Από τις αλλαγές στην υπάρχουσα κλαδική νομοθεσία για τον τουρισμό, το εμπόριο και τις υπηρεσίες ιδιωτικής εκπαίδευσης, απ’ όπου –μεταξύ των άλλων– πρέπει να αρθούν οι νομικές μορφές αποκλεισμού στην παροχή της εκπαίδευσης και οι περιορισμοί για δραστηριότητες σε πολλαπλά αντικείμενα, μέχρι την παράδοση των υδάτινων πόρων σε ανεξάρτητο φορέα και την εκκαθάριση των φορτίων από τις ίδιες τις μεγάλες επιχειρήσεις αντί των Τελωνείων! Το δημοσιοκτόνο αυτό Μνημόνιο προαναγγέλλει το κλείσιμο των μη βιώσιμων επιχειρήσεων και εισαγωγή ακόμη μεγαλύτερης ευελιξίας στις πρακτικές εργασίας, με περαιτέρω αναθεώρηση του νομικού πλαισίου.

Όλα στα χέρια των επιχειρηματικών συμφερόντων

Σε λίγο χρονικό διάστημα τα ποτάμια, οι λίμνες, τα αεροδρόμια, οι συγκοινωνίες, οι δρόμοι, το φως, το νερό, οι επικοινωνίες, όλα τα δημόσια αγαθά, θα βρίσκονται στα χέρια των εγχώριων και ξένων επιχειρηματικών συμφερόντων, που καραδοκούν να αρπάξουν τα «φιλέτα» του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού που παραδόθηκαν στους κατοίκους αυτής της ευλογημένης αλλά άτυχης χώρας από τους αιώνες. Ιδιαίτερη κατάπληξη προκαλεί η εκτεταμένη και λεπτομερής αναφορά και του 3ου Μνημονίου στα περί της υγειονομικής περίθαλψης, πράγμα που σημαίνει ή ότι η κυβέρνηση δεν διαθέτει ούτε καν το στοιχειώδες σχέδιο διαχείρισης του ΕΣΥ ή ότι οι «ορθολογικοί» ακρωτηριασμοί που αναμένονται ήταν αδύνατον να παρουσιαστούν ως εσωτερικό πρόγραμμα της κυβέρνησης.

Εν πάση περιπτώσει, αυτή η περίοδος που διανοίγεται μέχρι του θέρους μπορεί να ονομαστεί, σύμφωνα με τα προβλεπόμενα από το 3ο Μνημόνιο, ως περίοδος ιδιωτικοποίησης της χώρας και ολοκληρωτικής διάρρηξης του κοινωνικού ιστού. Αυτό που δεν μπορούν να αντιληφθούν οι όψιμοι ζηλωτές του πιο σκληρού και επιθετικού νεοφιλελεύθερου προτάγματος των ανυπόληπτων (όπως αποδείχθηκε) αγορών είναι ότι, μαζί με την καταστροφή του δημόσιου χώρου, καθίσταται περιττή και η πολιτική λειτουργία του δρώντος Λαού. Εάν δεν υπάρχει αντικείμενο οικονομικής δραστηριό τητας στο δημόσιο τομέα, τότε η πολιτική αντιπροσώπευση καταντά ένα δαπανηρό και περιττό εξάρτημα της αγοραίας επιχειρηματικής λειτουργίας. Αλλά αυτό δεν μπορεί να είναι υπόθεση μιας πολιτικής τάξης πραγμάτων που, ενώ ευθύνεται για την πολύπλευρη κρίση της χώρας, τώρα, για να λυτρωθεί στα μάτια των επικυρίαρχων, προσπαθεί να υπερακοντίζει τις θελήσεις τους σε εισαγωγή μηχανισμών αλλοτρίωσης του υλικού και άυλου πλούτου αυτής της χώρας.

Μεγάλη εντύπωση προξενεί επίσης και η ακατάσχετη και παραληρηματική δημοσιολογία περί του περιττού και επιζήμιου των δημόσιων Επιχειρήσεων και Οργανισμών, που εξασφαλίζουν στα φτωχότερα στρώματα του πληθυσμού τα στοιχειώδη δημόσια αγαθά και υπηρεσίες. Στην παγίδα έχουν πέσει και μέχρι πρότινος καλόπιστοι παράγοντες του δημόσιου λόγου. Όλοι με μια φωνή απαγγέλλουν το θάνατο των Κοινωφελών Επιχειρήσεων, γιατί «δεν μπορεί να είναι ελλειμματικές». Ακόμη κι αν παρακάμψουμε τη μεγάλη και αποκλειστική ευθύνη του πολιτικού συστήματος για την ολιγωρία του ή για τη σκοπιμότητά του να μην οργανώσει τις επιχειρήσεις αυτές με τις βέλτιστες μεθόδους και τους αρίστους λειτουργούς, ώστε να παράγουν πλήρεις και ποιοτικές υπηρεσίες για όλους τους πολίτες, δεν μπορούμε να βρούμε καμιά αιτιολογία γι’ αυτή την ανορθολογική εμμονή.

Πελατειακές σχέσεις και Δημόσιες Επιχειρήσεις

Μπορεί το πολιτικό σύστημα να μεταχειρίστηκε αυτά τα οικονομικά μορφώματα της κοινωνικής οικονομίας ως διαύλους αναπαραγωγής του μέσω των πελατειακών σχέσεων, η φύση όμως και ο προορισμός της ύπαρξής τους δεν αναιρείται από αυτή την αντικοινωνική μεταχείριση. Οι Δημόσιες Επιχειρήσεις δημιουργήθηκαν εντός του καπιταλιστικού συστήματος είτε για να παρέμβουν στη ρύθμιση της εσωτερικής αγοράς προϊόντων και υπηρεσιών είτε για να καλύψουν τα μεγάλα κενά που άφηνε η ιδιωτική επενδυτική δραστηριότητα είτε, τέλος, για να δώσουν ώθηση στην αναπτυξιακή διαδικασία όχι μόνο μέσω της αναβάθμισης του ανθρώπινου δυναμικού, αλλά και της συμπαράσυρσης του ιδιωτικού τομέα σε δευτερεύουσες, συμπληρωματικές ή εξαρτημένες επενδυτικές δραστηριότητες. Το σύστημα αυτό λειτούργησε και λειτουργεί αποτελεσματικά μέχρι σήμερα σε όλες τις αξιοπρεπείς χώρες του κόσμου.

Όλοι γνωρίζουν ότι τα οικονομετρικά μεγέθη του κόστους και του οφέλους, των ελλειμμάτων και των πλεονασμάτων, δεν είναι το πρωτεύον κριτήριο για την παραγωγή και διανομή των στοιχειωδών αυτών κοινοχρήστων αγαθών και υπηρεσιών. Το ογκούμενο στις μέρες μας Κίνημα Διοδίων αποδεικνύει την αποτυχία του συστήματος παραχώρησης των αυτοκινητόδρομων και των κομβικών εθνικών αρτηριών σε μεγάλες κοινοπραξίες διεθνών και ελληνικών συμφερόντων, αφού ουδέποτε ο ελληνικός λαός –και όχι μόνο– ενημερώθηκε για τις υποχρεώσεις που αναλαμβάνει για μεγάλα χρονικά διαστήματα, οι οποίες μπορούν να ανανεώνονται αυτομάτως προκειμένου να ικανοποιηθούν οι στοιχειώδεις ανάγκες της κυκλοφορίας του. Το ότι το Ελληνικό Δημόσιο επικαλέστηκε την έλλειψη των σχετικών πόρων για να επισπεύσει τα έργα –ενόψει των υπερφίαλων και περιττών Ολυμπιακών Αγώνων του doping και της εμπορευματοποίησης, για τους οποίους εντούτοις χρέωσε με βαρύτατα τοκοχρεολύσια την ελληνική κοινωνία–, δεν νομιμοποιεί στη συνείδηση των πολιτών την παράδοση του αγαθού της ελεύθερης διακίνησης στην κερδοσκοπία των αγορών.

Κι όλα αυτά μπορεί να θεωρηθούν αυτονόητα, αφού δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνία χωρίς την απρόσκοπτη απόλαυση των στοιχειωδών αγαθών που είναι απαραίτητα για τη διεξαγωγή της καθημερινής ζωής όλων. Αυτό όμως που προξενεί τη μείζονα κατάπληξη είναι ότι ακόμη και θεωρούμενοι ως σοβαροί οικονομολόγοι προσχωρούν στο στρατόπεδο της ιδιωτικοποίησης των πάντων άνευ ορίων, με το επιμύθιο ότι μόνο έτσι μπορεί να επιτευχθεί ανάπτυξη. Παρ’ όλα αυτά, όλες οι σοβαρές εκθέσεις της Παγκόσμιας Τράπεζας και των Διεθνών Οργανισμών, που δεν φημίζονται για το σοσιαλιστικό τους φρόνημα, αποδεικνύουν ότι οι χώρες της ύστερης ανάπτυξης –Κορέα, Ιαπωνία, Ταϊβάν, επανασυγκρότηση τώρα της Ρωσίας, της Βραζιλίας κ.λπ.– στήριξαν το εγχείρημά τους κυρίως στο δυναμικό και αποτελεσματικό κρατικό τομέα που παρενέβη όχι μόνον ελεγκτικά και ρυθμιστικά, αλλά και με συγκεκριμένες αναπτυξιακές και επενδυτικές πρωτοβουλίες, οι οποίες βρίσκονται στο πεδίο της κρατικής και κοινωνικής οικονομίας.

Επομένως, η ελληνική κυβέρνηση, κατ’ επιταγή των δανειστών μας, ακολουθεί τον εντελώς αντίθετο, απο-αναπτυξιακό δρόμο. Αντί να οργανώσει το δημόσιο τομέα οικονομίας και διοίκησης της οικονομικής δραστηριότητας με τις βέλτιστες μεθόδους και τους άριστους λειτουργούς, που γνωρίζουν τις ελληνικές ιδιαιτερότητες και τις ανθρωπολογικές και κοινωνικές πλευρές του αναπτυξιακού εγχειρήματος, παραδίδει αυτό το «έργο» στις κερδοσκοπικές αγορές κατά το εξωστρεφές και μεταπρατικό αναπτυξιακό πρότυπο των περασμένων δεκαετιών που οδήγησε στη σημερινή κρίση.

Αντί για προσπάθεια εξόδου από την καταιγίδα της κρίσης, βυθιζόμαστε όλο και περισσότερο στον κρατήρα της. Και η καταστροφική αυτή πορεία ονομάζεται κατ’ ευφημισμό «μονόδρομος σωτηρίας της χώρας», που εξακολουθούν ακόμη, παρά τις προφανείς αστοχίες του, να επικαλούνται ορισμένα μέλη του αμήχανου και συγχυσμένου πολιτικού προσωπικού. Το πρόβλημα της χώρας, ως εκ τούτου, είναι πρωτίστως ζήτημα ορθολογισμού και κατεπείγουσας επαναφοράς των εννοιών στο αληθές τους περιεχόμενο, προτού γίνει και «υπαρκτικό» για το λαό και τη χώρα.

inprecor

Σε ατομικό επίπεδο η επίθεση εναντίον του κινήματος "ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ"

By STEVENIKO | | Posted in ΑΡΘΡΑ | With 0 comments

Το «διαίρει και βασίλευε» είναι μια πανάρχαια μέθοδος που χρησιμοποιεί η εκάστοτε εξουσία για να υποτάσσει το λαό. Το κτύπημα λοιπόν από την εξουσία κατά του κινήματος «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ» δεν θα γίνει σε συλλογικό επίπεδο, αλλά σε ατομικό για να εξουδετερώσει το απομονωμένο άτομο. Έτσι λοιπόν η κυβέρνηση αποφάσισε να προχωρήσει σε νομοθετική ρύθμιση που θα επιφέρει συνέπειες ατομικά σε όσους δεν πληρώνουν στα διόδια και αλλού.

Μαζί όμως με την κυβέρνηση στην αντεπίθεση, εναντίον των απλών μελών του κινήματος «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ» περνούν και οι κοινοπραξίες που εκμεταλλεύονται τους αυτοκινητοδρόμους, όπως διαβάζουμε....
στην real news. Συγκεκριμένα ετοιμάζονται να στείλουν διαταγές πληρωμής σε οδηγούς που σήκωσαν τις μπάρες.

Με τη διαταγή πληρωμής θα μπορεί, σύμφωνα με το νόμο, αυτός που εξέδωσε τη διαταγή πληρωμής να κατάσχει την περιουσία εκείνου εναντίον του οποίου στρέφεται η διαταγή πληρωμής.

Όπως διαβάζουμε στην πιο πάνω εφημερίδα, η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα, εξέδωσε απόφαση, σύμφωνα με την οποία οι εταιρίες εκμετάλλευσης των αυτοκινητοδρόμων θα μπορούν να φωτογραφίζουν τα οχήματα και στη συνέχεια το κράτος να τους δίνει τα πλήρη στοιχεία των κατόχων των αυτοκινήτων που είναι στις φωτογραφίες.

Εμείς αναρωτιόμαστε:

1) Αν ζητούσε άραγε ο απλός πολίτης από την Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα την άδεια να λάβει στοιχεία από το κράτος (π.χ. από την Εφορία), για την περιουσιακή κατάσταση κάποιου οφειλέτη που τον κοροϊδεύει και δεν τον εξοφλεί, θα του έδινε την άδεια η Αρχή; Όχι βέβαια. Τώρα γιατί δίνει την άδεια στις εταιρίες;; Ποιος είναι τελικά ο ρόλος αυτής της Αρχής;

2) Πως είναι δυνατόν να εκδοθεί από τα δικαστήρια διαταγή πληρωμής, αφού οι διαταγές πληρωμής εκδίδονται για συγκεκριμένους λόγους που προβλέπει ο νόμος;;

Τι προβλέπουμε εμείς; Προβλέπουμε ότι οι ενέργειες αυτές, αντί να καταστείλουν το κίνημα, αντίθετα θα το μαζικοποιήσουν και η αντίδραση εναντίον των σταθμών διοδίων θα πάρει τη μαζικότερη και πιο μόνιμη μορφή.

Όπως αντιλαμβάνεστε, οι συνθήκες της προϊούσας οικονομικής εξαθλίωσης, δεν αφήνει πολλά περιθώρια. Κάπου διαβάσαμε ένα συμπλήρωμα του συνθήματος ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ» που αποτινάσσει τον χαρακτηρισμό «τζαματζήδες» που επιχείρησε η εξουσία. Συγκεκριμένα το σύνθημα αυτό έλεγε: «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΜΑΙ, ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ». Ποιος λοιπόν θα χαρακτηρίσει αυτόν που δεν τον πληρώνουν ως «τζαμπατζή»;;

hassapis-peter

Πλήρες αδιέξοδο

By STEVENIKO | | Posted in ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ | With 0 comments

Δηλαδή για να έχουμε καλό ρώτημα. Αν με τόσο κυνηγητό, με τόσες περικοπές, τόσα μέτρα για είσπραξη από παντού και τα έσοδα παρουσιάζουν μαύρη τρύπα 100 εκατ. ευρώ, τότε τι θα γίνει όταν ο κόσμος θα φτάσει στο αμήν;

Αν υποθέσουμε ότι οι πολίτες είχαν χρήματα και τα έδωσαν σε περαιώσεις, ημιυπαίθριους, ΦΠΑ, πρόστιμα, άλλες εκκρεμότητες με την εφορία. Παρ’ όλα αυτά τα έσοδα του Ιανουαρίου ανήλθαν σε 5.5 αντί στόχου 5,6 δις.

Σε λίγους μήνες που δεν θα υπάρχει σάλιο, θα έχουν στερέψει οι κάνουλες, τα σεντούκια θα έχουν αδειάσει, από ποιον θα πάρουν χρήματα; Από ποιον ονειρεύονται να εισπράξουν 12,7 δις ευρώ επιπλέον με τα μέτρα που θα ανακοινωθούν μόλις καταλήξει η ευρωπαϊκή συμφωνία;

Δε βλέπουν ότι υπάρχει αδιέξοδο; Αν μέχρι σήμερα κούτσα – κούτσα συγκεντρώθηκαν κάποια χρήματα, δε βλέπουν ότι δεν αντέχει άλλο ο κόσμος; Προσπάθησαν να αναζητήσουν αλλού έσοδα; Όπως για παράδειγμα να κυνηγήσουν τους πραγματικούς φοροφυγάδες κι όχι τους μισθωτούς που φορολογείται για το τελευταίο λεπτό;

Και το βασικότερο: Δεν καταλαβαίνουν ότι χωρίς ανάπτυξη σύντομα θα έλθουν και οι στάσεις πληρωμών; Ο κόσμος θα πει «δεν πληρώνω – δεν πληρώνω» όχι γιατί ανήκει σε κάποιο γραφικό κίνημα αλλά γιατί δεν έχει να πληρώσει.

Τι μένει; Να γεμίσουν οι φυλακές με οικονομικούς…. εγκληματίες. Ο Παπακωνσταντίνου είναι άτεγκτος.

Ο στόχος των εσόδων για το σύνολο του έτους σύμφωνα με τον προϋπολογισμό είναι 59,4 δισ. ευρώ, ενώ η σημαντική απόκλιση που εμφανίζεται σε σύγκριση με τον αντίστοιχο περυσινό μήνα αποδίδεται σύμφωνα με το υπουργείο Οικονομικών στο γεγονός ότι τον Ιανουάριο του 2011 είχε δοθεί παράταση στα τέλη κυκλοφορίας και μέσα στον Ιανουάριο είχαν πληρωθεί περίπου 400 εκ. ευρώ μόνο από τη συγκεκριμένη πηγή εσόδων.

Όταν λοιπόν εκλείψουν οι παρατάσεις, οι νομιμοποιήσεις ημιυπαιθρίων, οι έκτακτες εισφορές κ.λπ. που θα βρουν χρήματα να καλύψουν τις μαύρες τρύπες; Δυστυχώς για εμάς και για αυτούς δεν έχουν απάντηση, παρά μόνο μέτρα.

antinews

Ιστορίες με Ονοματεπώνυμο

By STEVENIKO | | Posted in ΑΡΘΡΑ | With 0 comments

Γράφει ο Θοδωρής Χρόνης

Είναι Κυριακή ή Δευτέρα; Δεν ξέρω. Έχω χάσει τις μέρες εδώ και καιρό. Έτσι είναι όταν δε δουλεύεις, αν και δεν πίστευα ότι θα μπορούσα να φτάσω στο σημείο να μη χρειάζεται να δουλέψω. Βέβαια είμαι και 78 χρονών και δεν έχω και μεγάλες αντοχές. Κατάφερα με χίλιες δύο στερήσεις να μαζέψω λίγα χρήματα και φυσικά να κληρονομήσω ένα σπίτι στην Αθήνα και ένα στο χωριό. Σύνταξη δεν έχω φυσικά. Άλλωστε δεν υπάρχουν συντάξεις. Τουλάχιστον όχι με την μορφή που υπήρχαν πριν 35 χρόνια.

Θυμάμαι τι αγώνας δόθηκε από τις τότε κυβερνήσεις να σωθούν τα ταμεία. Το πώς στεναχωρήθηκαν όλοι αυτοί όταν κατέρρεε το ένα μετά το άλλο… Τι να σας πω. Βέβαια ήταν έντονη και η δική μας αντίδραση, όπου ενώ ήταν κοινό μυστικό το ότι πολλοί πλουτήσαν από την όλη ιστορία, ευθύνες φυσικά (δεν) δόθηκαν. Είχαμε μαζευτεί όλοι μαζί και φωνάζαμε με δύναμη μπεεεεεε. Θα ήμασταν τουλάχιστον 10.000 άτομα. Μήπως ήμασταν λίγοι; Δεν ξέρω. Ξέρω όμως ότι οι περισσότεροι είχαν την άποψη ότι δεν αλλάζει και τίποτα.

Δεν άλλαξε και τίποτα όταν έκλεισαν και τα δημόσια νοσοκομεία. Ευτυχώς όμως έμειναν τα ιδιωτικά. Εκεί υπήρχε αντίδραση από αυτούς που τα επισκέπτονταν μιας και τους ενοχλούσε η εικόνα ανθρώπων έξω, που παρακαλούσαν να πάρουν μέσα τους γονείς, τα παιδιά, τα αδέρφια τους. Ας πρόσεχαν, ας είχαν και αυτοί κάνει το κουμάντο τους. Τους είπε κανείς να γίνουν υπάλληλοι, μαγαζάτορες, εργάτες; Σιγά το δύσκολο να κάνεις περιουσία. Στην τελική τόσες δεκαετίες πριν το κράτος μοίραζε λεφτά. Ας μην ήταν τόσο χαζοί να έχουν τα λεφτά τους σε ελληνικές τράπεζες ή στο χρηματιστήριο.

Το χρηματιστήριο είχε πολύ γέλιο. Ειδικά όταν έκλεισε!!! Χαμός! Η αρχή του τέλους. Αυτοκτόνησαν και μερικοί αλλά σιγά! Στις ειδήσεις είχαν αφιερώσει 15 δευτερόλεπτα και ήταν και 8η είδηση μετά τη συζήτηση πάνω στην κατάπτωση των ηθών.Εγώ ευτυχώς ήμουν τυχερός και μετά την πτώχευση βρήκα γρήγορα δουλειά. Περίπου 2 χρόνια μετά. Μέχρι τότε είχα πάει στο χωριό και συντηρούμουν με ότι μπορούσα να καλλιεργήσω. Είχα και κάτι κοτούλες και τα κατάφερα.

Η δουλειά όμως μετά με έσωσε. Ξαναγύρισα στην Αθήνα που ήταν πλέον πολύ διαφορετική. Η δουλειά ήταν κοντά στο σπίτι. 50 λεπτά με το ποδήλατο. Γίναμε νέα Ολλανδία. Παντού ποδήλατα! Αυτοκίνητο ούτε για αστείο. Το μετρό ήταν αρκετά ακριβό και δεν υπήρχαν λεωφορεία. Τα πουλήσανε κι αυτά. Γενικά ότι περιουσιακό στοιχείο (κρατικό) πουλήθηκε – χαρίστηκε μετά την πτώχευση.

Δε θυμάμαι να μίλησε κανείς τότε. Ήταν επειδή είχαμε αναλωθεί στο να ρίχνουμε ευθύνες ο ένας στον άλλον για την άσχημη κατάσταση. Όχι προς τους διοικούντες. Κυριολεκτικά ο ένας στον άλλον. Οι επιβάτες στους υπαλλήλους των συγκοινωνιών γιατί απεργούσαν και τους δυσκόλευαν τη ζωή. Οι άρρωστοι στους φαρμακοποιούς και γιατρούς. Οι πολίτες στους στρατιωτικούς που τρώγανε καλά. Οι λαϊκοί στους κληρικούς, οι πελάτες στους καταστηματάρχες, οι ενδιαφερόμενοι στους μηχανικούς και δικηγόρους, οι στεριανοί στους ναυτικούς, οι λευκοί στους μαύρους, οι μαύροι στους λευκούς…

Για το μόνο πράγμα που στεναχωρήθηκα ήταν που δεν κατάφερα να κάνω οικογένεια. Με τι; Ο μισθός μου ήταν το 2015 περίπου 300€. Ευτυχώς έμενα στο πατρικό μου και μπορούσα να τρώω κρέας 1 φορά τη βδομάδα. Είχα αγαπήσει κιόλας αλλά πώς να προχωρούσα; Δεν ήμουν δειλός, ήμουν φτωχός. Και ποιος δεν ήταν… Οι γεννήσεις ήταν ελάχιστες πλέον. Ήταν αβάσταχτες οικονομικά.

Ευτυχώς τώρα είμαι ευτυχισμένος. Πέρασα ένα καρδιακό επεισόδιο χτες το βράδυ και με τις οικονομίες μου κατάφερα και μπήκα στο νοσοκομείο. Μου φτάνουν για 3 ώρες ακόμα. Θα έρθουν να μου πάρουν τον αναπνευστήρα. Μου είπαν δε θα πονέσω πολύ.
Μήπως τελικά δεν έγιναν έτσι τα πράγματα; Μήπως θυμάμαι λάθος;
Συνεχίζεται…

saktsak

Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΑΦΥΠΝΙΣΗ.

By STEVENIKO | | Posted in ΑΡΘΡΑ | With 0 comments

Παραθέτω ένα άρθρο που διάβαζα σε μετάφραση που έκανα για να διευκολύνω λιγάκι. Σημειώνω ότι κάποια άθρα τα οποία μεταφράζω τα βρίσκω σε ιστοσελίδες που είναι είτε στα γαλλικά είτε στα ιταλικά που είναι και οι γλώσσες που έχω μεγαλύτερη ευκολία αλλά δίνω το λινκ στα αγγλικά για να έχουν μια απ΄ευθείας πρόσβαση όσοι διαβάζουν άνετα αγγλικά. Από μετάφραση σε μετάφραση υπάρχουν λάθη σίγουρα αλλά η ουσία παραμένει. Αλλωστε δεν είμαστε επαγγελματίες. Ηλεκτρονικές παρέες είμαστε, ίσως «οι παρέες του μέλλοντος» όπως θα έλεγε κι ο Γουίλιαμ Γκίμπσον!

Η «παγκόσμια αφύπνιση » που φοβόταν ο Μπρεζίνσκυ έφτασε

Μνημειώδης κραυγή μάχης για της ελευθερία σε όλο το κόσμο απειλεί την ατζέντα της νέας παγκόσμιας τάξης.
di Paul Joseph Watson

Η «παγκόσμια πολιτική αφύπνιση» που φοβόταν πολύ ο Zbigniew Brzezinski είναι σε πλήρη εξέλιξη. Ταραχές στην Αίγυπτο, Υεμένη, Τυνησία και άλλες χώρες είναι μια κραυγή ελευθερίας αληθινά σημαντική σε όλο το κόσμο που θα μπορούσε να βλάψει σε μεγάλο βαθμό την ατζέντα για μια παγκόσμια κυβέρνηση, αλλά μόνο αν οι επαναστάτες καταφέρουν να αποφύγουν να καπελωθούν από μία παρανοϊκή και απελπισμένη παγκόσμια ελίτ.

Κατά τη διάρκεια μιας ομιλίας στο Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων στο Μόντρεαλ τη περασμένη χρονιά, ο συνιδρυτής μαζί με τον David Rockefeller της τριμερούς επιτροπής και τακτικός συμμετέχων στις συναντήσεις της Λέσχης Bilderberg, Zbigniew Brzezinski, είχε προειδοποιήσει για μια «παγκόσμια πολιτική αφύπνιση» κυρίως εκ μέρους των νέων στις αναπτυσσόμενες χώρες, που θα απειλήσει να ανατρέψει την υπάρχουσα διεθνή τάξη.

Διαβάζοντας μέσα από τα λόγια του Brzezinski, υπό το φως των ταραχών που βλέπουμε να εξαπλώνονται σαν στάμπα από λάδι σε όλο το πλανήτη, μας δίνει μια εκπληκτική πανοραμική άποψη του πόσο σημαντική είναι η έκβαση αυτής της φάσης της σύγχρονης ιστορίας, για το γεωπολιτικό μέλλον της ανθρωπότητας, και συνεπώς για την επιβίωση και ανάπτυξη της ανθρώπινης ελευθερίας γενικότερα.

Για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία, σχεδόν όλη η ανθρωπότητα είναι πολιτικά ενεργή, πολιτικά συνειδητοποιημένη και πολιτικά δραστήρια. Το συνολικό αποτέλεσμα του πολιτικού ακτιβισμού δημιουργεί μια ώθηση στην αναζήτηση της προσωπικής αξιοπρέπειας, τον πολιτιστικό σεβασμό, και για οικονομικές ευκαιρίες σε ένα κόσμο που χαρακτηρίζεται από οδυνηρές αναμνήσεις μιας αιώνιας ξένης κυριαρχίας αποικιακής ή ιμπεριαλιστικής . Η έφεση προς την ανθρώπινη αξιοπρέπεια σε παγκόσμιο επίπεδο είναι η κεντρική πρόκληση που συνδέεται με το φαινόμενο της παγκόσμιας πολιτικής αφύπνισης, μια αφύπνιση που είναι κοινωνικά δυνατή και πολιτικά ριζοσπαστική. Η πρόσβαση σχεδόν σε παγκόσμιο επίπεδο στο ράδιο, την τηλεόραση, το ιντερνετ, δημιουργεί όλο και αυξανόμενη κοινότητα κοινών αντιλήψεων και φθόνου, που μπορεί να διοχετευτεί από πάθη δημαγωγικά, πολιτικά ή θρησκευτικά. Αυτές οι ενέργειες αποτελούν πρόκληση τόσο για τα ήδη υπάρχοντα κράτη όσο και για την παρούσα παγκόσμια ιεραρχία, στην οποία ακόμα στηρίζεται η Αμερική

Οι νέοι του Τρίτου Κόσμου είναι ιδιαίτερα ανήσυχοι και αγανακτισμένοι. Η δημογραφική επανάσταση που εκπροσωπούν είναι μια ωρολογιακή πολιτική βόμβα, όπως και το επαναστατικό τους δυναμικό που θα μπορούσε να αναδυθεί από εκατομμύρια φοιτητές συγκεντρωμένους στα εκπαιδευτικά ιδρύματα «της τρίτης βαθμίδας» συχνά διανοητικά αμφισβητούμενα στις υπό ανάπτυξη χώρες. Σύμφωνα με τον ορισμό της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης υπάρχουν αυτή τη στιγμή σε όλο το κόσμο 80 έως 130 εκατομμύρια πανεπιστημιακοί φοιτητές. Συνήθως προέρχονται από την κατώτερη μεσαία τάξη η οποία είναι ανασφαλής και φλέγεται από μια κοινωνική οργή. Αυτά τα εκατομμύρια σπουδαστές είναι εν αναμονή επαναστάτες, ήδη ημι-κινητοποιημένοι σε συνελεύσεις μεγάλης έκτασης, που συνδέονται με το διαδίκτυο και προ-τοποθετημένοι για ένα replay σε μια πιο μεγάλη σκάλα από όσα συνέβησαν χρόνια πριν στη πόλη του Μεξικού ή στη πλατεία Τιεναμέν . Η φυσική τους ενέργεια και η συναισθηματική απογοήτευση περιμένουν να ενεργοποιηθούν από ένα αίτιο, μια πίστη , ή ένα συναίσθημα μίσους…

Ακόμα και οι μεγαλύτερες παγκόσμιες δυνάμεις, παλιές και νέες, είναι αντιμέτωπες με μια νέα πραγματικότητα : ενώ η θνησιμότητα των στρατιωτικών τους δυνάμεων είναι πιο μεγάλη παρά ποτέ, η ικανότητά τους να επιβάλλουν τον έλεγχο πάνω στις αφυπνισμένες πολιτικά μάζες βρίσκεται σε ένα ιστορικό χαμηλό. Για να το πούμε πιο απλά .σε παλιούς καιρούς ήταν πιο εύκολο να ελέγξει κανείς ένα εκατομμύριο ανθρώπους από το να σκοτώσει ένα εκατομμύριο ανθρώπους ενώ σήμερα είναι πολύ πιο εύκολο να σκοτώσει ένα εκατομμύριο ανθρώπους από το να ελέγξει ένα εκατομμύριο.

Zbigniew Brzezinski

Είναι σημαντικό να υπογραμμίσουμε ότι ο Brzezinski δεν υμνούσε την αρχή αυτής της «παγκόσμιας πολιτικής αφύπνισης» την αποδοκίμαζε. Σαν ένας από τους κύριους αρχιτέκτονες της «ισχύουσας ιεραρχίας σε παγκόσμιο επίπεδο» ο ίδιος ο Brzezinski βρίσκεται κάτω από άμεση απειλή, όπως και η συνεχής ικανότητα της παγκόσμιας ελίτ να ελέγχει τα πράγματα στο κόσμο.

Ο Brzezinski αποδοκιμάζει το γεγονός ότι το ιντερνετ έχει καταστήσει σχεδόν αδύνατο για τις παγκόσμιες ελίτ να ελέγχουν το πολιτικό περιβάλλον, να ελέγχουν τις σκέψεις και τη συμπεριφορά ενός εκατομμυρίου ανθρώπων, που είναι ακριβώς γι αυτό που η Αίγυπτος κινήθηκε χθες για να σταματήσει το world wide web σε μια απελπισμένη προσπάθεια να αποφύγει ώστε να οργανωθούν οι ακτιβιστές ενάντια στο Κράτος.

Όπως συνήθως συμβαίνει κάθε φορά που ταραχές και επαναστάσεις εμφανίζονται ξαφνικά από το τίποτα, η ιστορία μας προειδοποιεί να μην παίρνουμε κατά γράμμα αυτό που βλέπουμε, και να θυμόμαστε τις πολυάριθμες τεχνητές «χρωματιστές επαναστάσεις» που λίγο χρησίμευσαν και βοήθησαν την παγκόσμια ελίτ ΔΝΤ/παγκόσμια τράπεζα να ανατρέψουν μια σάπια εξουσία και να κατασχέσουν τη χώρα μπαίνοντας από τη πίσω πόρτα με τη βοήθεια κυβερνήσεων μαριονετών που στη συνέχεια εγκαταστάθηκαν.

Ωστόσο, το ντόμινο της παγκόσμιας επανάστασης που έχει υποστεί μια επιτάχυνση τις τελευταίες εβδομάδες, μοιάζει να έχει προκύψει από μια αγνή επιθυμία σε λαϊκή βάση για αληθινή ελευθερία, και για το τέλος των δικτατορικών καθεστώτων που οι Ηνωμένες Πολιτείες και η τραπεζική ελίτ έχουν υποστηρίξει.

Η παγκόσμια εξέγερση που εξαπλώνεται σε όλη τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, έχοντας αγγίξει την Ευρώπη με αναταραχές και απεργίες στην Ιταλία, Γαλλία, Ελλάδα και Ηνωμένο Βασίλειο τη χρονιά που πέρασε, χαρακτηρίζεται σαν μια αντίδραση στη δικτατορία, την αστυνομική βία και τη πολιτική καταπίεση. Οι παράγοντες αυτοί έχουν αυξήσει τα υπόγεια ρεύματα δυσαρέσκειας τόσων χρόνων, αλλά μόνο χάρη σε μια καλύτερη εκπαίδευση και μια πιο εύκολη πρόσβαση στη πληροφόρηση και στην ικανότητα οργάνωσης μέσα από το ιντερνετ μια νέα γενιά ακτιβιστών είπε επί τέλους φτάνει. Η ιλιγγιώδης αύξηση των τιμών των τροφίμων, των καυσίμων, οι χαμηλότεροι μισθοί και η ανεργία έπαιξαν ένα κεντρικό ρόλο.

Όπως γράφει ο Andrew Gavin Marshall στο τελευταίο του άρθρο «παρακολουθούμε το ξεκίνημα μιας παγκόσμιας εξέγερσης?» http://www.globalresearch.ca/index.php?context=va&aid=22963
«Δεν πρέπει να παραγκωνίσουμε αυτές τις διαμαρτυρίες και αναταραχές σαν υποκινούμενες από τη Δύση, αλλά μάλλον σας διαμαρτυρίες που προέκυψαν με τρόπο οργανικό, και η Δύση προσπαθεί στη συνέχεια να καπελώσει και να ελέγξει τα κινήματα που προέκυψαν»
Στη περίπτωση της Αιγύπτου, Υεμένης, Τυνησίας, και οι τρεις εξουσίες για δεκαετίες είχαν την υποστήριξη του στρατιωτικό-βιομηχανικού συμπλέγματος. Και οι τρεις ήταν συμμορφωμένες απόλυτα με τη νέα παγκόσμια τάξη. Δεν υπήρχε ανάγκη «χρωματιστών επαναστάσεων» ψεύτικων ή υποκινούμενων από τη παγκόσμια ελίτ σε αυτές τις χώρες.

Στη πραγματικότητα ο κύβος ερίφη, ότι η διοίκηση Ομπάμα εξέφρασε την υποστήριξή της στο από τριάντα χρόνια δικτάτορα Χοσνι Μουμπάρακ, κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης της PBS όταν ο αντιπρόεδρος Joe Biden άφησε να εννοηθεί ότι τα αιτήματα των διαδηλωτών είναι παράνομα.
Η αντανακλαστική δύναμη των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων είναι εκείνη του να οπλίσουν και να υποστηρίξουν τα καταπιεστικά καθεστώτα, όπως και δυνατότητα οργάνωσης και αποσταθεροποίησης μέσω συγκαλυμμένου ή ανοιχτού πολέμου (όπως συμβαίνει στην Υεμένη) γράφει ο Μάρσαλ. Η εναλλακτική λύση είναι εκείνη του να γίνει μια στρατηγική «εκδημοκρατισμού» στην οποία οι δυτικές μη κυβερνητικές οργανώσεις και οι οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών, να δημιουργήσουν επαφές σε αυτά τα κράτη. Ο σκοπός αυτής της στρατηγικής είναι να οργανωθεί, χρηματοδοτηθεί και υποστηριχθεί ένα δημοκρατικό σύστημα, δυτικού τύπου, και συνεπώς να διατηρηθεί η συνέχεια της διεθνούς ιεραρχίας. Στην ουσία το σχέδιο «εκδημοκρατισμός» συνεπάγεται την παραγωγή δομών ορατών ενός δημοκρατικού κράτους (πολυκομματικές εκλογές, ενεργή κοινωνία των πολιτών, «ανεξαρτησία» των ΜΜΕ κλπ) και την ίδια στιγμή τη συνέχιση της υποταγής στις πολυεθνικές, τη Διεθνή Τράπεζα, το ΔΝΤ και τις δυτικές δυνάμεις.

Θυμηθείτε – κάθε χώρα που διατηρεί την κυριαρχία της, ενεργεί κατ΄αρχή προς το συμφέρον της και τείνει να οικοδομήσει ένα ισχυρό κράτος, που να ευημερεί, πνευματικά δυνατό και εχθρό της παγκοσμιοποίησης. Η διεθνής ιεραρχία απαιτεί σεβασμό, υποταγή, αδυναμία και μια αποδυνάμωση της πολιτιστικής κληρονομιάς έτσι ώστε κάθε έθνος να μπορεί να περικλείεται στη σφαίρα ελέγχου της παγκόσμιας κυβέρνησης.

Ας μη κάνουμε λάθη προς αυτή τη κατεύθυνση, είμαστε μάρτυρες μιας παγκόσμιας αναταραχής, η ηλικία της οργής έπεσε επάνω μας σαν ντόμινο που φθάνει σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Αν η κατάληξη θα είναι η ανατροπή της ισχύουσας παγκόσμιας ιεραρχία, όπως φοβάται ο Zbigniew Brzezinski, απομένει να δούμε, αν αυτό θα εξαρτηθεί από όποιον ελέγξει τις νέες κυβερνήσεις που θα αντικαταστήσουν τις παρούσες και τον κόσμο που άρχισε μια διαδικασία αλλαγής, ή από τη Διεθνή Τράπεζα, το ΔΝΤ ή ONG και τις υπόλοιπες παγκόσμιες ελίτ που προσπαθούν απεγνωσμένα να σώσουν το πρόγραμμά τους για μια παγκόσμια κυβέρνηση από τον εκτροχιασμό.

vasiliskos2

Σηµείο… … των καιρών

By STEVENIKO | | Posted in ΑΡΘΡΑ | With 0 comments

Στο «1984»...
... του οργουελ, αυτόν τον εξουσιαστικό εφιάλτη, η κυβέρνηση της Ωκεανίας αναθεωρεί συνεχώς τα ιστορικά αρχεία έτσι που να ευθυγραµµίζονται µε την τρέχουσα πολιτική. οταν η Ωκεανία εµπλέκεται σε πόλεµο µε την ευρασία, τα αρχεία δείχνουν ότι τα πράγµατα ήταν πάντοτε έτσι. Κι όταν ο πόλεµος τελειώνει, τα αρχεία αλλάζουν πάλι και ο λαός υποβάλλεται σε πλύση εγκεφάλου για να πιστέψει πως οι δύο χώρες ήταν πάντα φίλες και σύµµαχοι. ο ιστορικός αναθεωρητισµός ήταν η κυριότερη µέθοδος προπαγάνδας του υπουργείου αλήθειας.

Την Ιστορία...
... άλλοι θέλουν να τη θυµούνται κι άλλοι να την ξεχνούν. οι Γάλλοι προτιµούν να ξεχνούν το προδοτικό φιλοναζιστικό καθεστώς του βισύ, παρά να το θυµούνται: τα σχολικά βιβλία της νεώτερης γαλλικής ίστορίας αφιερώνουν µόλις τέσσερις σελίδες σε αυτό το καθεστώς, έναντι 157 σελίδων που αναφέρονται στα επιτεύγµατα της µεταπολεµικής εποχής. Με τη φυλάκιση του βρετανού ιστορικού ίρβινγκ που αµφισβήτησε το εβραϊκό ολοκαύτωµα, οιαυστριακοί,που σχεδόνµαςέχουν πείσειπωςο Χίτλερ ήταν Γερµανός καιο Μπετόβεν αυστριακός, αναζήτησαν πιστοποιητικό αντιναζιστικής νοµιµότητας. Και το Συµβούλιο της ευρώπης αναθεώρησε δηµοκρατικά και πλειοψηφικά τη συµβολή του κοµµουνισµού στην κατανίκηση του ναζισµού και του φασισµού, εξισώνοντάς τον µε αυτούς. Σε αυτές τις συνθήκες, πώς θα µπορούσε ένας Νέρων να παραµείνει παραδοµένος στην ιστορική καταισχύνη; ίταλοί ακροδεξιοί ανέλαβαν να ρετουσάρουν την ιστορική εικόνα του. εύκολο έργο, αφού ήταν τόσο κακή που οποιαδήποτε αναθεώρησή της δεν θα µπορούσε να είναι παρά προς το καλύτερο. ∆ιώκτης της ολιγαρχίας λοιπόν, τολµηρός µεταρρυθµιστής και άνθρωπος κοντά στον λαό, ο οποίος πρέπει επιτέλους να µάθει την αλήθεια για τον αυτοκράτορα που ο Σουετώνιος και ο Τάκιτος παρέδωσαν στην ίστορία µε το στίγµα του διώκτη των χριστιανών, που από το σπαθί του δεν γλίτωσαν ούτε ο αδελφός του βρετανικός και οι σύζυγοί του οκταβία και Ποπαία, ούτε ο ίδιος του ο δάσκαλος Λεύκιος Σενέκας.

Είναι σηµείο...
... των καιρών η ίστορία να πέφτει θύµα ενός δηµαγωγικού αναθεωρητισµού. Η ιστορική αλήθεια κακοποιείται και χειραγωγείται καθηµερινά από τρέχοντα πολιτικά συµφέροντα που, πότε στα τηλεοπτικά παράθυρα και πότε σε κοινοβουλευτικές επιτροπές και δικαστήρια, επιδιώκουν την επιβολή έστω µιας επίφασης αληθοφάνειας. Και το παρελθόν αλλάζει συνεχώς, όσο αλλάζουν κι αυτά τα συµφέροντα, µαζί µε την ιστορική αλήθεια των λαών, που κάθε εξουσία αποφασίζει γι’ αυτήν είτε να είναι προαιρετική, όταν δεν την εξυπηρετεί, είτε, όταν την εξυπηρετεί, υποχρεωτική διά νόµου.

Η Ιστορία...
... όπως και η ∆ικαιοσύνη είναι πάντα η ίστορία του νικητή. οµως, η ίδια η ίστορία έχει προνοήσει µε πολλή πανουργία ώστε να εξασφαλίζει την αντικειµενικότητά της: στην πορεία του χρόνου, αυτός ο νικητής σπάνια είναι ο ίδιος. Στο παρόν, καθένας βιάζεται να ξαναγράψει την ίστορία για λογαριασµό του. αλλά κανείς δεν ξέρει πώς αυτή θα ξαναγραφτεί στο µέλλον.

tanea

Κοινωνία: Σκοτώνουν τ' άλογα όταν γεράσουν

By STEVENIKO | | Posted in ΑΡΘΡΑ | With 0 comments

Περιγράφηκε σήμερα στο TVXS μια ακόμη νοσηρή πτυχή αυταρχισμού και απανθρωπιάς.

Συγκεκριμένα:

Σχόλιο του Πέτρου Αργυρίου σε δημοσίευμα του TVXS

«Ο 72χρονος κάτοικος Αθήνας συνελήφθη για επαιτεία στο Χαϊδάρι και το δικαστήριο, τον καταδίκασε σε φυλάκιση 10 ημερών, ποινή εξαγοράσιμη, όμως ο ίδιος δεν είχε χρήματα, ούτε βρέθηκε κάποιος συγγενής του για να τον βοηθήσει. Αντί λοιπόν να κρατηθεί στην κάπου στην Αθήνα, αποφασίστηκε να σταλεί και να εκτίσει την ποινή των 10 ημερών (που στην πραγματικότητα είναι μόνο 5 ημέρες, αφού πρόκειται για άτομο ηλικίας άνω των 65 χρόνων), μαζί με βαρυποινίτες στις φυλακές Κομοτηνής.

Μέχρι όμως να μεταφερθεί ο 72χρονος κυρ-Γιώργος στην Κομοτηνή, είχε ήδη εκτίσει την ποινή καθ’ οδόν, αφού η «κλούβα» που διέσχιζε την Ελλάδα επί μέρες, συγκεντρώνοντας καταδικασθέντες από διάφορες πόλεις.

Ο διευθυντής των φυλακών, Κωνσταντίνος Καπάνταης, παρέλαβε «σοκαρισμένος» τον γέροντα, σύμφωνα με το ρεπορτάζ του «Έθνους» και του πλήρωσε το εισιτήριο του ΚΤΕΛ προκειμένου να επιστρέψει πάλι πίσω στο Χαϊδάρι. «Ηταν ένας άνθρωπος σε άθλια κατάσταση, βρώμικος που δεν είχε στον ήλιο μοίρα. Με τη βοήθεια συγκρατουμένων του, του δώσαμε καθαρά ρούχα, τον φροντίσαμε και μακάρι να μπορούσαμε να τον κρατήσουμε περισσότερο για να έχει ένα πιάτο φαγητό και ένα στρώμα να κοιμηθεί», δήλωσε στο «Εθνος» ο κ. Καπάνταης.

Η απόφαση βγήκε στις 26 Ιανουαρίου και ο 72χρονος έπρεπε να πάρει το αποφυλακιστήριό του στις 31 Ιανουαρίου, πλην όμως έφτασε στην Κομοτηνή την 1η Φεβρουαρίου. Η διοίκηση των φυλακών για ανθρωπιστικούς λόγους τον κράτησε ένα βράδυ, τον φρόντισε και προχθές τον συνόδευσαν στο ΚΤΕΛ για να πάει στην Αθήνα.

Εν τω μεταξύ, ο διευθυντής των φυλακών επικοινώνησε με το αστυνομικό τμήμα Χαϊδαρίου, προκειμένου να βρεθούν συγγενείς του ηλικιωμένου, αλλά κανείς δεν εντοπίστηκε. Ο διευθυντής της φυλακής ζήτησε ωστόσο από τον οδηγό του λεωφορείου να τον έχει υπό την προσοχή του, καθώς λόγω του Αλτσχάιμερ, μπορεί να εξαφανιζόταν σε κάποια από τις στάσεις.

Από τη στιγμή που έφτασε στην Αθήνα η τύχη του 72χρονου Γιώργου Τσαπανίδη αγνοείται. «Μπορούσαν να τον στείλουν στον Κορυδαλλό και εκεί η κοινωνική υπηρεσία να φρόντιζε να του πλήρωνε την ποινή. Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι υπέβαλαν σε αυτήν την ταλαιπωρία έναν ήδη ταλαιπωρημένο άνθρωπο. Εγώ και όλοι οι εργαζόμενοι τον είδαμε σαν τον πατέρα μας και δεν μπορούσαμε να τον αφήσουμε στην κατάσταση που ήρθε», δήλωσε ο διευθυντής των φυλακών Κομοτηνής κ. Καπάνταης.»[1]

Ο Γέροντας έπρεπε να ζητιανέψει από το δικαστή λεφτά για να μπορέσει να εξαγοράσει την ποινή του για να μπορεί να ξαναγυρίσει στη ζωή του, δηλαδή στους δρόμους και να ζητιανέψει ελεύθερα και με το κεφάλι ψηλά. Αλλά επειδή είχε αλτζχάιμερ φαίνεται ότι ξέχασε τα βασικά του επαγγέλματός του.

Ζούμε εποχές που μόνο μια γραφίδα του Ουγκώ ή του Ντίκενς μπορούν περιγράψουν. Ζούμε το τέλος της εποχής του ανθρώπου. Και αυτή η εποχή είναι ακόμη στα σπάργανα της.

Αν πω τον δικαστή που καταδίκασε τον ανήμπορο και απροστάτευτο γέρο αλήτη θα με πάνε μέσα για εξύβριση.
Αν πω τον μπάτσο που τον συνέλαβε αλήτη, θα με πάνε μέσα για εξύβριση αφού πρώτα με περάσουν και από ένα χεράκι.

Οπότε απλά θα πω τη σύλληψη και τη δικαστική απόφαση απάνθρωπη για να χω καλά ξεμπερδέματα.

Να το ξεχάσουμε το κοινωνικό κράτος. Τώρα έχουμε χούντα. Αυτούς τους ανθρώπους, τους 72χρονους ανοϊκούς ζητιάνους δεν θα ‘πρεπε να τους παν ούτε φυλακή ούτε δικαστήρια. Μην υπερφορτώνουμε και το σύστημα. Κανονικά θα πρέπει να τους λιώνουν με την μπότα το ασπρομάλλικο ανοϊκό κεφαλάκι τους. Οι οδοκαθαριστές θα χουν να κάνουν λίγη περισσότερη δουλειά αλλά έτσι και αλλιώς τέτοιοι κωλόγεροι βρωμίζουν τους πεντακάθαρους δρόμους μας.

Ας είναι καλά ο Διευθυντής των Φυλακών και οι κρατούμενοι- «τέρατα» που δώσαν λίγη φροντίδα και ανθρωπιά στο γεράκο σε αντίθεση με το Νόμο.
Ελπίζω, παρά την αλτζχάιμερ να θυμάται ο γέροντας λίγη από αυτή τη ζεστασιά στις τελευταίες του ώρες.

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

«Ντυμένοι φίλοι»…

By STEVENIKO | | Posted in ΑΡΘΡΑ | With 0 comments

Ολοι θέλουν το μερτικό τους, κι όσο πιο μεγάλο γίνεται. Και όλοι επιχειρούν να δώσουν το «σωστό περιεχόμενο» και την «ορθή κατεύθυνση» στην επανάσταση των Αιγυπτίων, αλλά και ευρύτερα του αραβικού κόσμου, περιεχόμενο και κατεύθυνση που αναγνωρίζονται σαν ορθά και φρόνιμα υπό μία αυστηρή προϋπόθεση: να ταιριάζουν με τις επιδιώξεις των ενδιαφερομένων και να τις υπηρετούν.

Ευρωπαίοι (τυπικά από κοινού, αλλά επί της ουσίας ο καθένας χωριστά, ανάλογα με το αποικιοκρατικό παρελθόν ή παρόν του), Αμερικανοί, Σαουδάραβες, Ισραηλινοί, οι φονταμενταλιστές του Ισλάμ, ο τρομαγμένος Καντάφι, ο Ασαντ και οι λοιποί των κλονιζόμενων δυναστειών της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής, όλοι έχουν έναν παραινετικό ή καθοδηγητικό λόγο να πουν, δηλαδή έναν σκοπό να προωθήσουν, που βαραίνει φυσικά περισσότερο από τον σκοπό (ή τους σκοπούς, γιατί οι λαοί, και στην επανάστασή τους, δεν είναι μονοφωνικοί) των ίδιων των εξεγειρομένων.

Ακόμα και η μακρινή δυναστεία της Κίνας ενδιαφέρεται, όχι βεβαίως προλεταριακοδιεθνιστικά, αλλά με τον φόβο ότι οι «ασθένειες» αυτές είναι μεταδοτικές, εξ ου και η λογοκρισία που ασκεί στο Διαδίκτυο.

«Για να μη διαταραχθούν οι ευαίσθητες γεωπολιτικές ισορροπίες», αυτό είναι το επισήμως κοινολογούμενο δόγμα, αυτό επαναλαμβάνουν, εκτός Αιγύπτου, υπουργοί, πρωθυπoυργοί, πρόεδροι, επικεφαλής διεθνών οργανισμών, πολιτικών και οικονομικών. Αυτό περίπου λέει και η υπό τον κ. Γ. Παπανδρέου Σοσιαλιστική Διεθνής, που βρέθηκε στην ανάγκη να διαγράψει εκλεκτά μέλη της, τον Αιγύπτιο Χόσνι Μπουμπάρακ και τον Τυνήσιο Μπεν Αλι, μια και μόλις τώρα πληροφορήθηκε η ηγεσία της με ποιον ακριβώς τρόπο εννοούσαν και τον σοσιαλισμό και τη δημοκρατία· προφανώς τόσες δεκαετίες πίστευε ότι εκλογές άνευ αντιπάλου και με νικητήρια ποσοστά ελάχιστα υπολειπόμενα του 100% συνιστούσαν αναμφισβήτητα τεκμήρια της ελευθερίας.

Τις βαθύτερες και ωμότερες σκέψεις όλων τους θα τις μάθουμε ενδεχομένως αν αποκαλυφθούν αργά ή γρήγορα από κάποιον ιστότοπο τύπου Wikileaks. Δεν είναι πάντως ιδιαίτερα δύσκολο να τις εικάσει κανείς εμπιστευόμενος όσα έχει να του πει η Ιστορία. Το «Ηρθαν ντυμένοι φίλοι αμέτρητες φορές οι εχθροί μου», από το «Αξιον εστί» του Οδυσσέα Ελύτη, δεν ισχύει αποκλειστικά για την Ελλάδα· έχει σχεδόν παγκόσμια εφαρμογή.

Οι βαθύτερες σκέψεις του κ. Μουμπάρακ ωστόσο είναι ήδη ευδιάκριτες. Αγκιστρωμένος στην εξουσία του, από την πολλή αγάπη του για την πατρίδα του επενδύει ακόμα και στον εμφύλιο για να διασωθεί. Και οι ευνοημένοι του καθεστώτος του, εξερεθισμένοι, προπηλακίζουν «αυθορμήτως» και μαχαιρώνουν ξένους δημοσιογράφους, ανάμεσά τους και τον καλό μας φίλο Πέτρο Παπακωνσταντίνου, συνένοικό μας εδώ στο γραφείο της εφημερίδας. Οι τρομοκρατημένοι επιχειρούν να τρομοκρατήσουν. Αλλά μάταια.

inprecor

Φιλάνθρωποι εργάτες

By STEVENIKO | | Posted in ΑΡΘΡΑ | With 0 comments

Πριν από έναν ακριβώς αιώνα, στις 3 Φεβρουαρίου 1911, πέθανε από φυµατίωση ένας ιρλανδός ζωγράφος και συγγραφέας που τον έλεγαν Ρόµπερτ Τρέσελ. Γεννήθηκε στο ∆ουβλίνο, µεγάλωσε στη Νότια Αφρική κι ύστερα εγκαταστάθηκε στην Αγγλία, όπου ασχολήθηκε εκτενώς µε τη σχέση ανάµεσα στην εργατική τάξη και τους εργοδότες της. Οι λόγοι που αφοσιώθηκε σε αυτό το θέµα ήταν η φτώχεια και η εκµετάλλευση που γνώρισε ο ίδιος, καθώς και ο φόβος του ότι αν αρρώσταινε θα έβαζαν αυτόν και την κόρη του – την οποία µεγάλωνε µόνος του – σε πτωχοκοµείο.

Τρία χρόνια µετά τον θάνατό του, και αφού είχε απορριφθεί από τρεις εκδοτικούς οίκους, κυκλοφόρησε το πιο γνωστό του βιβλίο, µε τίτλο «Οι φιλάνθρωποι µε τα κουρελιασµένα παντελόνια». Οι φιλάνθρωποι εν προκειµένω είναι οι εργάτες που, κατά την άποψη του συγγραφέα, συναινούν µε την εκµετάλλευσή τους από τους εργοδότες τους, µε αποτέλεσµα να κάνουν τους τελευταίους πλούσιους κι ευτυχισµένους. Οι συγκεκριµένοι εργάτες δουλεύουν για την ανακαίνιση ενός σπιτιού στο Μάγκσµπορο, που στην πραγµατικότητα είναι το Χάστινγκς, η πόλη όπου ζούσε ο Τρέσελ. Ενας από αυτούς, ο Φρανκ Οουεν, διαφωνεί µε τη µοιρολατρική στάση που κρατούν οι συνάδελφοί του και προσπαθεί να τους πείσει να ξεσηκωθούν. Αλλά εκείνοι πιστεύουν ότι ανήκουν σε ένα σύστηµα το οποίο δεν έχουν τη δύναµη – ούτε καν την επιθυµία – να αλλάξουν. Αυτός είναι ο σοσιαλιστής, κι εκείνοι είναι οι ακούσιοι σύµµαχοι του συστήµατος που τους εκµεταλλεύεται.

Η απαισιοδοξία και ο κυνισµός εκείνων των εργατών απηχούσαν το γενικότερο κλίµα που επικρατούσε εκείνη την εποχή. Το Εργατικό Κόµµα είχε µόλις ιδρυθεί και γενική ήταν η πεποίθηση ότι δεν αποτελούσε σοβαρή εναλλακτική λύση στο υπάρχον σύστηµα. Αυτή η µοιρολατρία επιβράδυνε τις µεταρρυθµίσεις, επισηµαίνει στην «Γκάρντιαν» ο βετεράνος Εργατικός ηγέτης Τόνι Μπεν, που στα 86 του χρόνια εξακολουθεί να αρθρογραφεί και να µάχεται για τις ιδέες του. Σε µια αντίστοιχη µοιρολατρία προσκρούουν και σήµερα όσοι υποστηρίζουν ότι το καπιταλιστικό σύστηµα πρέπει να αντικατασταθεί από µια νέα και πιο ριζοσπαστική σοσιαλιστική κοινωνία. Οµως τα γεγονότα στην Τυνησία και την Αίγυπτο µάς δείχνουν ότι το βασικό συστατικό κάθε µεγάλης αλλαγής στη ιστορία είναι η πεποίθηση αυτών που τη ζητούν ότι µπορούν να πετύχουν τον στόχο τους. Και η αποφασιστικότητά τους να αγωνιστούν γι’ αυτό που θεωρούν δίκαιο.

Να γιατί «Οι φιλάνθρωποι µε τα κουρελιασµένα παντελόνια» είναι ένα πάντα επίκαιρο βιβλίο. Και ο Φρανκ Οουεν, µια πηγή έµπνευσης για όσους πιστεύουν ότι τίποτα δεν µπορεί να αλλάξει. Αν θέλουµε την πρόοδο – γράφει ο Τόνι Μπεν – πρέπει να πιστέψουµε σ’ αυτήν. Αλλά ακόµη κι αν δεν πιστεύουµε, ας αποτίσουµε φόρο τιµής σ’ έναν άνθρωπο που παρέµεινε σε όλη του τη ζωή αγνός, ροµαντικός και αδιάφθορος.

diastaseis

Ο επιθανάτιος ρόγχος του Μουμπάρακ

By STEVENIKO | | Posted in ΑΡΘΡΑ | With 0 comments

Μέσα στο αίμα του αιγυπτιακού λαού επιδιώκει να βυθιστεί το ειδεχθές καθεστώς του τυράννου Χόσνι Μουμπάρακ, έχοντας την ελπίδα ότι σαν βρικόλακας θα αναγεννηθεί πίνοντας το αίμα των εκατοντάδων και ίσως σύντομα χιλιάδων θυμάτων του. Δεν είναι καθόλου βέβαιο πάντως ότι θα κατορθώσουν να προκαλέσουν εμφύλιο πόλεμο στην Αίγυπτο ο Μουμπάρακ και ο στενός κύκλος των σκληροπυρηνικών στρατηγών, που δικαίως πλέον φοβούνται ότι δεν αποκλείεται ακόμη και να στηθούν στον τοίχο μόλις πέσει το καθεστώς. Να μην τη γλιτώσουν δηλαδή με συμβολικές ποινές φυλάκισης πολυτελείας όπως οι δικτάτορες της χούντας της 21ης Απριλίου 1967.

Η αιματηρή δράση των συμμοριών που εξαπέλυσε το καθεστώς για να προκαλέσουν χάος και να τρομοκρατήσουν τον πληθυσμό, συμμορίες που απαρτίζονται από αστυνομικούς και στρατιωτικούς με πολιτικά και μέλη του κυβερνώντος κόμματος, με τη συμμετοχή και μαχαιροβγαλτών του αιγυπτιακού υποκόσμου, δεν επαρκεί για να προκαλέσει εμφύλιο πόλεμο. Μόνο αν ο στρατός ανοίξει πυρ και αρχίσει να σκοτώνει εκατοντάδες ή χιλιάδες διαδηλωτές ενδέχεται να οδηγηθεί η Αίγυπτος σε εμφύλια σύρραξη. Ακόμη και τότε το πιθανότερο θα είναι σε πρώτη φάση να έχουμε μια εκτεταμένη σφαγή πολιτών και όχι εμφύλιο, δεδομένου ότι αυτή τη στιγμή σε καμιά περίπτωση ο λαός ή η ισλαμιστική συνιστώσα του δεν είναι προετοιμασμένοι για εμφύλιο πόλεμο ούτε έχουν τέτοια πολιτική γραμμή.

Αν όντως λάβει χώρα η ανθρωποσφαγή που επιδιώκει ο Μουμπάρακ, σε επόμενη φάση αυτό που θα περιμένουν όλοι θα είναι η εκδήλωση ισλαμικής επανάστασης τύπου Ιράν. Oπως είναι ευνόητο, οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι θέλουν πάση θυσία να αποτρέψουν μια τέτοια εξέλιξη για χάρη ενός δικτάτορα που υπήρξε μεν χρήσιμος υπηρέτης τους, αλλά τώρα βρίσκεται και με τα δύο πόδια στον πολιτικό τάφο.

Οι πολιτικές πιέσεις των ΗΠΑ καταρχάς αλλά τώρα πια και των μεγάλων χωρών της ΕΕ (Γερμανίας, Γαλλίας, Βρετανίας) έχουν φτάσει στο απροχώρητο. Oταν βγαίνει ο ίδιος ο Ομπάμα και στη συνέχεια ο εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου και δηλώνουν ωμά ότι η μετάβαση στο νέο καθεστώς πρέπει να γίνει τώρα και όταν λέμε τώρα, εννοούμε τώρα και όχι τον Σεπτέμβρη, είναι φανερό ότι οι μέρες του Μουμπάρακ στην εξουσία είναι μετρημένες.

Οι τάξεις των ανώτατων και ανώτερων αξιωματικών των αιγυπτιακών ενόπλων δυνάμεων είναι διάσπαρτες από πράκτορες των ΗΠΑ ή από άτομα που διατηρούν στενότατες σχέσεις με τους Αμερικανούς, στη στήριξη των οποίων βασίζουν την επαγγελματική τους εξέλιξη. Εν κατακλείδι η Ουάσιγκτον θα κινητοποιήσει αυτούς τους ανθρώπους της στο πλαίσιο ενός «εσωτερικού πραξικοπήματος» μέσα στον αιγυπτιακό στρατό, για να απομακρύνει, ακόμη και παρά τη θέλησή του, τον Χόσνι Μουμπάρακ, αν αυτό απαιτηθεί τελικά.

Με την έξαρση των διαδηλώσεων έχει αναπτυχθεί μια απολύτως αβάσιμη και παραπλανητική θεωρία, που προβάλλεται κατά κόρον από τα ηλεκτρονικά ιδίως μέσα ενημέρωσης, ότι δήθεν «ο αιγυπτιακός στρατός παραμένει ουδέτερος». Πρόκειται περί εντελώς εσφαλμένης άποψης, που αποκρύπτει το γεγονός ότι το απολυταρχικό καθεστώς Μουμπάρακ είναι ακριβώς στρατιωτικό καθεστώς! Καθεστώς του στρατού έχουμε στην Αίγυπτο, δεν έχουμε... ιδιωτική δικτατορία του Μουμπάρακ!

Το γεγονός λοιπόν ότι μέχρι στιγμής ο στρατός δεν ανοίγει πυρ εναντίον των διαδηλωτών δεν σημαίνει ακόμη τίποτα περισσότερο από το ότι η ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων έχει παραλύσει από τις κολοσσιαίες διαδηλώσεις, ταλαντεύεται ως προς το τι πρέπει να κάνει και έχει διχαστεί ως προς τις οδούς διαφυγής που της απομένουν.

Η δήθεν «ουδετερότητα» του στρατού λοιπόν συνιστά τεράστια νίκη των εξεγερμένων Αιγυπτίων, που πέτυχαν προς το παρόν την αδρανοποίηση του πιο ισχυρού όπλου του καθεστώτος, υπονομεύοντας έτσι την ίδια τη φύση του καθεστώτος. Αυτό όμως δεν εγγυάται σε καμία περίπτωση τη στάση του στρατού, όχι μόνο στο εγγύς μέλλον, αλλά ακόμη και σήμερα ή αύριο. Μόνο αν ανατραπεί το καθεστώς θα μπορούμε να μιλήσουμε για τον ρόλο των αιγυπτιακών ενόπλων δυνάμεων εντός νέου πλαισίου.

Μέχρι τότε δεν πρέπει κανείς να ξεχνά ότι το καθεστώς Μουμπάρακ είναι καθεστώς του στρατού - άρα οι Αιγύπτιοι στρατιωτικοί πρέπει να πειθαναγκαστούν να συναινέσουν να χάσουν όλοι τους πολλά και κάποιοι από αυτούς να διακινδυνεύσουν πολλά, συμπεριλαμβανομένης και της προσωπικής τους ελευθερίας, αποδεχόμενοι την κατάρρευση του καθεστώτος.

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ
Ετοίμασαν μυστική «Βουλή» 100 ατόμων

ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ στην παρανομία, αποτελούμενο από εκατό μέλη, συγκρότησαν ήδη στην Αίγυπτο δώδεκα περίπου κόμματα και ομάδες της αντιπολίτευσης, συμπεριλαμβανομένων φυσικά και των Αδελφών Μουσουλμάνων, στο πλαίσιο της καλύτερης δυνατής προετοιμασίας τους για την ανάληψη της εξουσίας μόλις ανατραπεί το καθεστώς Μουμπάρακ. Οπως αποκαλύπτουν επίσης οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης», μετά από κορυφαίας σημασίας σύσκεψη στον Λευκό Οίκο μέλη του επιτελείου του γνωστοποίησαν στους δημοσιογράφους πως αποφασίστηκε ότι οι ΗΠΑ «δεν απέκλεισαν τη συνεργασία με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα ως μέρος μιας συντεταγμένης διαδικασίας» μετάβασης σε μια εκδημοκρατισμένη Αίγυπτο.

ethnos

Στερεότυπα και κλισέ

By STEVENIKO | Παρασκευή 4 Φεβρουαρίου 2011 | Posted in ΑΡΘΡΑ | With 0 comments

Γραφει ο Μιχαλης Μητσος

Και ξαφνικά, όλοςο κόσµοςάρχισε να ασχολείται µε τη Μέση Ανατολή. Στους καφενέδες της επικράτειας ακούς αναλύσεις για τον νεαρό που αυτοπυρπολήθηκε στην Τυνησία, για τον Μουµπάρακ και τους Αδελφούς Μουσουλµάνους, για το αν η επόµενη εστία θα είναι η Υεµένη, η Ιορδανία ή η Συρία. Με άλλα λόγια, δεν είναι µόνο οι Αραβεςπου αλλάζουν, που λένε «αρκετά!»στους δικτάτορες οι οποίοι δεκαετίες τώρα τους εξευτελίζουν, που διεκδικούν και για τον εαυτό τους αυτό το αγαθό πουλέγεται δηµοκρατία. Αλλάζουµε κι εµείς, παρατηρώντας τους. Ερχόµαστε πιο κοντά τους. Κι είναι µια ευκαιρία να απαλλαγούµε από τα κλισέ που µας έχουν δηµιουργήσει η άγνοια, η προκατάληψη και η υπεροψία.

Το πρώτο από αυτά τα κλισέ – γράφει η Μπάρµπαρα Σπινέλλι στη«Ρεπούµπλικα» – είναι η διάκριση µεταξύ «µετριοπαθών φίλων» και «εξτρεµιστών εχθρών».Τα κριτήρια γιατη διάκριση αυτή ήταν η σχέση µε την Αµερική (και το Ισραήλ) και ο πόλεµος κατά της τροµοκρατίας. Οµως οι φίλοι σήµερα δεν είναι κατ’ ανάγκηοι φιλοδυτικοί.... Ο Οµάρ Σουλεϊµάν, ο αρχηγός των µυστικών υπηρεσιών που ο «φίλος» Μουµπάρακ όρισε αντιπρόεδρο και διάδοχό του,είναι γνωστός στην Αίγυπτο ως συνένοχος της πολιτικής που έγινε γνωστή ως extraordinary rendition, δηλαδή απέλαση υπόπτων για τροµοκρατία σεχώρες όπουτα βασανιστήρια αποτελούν καθηµερινή πρακτική. Το δεύτερο κλισέ αφορά το Ισλάµ, που θεωρείται ασυµβίβαστο µε τη δηµοκρατία. Οπως έλεγε τις προάλλες στο ραδιόφωνο ένα ηγετικό στέλεχος της ελληνικής κοινότητας του Καΐρου, «µετριοπαθής ισλαµιστής δεν υπάρχει. Μόλις ένας ισλαµιστής παίρνει την εξουσία, γίνεται εξτρεµιστής».

Μα αυτός ακριβώς ο αντι-ισλαµισµόςήταν ο συνδετικός κρίκος της ∆ύσης µε καθεστώτα που απεχθάνονταν οι λαοί τους. Οµως οι Αιγύπτιοι που ξεχύνονται αυτές τις ηµέρες στους δρόµους του Καΐρου και των άλλων πόλεων δεν το κάνουν στο όνοµα του Αλλάχ. Ούτε οι διαδηλωτές που ανάγκασαν τον βασιλιά της Ιορδανίας να αποπέµψει την κυβέρνησή του ήταν φανατικοί ισλαµιστές. Πρώτο µέληµά τους είναι η ανάγκη για το καθηµερινό ψωµί. Και το ψωµί, που από την εποχή της γαλλικής επανάστασης περιέχει την ιδέα της ειρήνης, σήµερα περιλαµβάνει ένα ισχυρό αίτηµα για δηµοκρατία, για νοµιµότητα, για κοινωνική δικαιοσύνη.

Το πιο κρίσιµο στερεότυπο, όµως, αφορά το Ισραήλ. Τα αραβικά κινήµατα θα έπρεπε να αντιµετωπίζονται µε συµπάθεια από τη χώρα που αποκαλείται «η µοναδική δηµοκρατία της Μέσης Ανατολής». Οµως ο Νετανιάχου – όπως και οποιοσδήποτε άλλος πρωθυπουργός στη θέση του – γνωρίζει καλά ότι σε έναν αραβικό κόσµο όπου θα πνέει άνεµος ελευθερίαςθα φανούν καθαρά τα προβλήµατα µιας δηµοκρατίας η οποία µπορεί ασφαλώς να είναι πιο ανεπτυγµένη από τις αραβικές,αλλά κατέχει εδώ και 44 χρόνια την Παλαιστίνη. Και ελέγχει µε µη δηµοκρατικό τρόπο (για να το πούµε κοµψά) τις κινήσεις εκατοµµυρίων ανθρώπων.

ostria

Το να εξεγερθούμε είναι το “εύκολο”, το δύσκολο είναι ποιόν να φέρουμε στην εξουσία

By STEVENIKO | Πέμπτη 3 Φεβρουαρίου 2011 | Posted in ΑΡΘΡΑ | With 0 comments

Εχουμε δεχθεί σαν λαός μια χωρίς προηγούμενο επίθεση που οργάνωσε η διεθνής και η εγχώρια ολιγαρχία του πλούτου. Η ίδια η κυβέρνησή μας είναι ο διεκπεραιωτής αυτής της γενοκτονικής επίθεσης. Η ίδια η κυβέρνησή μας δρα σαν υπηρέτης και εκτελεστής των πιο άπληστων ολιγαρχικών συμφερόντων και έχει πια καταστεί εχθρός του λαού.

Η οργή και η απελπισία των ελλήνων οδηγεί την σκέψη τους στην εξέγερση. Και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει σε τι πράξεις θα οδηγούσε η οργή τους εξεγερμένους έλληνες και τι εικόνες θα έβλεπαν τα μάτια μας. Το διαδίκτυο είναι γεμάτο από κείμενα που προτείνουν κρεμάλες, γκιλοτίνες και εκτελέσεις. Το ίδιο και οι καθημερινές συζητήσεις.

Οι ανυπόμονοι της εξέγερσης οργίζονται διπλά από την αργοπορία. Γράφουν και πιστεύουν πως είμαστε “άξιοι της μοίρας μας”, πως “κιοτέψαμε”, πως “εκφυλιστήκαμε”, πως σε τίποτε δεν μοιάζουμε πια τους κοντινούς και μακρινούς μας προγόνους.

Ομως όλοι, ακόμα κι αυτοί οι ίδιοι οι ανυπόμονοι της εξέγερσης, ακόμα κι όταν δεν το ομολογούν, νιώθουν μετέωροι. Νιώθουν ότι υπάρχει μια εκκρεμότητα που δεν έχει ξεκαθαριστεί ακόμα. Διότι μια εξέγερση που θα ανέτρεπε αυτή την κυβέρνηση της καταστροφής, θα έπρεπε να έχει να προτείνει μια διάδοχη κατάσταση, σωτηρίας. Μια κυβέρνηση.

Τέτοια πρόταση διαδοχής δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή. Δεν έχει δυστυχώς διαμορφωθεί. Το πιθανώτερο λοιπόν είναι πως μια εξέγερση που θα ανάγκαζε την καταστροφική αυτή κυβέρνηση να παραιτηθεί και να φύγει, θα είχε μετά να διαλέξει από ένα πολύ περιορισμένο μενού διάφορους, ελληνικής εκδοχής, Ελ Μπαραντέϊ που το ίδιο το καθεστώς ήδη μας προτείνει ως διαδόχους . Το ίδιο το καθεστώς που έφερε αυτή την κυβέρνηση και που την διέταξε να κάνει ότι μας κάνει.

Είμαστε ένας λαός που έχει μάθει να τον κυβερνούν και όχι να αυτοκυβερνιέται. Και αυτό το γνωρίζουν καλά οι ιδιοκτήτες αυτής της χώρας, η ελληνική ολιγαρχία του πλούτου δηλαδή, καθώς και οι ξένοι επικυρίαρχοί τους. Και γνωρίζουν πως αυτός μας ο φόβος, και η άγνοιά μας, να πάρουμε την διακυβέρνησή μας στα χέρια μας, δηλαδή να παλινορθώσουμε την δημοκρατία, είναι το μεγαλύτερο όπλο τους. Εν ολίγοις το μεγάλο όπλο των δυναστών μας είναι η αδυναμία μας να αυτοκυβερνηθούμε ως λαός με δημοκρατία. Γι’ αυτό ζητάμε ηγέτες, αρχηγούς και μεσσίες.

Να εξεγερθούμε λοιπόν. Αλλά, μετά την εκδήλωση της οργής, ποια θα είναι τα αποτελέσματα της εξέγερσης και πως θα εκφραστούν κυβερνητικά;

Τι θα αλλάξει δραματικά αν επιλέξουμε το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης; Τίποτε. Τα μέχρι τώρα δείγματα γραφής του λένε πως θα ακολουθήσει πάνω κάτω την ίδια πολιτική με την παρούσα κυβέρνηση. Θα συνεχίσει να στέλνει τον λογαριασμό στον λαό και δεν θα φορολογήσει τον πλούτο της ολιγαρχίας. Με τα περισσότερα μέτρα που πάρθηκαν ως τώρα συμφωνεί και γι’ αυτό εξάλλου δεν υπερασπίστηκε και καμμία από τις ομάδες που δέχθηκαν την επίθεση, όπως οι υπάλληλοι του δημοσίου και του ιδιωτικού τομέα. Από την άλλη δεν θέλει με τίποτε να κακοκαρδίσει τους “στρατηγούς του Μνημονίου” που οργάνωσαν αυτή την άπληστη επίθεση στον ελληνικό λαό, δηλαδή το ΔΝΤ και την Τρόϊκα, και γι’ αυτό και δεν είπε ούτε μια κουβέντα ακόμη εναντίον τους. Το πολύ πολύ να δούμε να δίνει κάνα κατοστάρικο αύξηση (από τα κομμένα) στους γέροντες συνταξιούχους.

Τι θα αλλάξει δραματικά αν επιλέξουμε κάποιους από τους “σερ” και τους “ευπατρίδες” που προβάλλουν δειλά δειλά τα κανάλια τους, σαν πιθανά μέλη μιας “κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας”; Τίποτε. Κανείς από όλους αυτούς τους κυρίους δεν έχει ιδέα ούτε τι συμβαίνει στον λαό και φυσικά δεν έχει πρόθεση να πάει κόντρα στα συμφέροντα των ολιγαρχών. Ουσιαστικά μισούν τον λαό. Τον περιφρονούν βαθύτατα. Είναι οι ίδιοι προϊόντα και σάρκα εκ της σαρκός της ίδιας ολιγαρχίας.

Ετσι, όλοι οι πιθανοί σωτήρες, κάνουν προσπάθεια να συγκινήσουν τους έλληνες μετατοπίζοντας την συζήτηση στα εθνικά θέματα, που όντως είναι φλέγοντα και απειλητικά. Διότι θέλουν να αποκρύψουν πως η οικονομική τους πολιτική θα είναι συνέχεια της πολιτικής της τωρινής καταστροφικής κυβέρνησης. Σχεδιασμένη από το ίδιο κέντρο αποφάσεων, στα βασικά της.

Αυτό λοιπόν είναι το πρόβλημά μας. Είναι πρόβλημα επιλογών. Είμαστε μαθημένοι να μας κυβερνάνε. Δεν ξέρουμε τι είναι δημοκρατία και πως δουλεύει. Και ακόμη κι αν εξεγερθούμε το πιθανώτερο είναι πως απλώς θα αντικαταστήσουμε τον αντιπρόσωπο των δυναστών μας. Θα συνεχίσουμε να είμαστε οι οικονομικοί δούλοι που είμαστε τώρα, για πολλά πολλά χρόνια.

Το να εξεγερθούμε είναι το “εύκολο”, το δύσκολο είναι ποιον να φέρουμε στην εξουσία.

Θραξ ο Αναρμόδιος

kostasxan

«23 πράγµατα που δεν µας λένε για τον καπιταλισµό»

By STEVENIKO | | Posted in ΑΡΘΡΑ | With 0 comments

του ΡΟΥΣΣΟΥ ΒΡΑΝΑ

Αν µας τα έλεγαν,...
... τότε, ίσως τα πράγµατα να ήταν αλλιώς. ίσως να µην κυριαρχούσαν οι πλούσιοι στην κοινωνία, ίσως οι πολίτες να µην ήταν όµηροι των τραπεζιτών και ίσως οι πολιτικοί των κοµµάτων εξουσίας να έτρεχαν να κρυφτούν. Γιατί υπάρχουν τουλάχιστον «23 πράγµατα που δεν µας λένε για τον καπιταλισµό», όπως αποκαλύπτει στο οµώνυµο βιβλίο του ο κορεάτης οικονοµολόγος Χα-Γιουν Τσανγκ, καθηγητής στο αγγλικό Πανεπιστήµιο του Κέµπριτζ.

Ενα σύστηµα...
... εκτεταµένης προπαγάνδας διασπείρει ανακριβείς και ολέθριους µύθους, µε κυριότερο τον µύθο των ελεύθερων αγορών. Τι µας λένε; Πως οι αγορές πρέπει να είναι ελεύθερες. Και πως οι κυβερνητικές παρεµβάσεις τις εµποδίζουν να είναι αποτελεσµατικές. οι άνθρωποι πρέπει να είναι «ελεύθεροι να επιλέγουν», όπως έλεγε ο Μίλτον Φρίντµαν.

Τι δεν µας λένε; Πως οι ελεύθερες αγορές δεν υπάρχουν πραγµατικά.

Κάθε αγορά διέπεται από κανονισµούς και περιορισµούς. Το πόσο «ελεύθερη» θα είναι µία αγορά, λέει ο κορεάτης καθηγητής, είναι µια πολιτική απόφαση. αλλες χώρες απαγορεύουν την πώληση των πανεπιστηµίων τους και άλλες επιτρέπουν να αγοράζονται νοµίµως (µε ιδιωτικές χορηγίες προς αυτά). αλλού απαγορεύεται το εµπόριο όπλων ή οινοπνευµατωδών και αλλού επιτρέπεται. οταν το 1819 η βρετανική κυβέρνηση επιχείρησε να περιορίσει την παιδική εργασία θέτοντας το ηλικιακό όριο των εννέα ετών, συνάντησε την αντίδραση της βουλής των Λόρδων, που υποστήριξε πως «η αγορά εργασίας πρέπει να είναι ελεύθερη». ούτε η αγορά εργασίας είναι όµως ελεύθερη.

Η αγορά...
... εργασίας και οι µισθοί στις πλούσιες χώρες, συνεχίζει ο Χα-Γιουν Τσανγκ, καθορίζονται κυρίως από τη µετανάστευση. Πώς ορίζεται το ανώτατο όριο µεταναστών που µπορεί να δεχτεί µια χώρα; οχι βέβαια από την «ελεύθερη» αγορά εργασίας που, αν αφηνόταν πράγµατι ελεύθερη, θα αντικαθιστούσε το 90% των εγχώριων εργαζοµένων µε φθηνότερους µετανάστες. Η µετανάστευση καθορίζεται από πολιτικές αποφάσεις. οπως και πολλές άλλες παράµετροι της αγοράς. Μετά την κρίση, το κόστος των δανείων έγινε πολύ φθηνότερο σε πολλές χώρες χάρη στη συνεχή µείωση των επιτοκίων. εγινε άραγε αυτό επειδή ξαφνικά οι άνθρωποι δεν ήθελαν πια δάνεια και οι τράπεζες κατέβαζαν το κόστος τους για να τους προσελκύσουν; οχι, ήταν αποτέλεσµα πολιτικών αποφάσεων που στόχο είχαν να ενισχύσουν τη ζήτηση µε µειώσεις των επιτοκίων. αν όµως οι µισθοί και τα επιτόκια καθορίζονται σε µεγάλο βαθµό από πολιτικές αποφάσεις, αυτό σηµαίνει πως και όλες οι άλλες παράµετροι της αγοράς που επηρεάζονται από τους µισθούς και τα επιτόκια καθορίζονται από αυτές τις πολιτικές αποφάσεις.

Η οικονοµική...
... καταστροφή την οποία ζούµε δεν υπήρξε τυχαία, καταλήγει ο κορεάτης οικονοµολόγος. Ηταν αποτέλεσµα συγκεκριµένων πολιτικών επιλογών για την αναδιανοµή του πλούτου προς όφελος των ανώτατων κοινωνικών τάξεων.

Και η ιδεολογία των «ελεύθερων» αγορών δεν ήταν παρά ένα προπέτασµα που πίσω του κρύφτηκαν και εξακολουθούν να κρύβονται οι πολιτικές ηγεσίες οι οποίες συνέργησαν και εξακολουθούν να συνεργούν στη γενικευµένη κλοπή του εισοδήµατος των υπόλοιπων κοινωνικών τάξεων.

tanea

Ούτε ένας στην φυλακή...

By STEVENIKO | | Posted in ΑΡΘΡΑ | With 0 comments

του Θανάση Μαυρίδη

Αν ένας απλός καθημερινός άνθρωπος δεν κάνει καλά τους λογαριασμούς του, είναι δυνατόν να βρεθεί ακόμη και πίσω από τα κάγκελα της φυλακής. Αντίθετα, οι επαΐοντες καθηγητές πανεπιστημίου, οικονομολόγοι και λοιποί «σοφοί» που έριξαν έξω μια ολόκληρη χώρα, το πολύ – πολύ να εκλεγούν και πάλι μέλη στο ελληνικό κοινοβούλιο. Θα τους συναντήσουμε στις αίθουσες VIP των αεροδρομίων και σε glamour πάρτι. Όχι, πάντως, στον Κορυδαλλό...

Χρωστάς χρήματα στο κράτος; Θα πας φίλε μου φυλακή. Σωστό και δίκαιο, διότι όλοι θα πρέπει να σεβόμαστε τους νόμους και τους συμπολίτες μας. Τα χρήματα που θα κλέψουμε από τα δημόσια ταμεία τα κλέβουμε από την κοινωνία, τα στερούμε από το κοινωνικό σύνολο. Δεν είναι δυνατόν, όμως, να οδηγήσεις κάποιον στην φυλακή για μία υποχρέωση της τάξης των 5.000 και των 10.000 ευρώ, όταν δεν έχουν λογοδοτήσει εκείνοι που χρέωσαν τη χώρα 400 δισεκατομμύρια ευρώ. Είναι εξωφρενικό, μοιάζει στα μάτια των πολιτών ως κοροϊδία.

Λίγο ακόμη θέλει για να αρχίσουν να βγαίνουν στα τηλεοπτικά παράθυρα οι υπαίτιοι αυτής της εθνικής προδοσίας και να μας δίνουν συμβουλές για το πώς θα ξεπεράσει η χώρα την... κρίση! Ή ακόμη καλύτερα να μαζευτούν όλοι αυτοί οι ανίκανοι και να απαιτήσουν να συγκροτήσουν κυβέρνηση εθνικής ενότητας, της οποίας θα ηγηθούν οι ίδιοι...

Κοιτάξτε τι γίνεται στην Αίγυπτο. Πριν μερικές μόλις μέρες επισκέφτηκε αυτή τη χώρα μία καλή φίλη, η οποία είχε επαφές με αρκετούς επιχειρηματίες. Γύρισε πίσω ενθουσιασμένη. Η Αίγυπτος, μου είπε, είναι ένας επίγειος παράδεισος. Παρέλειψε η φίλη μου να συζητήσει με τον απλό κόσμο. Αν το είχε κάνει, θα είχε μία τελείως διαφορετική άποψη. Θα υποψιαζότανε, τουλάχιστον αυτό, ότι η πείνα μπορεί να οδηγήσει τον κόσμο στα άκρα και ότι τα οικονομικά θαύματα που στηρίζονται στην ανέχεια των μαζών είναι επίπλαστα και εύκολα μπορούν να διαλυθούν.

Πόσο κοντά είμαστε από το να δούμε τον κόσμο στους δρόμους να απαιτεί την παραίτηση όλων των πολιτικών; Οι συνθήκες στην Ελλάδα δεν είναι ίδιες με εκείνες της Αιγύπτου. Ωστόσο, η λαϊκή οργή μεγαλώνει μέρα με τη μέρα και σε αυτές τις περιπτώσεις κανείς δεν μπορεί να κάνει προβλέψεις για το πώς θα ξεθυμάνει αυτό το οργισμένο ποτάμι των ανθρώπων. Θα κρυφτούν στους καναπέδες των σπιτιών τους; Θα υπάρξει ένα γεγονός που θα τους βγάλει στο δρόμο; Κανείς δεν ξέρει. Αυτό που ξέρουμε είναι ότι η κυβέρνηση και ο πολιτικός κόσμος κάνουν ό,τι είναι δυνατόν για να τους εξοργίσουν ακόμη περισσότερο...

Συστήνουν εξεταστικές επιτροπές και υπόσχονται κάθαρση. Στο τέλος, όταν οι επιτροπές ολοκληρώνουν το έργο τους, οι πολίτες νιώθουν ότι τους έχουν κοροϊδέψει μία ακόμη φορά. Ότι δεν ήταν κάτι περισσότερο από μία ακόμη προσπάθεια συγκάλυψης, συσκότισης της αλήθειας.

Το Βατοπαίδι; Δεν υπήρξε ποτέ! Η Siemens; Αφορά κάτι μυστήριους τύπους που ήταν στις παρυφές της εξουσίας; Πώς είναι δυνατόν, κύριοι πολιτικοί, να έχετε την απαίτηση ο κόσμος να σας σέβεται, όταν εσείς οι ίδιοι δεν σέβεστε τον εαυτό σας; Με τι σθένος ζητάτε από τον κόσμο κάθε μέρα και νέες θυσίες, όταν δεν έχετε ακόμη οδηγήσει ενώπιον της Δικαιοσύνης τους ανθρώπους που ευθύνονται για τα σημερινά μας χάλια;

Το έχουμε πει και άλλοτε, θα το επαναλάβουμε και σήμερα. Δυστυχώς, οι περισσότεροι πολιτικοί είναι κλεισμένοι σε μία γυάλινη σφαίρα. Ουδεμία σχέση έχουν με τον κόσμο, δεν αφουγκράζονται τα προβλήματα και τις ανησυχίες του. Μοιάζει σαν να ζουν στα ανάκτορα και ως άλλη Μαρία Αντουανέτα να αναρωτιούνται γιατί ο κόσμος ζητά ψωμί, όταν μπορεί να φάει παντεσπάνι.

capital

«Ολοι φτωχοί!» διατάζει η Μέρκελ

By STEVENIKO | | Posted in ΑΡΘΡΑ | With 0 comments

του Γιωργου Δελαστικ

Οργή επικρατεί στους εργαζόμενους της Ευρώπης με τα νέα αντεργατικά σχέδια της Γερμανίας, τα οποία θα κυριαρχήσουν στις συζητήσεις της αυριανής έκτακτης συνόδου κορυφής της ΕΕ, παρόλο που επισήμως υποτίθεται ότι αυτή είναι αφιερωμένη στην ενέργεια και στην καινοτομία. «Ατζέντα για την Ευρώπη - Η καγκελάριος περνάει στην επίθεση» έγραφε τη Δευτέρα στους τίτλους του μεταξύ άλλων το γερμανικό περιοδικό «Σπίγκελ».

Ο χθεσινός τίτλος σχετικού ρεπορτάζ της ισπανικής εφημερίδας «Ελ Παΐς» ήταν όμως πολύ πιο αποκαλυπτικός: «Η Γερμανία ζητάει από τους εταίρους του ευρώ να καταργήσουν τις μισθοδοτικές διατάξεις» έγραφε και εξηγούσε αυτό που θέλουν οι Γερμανοί: να καταργήσουν όλες οι χώρες της Ευρωζώνης τη νομοθεσία, όπου υπάρχει, αλλά και την πρακτική των διαπραγματεύσεων για αυξήσεις των μισθών των εργαζομένων σε σύνδεση με τον πληθωρισμό.

Η Μέρκελ δηλαδή θέλει να είναι π.χ. 5% ο πληθωρισμός σε μια χώρα, αλλά οι συζητήσεις για αυξήσεις να μη συνδέονται καθόλου με αυτό το στοιχείο και έτσι να μπορεί σε μια περίπτωση οι μισθοί να αυξηθούν... 1% ή και καθόλου!

Αυτή είναι μια θεμελιώδης πτυχή αυτού που λανσάρει η Μέρκελ και το αποκαλεί «Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας». Είναι εξόφθαλμο ότι αποσκοπεί στη διαρκή υστέρηση των αυξήσεων των μισθών από τον πληθωρισμό, έτσι ώστε οι μισθοί να γίνονται στην πραγματικότητα διαρκώς χαμηλότεροι σε αποπληθωρισμένες τιμές και οι Ευρωπαίοι εργαζόμενοι να γίνονται διαρκώς φτωχότεροι! Λαμπρό διαγράφεται το μέλλον της Ευρωζώνης.

Οι γερμανικές απαιτήσεις όμως δεν σταματούν εκεί. Το Βερολίνο απαιτεί να αναθεωρήσουν όλες οι χώρες της Ευρωζώνης τα... Συντάγματά (!) τους και να συμπεριλάβουν διατάξεις αιώνιας λιτότητας: να απαγορευθεί δηλαδή από το Σύνταγμα της κάθε χώρας να υπερβαίνουν το έλλειμμα του προϋπολογισμού και το δημόσιο χρέος κάποιο όριο!

Οι Γερμανοί αναθεώρησαν ήδη από πέρυσι το δικό τους Σύνταγμα και πέρασαν διατάξεις που θέτουν από το 2015 ως ανώτατο όριο του ελλείμματος της ομοσπονδιακής κυβέρνησης το 0,35% και από το 2019 και πέρα απαιτούν από τα κρατίδια να έχουν μηδενικό έλλειμμα!

Είναι ασύλληπτες οι κοινωνικές συνέπειες για όλες τις ευρωπαϊκές χώρες και φυσικά και για την Ελλάδα αν περάσει κάτι τέτοιο.

Για να μηδενίσει το έλλειμμα η εκάστοτε κυβέρνηση, θα πρέπει να μειώνει τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων ή να απολύει δεκάδες χιλιάδες εκπαιδευτικούς, γιατρούς, εργαζόμενους στις ΔΕΚΟ, στην αστυνομία, στον στρατό.

Να κλείνει σχολεία, νοσοκομεία, να αυξάνει διαρκώς τον ΦΠΑ, να κόβει διαρκώς τις συντάξεις. Επίσης, για να μειώσει το δημόσιο χρέος, θα πρέπει να ξεπουλήσει κάθε ίχνος δημόσιας περιουσίας, να ιδιωτικοποιήσει την παροχή νερού, ηλεκτρικού, τηλεφώνου κ.λπ. για να μην πούμε ότι θα πρέπει να βγάλει στο σφυρί και... νησιά, όπως σαρκαστικά και περιφρονητικά υποδείκνυε ο γερμανικός Τύπος και κάποιοι Γερμανοί βουλευτές πέρυσι.

Αύριο η Μέρκελ από κοινού με τον Σαρκοζί, τον οποίο έχει σύμμαχο και σε αυτό το θέμα, θα παρουσιάσουν άτυπα σε αδρές γραμμές το γερμανικό σχέδιο στους υπόλοιπους ηγέτες των «27» της ΕΕ. Το επεξεργασμένο και στις λεπτομέρειές του τελικό σχέδιο θα έρθει προς επικύρωση στην εαρινή σύνοδο της ΕΕ στα τέλη Μαρτίου.

Ο γερμανικός Τύπος αναφέρει ότι η Μέρκελ σκέπτεται να συγκαλέσει ακόμη μία έκτακτη σύνοδο κορυφής της ΕΕ στις αρχές Μαρτίου για το θέμα αυτό, αν διαπιστώσει ότι υπάρχουν αξιόλογες αντιδράσεις που πρέπει να καμφθούν ή κάποια διαδικαστικά ζητήματα που πρέπει να διευθετηθούν.

Οι Γερμανοί υπολογίζουν ότι θα συμφωνήσουν οικειοθελώς με το σχέδιο της Μέρκελ ή θα πειθαναγκαστούν (υπό το βάρος του εκβιασμού του Βερολίνου ότι, αν δεν ψηφίσουν το σχέδιο, η Γερμανία δεν θα δώσει άλλα χρήματα για τον μηχανισμό στήριξης του ευρώ!) να το ανεχθούν οι 23 από τις 27 κυβερνήσεις. Οι Βρετανοί και οι Τσέχοι δεν είναι πρόθυμοι να συμφωνήσουν, οι Σουηδοί και οι Δανοί, οι οποίοι έχουν διατηρήσει τα δικά τους νομίσματα, ταλαντεύονται.

ΠΑΡΩΔΙΑ
Αντιδημοκρατική λήψη αποφάσεων

Πραξικοπηματικός είναι πλέον ο τρόπος λήψης αποφάσεων, που συστηματικά προωθείται στην Ευρωζώνη και στην ΕΕ. Μπορεί κανείς να συμφωνεί ή να διαφωνεί με το περιεχόμενο της πρότασης της Μέρκελ. Αυτό αποτελεί θέμα συζήτησης και απόψεων. Εκείνη όμως που είναι εντελώς απαράδεκτη είναι η μεθόδευση επιβολής αυτών των μέτρων. Ενώ θα αλλάξουν ριζικά και επί τα χείρω τη ζωή όλων των Ευρωπαίων πολιτών, δεν καταρτίζουν οι ηγέτες μια συνθήκη με τα μέτρα αυτά, αλλά θα τα περάσουν ως δήθεν... «τρέχουσες» αποφάσεις! Ο λόγος είναι απλός: μια ευρωπαϊκή συνθήκη υπόκειται σε συγκεκριμένες διαδικασίες έγκρισης και επικύρωσής της από τα κοινοβούλια ή με δημοψηφίσματα. Αυτό ακριβώς θέλουν να αποφύγουν οι «πραξικοπηματίες» ηγέτες!

ethnos

Το τελευταίο χαρτί παίζει ο Μουμπάρακ

By STEVENIKO | | Posted in ΚΟΣΜΟΣ | With 0 comments

Aιματηρές συγκρούσεις μεταξύ οπαδών του καθεστώτος και της αντιπολίτευσης μετά τον ελιγμό του για αποχώρηση τον… Σεπτέμβριο

Δεκάδες οπαδοί της αντιπολίτευσης είχαν μεταφερθεί σε αυτοσχέδιο νοσοκομείο, σε μια πάροδο της πλατείας, ενώ σποραδικοί πυροβολισμοί, πιθανότατα στον αέρα και περιπολίες στρατιωτικών ελικοπτέρων προσέθεταν ένταση στην ατμόσφαιρα.

Οι εξελίξεις υπήρξαν καταιγιστικές μετά το διάγγελμα του Μουμπάρακ, αργά τη νύχτα της Τρίτης. Υπό την πίεση των γιγαντιαίων κινητοποιήσεων εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων στο Κάιρο και την Αλεξάνδρεια, ο Αιγύπτιος πρόεδρος πραγματοποίησε θεαματικό ελιγμό: Δήλωσε ότι θα προχωρήσει σε πρόωρες προεδρικές εκλογές, τον Σεπτέμβριο, στις οποίες δεν θα είναι ο ίδιος υποψήφιος και ότι μέχρι τότε θα επιβλέπει την ομαλή μετάβαση της χώρας, ώστε να μη δημιουργηθεί κενό εξουσίας. Υπενθυμίζοντας το στρατιωτικό παρελθόν του, ο 82χρονος πολιτικός δήλωσε ότι δεν πρόκειται να αποποιηθεί τις ευθύνες του και ότι εννοεί να πεθάνει στην Αίγυπτο - εν ολίγοις, ότι δεν πρόκειται να πρόκειται να γίνει «Αιγύπτιος Μπεν Αλι».

Ο ελιγμός του Μουμπάρακ για «ήρεμη, αξιοπρεπή αποχώρηση» είχε προφανή στόχο να διασπάσει τις γραμμές της αντιπολίτευσης και να κινητοποιήσει τους οπαδούς του. Στο πρώτο επίπεδο μάλλον απέτυχε, καθώς μόνο το παραδοσιακό αστικό κόμμα Ουάφντ υποδέχθηκε θετικά την πρότασή του και δέχθηκε να αρχίσει διαπραγματεύσεις για τη μετάβαση σε ένα δημοκρατικότερο καθεστώς με τον αντιπρόεδρο Ομάρ Σουλεϊμάν και τον πρωθυπουργό Αχμέντ Σαφίκ. Ο πρώην επικεφαλής των επιθεωρητών του ΟΗΕ, Μοχάμεντ ελ Μπαραντέι, απέρριψε την πρόταση και δήλωσε στην «Ιντιπέντεντ» ότι ο Μουμπάρακ θα ήταν καλύτερο να φύγει από τη χώρα, αν θέλει να σώσει το τομάρι του. Οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι, το μοναδικό κόμμα που, αν και παράνομο, διατηρεί σοβαρή οργανωτική υποδομή σε όλη τη χώρα, ζήτησε προσωρινή κυβέρνηση με επικεφαλής τον πρόεδρο του Ανωτάτου Δικαστηρίου.

Η κυριότερη αντίδραση, όμως, προήλθε από το πλήθος που ξενυχτούσε στην Πλατεία Ταχρίρ και ξέσπασε σε θυελλώδεις εκδηλώσεις οργής μετά το τέλος του διαγγέλματός του, ζητώντας την άμεση παραίτησή του. Η αντιπολίτευση έθεσε ως αποφασιστικό ορόσημο την Παρασκευή, ημέρα οπότε αναμενόταν να οργανωθεί συλλαλητήριο στην Πλατεία Ταχρίρ και πορεία προς το προεδρικό μέγαρο με στόχο να «τελειώσει» τον Μουμπάρακ. Ωστόσο, ο Αιγύπτιος πρόεδρος πέτυχε τον δεύτερο στόχο του, να συσπειρώσει και να κινητοποιήσει τον σκληρό πυρήνα του κυβερνώντος Εθνικού Δημοκρατικού Κόμματος. Δεκάδες χιλιάδες οπαδοί του συμμετείχαν στη χθεσινή αντιδιαδήλωση που οργάνωσαν στην πλατεία Μουσταφά Μαχμούντ.

Μετά το τέλος της συγκέντρωσης στην πλατεία Μουσταφά Μαχμούντ και μιας ανάλογης έξω από το κτίριο της κρατικής τηλεόρασης, ομάδες οπαδών του Μουμπάρακ κατευθύνθηκαν στην Πλατεία Ταχρίρ, όπου ξέσπασαν οι αιματηρές οδομαχίες γύρω στις 2 το μεσημέρι. Οι συγκρούσεις κλιμακώνονταν τη νύχτα, με βόμβες μολότοφ, τραυματισμούς και τους πρώτους πυροβολισμούς.

Σε όλη τη διάρκεια της ημέρας, η αστυνομία ήταν απούσα από τον χώρο των επεισοδίων, όπως και από όλο σχεδόν το Κάιρο - σε μια εκδήλωση κατάρρευσης της κρατικής μηχανής, με μοναδική εξαίρεση τον στρατό, που έχει αναλάβει καθήκοντα διατήρησης της τάξης, με τα τανκς παρόντα σε όλες τις βασικές αρτηρίες και τα στρατηγικά σημεία.

Eπίθεση σε δημοσιογράφους

Τουλάχιστον τέσσερις Αμερικανοί δημοσιογράφοι, μεταξύ τους ο Αντερσον Κούπερ του CNκαι η Κριστιάν Αμανπούρ του ABC, δέχθηκαν επίθεση από το πλήθος στη διαδήλωση των οπαδών του Μουμπάρακ.

kathimerini

Το τίμημα της ασφάλειας

By STEVENIKO | | Posted in ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ | With 0 comments

του Νικου Φραντζη

Στην πράξη φαίνεται ότι όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά και οι διαβουλεύσεις που εξελίσσονται ήδη στο παρασκήνιο, όπως και οι συζητήσεις που θα γίνουν «στο τραπέζι» των ηγετών στις Βρυξέλλες, θα κρίνουν την τελική μορφή των γενικών ρυθμίσεων για την Ευρωζώνη και των ειδικών για την Ελλάδα.

Την ερχόμενη Παρασκευή, στη σύνοδο των ηγετών των χωρών της Ευρωζώνης που θα πραγματοποιηθεί στις Βρυξέλλες, θα τεθεί στο τραπέζι για συζήτηση η συνολική απάντηση των χωρών του ευρώ στην κρίση χρέους, που δείχνει να απειλεί τα θεμέλια του οικοδομήματος του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος.

Και η λύση του ευρωπαϊκού προβλήματος απαιτεί πρώτα απ' όλα τη διευθέτηση των θεμάτων που έχουν τεθεί για το ελληνικό χρέος, όχι μόνο γιατί η Ελλάδα είναι εκείνη που άνοιξε το χορό των δημοσιονομικών παρεκτροπών στην Ευρώπη, αποκτώντας έτσι προτεραιότητα στη διαδικασία αναζήτησης λύσεων, αλλά και γιατί τα προβλήματα εξυπηρέτησης του ελληνικού χρέους είναι κατά τεκμήριο αυτή τη στιγμή τα πλέον πιεστικά μεταξύ των χωρών που αποτελούν τους «αδύναμους κρίκους» της ομάδας του ευρώ.

Είναι πολλά τα διάφορα σενάρια που έχουν συζητηθεί ως λύση στο ελληνικό πρόβλημα και ως τμήμα μιας συνολικότερης διευθέτησης που θα βάλει τέλος στις αναφορές όσων αμφιβάλλουν και αμφισβητούν την ικανότητα της Ευρώπης όχι μόνο να βρει λύσεις αλλά και να διαθέσει την κατάλληλη πολιτική βούληση να τις υιοθετήσει και την απαραίτητη λειτουργική ετοιμότητα να τις υλοποιήσει ταχύτατα. Κάποια από αυτά έχουν ήδη δει το φως της δημοσιότητας στον ευρωπαϊκό Τύπο και περιλαμβάνουν σχεδόν όλες τις διαθέσιμες εναλλακτικές επιλογές.

Στην πράξη φαίνεται ότι όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά και οι διαβουλεύσεις που εξελίσσονται ήδη στο παρασκήνιο, όπως και οι συζητήσεις που θα γίνουν «στο τραπέζι» των ηγετών στις Βρυξέλλες, θα κρίνουν την τελική μορφή των γενικών ρυθμίσεων για την Ευρωζώνη και των ειδικών για την Ελλάδα.

Σε κάθε περίπτωση πάντως είναι βέβαιο ότι οι επιλογές που θα υιοθετηθούν δεν θα συνοδεύονται από διαδικασία ήπιας και «αναίμακτης» προσαρμογής. Ενδεχομένως δηλαδή να κλείσει για την Ελλάδα ένα κύκλος δημοσιονομικής αβεβαιότητας και αγωνίας για την εξυπηρέτηση του χρέους αλλά είναι βέβαιο ότι θα ανοίξει ένας καινούργιος, και πιθανώς μακροχρόνιος, κύκλος σκληρών μέτρων και επίπονων αλλαγών όπου οι περισσότερες αποφάσεις θα είναι προκαθορισμένες καθώς θα λαμβάνονται σε κεντρικό ευρωπαϊκό επίπεδο.

Το τίμημα της δημοσιονομικής ασφάλειας δεν είναι μηδενικό, και όποιος πίστευε το αντίθετο θα πρέπει να προσγειωθεί στη νέα εποχή.

parembasis

Η «παγκόσμια αφύπνιση » που φοβόταν ο Μπρεζίνσκυ έφτασε

Δημοφιλείς Αναρτήσεις

Η ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ ΜΟΥ

ΤΟΠΙΚΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ

Δημοφιλείς αναρτήσεις

ΑΡΧΕΙΟ

Ετικέτες