[ ]
Πρόσφατες Αναρτήσεις
New York Times: Αναζητώντας τύχη στη Λιβύη
By STEVENIKO | Κυριακή 3 Απριλίου 2011 | Posted in | With 0 comments
Του ΤΟΜΑΣ ΦΡΙΝΤΜΑΝ






Υπάρχει ένα παλιο ρητό στη Μέση Ανατολή που λέει πως η καμήλα είναι ένα άλογο που σχεδιάστηκε από επιτροπή. Αυτό σκέφθηκα καθώς άκουγα τον πρόεδρο Ομπάμα να προσπαθεί να δικαιολογήσει την επέμβαση των ΗΠΑ και των συμμάχων τους στη Λιβύη -και δεν το λέω αυτό με την κακή έννοια. Το λέω με συμπάθεια. Η κατάσταση είναι πολύπλοκη και αυτή είναι ακόμα η αρχή.

Όταν μια ολόκληρη περιοχή, που για μισό αιώνα ζούσε μακριά από τα μεγάλα παγκόσμια ρεύματα της ελεύθερης πολιτικής και της ελεύθερης οικονομίας, αποφασίζει να ξαναμπεί στην Ιστορία -και όταν το καθένα από αυτά τα κράτη έχει διαφορετικό εθνοτικό, φυλετικό, θρησκευτικό και πολιτικό προσανατολισμό, ενώ μια εύθραυστη συμμαχία δυτικών και αραβικών κρατών με ανάμεικτα κίνητρα προσπαθούν να βρουν πώς να τα βοηθήσουν-, τότε, φίλοι μου, θα καταλήξουμε σε μερικές πολύ αλλόκοτες πολιτικές.

Και η Λιβύη είναι μόνο η πρώτη από τις πολλές δύσκολες επιλογές που θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε στη “νέα” Μέση Ανατολή.

Πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά; Στη Λιβύη θα πρέπει να αποφασίσουμε αν θα βοήθησουμε επαναστάτες, τους οποίους δεν ξέρουμε, για να ανατρέψουν έναν απαίσιο δικτάτορα που αντιπαθούμε, ενώ την ίδια στιγμή εθελοτυφλούμε μπροστά σε έναν δικτάτορα που συμπαθούμε στο Μπαχρέιν και που καταπιέζει βίαια ανθρώπους που επίσης συμπαθούμε -τους δημοκράτες του Μπαχρέιν- γιατί αυτοί οι άνθρωποι που συμπαθούμε έχουν στις τάξεις τους άλλους που αντιπαθούμε: σκληροπυρηνικούς φιλοϊρανούς σιίτες.

Εν τω μεταξύ στη Σαουδική Αραβία ηγέτες που συμπαθούμε μας λένε ότι δεν θα έπρεπε ποτέ να είχαμε επιτρέψει να ανατραπεί ένας ηγέτης που αντιπαθούσε ο ίδιος ο λαός του -ο Χόσνι Μουμπάρακ- και, ενώ θα θέλαμε να πούμε στους Σαουδάραβες ηγέτες να μας παρατήσουν ήσυχους γι' αυτό το θέμα, δεν μπορούμε να το κάνουμε, γιατί έχουν τόσο πολύ πετρέλαιο και χρήμα, τα οποία συμπαθούμε.

Και αυτό μοιάζει με το δίλημμά μας στη Συρία, όπου ένα καθεστώς που αντιπαθούμε -και που πιθανότατα σκότωσε τον πρωθυπουργό του Λιβάνου, τον οποίο αντιπαθούσε- θα μπορούσε να ανατραπεί από έναν λαό που λέει αυτά που μας αρέσουν, αλλά δεν είμαστε σίγουροι ότι τα πιστεύει γιατί ανάμεσά τους μπορεί να βρίσκονται σουνίτες φονταμενταλιστές, οι οποίοι, αν πάρουν την εξουσία, μπορεί να καταπιέσουν όλες αυτές τις μειονότητες της Συρίας τις οποίες αντιπαθούν.

Την τελευταία φορά που οι σουνίτες φονταμενταλιστές στη Συρία προσπάθησαν να πάρουν τον έλεγχο, το 1982, ο τότε πρόεδρος Χαφέζ Αλ Άσαντ, που άνηκε σε αυτές τις μειοψηφίες, σίγουρα δεν ευχαριστήθηκε και διέταξε να σκοτωθούν 20.000 από αυτούς τους σουνίτες σε μία πόλη που λέγεται Χαμά, κάτι που σίγουρα δεν τους άρεσε, οπότε μπορεί να έχουν πολλά απωθημένα που θα μπορούσαν πολύ εύκολα να έρθουν στην επιφάνεια , παρόλο που κάποιοι ειδικοί λένε πως αυτή τη φορά τα πράγματα είναι διαφορετικά γιατί τώρα, και μπορεί να έχουν δίκιο, ο συριακός λαός θέλει ελευθερία για όλους.

Αλλά προς το παρόν είμαστε επιφυλακτικοί. Δεν προσπαθούμε να ξεφορτωθούμε τον Σύρο δικτάτορα όσο σκληρά προσπαθουμε να ξεφορτωθούμε τον Λίβυο, γιατί η κατάσταση στην Συρία δεν είναι τόσο ξεκάθαρη όσο θα θέλαμε και η Συρία μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα ολόκληρου του παιχνιδιού. Η Λιβύη εκρήγνυται εσωτερικά, ενώ έκρηξη της Συρίας θα έχει αντίκτυπο σε όλη την περιοχή.

Καλωσήλθατε στη Μέση Ανατολή του 2011! Θέλετε την αλήθεια; Δεν μπορείτε να την αντέξετε. Γιατί η αλήθεια είναι πως η περιοχή βρίσκεται σε ένα επικίνδυνο, βίαιο, αλλά δυνητικά θετικό χάλι -γεμάτο ηθικές και πολιτικές αμφισημίες. Πρέπει να θεμελιώσουμε τη δημοκρατία στην Μέση Ανατολή που έχουμε, όχι σε αυτή που θα θέλαμε -και αυτήν έχουμε. (...)

Δεν ξέρω τη Λιβύη, αλλά το ένστικτό μου λέει πως κάθε αποδεκτό αποτέλεσμα εκεί θα απαιτήσει άνδρες στο έδαφός της -είτε ως στρατιωτική βοήθεια για να βοηθήσουμε τους επαναστάτες να διώξουν τον Καντάφι, όπως θέλουμε, είτε ως ειρηνευτική δύναμη ή διαιτητές ανάμεσα στις φυλές και τις φατρίες ώστε να διευκολύνουμε τη μετάβαση στη δημοκρατία.

Αυτοί οι άνδρες δεν μπορεί να είναι δικοί μας. Δεν έχουμε τους πόρους για κάτι τέτοιο -τόσο χρηματικούς όσο και σε όρους στρατιωτικής δύναμης, ενέργειας ή δημοσιότητας. Αλλά έχω σοβαρές αμφιβολίες για το αν οι σύμμαχοί μας μπορούν ή θέλουν να χειριστούν την κατάσταση χωρίς εμάς. Και αν η μάχη εκεί χειροτερέψει ή φτάσει σε αδιέξοδο, θα ζητάνε πάλι την ανθρωπιστική μας βοήθεια. Αν βομβαρδίζεις, έχεις και την ευθύνη. (...)

avgi
Ολα γίνονται κέρδος
By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments
Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΓΕΩΡΓΟΥΔΗ


«Μάρτυρας το άγριο τούτο πένθος, που επικάθεται Τις ώρες αυτές στον πλανήτη μας Που περνά μέσα στις αχτίνες του ήλιου και τις συννεφιάζει Που το σηκώνουμε και μας γονατίζει Που πέφτει σαν μια τσεκουριά στους αιώνες: Η Αγια Τράπεζα Της Επιστήμης, σκεπασμένη κάτω από το μέλλον Μ' ένα μακρύ κατάμαυρο πανί».
«Στον Ρόμπερτ Οπενχάιμερ», Νικ. Βρεττάκος

Συγκλονισμένος ο κόσμος, και βεβαίως ο Νικηφόρος Βρεττάκος από τη ρίψη της ατομικής βόμβας στο Ναγκασάκι και στη Χιροσίμα με την εξιδανικευμένη επιστήμη και τη συνάδουσα τεχνολογία ως εργαλείο του κακού στη συγκεκριμένη περίπτωση, που μεταβάλλει τον άνθρωπο σε ανδράποδο και ουσιαστικά τον εξαφανίζει ακόμη ως ύλη και πνεύμα, δεν μπορούσε τότε να διανοηθεί πως ο απόλυτος επιστημονικός ορθολογισμός που είχε χρησιμοποιηθεί τους προηγούμενους αιώνες για να αντιπαρατεθεί στον ανορθολογισμό της θρησκείας και των δεισιδαιμονιών και πρωτευόντως του καθολικισμού, θα γινόταν ο απόλυτος ανορθολογισμός με τεχνολογικό σάβανο.

Τώρα οι τελευταίοι επιζήσαντες από την κόλαση της ατομικής βόμβας παρακολουθούν εμβρόντητοι, με τις πληγωμένες μνήμες τους, να κινδυνεύει να μετατραπεί η χώρα τους σε τόπο ακατοίκητο, αν συμβεί έκρηξη ενός αντιδραστήρα και ακολουθήσουν και οι υπόλοιποι -και από την άλλη πλευρά, η πολιτική, οικονομική και τεχνολογική εξουσία να ασκεί λογοκρισία στην ενημέρωση ως να επρόκειτο για τα αμπελοχώραφά της.

Πώς φτάσαμε στο σημείο μηδέν, ο ορθολογισμός της επιστήμης να μετατρέπεται σε ανορθολογισμό και να συνεργεί σε μαζικά εγκλήματα;

Οι ρίζες αυτού του γεγονότος, φτάνουν στον υπερσυντηρητικό επιστήμονα και φιλόσοφο Αύγουστο Κοντ, ο οποίος συγκλονισμένος αρνητικά από το θρίαμβο της Γαλλικής Επανάστασης, που κατεδαφίζει όλο το οικονομικό και πολιτικό σύστημα καταπίεσης μαζί με το σάπιο αξιακό υπόβαθρο που το στηρίζει, δημιουργεί ένα βαθιά εξουσιαστικό μοντέλο επιστήμης, μεθόδων και κριτηρίων, με στυγνή ιεραρχία και τάξη θρησκευτικού τύπου, για να μπορεί να πνίγει κάθε έννοια αμφισβήτησης και ελεύθερης σκέψης.

Ολα πρέπει να είναι ελεγχόμενα από τη θρησκευτική, επιστημονική και πολιτική εξουσία, από ένα ιερατείο δηλαδή, το οποίο θα έχει το δικαίωμα να κηρύξει τον πόλεμο και να επαναφέρει στην τάξη βιαίως, όποιον διαφωνεί με τα θέσφατα της θεωρίας του που ονομάστηκε θετικισμός.

Αργότερα, οι επίγονοι του Κοντ, τα επιστημονικά ρεύματα του νεοθετικισμού και του εμπειριοκριτικισμού, συνέθεσαν νέες ιδέες πάνω στο δικό του συντηρητικό πεδίο και, μέσω του εκπαιδευτικού συστήματος, πέρασαν όλες τις κοινωνικές κατηγορίες της υποταγής με τον τεχνοκρατισμό και τις αντικειμενικές αρχές των φυσικών επιστημών, στρώνοντας τα μονοπάτια των ολοκληρωτισμών.

Εκτοτε το κυρίαρχο θετικιστικό ρεύμα της επιστήμης, συνδεμένο με την τεχνολογία και την οικονομία, δημιουργεί την τεχνοεπιστήμη, η οποία είναι το εργαλείο κυριαρχίας της αγοράς και των πολυεθνικών στην κοινωνία και στη φύση. Ολα γίνονται κέρδος και η ποσότητα σκοτώνει την ποιότητα.

Η φύση θεωρείται αντικείμενο προς κατάκτηση, οι χιλιάδες εξαφανίσεις φυτικών και ζωικών ειδών τα τελευταία εκατό χρόνια από την ανάπτυξη με όχημα την τεχνοεπιστήμη, που συνιστούν δολοφονίες μαζί με την καταστροφή τοπικών πολιτισμών, το φαινόμενο του θερμοκηπίου, η ραδιενέργεια, η μεταβολή της τροπόσφαιρας σε θάλαμο δηλητηριωδών αερίων που απειλούν με καταστροφή τον πλανήτη, είναι για τους θετικιστές και τους τεχνοκράτες παράπλευρη απώλεια της προόδου και της ανάπτυξης.

Η τεχνοεπιστήμη χρησιμοποιήθηκε στους πολέμους του Ιράκ, της Γιουγκοσλαβίας, τώρα στη Λιβύη, ενώ ο Μπους είχε προαναγγείλει μετά το Ιράκ πως ο επόμενος πόλεμος θα γίνει αποκλειστικά από ρομποτικό στρατό αξιωματικών και στρατιωτών, δηλαδή από απολύτως κατευθυνόμενη σκέψη!

Για να επιτευχθεί αυτό, αφαιρέθηκαν από την εκπαίδευση και τη ζωή η φιλοσοφία και η κριτική σκέψη, που έχει ως σκοπό από την αρχαιοελληνική εκδοχή της με βάση τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη, την ευτυχία του ανθρώπου με φρόνηση, μέτρο, πρόσωπο και άμεση δημοκρατία, για να ελέγχονται και οι επιστήμονες από πολίτες που θα διαθέτουν φιλοσοφική και επιστημονική παιδεία ενός απελευθερωτικού παραδείγματος.

radar
Ζούμε την τυραννία του ατόμου, το κοινό καλό κλονίζεται
By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments
ΤΟ ΒΗΜΑ – LE MONDE






Για να μπορεί μια εξουσία να είναι νόμιμη, δεν αρκεί να γνωρίζουμε το πώς αποκτήθηκε (για παράδειγμα μέσω ελεύθερων εκλογών ή πραξικοπήματος), αλλά και το πώς ασκείται Εδώ και τρεις αιώνες, ο Μοντεσκιέ είχε διατυπώσει έναν κανόνα για να καθοδηγεί την κρίση μας: «Κάθε εξουσία χωρίς όρια δεν θα έπρεπε να είναι νόμιμη». Τα απολυταρχικές εμπειρίες του 20ου αιώνα μας έχουν κάνει πολύ ευαίσθητους στα παραπτώματα της απεριόριστης εξουσίας ενός κράτους ικανού να ελέγχει κάθε πράξη κάθε πολίτη.


Παρόλα αυτά το κράτος δεν είναι ο μόνος κάτοχος εξουσιών σε μια κοινωνία. Στη Δύση των αρχών του 21ου αιώνα, το κράτος έχασε ένα μέρος του κύρους τους, ενώ η εξουσία που κατείχαν άτομα ή ομάδες ατόμων έγινε απειλή. Κι όμως περνάει απαρατήρητο, καθώς αυτή εξουσία «ντύνεται» με το όνομα ελευθερία. Η ελευθερία κάθε ατόμου ξεχωριστά είναι μια ανερχόμενη αξία, ενώ οι υπερασπιστές του κοινού καλού μοιάζουν απαρχαιωμένοι.

Εύκολα καταλαβαίνουμε πώς συνέβη αυτή η ανατροπή στις πρώην κομουνιστικές ανατολικοευρωπαϊκές χώρες. Το συλλογικό συμφέρον πλέον αντιμετωπίζεται με δυσπιστία και κάθε αναφορά σε αυτό θεωρείται υποκριτική.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, σε ένα τελείως διαφορετικό ιστορικό πλαίσιο, έχει αναπτυχθεί το κίνημα του Κόμματος του Τσαγιού, που με τη σειρά του εξυμνεί των απεριόριστη ατομική ελευθερία και απορρίπτει κάθε κυβερνητικό έλεγχο. Απαιτεί την δραστική μείωση των φόρων και κάθε μορφής ανακατανομής του πλούτου και τα μόνα «κοινωνικά» έξοδα που αποδέχεται προορίζονται για την αστυνομία και το στρατό, δηλαδή και πάλι για την ασφάλεια των ατόμων. Όποιος αντιτίθεται σε αυτή τη θέαση του κόσμου αντιμετωπίζεται σαν κρυπτοκομουνιστής!

Όμως, η αρχή της δημοκρατίας θέλει να βρίσκονται υπό περιορισμό όλες τις εξουσίες, όχι μόνο του κράτους, αλλά και των ατόμων, ακόμη κι αν αφορούν τον χιτώνα της ελευθερίας. Μέσω των νόμων, ο κυρίαρχος λαός έχει το δικαίωμα να περιορίζει την ελευθερία όλων. Όχι όμως με τον ίδιο τρόπο: ιδανικά περιορίζει όσους έχουν πολλή εξουσία και προστατεύει τους αδύναμους.

Η οικονομική εξουσία είναι η πρώτη που βρίσκεται στα χέρια ατόμων. Απέναντι σε αυτήν, η πολιτική εξουσία αποδεικνύεται πολύ αδύναμη. Στις ΗΠΑ, στο όνομα της απεριόριστης ελευθερίας της έκφρασης το Ανώτατο Δικαστήριο επέτρεψε στις επιχειρήσεις να χρηματοδοτούν υποψηφίους, γεγονός που σημαίνει ότι όσοι έχουν περισσότερα χρήματα μπορούν και να επιβάλλουν τους υποψήφιους της επιλογής τους.

Στην Ευρώπη, συμβαίνει συχνά να τίθενται οι κυβερνήσεις στην υπηρεσία των ισχυρών του χρήματος. Αφήνοντας μια πολιτικοικονομική ολιγαρχία να διαχειρίζεται συλλογικές υποθέσεις.
Η ελευθερία της έκφρασης αναφέρεται συχνά ως θεμέλιο της δημοκρατίας και για αυτό λέγεται ότι δεν πρέπει να έχει φρένο. Είναι όμως ανεξάρτητη από την εξουσία που διαθέτει; Δεν αρκεί να έχουμε το δικαίωμα να εκφραζόμαστε, πρέπει να έχουμε και τη δυνατότητα. Όλες οι πληροφορίες, όλες οι γνώμες δεν είναι το ίδιο αποδεκτές στα μεγάλα συγκροτήματα του Τύπου.

Και ο δημόσιος λόγος πρέπει μερικές φορές να περιορίζεται. Το κριτήριο μεταξύ άλλων για τον καλό ή τον κακό περιορισμό του έγκειται στη σχέση αυτού που μιλάει και αυτού για τον οποίο γίνεται λόγος. Δεν είναι το ίδιο να επιτίθεται κανείς με διαφάνεια σε κάποιον ισχυρό με το να παραδίδει έναν ανίσχυρο αποδιοπομπαίο τράγο στη λαϊκή δυσαρέσκεια.

Η οριοθέτηση της ελευθερίας της έκφρασης δεν συνηγορεί υπέρ της επιβολής λογοκρισίας, αλλά κάνει έκκληση στους άρχοντες των ΜΜΕ για υπευθυνότητα. Η τυραννία των ατόμων είναι βεβαίως λιγότερη αιματηρή από εκείνη των κρατών. Αποτελεί όμως και εκείνη τροχοπέδη σε μια ικανοποιητική κοινή ζωή. Κανείς δεν μας υποχρεώνει να επιλέξουμε μόνο μεταξύ «του απόλυτου κράτους» και του απόλυτου ατόμου. Πρέπει να υπερασπιστούμε και τα δύο, περιορίζοντας τις καταχρήσεις εξουσίας που τα συνοδεύουν.

* Ο κ.Τζβέταν Τοντόροφ είναι διακεκριμένος βούλγαρος ιστορικός και δοκιμιογράφος

e-parembasis
Το τετράγωνο κουτί
By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments
Μια φορά κι ένα καιρό ήταν μια όμορφη μικρή χώρα που τη λέγανε Φως. Είχε χαμογελαστούς κατοίκους, και φιλόξενα χωριά. Η επαρχία μύριζε πάστρα και οι πόλεις ήταν λιτά λαμπερές. Δεν υπήρχαν κλειδαράδες γιατί κανείς δεν κλείδωνε την πόρτα του. Δεν υπήρχαν κλιματιστικά γιατί τα παράθυρα ήταν ανοιχτά ακόμα και όταν οι άνθρωποι έλειπαν από το σπίτι, η ζέστη του καλοκαιριού άλλωστε ήταν ανεκτή, γιατί δεν υπήρχε «μαύρη τρύπα».

Κάθε δειλινό οι άνθρωποι μαζεύονταν στις γειτονιές και καθισμένοι στα ασβεστωμένα κάτασπρα πεζούλια έλεγαν ιστορίες, γελούσαν και διασκέδαζαν με το τίποτα. Τα παιδιά τιτίβιζαν σαν πουλάκια χαρούμενα παίζοντας στις αλάνες ομαδικά παιχνίδια.

Τις Κυριακές φορούσαν «τα καλά τους» και πήγαιναν στο βασιλικό κήπο να ταΐσουν τις πάπιες, ή στον κινηματογράφο της γειτονιάς.

Τα Σαββατόβραδα συναντιόντουσαν στα σπίτια και με φαγητό ρεφενέ, διασκέδαζαν μέχρι το πρωί χορεύοντας και τραγουδώντας.

Κάθε Άνοιξη έρχονταν τα χελιδόνια. Τα μικρά παιδιά τα υποδέχονταν με χαρές. Με περίσσια ευθύνη φρόντιζαν τα νεογέννητα χελιδονάκια, βοηθώντας τα μέχρι το πέταγμα τους.

Τα καλοκαίρια οι αυλές μοσχομύριζαν βασιλικό και γιασεμί, και τους χειμώνες τα γεράνια στόλιζαν παρτέρια και σκαλιά με τα βαθυκόκκινα και λευκά τους λουλούδια.

Οι κάτοικοι της όμορφης μικρής χώρας ήταν ευτυχισμένοι γιατί δεν είχαν να μοιράσουν τίποτα άλλο εκτός από χαμόγελα.

Ξαφνικά, μπήκε στη ζωή τους ένα τετράγωνο κουτί με στρογγυλά κουμπιά στη βάση του. Μέσα σ’ αυτό το κουτί κλείστηκε απρόσμενα ολόκληρος ο κόσμος!

Οι αλάνες άδειασαν σύντομα, γιατί τα παιδιά μαζεύονταν μπροστά στο τετράγωνο κουτί αποκτώντας νέες εμπειρίες . Οι γειτονιές ερήμωσαν από τις παρέες του δειλινού γιατί οι άνθρωποι κάθονταν μπροστά στο τετράγωνο κουτί παρακολουθώντας εθιστικά σήριαλ.

Το τετράγωνο κουτί γνώριζε καλά τη δύναμη του. Δεν χρειάστηκε ιδιαίτερη προσπάθεια άλλωστε για να πιάσει στην παγίδα του, τους καλοπροαίρετους ανθρώπους της μικρής χαρούμενης χώρας.

Μεθοδικά και σταθερά, άρχισε να υποδεικνύει νέους τρόπους ζωής.
Η απομόνωση πλέον έγινε συνήθεια και βήμα - βήμα το τετράγωνο κουτί που εξελισσόταν ολοένα και περισσότερο αιχμαλώτισε τη σκέψη οδηγώντας την στο χάρτινο όνειρο.

Χωρίς κανείς να το αντιληφθεί, το τετράγωνο κουτί που στην εξέλιξη του έγινε κομψότερο, χρωματιστό κι αξιολάτρευτο, άρχισε να φτιάχνει πρότυπα. Να αναπαράγει πολέμους εθίζοντας στη βία μικρούς και μεγάλους, να κατευθύνει τις αγορές μας, τη ζωή μας, τις συνήθειες μας. Κατάφερε να ανεβάζει και να κατεβάζει κυβερνήσεις κατευθύνοντας συστηματικά και έντεχνα την «ελεύθερη βούληση» των ψηφοφόρων. Τα όνειρα των παιδιών περνούσαν πλέον μέσα από το τετράγωνο κουτί, μέσα από τους ήρωες και πρωταγωνιστές των χάρτινων σκηνικών, του χάρτινου λόγου.

Έτσι λοιπόν το τετράγωνο κουτί, κατάφερε μέσα σε λίγα χρόνια να σβήσει το χαμόγελο των χαρούμενων κατοίκων της μικρής ευτυχισμένης χώρας. Ένα μαγικό χέρι άρπαξε τις ζωές όλων, έκλεψε την αισιοδοξία, την ελπίδα, το όνειρο, τους έκλεψε τη χαρά.

Το τετράγωνο κουτί ακόμα συνεχίζει το «έργο του». Η μικρή όμορφη χώρα που πολλοί ζήλεψαν, έγινε μια χώρα άχρωμη, κατηφής, και οι
ευτυχισμένοι κάτοικοι της ευνουχισμένα ζωάκια. Η καθημερινότητα
τους γέμισε αριθμούς που τους λένε «ευρώ», και μακρόστενα χαρτιά που τα λένε «χρέη»…

Το τετράγωνο κουτί μπορεί να έκλεψε το γέλιο των κατοίκων της μικρής χώρας, δεν μπορεί όμως να τους κλέψει τον ήλιο, τον γαλάζιο ουρανό, τους γλάρους, το ηλιοβασίλεμα, τις μυρωδιές της Άνοιξης, τον έναστρο ουρανό. Αυτά είναι τα αντίδοτα της «νόσου» και η μικρή αυτή χώρα διαθέτει ανεξάντλητα αποθέματα. Αργά ή γρήγορα η μνήμη θα δουλέψει. Η νοσταλγία του παλιού καλού καιρού θα χτυπήσει την πόρτα. Είναι σίγουρο πως οι κάτοικοι της μικρής χώρας του Φωτός, σύντομα θα ξαναβρούν το χαμόγελό τους, πετώντας στα σκουπίδια το τετράγωνο κουτί μαζί με το περιεχόμενο του. Γιατί αυτοί οι κάτοικοι δεν έχουν μάθει να ακολουθούν «συνταγές».

Οι σοφοί προγονοί τους που τεχνολογικά και μαθηματικά ήταν αιώνες μπροστά δεν είχαν «τετράγωνο κουτί»… Τυχαίο;

elzoni
Κουραστηκα
By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments
Να ακουω οτι θα με σωσουν ομαδουλες ανικανων και κλεφτων.
Να περιμενω λυσεις απο ανοητους οι οποιοι δεν μπορουν να δωσουν λυση ουτε στο μικροτερο μου προβλημα.
Να ελπιζω για κατι καλυτερο οταν ολα γυρω δειχνουν οτι γκρεμιζονται.
Να βλεπω την φτωχεια και την.....
εξαθλιωση και εκεινοι να μιλανε για κοινωνικο κρατος και αδυναμες ομαδες πληθυσμου.
Να επιμενω οτι θα βρω δουλεια οταν χιλιαδες συνανθρωποι μου απολυονται εχοντας να ζησουν οικογενειες και παιδια.
Να μετραω τα ψιλα στην τσεπη μου για να δω αν θα φτασουν να αγορασω κατι για φαγητο.
Να με στελνουν σε πολιτικα γραφεια για να μου υποσχεθουν μια μικρη ανασα στην ανεργια μου και να αδιαφορουν ακομη και αυτοι.
Να τρεχω στο νοσοκομειο ξεροντας οτι αν δεν παω ισως δεν δωσουν σημασια αν θα φαει η θα πιει νερο,και αυτο απο την ελλειψη προσωπικου.
Να αναρρωτιεμαι αν θα εχουν φαρμακα αυτην την βδομαδα.
Να ερχονται οι λογαριασμοι και να μην ξερω πως θα τους πληρωσω.
Να βλεπω τα ριαλιτι μαγειρικης στην τηλεοραση για να καταλαβω οτι υπαρχουν και φαγητα που εγω δεν μπορω να φαω.
Να ακουω οτι δερνουν ανθρωπους στην Κερατεα και εγω δεν εχω την δυναμη να παω εκει .
Να κρυωνω τον χειμωνα και να σκαω το καλοκαιρι γιατι δεν ανοιγω το κλιματιστικο.
Να ακουω οτι θα τιμωρηθουν εκεινοι που εκλεψαν απο εκεινουν που τους καλυψαν στις κλοπες τους.

Αλλο δεν μπορω ...ωρα να σταματησουμε λιγο.



harrytsopanos
ksipnistere
«ΑΛΕΚΙΣΜΟΣ»: το έσχατο στάδιο του παρασιτισμού, ή πέντε χιλιάδες πόντοι στο «καλσόν» του πολιτικού συστήματος
By STEVENIKO | | Posted in , | With 0 comments
του Αντώνη Ανδρουλιδάκη





Ορίζουμε στην κοινή νοηματοδότηση τον λαϊκισμό ως την ψευδεπίγραφη εκδοχή της λαϊκότητας, ως την κατ’ επίφαση λαϊκότητα, αυτού που δείχνει δηλαδή λαϊκό, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι. Ο λαϊκισμός πάντα εδράζεται σε ένα «στημένο» ψεύδος, που εξωθεί σε απλουστευτικά και εκβιαστικά διλήμματα, ανάμεσα σε ασπρόμαυρες (μανιχαϊστικές) εκδοχές. Για να λύσει υπέρ του τα διλήμματα που θέτει -στις πιο ακραίες εκδηλώσεις του- επιχειρεί την ενεργοποίηση των βασικών ανθρώπινων ενστίκτων -όπως αυτό της αυτοσυντήρησης- και απλώνει ένα ισχυρό ενοχοποιητικό δίχτυ για να «συλλάβει» αυτούς που δεν φαίνονται διατεθειμένοι να αποδεχτούν έναν από τους δύο όρους του παιχνιδιού του.

Όμως το πιο ενδιαφέρον στον λαϊκισμό βρίσκεται εν τέλει στην αποτελεσματικότητα του να «πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες» φορώντας τη μάσκα του λαϊκού, ιδιαίτερα όταν και ο «Λαός είναι μαραζιάρης» και ευεπίφορος στην πρέζα της λουστραρισμένης παπαριάς.
Ο υπαινιγμός είναι μάλλον εμφανής. Το μεταπολιτευτικό –τουλάχιστον- πολιτικό σύστημα
θεμελιώθηκε στην ολόπλευρη προώθηση του λαϊκισμού ως εργαλείου λαϊκής χειραγώγησης, από το ένα μάλιστα άκρο του πολιτικού συστήματος ως το άλλο.

Ώσπου φτάνει ένας καιρός –σαν τώρα- που το μασκοκαλσόν του λαϊκισμού χάνει πέντε-έξι χιλιάδες πόντους και από τις δεκάδες τρύπες ξεπροβάλλει το αξύριστο μπουτάκι της γκόμενας που το ‘παιζε -για 30 και πλέον χρόνια- λαϊκιά.
Εδώ είμαστε. Το πολιτικό σύστημα παίζει τα ρέστα του και η τρανσέξουαλ που κρυβόταν κάτω απ’ το καλσόν σκούζει και τσιρίζει για να αποδείξει εκ νέου τη θηλυκότητα της. Και ποιός φταίει; Το καλσόν! Ο παρασιτισμός στον επιθανάτιο ρόγχο του, καταγγέλλει τον λαϊκισμό ως υπεύθυνο για τον θάνατο του!

Έτσι και ο κος Αλέκος -ο φερόμενος στους κύκλούς του ως αποτελεσματικός ή εκσυγχρονιστής ή έντιμος ή ορθολογιστής ή εξευρωπαϊστής- , στην συνέντευξη του στον άλλο Αλέκο, τον Alexis, κάνει κυριολεκτικά τον Αλέκο. Τ’ ακούς Αλέκο;

Για την βεβαιωμένη χρεοκοπία της χώρας, φταίει ο μεταπολιτευτικός λαϊκισμός. Για την ακρίβεια ο ανατολίτικος λαϊκισμός. Διότι ως γνωστόν δεν υπάρχει δυτικός λαϊκισμός. Ο λαϊκισμός ενδημεί μόνον στην ανατολή και μάλιστα στην καθ’ ημάς Ανατολή. «Ή θ’ αποφασίσουν αυτές οι δυνάμεις της ευρωπαϊκής προοπτικής και όχι οι δυνάμεις οι οποίες κουβαλάνε το πνεύμα του ανατολισμού στη χώρα μας, ή θ’ αποφασίσουν οι δυνάμεις εκείνες οι οποίες έχουν ξεκάθαρο προσανατολισμό για την πορεία τη χώρας, είναι σωτήριο και δεν υπήρχε άλλη λύση, να γίνουμε μια πλήρως ευρωπαϊκή χώρα και να λειτουργούμε με τακτοποιημένο τρόπο θεσμικό και οργανωμένο όπως αυτές οι χώρες ή θα μείνουμε μια χώρα της καθ’ ημάς Ανατολής όπου θ’ αναπτύσσονται όλα αυτά.»

Η καθ’ ημάς Ανατολή, λοιπόν, φταίει για τη χρεοκοπία, διότι οι δυνάμεις της ασκούσαν την πολιτική εξουσία στο μεταπολιτευτικό πανηγύρι και δεν επέτρεψαν οι άθλιες τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας!

«Οι δυνάμεις που διαχειρίζονται σήμερα την κρίση είναι οι δυνάμεις που έφεραν τη χρεοκοπία. Και είναι αντίνομο να λέμε, κάποιος ο οποίος οδήγησε μία χώρα στη χρεοκοπία και θα τη σώσει. Δε γίνεται αυτό το πράγμα», λέει ο κυρ Αλέκος. Λογικότατο υποστηρίζω κι εγώ. Την έχει ψυλλιαστεί τη δουλειά ο κυρ Αλέκος και αναζητά άλλες δυνάμεις απ’ αυτές που δημιούργησαν το πρόβλημα. Και ποιές είναι αυτές; Μα «είναι άλλες εκείνες οι δυνάμεις, μπορεί να είναι και κρυμμένες, είναι οι δυνάμεις εκείνες του ευρωπαϊκού προσανατολισμού που έχουν πεποίθηση ότι αν δεν εκσυγχρονιστεί συνολικά η χώρα να λειτουργήσει όχι σαν ένα κράτος της Ανατολής αλλά σαν ένα κράτος της Δύσης επιτέλους, να γίνει ένα δυτικό κράτος, ένα πρόβλημα και μια διαμάχη, ένα δυισμός ο οποίος κατατρέχει τη χώρα από την επανάσταση και μπορούσα να σας πω, πριν την επανάσταση, από την εποχή ακόμα και του Αδαμάντιου Κοραή, δηλαδή «πού ανήκουμε, Ανατολή ή Δύση;»

Μα Αλέκο, τί λές; Ακούς τι λές Αλέκο; Οι Γραικογάλλοι του Αδαμάντιου δεν είναι στο γκοβέρνο τόσα χρόνια τώρα; Και παρ’ όλα αυτά δεν καταφέραμε να συστήσουμε κράτος εφάμιλλον των καλυτέρων ευρωπαϊκών! Δεν καταφέραμε να γίνουμε φερ’ ειπείν Πορτογαλία, ή Ιρλανδία, ή Ισλανδία ή Ισπανία ή Βέλγιο ή Ιταλία -εντός ολίγου- ! Χώρες βρε αδερφέ που δεν έχουν χρεοκοπήσει διότι αυτές δεν είχαν το πρόβλημα του λαϊκισμού της καθ’ ημάς Ανατολής ! Αυτές οι σοβαρές χώρες είχαν λύσει το δίλημμα Ανατολής – Δύσης. Ε κυρ Αλέκο; Το είχαν λύσει το δίλημμα! Ακούς Αλέκο;

Αλλά μήπως και η δυτική μητρόπολη το έχει λύσει το πρόβλημα; Διότι είπε με πόνο ψυχής ο κύριος Υπουργός ότι είχε φέρει «από τις ΗΠΑ, όποιος το θυμάται, με μια σύμβαση που έκανα με το αμερικάνικο Δημόσιο, το IRS, το περίφημο IRS των Ηνωμένων Πολιτειών, να μας βοηθήσει να οργανώσουμε αυτές τις Υπηρεσίες. Δε φαντάζεστε τι τράβηξαν αυτοί οι άνθρωποι διότι δεν τους έδιναν στοιχεία, τους έστηναν 3-4 ώρες έξω από τα γραφεία».

Έχεις δίκιο κυρ Αλέκο. Είναι να ντρέπεσαι για αυτόν το Λαό ! Τέτοια ανατολίτικη αγένεια ! Άφησαν οι άνθρωποι της δουλειές τους με την Λίμαν Μπράδερς, την Ένρον, την AIG και την Γκόλμαν Ζαξ, άφησαν και τα ζαξ ντόνατς κι ήρθαν εδώ στους ανατολίτες που βάζουν κρεμμύδι στα μακ ντόναλτς, ήρθαν να τους βάλουν σε μια σειρά και εκείνοι τους έστηναν και στα ραντεβού! Λαουτζίκος αγαπητέ μου υπουργέ !

Άλλωστε αυτός ο Λαός έφαγε και τα λεφτά! «Όλα αυτά τα χρόνια υπήρχε μια ελλιπής διαχείριση του δημοσίου χρήματος στη βάση μιας κατασπατάλησης. Δανειστήκαμε ως λαός.
Ως λαός ναι και καταναλώσαμε, γιατί δεν είναι μόνο αυτά που δανειστήκαμε, βάλτε και εκείνα που πήραμε από την Ευρωπαϊκή Ένωση που ήταν δισεκατομμύρια κι αυτά, πήγαν κατ’ αρχάς για την διόγκωση, υπερδιόγκωση του ελληνικού κράτους, πήγαν σε κατασπατάληση, πήγαν σε κατανάλωση δημόσια και ιδιωτική. Και βεβαίως ένα μέρος τα έφαγε και η αδιαφάνεια». Ναί, ένα μέρος, ένα μικρό δηλαδή μέρος, τα έφαγε και μια γκόμενα που είχα παλιά και την φωνάζαμε αδιαφάνεια, γιατί φορούσε πάντα λευκό παντελόνι που όταν είχε περίοδο έκανε διαφάνεια! Η πολιτική ελίτ, δεν ερχότανε στην παρέα μας και έτσι δεν έφαγε τίποτα, γιατί πάντα ήτανε απασχολημένη με κάτι υποβρύχια, με κάτι ψυγεία και κατσαρολικά siemens, με κάτι τηλεφωνικά κέντρα, κάτι συμφορά και άϊ, κάτι δομημένα ομόλογα και άλλα τέτοια που κάθε φορά που τα αναφέραμε η αδιαφάνεια –ναι αυτή με την περίοδο- μας έλεγε να πάμε τα στοιχεία στον εισαγγελέα! Αλλά πού να τα θυμάσαι τώρα αυτά εσύ Αλέκο! Είχαμε στην παρέα και άλλη μία κολλητή, την οικονομική ελίτ, που είχε πάει και εθελόντρια στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Κι’ αυτήν δεν έφαγε τίποτα, γιατί έτρεχε μέρα νύχτα πάνω κάτω μ’ ένα χιουντάϊ που της είχανε κάνει χορηγία. Αυτή, Αλέκο, αν θυμάσαι, είχε μια ξαδέρφη που τη φωνάζατε «6.000 μονάδες» ή «Γενικό Δείκτη» και μετά μια μέρα την κοροϊδεύατε την κοπέλλα «εγκλωβισμένη». Τα είχε φτιάξει λέει μ’ έναν Κρητικό, κάποιον Νεον-άκη, που την έφτυσε μετά και καταλαβαίνεις πικράθηκε το κορίτσι. Ούτε αυτή έφαγε τίποτα. Μας το είχε πεί και ένας θείος της ο Γιάννος, αν θυμάσαι! Αλλά πού να θυμάσαι Αλέκο! Εδώ κι εγώ δεν θυμάμαι τώρα.

Ναι και για όλα αυτά φταίει το ανατολίτικο πνεύμα μας. Αυτό οδήγησε σε «αποξήρανση της παραγωγικής βάσης της χώρας». Αυτό και όχι η πολιτική των κυβερνήσεων Σημίτη που «κατάφερε» μέσα σε μια δεκαετία την απομείωση της αγροτικής παραγωγής από 17% του ΑΕΠ σε μόλις 3%, ακολουθώντας τις οδηγίες της Ευρωπαϊκής Κοινής Αγροτικής Πολιτικής. Πολύ κοινή ρε Αλέκο αυτή η ΚΑΠ. Πολύ κοινή. Σαν την εξωτερική σας πολιτική που κατάντησε τελικά και την ίδια τη χώρα εντελώς κοινή. Αλλά πού να θυμάσαι τώρα Αλέκο τις βραχώδεις νύχτες και τους Μεγάλους Τραγουδιστές με τη Δεσποινίδα Κατεχάκη.

Είναι βλέπεις κι’ αυτό το μεταβυζαντινό πρότυπο, που δεν βοηθάει το άτιμο στη μνήμη. «Υιοθετούμε μεταβυζαντινό πρότυπο, όπως κυκλοφορούσε ο συμπατριώτης μας ο Κωλέττης στο Παρίσι ως Πρέσβης, φράκο από πάνω, φουστανέλα από κάτω. Αυτό τον δυισμό τον πληρώνουμε. Όμως οι δυνάμεις οι οποίες κυριάρχησαν, εκτός από ελάχιστες περιπτώσεις, μετρημένες. Δηλαδή στα 190 χρόνια οι δυνάμεις εκείνες του ρεαλισμού, της ευρωπαϊκής προοπτικής, οι δυνάμεις του εκσυγχρονισμού, των δομών, οι δυνάμεις εκείνες οι οποίες ανήκαν στην αντιπέρα όχθη του λαϊκισμού, ήταν ας τις ονομάσουμε, αντιλαϊκιστικές δυνάμεις εκείνες, ήταν πολύ λίγες και πολύ μικρά τα διαστήματα»

Ναι, Αλέκο, δεν είναι το Οθωμανικό πρότυπο, μην έχουμε και καμιά παρεξήγηση με την φίλη και γείτονα χώρα. Άσε που κατά Βερέμη, Alexis κ.λπ.το Οθωμανικό πρότυπο μια χαρά ήτανε. Είναι το μεταβυζαντινό που φταίει, γιατί αυτήν την Ανατολή πρέπει να απαξιώσουμε. Την Ελληνική Ανατολή. Διότι -το ξέρουμε πια ότι- εκεί βρίσκεται το πρόβλημα ενός ανεμπόδιστου εκδυτικισμού. Εκεί είναι το μοναδικό εμπόδιο στην οριστική εκποίηση της πατρίδας στην δυτική αποικιοκρατία. Στο αντιστασιακό ήθος της Ελληνικής Ανατολής.

Γι’ αυτό, πέρα από τις πλάκες, γίνεται τώρα εμφανές το τελευταίο χαρτί του μεταπολιτευτικού παρασιτισμού. Ο «άσος» στο κουρελιάρικο μανίκι της κομματοκρατίας που ρούφηξε το μεδούλι του τόπου, δεν είναι άλλος από την επείγουσα συγκρότηση ενός μετώπου των ελίτ-αλήτ και των ξένων αφεντικών τους που θέτει το δικό του πρόταγμα του «ορθολογισμού, του ευρωπαϊκού προσανατολισμού και του εκσυγχρονισμού» ενάντια στην πιθανότητα αφύπνισης του Έθνους και του Λαού.

Γι’ αυτό ακριβώς οι δυνάμεις αυτές, θα ανασύρουν από το σκουληκιασμένο σεντούκι της ιστορίας τους, το πιο αποκρουστικό πρόσωπο τους φορώντας το μονταρισμένο μασκο-καλσόν του «ορθολογισμού, του ευρωπαϊκού προσανατολισμού και του εκσυγχρονισμού» .

Γι’ αυτό ακριβώς οι δυνάμεις αυτές, θα καταγγείλουν κάθε γνήσια και αυθεντικά λαϊκή προσπάθεια σαν ανορθόλογη, ανατολίτικη, αντιευρωπαϊκή, οπισθοδρομική και λαϊκίστικη, επιχειρώντας να στριμώξουν το λαό μας, για μια ακόμη τελευταία φορά, στα ψευτοδιλήμματα τέτοιου τύπου. Και δεν θα έχουν κανένα πρόβλημα να δείξουν το πιο απάνθρωπο πρόσωπο τους, κατηγορώντας την ανθρωπιά ως λαϊκισμό και τη συλλογική αλληλεγγύη ως ανατολίτικο εθνικισμό.

Είναι που θυμάμαι ακόμη την απάντηση του αρμόδιου Υπουργού Υγείας κου Αλέκου Παπαδόπουλου σε ερώτηση δημοσιογράφου σε σχέση με το θάνατο ενός 4χρονου αγοριού από τη Μυτιλήνη. Το «ευρωπαϊκό κράτος των αντιλαϊκιστικών δυνάμεων» που κατείχε τότε την εξουσία δεν κατόρθωσε ούτε να αποδεσμεύσει από την αντ- Εθνική Τράπεζα το σημαντικό ποσό που είχε συγκεντρώσει η αλληλεγγύη του «ανατολίτικου» Λαού μας, ούτε από το ομόλογο των 10δις ευρώ που μόλις είχε εκδοθεί, περίσσευε κάτι για την μεταφορά του βρέφους στην Αμερική για θεραπεία, ούτε το «εκσυγχρονισμένο» Ε.Σ.Υ μπορούσε να διασφαλίσει την υγεία ενός παιδιού 4 χρονών.
«Άλλη ερώτηση» είχε απαντήσει τότε ο αρμόδιος ορθολογιστής, ευρωπαϊστής και εκσυγχρονιστής κος υπουργός, θεωρώντας την ερώτηση λαϊκιστική! Τέτοια ανθρωπιά, ο σημερινός κήνσορας του εκσυγχρονισμού!

Είναι που θυμάμαι ακόμη, εκείνη την «περίεργη» φιλολογία ότι όντας υπουργός οικονομικών διέγραψε –λέει- χρέος του ΑΝΤ1 προς το ΙΚΑ, ύψους 24 δις. δραχμών.

Σήμερα, επανέρχεται δίχως μια στοιχειώδη μεταμέλεια, ζητώντας «ριζική αναμόρφωση, να πεταχτεί ό,τι υπάρχει μέχρι σήμερα» και αναδεικνύοντας τον πανικό του πολιτικού συστήματος, φαίνεται να δρομολογεί την «απόσυρση» αυτής της κυβέρνησης και την ανάδειξη των «αρίστων» εφεδρειών που θα φέρουν σε πέρας τη δυσάρεστη δουλειά. Διαβάζοντας μάλιστα, πίσω από τις λέξεις του κ. Υπουργού, είναι φανερή η προσπάθεια συναρμολόγησης και συνεύρεσης με διάφορα σαπιόξυλα του καταρρέοντος σκηνικού, αφού όπως λέει,την « προοδευτική σκέψη τη συναντάει κανείς οριζόντια παντού».

Ευτυχώς όμως και το νέο μασκο-καλσόν θα ξελουρίσει όπως λένε και στο χωριό μου, εν μία νυκτί αυτή τη φορά. Και θα ξημερώσει. Δεν μπορεί θα ξημερώσει !
Γιατί, όπως αυτή είναι η τελευταία μονοκομματική κυβέρνηση, έτσι και ο Αλεκισμός ή Alexism κατά το ευρωπαϊκότερον, θα είναι το έσχατο στάδιο του νεοελληνικού παρασιτισμού.

tonoikaipnevmata
Homo homini lupus est...
By STEVENIKO | Σάββατο 2 Απριλίου 2011 | Posted in | With 0 comments
Δυσπιστία στο σπίτι, δυσπιστία στη γειτονιά,δυσπιστία στη δουλειά,δυσπιστία στην πολιτική και γενικώς, βλέπουμε την καχυποψία και την δυσπιστία να είναι διάχυτες παντού.
Τι είναι η δυσπιστία; Μόλλον διαβολική συγγένεια με την απόγνωση!
Μπορεί μια κοινωνία...
να εξελιχθεί, να προχωρήσει στηριζόμενη στη......
δυσπιστία; Τα άτομα μπορούν. Οι κοινωνίες ποτέ!
Καμιά κοινωνία δύσπιστη και αναπόφευκτα κλειστή και απομονωμένη , δεν κατόρθωσε μέχρι σήμερα τίποτα σπουδαίο.
Ο πολίτης, αισθάνεται, όχι μόνο ότι απειλείται, αλλά ότι δε βρίσκει και τίποτα, δεν βρίσκει καμιά κοινωνική αξία πλέον, που θα άξιζε να υπερασπιστεί με κάθε θυσία, κι αυτό είναι το ακόμα πιο τρομαχτικό!
Πέραν των οικονομικών, θα χρεοκοπήσουμε και κοινωνικά; Μάλλον!
Αν δεν κάνουμε κάτι απο μόνοι μας, τα πράγματα δεν θα γίνουν ποτέ καλύτερα από μόνα τους.
Αυτό που σκεφτόμαστε τελικώς ο ένας για τον άλλον αντικατοπτρίζει κι αυτό που είμαστε!

Homo homini lupus est...
0 άνθρωπος για τον άνθρωπο είναι λύκος....

ksipnistere
Τετέλεσται: Ταχεία αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους ζητά το ΔΝΤ
By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments
Τετέλεσται. Ο Γολγοθάς και η Σταύρωση της ελληνικής οικονομίας από πέρυσι, δυστυχώς πολύ δύσκολα θα έχει την ευνοϊκή κατάληξη που γνωρίζουμε από την ιστορία. Δηλαδή, την Ανάσταση.

Δυστυχώς και όλοι εκείνοι που μέχρι σήμερα μας οδηγούσαν στα συνεχή Μνημόνια, πλέον έχουν μετατραπεί σε… Πόντιοι Πιλάτοι. Η κυβέρνηση που δεν μπορεί να βρει λύσεις, ανίκανη να διαχειριστεί το πρόβλημα, κατώτερη των περιστάσεων, περιμένει το από μηχανής θεό.

Και οι δανειστές μας που αφού μας στρίμωξαν, μας οδήγησαν σε απίστευτο δανεισμό με αντάλλαγμα πολύ σκληρά μέτρα τώρα μας εγκαταλείπουν.

Η προδημοσίευση ρεπορτάζ του γερμανικού περιοδικού Spiegel, σύμφωνα με το οποίο το ΔΝΤ ζητά ταχεία αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους τα λέει όλα και έρχεται σε συνέχεια του άρθρου του Economist που μας προέτρεπε να αποδεχθούμε τη χρεοκοπία μας.

Το Spiegel επικαλείται ανώτατους αξιωματούχους του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, αυτών δηλαδή που μας έλεγαν πέρυσι να πάμε στην αγκαλιά τους για να σωθούμε.

Τα υψηλόβαθμα στελέχη του ΔΝΤ λένε τώρα ότι η Ελλάδα πρέπει να πάει σε αναδιάρθρωση χρέους, άποψη που έχουν ήδη πει και σε εκπροσώπους ευρωπαϊκών κυβερνήσεων.

Φαίνεται λοιπόν ότι ούτε το ίδιο το Ταμείο πιστεύει ότι η χώρα μπορεί να αντέξει με χρέος πάνω από 150% και ζητά άμεσα αναδιάρθρωση με διάφορους τρόπους. Με κούρεμα ομολόγων, με επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής και με μείωση των τοκοχρεωλυσίων.

Υπενθυμίζεται ότι λίγες ημέρες πριν ο Στρος Καν έλεγε ότι η Ελλάδα πιστεύει ότι θα μπορεί να πληρώσει τα χρέη της.

Η αλλαγή στα πιστεύω του ΔΝΤ είναι εμφανής καθώς βλέπουν ότι το πρόβλημα διογκώνεται και δε μαζεύεται με τίποτε. Φυσικά οι μεγάλες ευθύνες είναι και δικές του και της κυβέρνησης που από πέρυσι μας παραμύθιαζε ότι η προσφυγή στο ΔΝΤ θα μας έβγαζε από την κρίση.

Τώρα, λοιπόν, η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο και η αναδιάρθρωση χρέους είναι αναπόφευκτη. Μήπως θα πρέπει να αρχίσουμε να αναρωτιόμαστε αν έπρεπε να το είχαμε κάνει αυτό προτού πάρουμε το δάνειο των 110 δις ευρώ;

Εν πάση περιπτώσει, το κλίμα και μέσα στην κυβέρνηση, σύμφωνα με πληροφορίες, είναι βαρύ κι ασήκωτο. Φαίνεται να έχουν αποδεχθεί την πλήρη αποτυχία τους και προσπαθούν να προετοιμάσουν τον κόσμο για ότι έρχεται. Είναι επίσης απογοητευμένοι επειδή θα πρέπει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ να υπογράψει μια αναδιάρθρωση, δηλαδή μια χρεοκοπία. Μετά τον Χ. Τρικούπη θα μείνει στην ιστορία και ο Γ. Παπανδρέου μόλις πει το «δυστυχώς επτωχεύσαμεν».

Το ζήτημα είναι τι σημαίνει αναδιάρθρωση για τον κόσμο. Αν και προς ώρας μάλλον η χώρα θα μείνει στο ευρώ (διότι κάτι άλλο διαφορετικό θα διέλυε την ευρωζώνη) οι επιπτώσεις θα είναι οδυνηρές και το σενάριο εφιαλτικό.

Αν ξεκινήσει κούρεμα σημαίνει ότι οι πιστωτές μας θα αποδεχθούν να πάρουν λιγότερα χρήματα πίσω, οπότε θα κλείσουν οι αγορές για την Ελλάδα για πάντα. Ωστόσο, οι ελληνικές τράπεζες που διαθέτουν πάνω από 55 δις σε ελληνικά ομόλογα, μέσα σε μια νύχτα θα υποστούν τεράστιες ζημιές και ενδεχομένως θα καταρρεύσουν.

Αυτό σημαίνει ότι θα πάψουν να δίνουν δάνεια, να χρηματοδοτούν νοικοκυριά και επιχειρήσεις, θα βάλουν πλαφόν στις αναλήψεις σε μια προσπάθεια να περιορίσουν τον πανικό στα γκισέ. Θα καταρρεύσουν, και ταμεία και επιχειρήσεις που στηρίζονται στις τράπεζες.

Οι πολίτες θα υποστούν τεράστιο σοκ αφού πολλοί θα χάσουν τις δουλειές τους, άλλοι δε θα μπορούν να πάρουν το μισθό ή τη σύνταξή τους.

Και μέσα σε όλα αυτά η χώρα θα πάει σε πολύ σκληρή και παρατεταμένη περίοδο λιτότητας και επομένως και φτώχειας.

Για να μην είμαστε μάντεις κακών, ελπίζουμε να μη γίνουν όλα αυτά, αλλά δυστυχώς ακόμη και τα πρόσωπα των υπουργών μαρτυρούν το αντίθετο. Κι αν υπάρχει μια ελπίδα για την Ανάσταση, κάπου μετά από χρόνια, καλό είναι ο Γολγοθάς να μην κρατήσει τόσο πολύ.

Διαψεύδει το ΔΝΤ

Από την πλευρά του το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο με ανακοίνωση που εξέδωσε το Σάββατο διαψεύδει τα αναγραφόμενα στο δημοσίευμα του γερμανικού περιοδικού περί πιέσεων για να αναδιάρθρωση.

«Όπως έχουμε δηλώσει επανειλημμένα», αναφέρει στο Reuters εκπρόσωπος του Ταμείου, «το ΔΝΤ υποστηρίζει της θέση της ελληνικής κυβέρνησης περί μη αναδιάρθρωσης του χρέους και τη θέληση της να εκπληρώσει πλήρως τις δανειακές της υποχρεώσεις. Κάθε αναφορά που υποστηρίζει το αντίθετο είναι λανθασμένη».

Απάντηση της Κομισιόν

Σχετικά με το δημοσίευμα του Spiegel, ο εκπρόσωπος της Κομισιόν αναφέρει ότι δεν υπάρχει λόγος για να αναδιάρθρωση τώρα.

Συγκεκριμένα, όπως μεταδίδει το Reuters, ο εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής δήλωσε: «Όλα τα υποστηρικτικά μέτρα είναι σε ισχύ. Δεν υπάρχει λόγος τώρα να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε αυτή την πιθανότητα αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους».

antinews
Το τέλος του «ελληνικού ονείρου»
By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments
Tου Aθανασιου Eλλις





Η μείωση του βιοτικού επιπέδου δεν είναι ευχάριστη εξέλιξη και προκαλεί εύλογες αντιδράσεις, ιδιαίτερα στα χαμηλά κοινωνικά στρώματα που δέχονται τις μεγαλύτερες πιέσεις. Ομως, η επιβαλλόμενη αλλαγή του τρόπου διαβίωσης των Ελλήνων σηματοδοτεί και το τέλος του άκρατου υλισμού και, υπό αυτή την έννοια, εμπεριέχει ένα στοιχείο εξυγίανσης. Το διαστρεβλωτικό και χωρίς ηθικούς φραγμούς μοντέλο που επικράτησε τις τελευταίες δεκαετίες ήταν ένα άδικο και επικίνδυνο τερατούργημα.

Το σημερινό αδιέξοδο δεν είναι μόνον οικονομικό, είναι και ηθικό. Και σε αυτό έχουμε συμβάλλει όλοι, άλλος περισσότερο, άλλος λιγότερο. Δεν είναι μόνο το αναποτελεσματικό και αντιπαραγωγικό Δημόσιο. Είναι και οι κρατικοδίαιτοι μεγαλοεπιχειρηματίες που αντί της καινοτομίας και του ρίσκου επέλεγαν τη σιγουριά της διαπλοκής, οι ανίκανοι πολιτικοί που δεν παρήγαγαν τίποτε στη ζωή τους και απλώς αναρριχήθηκαν στην εξουσία μέσα από τους κομματικούς μηχανισμούς, τα αναξιόπιστα μέσα ενημέρωσης που επένδυσαν στον λαϊκισμό και οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες και έμποροι που επέλεγαν την προχειρότητα και αναζητούσαν το γρήγορο κέρδος.

Μια υγιής κοινωνία θα άλλαζε πορεία μόνη της, μέσα από μια εσωτερική αναζήτηση και έναν εύλογο προβληματισμό. Αλλά φαίνεται ότι η ελληνική δεν είναι τέτοια και, δυστυχώς, η αλλαγή πορείας έπρεπε να μας επιβληθεί από άλλους.

Η συντελούμενη απεξάρτηση από τον προκλητικό καταναλωτισμό δεν αποτελεί ελληνική αποκλειστικότητα. Υπό την πίεση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, ανάλογη στροφή παρατηρείται σε πολλές δυτικές κοινωνίες, ακόμη και στην Αμερική, το λίκνο του καπιταλισμού, όπου όλο και λιγότεροι άνθρωποι προσβλέπουν στο «αμερικανικό όνειρο». Το ενθαρρυντικό αυτής της διεργασίας, που ως επί το πλείστον έχει ως αφετηρία την οικονομική δυσχέρεια, αλλά αποκτά χαρακτηριστικά ψυχικής κάθαρσης και διανοητικής ανάτασης, είναι ότι η κοινωνία αρχίζει να ορίζει διαφορετικά το όνειρο αυτό. Αυτή η σταδιακή μετάλλαξη της αμερικανικής κοινωνίας έχει καταγραφεί από τον γνωστό δημοσκόπο, Τζον Ζόγκμπι. Και με δεδομένο ότι, καλώς ή κακώς, τα κοινωνικά ρεύματα που επικρατούν στην Αμερική διαχέονται στη συνέχεια και στον υπόλοιπο κόσμο, τα ευρήματα είναι ενθαρρυντικά.

Από τις δημοσκοπήσεις των τελευταίων ετών προκύπτει ότι η πλειοψηφία των Αμερικανών δεν είναι πλέον αυτοί που ο Ζόγκμπι περιγράφει ως «παραδοσιακούς υλιστές». Η κατηγορία αυτή υποχωρεί αριθμητικά, ενώ αυξάνονται κατακόρυφα οι «κοσμικοί πνευματικοί», όπως τους αποκαλεί. Απώτερος στόχος δεν είναι πλέον η αλόγιστη απόκτηση καταναλωτικών αγαθών: μεγάλων κατοικιών, πολυτελών αυτοκινήτων, αναρίθμητων ρούχων, ακριβών κοσμημάτων, σωρείας παιχνιδιών, κ.λπ. Αντιθέτως, θέτουν διαφορετικές προτεραιότητες στη ζωή τους. Απορρίπτουν τον εθισμό στα πολλά αγαθά, και ανάγουν σε στοιχείο επιτυχίας το ήθος, τη συνέπεια, την προσφορά στο κοινωνικό σύνολο, τη συμβολή σε έναν πιο καθαρό πλανήτη. Είναι μια αλλαγή που δεν έχει να κάνει με κόμματα και πολιτικές ιδεολογίες. Παρατηρείται σε συντηρητικούς οικογενειάρχες και προοδευτικούς ακτιβιστές, επιχειρηματίες και εργαζόμενους, Ρεπουμπλικανούς και Δημοκρατικούς. Για κάθε νοήμονα άνθρωπο, πρόκειται για ευπρόσδεκτη εξέλιξη.

Αν οι Νεοϋορκέζοι χρειάστηκαν την 11η Σεπτεμβρίου για να ανακαλύψουν και πάλι τις αρετές της αλληλεγγύης, της ανθρωπιάς και της σεμνότητας, εμείς έπρεπε να φθάσουμε στη χρεοκοπία για να δώσουμε ένα τέλος στο ιδιότυπο «ελληνικό όνειρο» του εύκολου πλουτισμού που βασίσθηκε μάλιστα σε δανεικά. Ο υπέρμετρος καταναλωτισμός τερματίζεται απότομα, και σε αρκετές περιπτώσεις βάναυσα, με οριζόντιες περικοπές εισοδημάτων, αλλά η αβάσταχτη ελαφρότητα της άντλησης χαράς από τη μανιώδη αγορά αγαθών, τα περισσότερα εκ των οποίων μάλιστα δεν χρειαζόμαστε, έπρεπε κάποια στιγμή να τελειώσει.

kathimerini
Τέτοια Ευρώπη; Όχι ευχαριστούμε
By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments
Η Μέρκελ ηττήθηκε κατά κράτος στη Βάδη-Βυρτεμβέργη, το μεγαλύτερο ομόσπονδο γερμανικό κράτος. Ο Σαρκοζί ηττήθηκε στις τοπικές εκλογές. Ο Κάμερον είδε μισό εκατομμύριο φλεγματικούς Βρετανούς να διαδηλώνουν κατά της λιτότητας. Οι αυτουργοί του ιρλανδικού Μνημονίου έπαθαν πριν λίγο καιρό πανωλεθρία. Και η κυβέρνηση Σόκρατες υποχρεώθηκε να παραιτηθεί όταν το πρόγραμμα σκληρής λιτότητας που πρότεινε καταψηφίστηκε από την πορτογαλική Βουλή.

Κάτι αλλάζει στην Ευρώπη λοιπόν, κάτι κινείται. Μπορεί οι άνθρωποι να μη στρέφονται προς την ίδια κατεύθυνση -και ποια θα ήταν αυτή στις συγκεκριμένες συνθήκες; Μέσα όμως σε μια ποικιλία κινήτρων και αντιδράσεων δεν μπορεί να μη διακρίνει κανείς τον κοινό παρονομαστή: η Ευρώπη δεν είναι ικανοποιημένη από τον εαυτό της, τις πολιτικές και τους ηγέτες της. Όλο και περισσότεροι Ευρωπαίοι αντιδρούν στην παντοδυναμία των πολυεθνικών, είτε αυτές επιβάλλουν πυρηνικά εργοστάσια, είτε καθεστώς εργασιακής δουλοπαροικίας, είτε δήθεν βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας μέσω της θεσμοθετημένης φτώχειας.

Προφανώς θα ήταν κανείς αφελής αν έβλεπε αυτές τις εξελίξεις ως απαρχή μιας ευρωπαϊκής επανάστασης. Δεν είναι όμως καθόλου αθώο το γεγονός ότι η επίσημη άποψη προτιμά να βλέπει αποσπασματικά όσα συμβαίνουν, να φωτίζει επίμονα την άνοδο του Λεπέν για παράδειγμα, και να αποφεύγει να δει τη γενική εικόνα και τη γενική κίνηση. Γιατί αυτή η γενική κίνηση είναι χωρίς αμφιβολία αντίθετη με τα σχέδια που εξυφαίνονται στις Βρυξέλλες και στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, με τα μνημόνια καταδίκης ολόκληρων λαών στη φτώχεια και τις εργασιακές δικτατορίες. Με το είδος της ανάπτυξης και της ανταγωνιστικότητας εν ολίγοις που τόσο επιμελώς προπαγανδίζουν και προωθούν μέσα από εκβιασμούς και ποικίλους μηχανισμούς. Με το μέλλον που απεργάζονται για τους Ευρωπαίους.

Όσοι λοιπόν βιάστηκαν να προβλέψουν με βεβαιότητα μια πρωσική -για την εργασία- Ευρώπη καλό είναι να το ξανασκεφτούν. Όπως φυσικά κι εκείνοι που θεωρούν μονόδρομο τη διασφάλιση μιας γωνίτσας σ’ αυτή την Ευρώπη για τη φτωχή αλλά έντιμη -προς τους τοκογλύφους- Ελλάδα. Ο δρόμος έχει πολλές στροφές ακόμα και οι λαοί της Ευρώπης δεν έχουν πει την τελευταία τους λέξη -ακόμα αρθρώνουν τα πρώτα τους no, non, nein κ.λπ. Έπεται συνέχεια και πάντως ό,τι κι αν λέει ο Παπανδρέου δεν είναι μόνοι όσοι στην Ελλάδα λένε όχι στην Ευρώπη που τους ετοιμάζουν…

inprecor
Το δύσκολο για µια χώρα είναι να την αφήσουν να χρεοκοπήσει
By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments
Του ΡΟΥΣΣΟΥ ΒΡΑΝΑ





Οι κραυγές...
... των πολιτικών κατά των «άδικων αγορών» καλλιεργούν στους λαούς των χρεωµένων χωρών µια αυταπάτη, που κρύβει τον τρόπο µε τον οποίο λειτουργεί, τρέφεται και θεριεύει ένα ολόκληρο σύστηµα.

Στις χώρες...
... που κινδυνεύουν µε χρεοκοπία, πριν ακόµη συµβεί αυτό που διαισθάνεται κάθε απλός άνθρωπος και που φοβάται κάθε κυβερνήτης, καλλιεργείται στον λαό η µυθολογία πως η χρεωµένη χώρα έχει απλώς ένα βραχυπρόθεσµο χρηµατοδοτικό πρόβληµα και πως µε πολλή δουλειά και περισσότερη καλή θέληση θα τα καταφέρει να βγει από την κρίση. Προτείνονται διάφορες διαρθρωτικές «λύσεις», που αυξάνουν κι άλλο το χρέος και αποσταθεροποιούν ακόµη περισσότερο την οικονοµία της χώρας, κάνοντας την τελική λύση ακόµη πιο δύσκολη και πιο δαπανηρή.

Μια τέτοια «λύση» ήταν της Αργεντινής το 2001, που αύξησε δραµατικά τις συνολικές υποχρεώσεις της χώρας, µόνο και µόνο µε τη µυθολογία πως θα τα κατάφερνε τελικά να σηκώσει το ασήκωτο βάρος του χρέους της. Τουλάχιστον τρεις τέσσερις ευρωπαϊκές χώρες «είναι προφανές πωςδεν θα τακαταφέρουν να αποπληρώσουν τα χρέη τους», λέει ο Μάικλ Πέτις, καθηγητής των Οικονοµικών στο Πανεπιστήµιο του Πεκίνου. «Αναπόφευκτα θα χρεοκοπήσουν. Και µόνο όταν θα απαλλαγούν από ένα µέρος του χρέους τους θα µπορέσουν να ξανασταθούν στα πόδια τους. Οσο όµως θα υποκρίνονται πως θα µπορέσουν να το ξεπληρώσουν στο ακέραιο, η οικονοµία θα υφίσταται στρεβλώσεις, τα επιχειρηµατικά κεφάλαια θα φεύγουν και η χώρα δεν θα αναπτύσσεται».

Το δύσκολο...
... για µια χώρα είναι να την αφήσουν να χρεοκοπήσει. Επειδή τα χρέη είναι συγκεντρωµένα κυρίως στο τραπεζικό σύστηµα και οι τράπεζες δεν µπορούν να αποδεχτούν την απώλειά τους χωρίςνα χρεοκοπήσουν κι αυτές. Η κρίση χρέους των αναπτυσσόµενων χωρών το 1980 µαινόταν µία δεκαετία µε στάσεις πληρωµών, φυγή κεφαλαίων και µηδενική ανάπτυξη, ώσπου οι δανειστές τους να αποδεχτούν πως έπρεπε ναδιαγράψουν µέρος των χρεών τους. Αυτό έγινε επισήµως µε το σχέδιο Μπρέιντι στο Μεξικότο 1990. Οι περισσότερες χώρες επέστρεψαν στην ανάπτυξη µόνο όταν έγινε πια σαφές πως θαδιαγραφόταν µέρος των χρεών τους. Γιατί τόσο αργά; Ηταν οι τραπεζίτες ανόητοι; Οχι. Ηδη από το 1980 οιτραπεζίτες είχαν πλήρη επίγνωση πως δεν θα έπαιρναν πίσω όλα ταλεφτά τους. Οµως, ώσπου να αποδεχτούν το προφανές, χρειάστηκε να περιµένουν µιαδεκαετία προκειµένου να αποκτήσουν την κεφαλαιακή βάση που θα τους επέτρεπε να απορροφήσουν τις απώλειες. Αυτό ακριβώς συµβαίνει σήµερα στην Ευρώπη (και το λέµε «µηχανισµό σταθεροποίησης»).

Οι λαοί...
... των πιο χρεωµένων χωρών είναικαταδικασµένοι να εργάζονται σκληρά χωρίς αντίκρυσµα, ενώη τελική λύση της κρίσης τους θα αναβάλλεται διαρκώς, για όσο ακόµη οι τράπεζες θα ξαναχτίζουν την κεφαλαιακή βάση τους (για να ξεκινήσουν κατόπιν για νέες περιπέτειες σαν κι αυτή που µαςοδήγησε στην τρέχουσα κρίση). Μέχρι τότε, οι χώρες και οι πολιτικές ηγεσίες τους θα εξακολουθούν να υποκρίνονται πωςδεν είναι χρεοκοπηµένες.

tanea
Οι ολιγάρχες και οι ισολογισμοί
By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments
Του ΓΙΩΡΓΟΥ Χ.ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ






Καταργούν σχολεία, καταργούν πανεπιστήμια, εξαλείφουν τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες, παντού υπερσυγκέντρωση και ολιγοπώλια. Η ολιγαρχία είναι έτοιμη να επιβληθεί και με το νόμο. Δεκαεπτά βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος πήραν το «σήμα» από μεγάλη εφημερίδα και ξεκίνησαν την επίθεση κατάργησης των μικρών εφημερίδων. Όχι, το θέμα δεν είναι οικονομικό, είναι αμιγώς πολιτικό. Οι «μικροί» χαλάνε την πιάτσα και τον πλήρη έλεγχο του πολιτικού και οικονομικού παιγνίου από τους «μεγάλους».

Για την ακρίβεια οι «μικροί» δεν χωράνε στη σύγχρονη «βιομηχανία της συνείδησης», η οποία δεν περιορίζεται απλώς στην ενημέρωση, αλλά επιδιώκει να καθορίζει και το πλαίσιό της. Γιατί η βιομηχανία αυτή έχει στόχο την πλήρη χειραγώγηση των πολιτών, οδηγώντας την πολιτική εξουσία στην εξάρτηση και την απαξίωση. Γιατί οι πολίτες και κάποιοι πολιτικοί, «αυτοί οι πεισματάρηδες οπαδοί της λαϊκότητας»(Ρ. Ντεμπρέ), που προσπαθούν να διακρίνουν μεταξύ ορθολογισμού και πίστης και να δώσουν στην εκκοσμικευμένη εξουσία τον αναγκαίο χώρο, χωρίς να κάνουν μεταφυσικές παραχωρήσεις, αυτού του είδους τα… «παράσιτα» πρέπει να εξοντωθούν.

Γιατί η χειραγώγηση της συνείδησης των πολιτών και της πολιτικής είναι απολύτως αναγκαία στα εξωθεσμικά οικονομικά συμφέροντα που χθες υποστήριζαν το σχέδιο Ανάν και σήμερα το Μνημόνιο, επιχειρώντας να επιβάλλουν «συγκυβερνήσεις» και το νεοφιλελεύθερο ολοκληρωτισμό, όπου οι εργαζόμενοι θα είναι περιττοί, εντελώς απονεκρωμένοι με όπλο τη γλώσσα μιας αγοραίας κουλτούρας-πολτού. Γιατί και οι λέξεις έχουν αφεντικά.

Γιατί αυτοί που κατέχουν τις λέξεις, την πνευματική εξουσία, οι «ιδιοκτήτες» της γλώσσας επιβάλλουν και τον χαρακτήρα των κοινωνικών σχέσεων, μας υποβάλλουν τον τρόπο που αγαπάμε, που μισούμε, που σκεφτόμαστε και ονειρευόμαστε. Γιατί αυτός που κατέχει την εξουσία των λέξεων κατέχει και την πολιτική ηγεμονία.

Βρισκόμαστε, συνεπώς, μπροστά σ’ ένα ολοκληρωτικό παιγνίδι όπου οι μόνοι που θα σωθούν θα είναι οι «μεγάλοι», οι μεγαλο-επιχειρηματίες, οι μεγαλογιατροί, οι μεγαλοδικηγόροι, οι μεγαλοδημοσιογράφοι κ.ά. Αυτή η ταξική κατηγοριοποίηση υφίσταται στο εσωτερικό κάθε κοινωνικής κατηγορίας και ομάδας, η οποία δομείται με ιεραρχική, πυραμιδική μορφή. Οι «μεγάλοι» (οι πάνω) όλων των κατηγοριών είναι αυτοί που διαπλέκονται μεταξύ τους, επιδιώκοντας, σήμερα, την απόρριψη στον Καιάδα –ή στην Κερατέα- των «μικρών» δίκην σκουπιδιών.

Ο Λέστερ Θόροου (σύμβουλος του Κλίντον) το έλεγε κυνικά: «σήμερα ψηφίζουν μόνο οι πλούσιοι» με τις ψήφους που αγοράζουν! Αλλά αυτό δεν είναι δημοκρατία, είναι ολιγαρχία. Και οι πολιτικοί δεν είναι παρά πλασιέ των μεγάλων συμφερόντων. Αλλά τι κάνει η μεγάλη πλειονότητα των δημοσιογράφων που είναι άνεργοι ή αντιμετωπίζουν το φάσμα της ανεργίας; Είναι, δυστυχώς, εγκλωβισμένοι στην αδυναμία της συνδικαλιστικής του ηγεσίας. Γι’ αυτό τώρα ένας μόνο είναι ο τρόπος αντίδρασης, να επιβληθεί και να κηρυχθεί απεργία διαρκείας.

gpapaso
Sweet Home Alabama
By STEVENIKO | Παρασκευή 1 Απριλίου 2011 | Posted in | With 0 comments
Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΖΕΡΒΑ







Η σύγχρονη παγκοσμιοποιημένη οικονομία δημιουργεί τις κοινωνίες που της ταιριάζουν. Η σχέση είναι μάλλον αλληλοτροφοδοτούμενη. Οι πολίτες μετατρέπονται σε αέναους καταναλωτές αέναα παραγόμενων προϊόντων.

Η κρίση υπερπαραγωγής αντιμετωπίζεται με φυγή προς τα μπρος, με πλασματικά προεξοφλημένες, τεχνητά φουσκωμένες υπεραξίες άυλων τίτλων.

Ο γνώριμος καπιταλισμός των νεωτερικών χρόνων δίνει γρήγορα τη θέση του στο νεο-φιλελεύθερο και αντιπαραγωγικό μοντέλο οργάνωσης της κοινωνίας. Ομως όλα έχουν τα όριά τους. Η μαζική πτώχευση μεγάλων μερίδων του πληθυσμού είναι μια ανεπιθύμητη, αλλά πραγματική παρενέργεια.

Οι παλαιές συμβατικές ισορροπίες της κοινωνικής συμβίωσης κλονίζονται, η παραδοσιακή έννοια της εργασίας, ως υπόβαθρο της εμπορευματικής παραγωγής, αμφισβητείται και συρρικνώνεται επικίνδυνα θέτοντας εν αμφιβόλω ολόκληρο το κοινωνικό σύστημα. Το κέρδος πρέπει να επιδιωχθεί με άλλα μέσα, αλλιώς η σημερινή ελίτ θα χάσει το διευθυντικό της δικαίωμα στη διαδικασία της κοινωνικής αναπαραγωγής.

Ως απαραίτητο συμπλήρωμα ο ιδεολογικός καθρέφτης του συστήματος απαιτεί πειθήνιους πρωταγωνιστές. Η νέα κουλτούρα του κεφαλαίου οδηγεί στον πολιτικό και κοινωνικό αποδεκατισμό της έννοιας του πολίτη. Τα υποκείμενα δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, όπως αυτά απονεμήθηκαν από το μεταπολεμικό κοινωνικό κράτος κυρίως μέσα από την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατική διαχείριση, εξοστρακίζονται με καταιγιστικό ρυθμό. Στη θέση τους αναδεικνύονται οι βολικοί υπήκοοι της νέας αυτοκρατορίας των αγορών (άνεργοι, ανασφάλιστοι, ευέλικτα εργαζόμενοι). Τα φαινόμενα είναι ακόμη οξύτερα στην περιφέρεια των χώρων του καπιταλιστικού πυρήνα (Ελλάδα, Πορτογαλία), όπου παίρνουν τη μορφή κρίσης του δημόσιου χρέους.

Αν το σύστημα της αγοράς οδήγησε στην άκρατη προώθηση του προσωπικού ονείρου και της ατομικιστικής ευδαιμονίας (σε βάρος των συλλογικών αναγκών για το κοινό καλό), η νέα διεθνική μορφή του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού και η απειλή της μαζικής πτώχευσης πάει ένα βήμα πιο πέρα. Μας φέρνει στο χείλος της απώλειας του ατομικού αυτοπροσδιορισμού, αντιμέτωπους με το τέλος βασικών πρωταρχικών ψευδαισθήσεων. Η διακινδύνευση, που καθόρισε με την αμφισημία της την ανάπτυξη όλων των νεωτερικών κοινωνιών, μετατρέπεται πλέον σε απόλυτη κατάφαση. Το ρίσκο και μάλιστα σε υπερθετικό βαθμό (πυρηνικά, συχνοί περιφερειακοί πόλεμοι) συμπεριλαμβάνεται στα κοινωνικά δεδομένα, γίνεται η απαραίτητη συνεκδοχή των μετανεωτερικών χρόνων.

Ο άνθρωπος του μέλλοντος ομογενοποιείται κοινωνικά, διαπαιδαγωγείται σε συνθήκες πολιτικού και ιδεολογικού κενού, απαλλαγμένος από περιττές αρχές. Δεν ταυτίζεται απαραίτητα με την «πατρίδα» των παιδικών του χρόνων. Δεν έχει κανένα ιδιαίτερο συλλογικό πρόταγμα. Αντίθετα, γίνεται ο ίδιος θύμα και μέτρο της συνεχούς κινητικότητας που επιβάλλει η οικονομική εξουσία, με πρόσχημα την απώλεια ανταγωνιστικότητας. Είναι έτοιμος να αντιπαρατεθεί με οποιονδήποτε.

Το νέο αμάλγαμα του ατομικού υποκειμένου υπονομεύει τη συλλογική ταυτότητα. Τα παλαιά έθνη-κράτη που αναδύθηκαν μαζί με τον πρώιμο καπιταλισμό, βρίσκονται πλέον σε κρίση. Εχουν νόημα ύπαρξης μόνον όταν μπορούν να συγκροτήσουν και να εγγυηθούν τα συγκολλητικά στοιχεία αυτής της ταυτότητας. Η διάλυση των συνδετικών κρίκων της παλαιάς συλλογικής οντότητας, η ακύρωση του αρχικού φαντασιακού ονείρου, προοιωνίζονται και τον οριστικό αφανισμό της.

Γι’ αυτό και μοιάζει απλώς ρομαντικό να ακούς τραγούδια όπως το «Sweet Home Alabama» σ’ ένα μπαρ αμερικανικού τύπου στην καρδιά της Ν. Σμύρνης και να συγκινείσαι με τον ίδιο τρόπο που θα «νοσταλγούσες» τη δική σου «Πατρίδα» ως μια οριστικά χαμένη τοπική «οικειότητα».

Αν είμαστε κυρίως η επιθυμία μας, έχουμε απεμπολήσει προ πολλού τη φιλοδοξία της επανοικειοποίησης του παρελθόντος. Συμπεριφερόμαστε σαν γνήσια τέκνα μιας εποχής που αντιστρέφει διαρκώς την πραγματικότητα, μέχρι να την εγκαθιδρύσει στο μυαλό των ανθρώπων ως αδήριτη ανάγκη. Αυτή που αποκαλούμε παραπλανητικά ρεαλισμό και σύνεση.

Η Αριστερά, θύμα της ίδιας λογικής, θα προσφέρει μόνον αν σπάσει το φαύλο κύκλο της αδιέξοδης πορείας, ανασυγκροτώντας τη νέα κοινωνική ταυτότητα του συλλογικού μας υποκειμένου. Το ερώτημα είναι αν μπορεί.

inprecor
Θέλω να ξυπνήσω, να θυμηθώ, να πιστέψω...
By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments
Γράφει η Χάρις Αλεξίου





Πρώτα σε κόβουν από την δουλειά, ύστερα σε ρίχνουν σε ένα καναπέ, σου δίνουν ένα τηλεκοντρόλ και σε πλακώνουν σε ένα ατέλειωτο τίποτα.

Ναι, η χώρα μου είναι σε κρίση, το λένε και οι Θεοί του κράτους οι καημένοι, και αυτό φαίνεται πρώτα όχι από τα άδεια πορτοφόλια αλλά από τους λόγους που αδειάζουν τα πορτοφόλια για αγαθά που δεν είναι Αγαθά.
Πώς θα σε στείλουν αλλού από το «Εδώ» που «δεν λέει»;
Πώς θα σε πάρουν από το «Τώρα» που μυρίζει;

Αυτοί ξέρουν τι είναι καλό για μένα και τα έχουν κανονίσει όλα.
Λέω «για να δω τι παίζει στον κόσμο»; Ανοίγω την τηλεόραση και βλέπω τον αχταρμά.
Φωτιές, καταστροφή, πείνα, απελπισία, θάνατος, κάμερες παντού, έγκλημα, έγκλημα, έγκλημα, Βουλή με ατάκες, Παρλιάρος με μους λεμονιού, Στρος-Καν με σκατά, τραπεζοδάνεια-μούφας, Τυχαίο; Δεν νομίζω. Το νέο κινητό που...
δίνει πίσω χρήμα, γιαούρτι για κάθε είδους έντερο, έναν με μπλε καπέλο (που έχει χρυσό σκούφο) να βρίζει κάποιον πως είναι ανεπρόκοπος γι’ αυτό δεν πάει καλά το μαγαζί, μία όμορφη να σκάει στο κλάμα (μάλλον από την χαρά της γιατί της πέτυχε το «Πακέτο») και διάφορους «τίποτες» από κανάλια που δεν τα βλέπει κανείς, να τους κάνουν διάσημους άλλοι διάσημοι «κάτιδες».

Όλα, για μια ψυχαγωγία που δεν σου αφήνει τίποτα, που δεν σε πάει πουθενά, που όταν κλείνεις και πας για ύπνο είσαι πιο χάλια από πριν.
Κι εκεί που πετυχαίνεις κάτι για σένα , ώπα σε κόβει πάλι ένας ηλίθιος φουσκωτός που στρώνει κοιλιακούς, κι αν τηλεφωνήσεις «Τώρα» θα γίνεις κι εσύ ηλίθιος.

Η τηλεόραση χάλασε, λεω. Πρέπει να πάρω άλλη. Μια 3D. (δεν είμαι καλά). Χρειάζομαι ό,τι μου προτείνει το τελεμαρκετινγκ.
Είναι ανάγκη να έχω μαλλιά Μενεγάκη …δεν υπάρχει!
Είναι ανάγκη για πολύ ψηλά τακούνια …μιλάμε, δεν υπάρχει!
Είναι ανάγκη να ξέρω να φτιάχνω μους λεμονιού …δεν έχει!
Είναι ανάγκη να ξέρω ποιος επώνυμος χορεύει καλύτερα tango …τέλειο;
Είναι ανάγκη να ξέρω πόσους κόμπους έχει ένα καλό χαλί …καλό;
Να μάθω τι πρέπει να κάνει ένα μοντέλο για να γίνει next top …δεν λεει!
Λεω κι άλλα Να…να, να, να…
και μετά­­­…
Θέλω να πάω στο θέατρο – Υπάρχει
Θέλω να ακούσω μουσική που δεν παίζει η τηλεόραση – Υπάρχει
Θέλω ραδιόφωνο που δεν παίζει από λίστα ­­­- Υπάρχει
Θέλω να γνωρίσω τους νέους ποιητές – Υπάρχουν
Θέλω να δω 25ρηδες να λένε τις ειδήσεις – Υπάρχουν
Θέλω να ξυπνήσω!
Θέλω να θυμηθώ!

Θέλω να πιστέψω κάποιον απ’ αυτούς που δεν χαμογελούν ποτέ! Γίνεται;
Κάποιον από αυτούς που γελάνε με το παραμικρό. Γίνεται;
Θέλω να Ξυπνήσω…
Ο κόσμος δεν είναι αυτός…
Αυτό είναι η φόρμα του κέικ της Εξουσίας, το Κράτος, το Αλλού και το Κάπου, δεν είναι η αλήθεια…
Δεν νυστάζω πάλι, παρ’ όλη την κούραση…

Μου ζητήσατε να γράψω κάτι, δεν ξέρω γιατί μου βγήκε αυτό…
Λέτε να φταίει και λίγο το μπέρδεμα μου για το Zeitgeist;
Άργησα λίγο, αλλά το έζησα κι αυτό!
Αυτά για σήμερα…

press-gr
Κάθισα στην άκρη του ποταμού και έκλαψα
By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments
του Γιάννη Σμαραγδή





Ανάγκες να υποστηρίξω το μέσα αλώβητο σώμα του πολιτισμού τούτης της χώρας ταξίδεψα στη Ρενν της Γαλλίας. Βρέθηκα σε ένα ακροατήριο 400 Γάλλων και μια δωδεκάδας Ελλήνων που υπηρετούν με περισσό πάθος τα Ελληνικά Γράμματα και τις Τέχνες. Είπαμε τα της Τέχνης – το λιπαντικό της ψυχής – είπαμε και για τους καλλιτέχνες – οι ακροβολιστές του Θεού σε εντεταλμένη υπηρεσία στα απώτατα ακροφυλάκιά του. Είπαμε και για τον κινηματογράφο, τη συγγενικότερη τέχνη με τα Ελευσίνια Μυστήρια, είπαμε για τους γενναίους της ομορφιάς.

Μετά πήρα το νήμα να μιλήσω για τον μεγάλο πόνο της χώρας. Τα μέχρι τότε φωτεινά πρόσωπα σκοτείνιασαν, σκυθρώπιασαν. Άρχισε ο μέσα κόμπος να ανεβαίνει στο στήθος μου· πώς να υπερασπιστείς την αιμορραγούσα πατρίδα, πώς να πείσεις αλλοδαπούς που μας θεωρούν πλέον, το λιγότερο, διεφθαρμένους χαραμοφάηδες;

Το ξαναγύρισα στην Τέχνη, είπαμε και για τον Πλάτωνα, τις διαδρομές της ψυχής έως να επανασυγκολληθεί με το Θεό, είπα με θέρμη πως ο καλός Θεός της Ελλάδας δεν θα μας εγκαταλείψει. Το σκυθρώπιασμα μεγάλωνε, μεγάλωνε και ο κόμπος είχε φτάσει πλέον στην πάσχουσα ψυχή. Είπαμε και για την Αρμονία του σύμπαντος, είπαμε και για το καλό που αργεί, αλλά πάντα νικάει, γυρίσαμε την κουβέντα στο κρητικό ζωγράφο που νίκησε τα σκοτάδια και μετά βγήκα στη νύχτα. Ξένη νύχτα, ξένος κι εγώ και με τον κόμπο καυτή λάβα στα σωθικά μου.

Από το πουθενά της νύχτας με πλησιάζει μια γυναίκα και προσπαθεί να μου πει με δάκρυα, πόσο με καταλαβαίνει. Την φιλώ σταυρωτά, τα δάκρυά της υγραίνουν το πρόσωπό μου και μπαίνει ο καθένας στο δικό του μονοπάτι.

Κάθισα στην άκρη του ξένου ποταμού κι έκλαψα. Τι μπορούσα να κάνω; Βάζω τα ακουστικά του γιου μου και προσπαθώ να παρηγορηθώ. Ακούω από το «Άξιον Εστί» το προφητικό του ποιητή Οδυσσέα Ελύτη, με την σπηλαιώδη και φορτισμένη αισθημάτων φωνή του Μάνου Κατράκη: «Λείψανα παλιών άστρων και γωνιές αραχνιασμένες τ’ ουρανού σαρώνοντας η καταιγίδα που θα γεννήσει ο νους του ανθρώπου. Και των αρχαίων κυβερνητών τα έργα πληρώνοντας η Χτίσις, θα φρίξει. Ταραχή θα πέσει στον Άδη και το σανίδωμα θα υποχωρήσει από την πίεση τη μεγάλη του Ήλιου. Αλλά πριν, ιδού, θα στενάξουν οι νέοι και το αίμα τους αναίτια θα γεράσει. Και θα ‘ρθουνε χρόνια χλωμά κι αδύναμα μέσα στη γάζα. Και θα ‘χει ο καθένας τα λίγα γραμμάρια της ευτυχίας… Και θα λάβουνε τα όνειρα εκδίκηση και θα σπείρουνε γενεές στους αιώνες των αιώνων».

Την άλλη μέρα, ανέβηκα στον αέρα και φτάνοντας πάνω από την Ελλάδα είδα από ψηλά τη δαντέλα να απλώνεται μέσα στα υπέροχα χρώματα του απογεύματος. Πώς να κρατήσω τα δάκρυά μου;

Αχ, αυτή η μέσα ιερή πατρίδα που πάντα έβρισκε τρόπο και με ταξίδευε και με παρηγορούσε.

Και τώρα… Καημένη πατρίδα πώς καταφέραμε έτσι απερίσκεπτα να σε προδώσουμε;

aixmi
Ο δρόμος για τη κόλαση…
By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments
Αν ο σκοπός της στρατιωτικής επέμβασης της Δύσης στη Λιβύη ήταν απλά η προστασία των αμάχων, τότε η όποια κριτική εναντίον της μπορεί να ήταν λογική, αλλά δεν θα ήταν ηθική. Ο Καντάφι είχε απειλήσει με σφαγές, οπότε και ο ΟΗΕ εξουσιοδότησε την επέμβαση.

Από την αρχή όμως φάνηκε, πως ενώ η ρητορική του ΟΗΕ είναι ανθρωπιστικής φύσης και λογικής, στη πράξη αυτό που βλέπουμε είναι μια στρατιωτική στήριξη των αντικαθεστωτικών, άρα ο σκοπός της παρέμβασης είναι πλέον η ανατροπή του καθεστώτος. Αν δεν ήταν, οι αεροπορικές επιδρομές θα έπρεπε να σταματήσουν μόλις ανακόπηκαν οι προελάσεις των δυνάμεων του Καντάφι προς τη Βεγγάζη.

Η Δύση μάλλον δεν διδάχθηκε τίποτα από το Ιράκ και το Αφγανιστάν. Μάλλον δεν κατάλαβε ότι η επιβολή της δημοκρατίας μέσω της στρατιωτικής βίας δεν είναι εύκολη. Σε αντίθεση με τις υποσχέσεις ηγετών όπως ο Tony Blair, ότι στο μέλλον οι πόλεμοι της Δύσης θα είναι ηθικοί και θα έχουν ως κίνητρο τις πανανθρώπινες αξίες, αυτό που βλέπουμε είναι μια από τα ίδια. Και εδώ ταιριάζει η φράση: Αυτός που παριστάνει τον άγγελο, δεν είναι παρά θηρίο.

Όλοι οι φιλελεύθεροι της Δύσης που υποστήριζαν τους ανθρωπιστικούς πολέμους, δεν έμαθαν τίποτα από το παράδειγμα του Ιράκ. Είναι οι ίδιοι που ήθελαν επέμβαση στο Ιράκ, επέμβαση στο Χαρτούμ, και που ήθελαν να σώσουν το Νταρφούρ. Και είναι οι ίδιοι που σήμερα πρωτοστάτησαν στις εκκλήσεις για επέμβαση στη Λιβύη. Ένας είναι ο Γάλλος Bernard-Henri Levy, που ο λόγος του είχε μεγαλύτερο βάρος ακόμη κι από αυτόν του Γάλλου υπουργού Εξωτερικών Alain Juppe. Μια άλλη είναι η υπέρμαχος της παρεμβατικότητας Samantha Power, την οποία θαύμαζε ο Richard Holbrooke, και που τώρα έχει την ευκαιρία να δοκιμάσει στη πράξη τις θεωρίες της για την αποτυχία της Αμερικής να αποτρέψει τις γενοκτονίες του 20ου αιώνα, και που τις είχε περιγράψει στο βιβλίο της A Problem From Hell.

Ο πόλεμος (διότι πόλεμος είναι) της Λιβύης προκλήθηκε από διανοούμενους, και υποστηρίζεται από διανοούμενους. Η μόνη διαφορά με τους προηγούμενους, τουλάχιστον στην Αμερική, είναι ότι οι σημερινοί πολεμοκάπηλοι διανοούμενοι είναι φιλελεύθεροι και όχι συντηρητικοί. Βέβαια, μόλις όλα αρχίζουν να πηγαίνουν στραβά, τότε θα αποκηρύξουν τον Ομπάμα, όπως είχαν κατηγορήσει κάποτε οι νεοσυντηρητικοί τον υπουργό Άμυνας Rumsfeld για λάθη στρατηγικής, αντί να κατηγορήσουν τους εαυτούς τους που προκάλεσαν έναν μάταιο πόλεμο, ελπίζοντας να μεταμορφώσουν το Ιράκ σύμφωνα με τα γούστα τους.

Ο σημερινός πόλεμος δεν είναι ανθρωπιστικός. Αν ήταν, ο σκοπός του επιτεύχθηκε τη πρώτη μέρα των βομβαρδισμών. Ο σκοπός είναι η ανατροπή του Καντάφι, και η αντικατάστασή του με ένα νέο καθεστώς.

Το γιατί οι Barack Obama, Nicolas Sarkozy, και David Cameron νοιάζονται τόσο πολύ για το ποιος θα είναι ο ηγέτης της Λιβύης, και το γιατί δίνουν περισσότερη σημασία στο να εξασφαλίσουν την έγκριση του Αραβικού Συνδέσμου, αντί των ίδιων των κοινοβουλίων τους, είναι απορίας άξιον. Δείχνουν να ενδιαφέρονται πιο πολύ για την εξαναγκαστική επιβολή της δημοκρατίας στη Λιβύη, από το να αποδεχτούν τη δημοκρατική ετυμηγορία στις πατρίδες τους. Το αποτέλεσμα είναι η ανάδυση μιας νέου είδους «αυτοκρατορίας του καλού».

Οι ανθρωπιστικές όμως σφαγές, δεν παύουν να είναι σφαγές. Ακόμη κι αν πραγματοποιούνται εξ αποστάσεως, από υποβρύχια στο βυθό, και από αεροσκάφη στον ουρανό. Ο δρόμος για τη κόλαση είναι πάντα στρωμένος με καλές προθέσεις.

S.A.-The New Republic

antinews
Πενήντα αλήτες
By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments
Από τον Πιτσιρίκο





Έχει μεγάλο ενδιαφέρον να παρατηρήσει κάποιος ποιοι είναι οι δημοσιογράφοι που έχουν παραμείνει πιστοί στους νταβατζήδες της διαπλοκής και ουρλιάζουν από τα παράνομα τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά κανάλια, κατηγορώντας όλους τους εργαζόμενους.

Στα καθεστωτικά ΜΜΕ επικρατεί σήμερα τρομοκρατία σε βάρος των εργαζομένων. Χιλιάδες δημοσιογράφοι, τεχνικοί και διοικητικοί υπάληλοι έχουν απολυθεί και όσοι παραμένουν ζουν σε καθεστώς τρόμου και περιμένουν ανά πάσα στιγμή την αναγγελία της απόλυσής τους.

Την ίδια στιγμή, καμιά πενηνταριά δημοσιογράφοι –δεν θα είναι παραπάνω- παίζουν το άθλιο παιχνίδι των αφεντικών τους και κατηγορούν μέσα από παράνομους τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς όλες τις κοινωνικές και επαγγελματικές ομάδες που διεκδικούν τα δικαιώματά τους. Κατηγορούν ακόμα και τους συναδέλφους τους που δεν είναι τόσο «πετυχημένοι» όσο οι ίδιοι.

Αυτοί οι πενήντα δημοσιογράφοι έχουν υποκαταστήσει τους πολιτικούς και τους δικαστές. Περνάνε πρώτα από το γραφείο του καναλάρχη ή του εφοπλιστή για να πάρουν οδηγίες και μετά ξαμολιούνται σαν λυσσασμένα σκυλιά σε κάμερες και μικρόφωνα για να ξεράσουν –σαν παπαγαλάκια- την πιο άθλια και φασιστική προπαγάνδα που γνώρισε ποτέ ο τόπος.

Οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι ιδιωτικοί υπάλληλοι, οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι, οι φοιτητές, οι μετανάστες, οι κάτοικοι της Κερατέας -όλοι είναι ένοχοι για αυτούς τους πενήντα δημοσιογράφους, εκτός από τα αφεντικά τους και, βέβαια, τους ίδιους.

Οι νόμοι ισχύουν για όλους τους άλλους, εκτός από τους νταβατζήδες της διαπλοκής που νέμονται παράνομα τις δημόσιες συχνότητες, και τα παπαγαλάκια τους. Όλοι πρέπει να πληρώσουν εκτός από αυτούς. Όλοι ευθύνονται για την χρεοκοπία εκτός από τους ίδιους. Κι ας ήταν αυτοί που ξέσκισαν τη χώρα – ο ρόλος αυτών των πενήντα δημοσιογράφων είναι να μας κάνουν να το ξεχάσουμε.

Μονίμως γκαζωμένοι, μονίμως μεθυσμένοι από τον ήχο της φωνής τους -και με την ψευδαίσθηση της δύναμης που τους δίνει η γλυκιά αγκαλιά του μεγαλοεργολάβου ή εφοπλιστή καναλάρχη- φωνάζουν, νευριάζουν και επιτίθενται χυδαία σε όποιον θεωρούν πως απειλεί τον αφέντη τους.

Και ποιοι είναι αυτοί οι δημοσιογράφοι; Είναι άνθρωποι με ταλέντο; Είναι άνθρωποι με αξία; Όχι, ήταν οι πιο βολικοί – τα πιο πιστά σκυλιά. Κανένας αξιοπρεπής και ταλαντούχος άνθρωπος δεν θα δεχόταν ποτέ να αποτελεί μέρος του παρακράτους και της Μαφίας που συνεχίζει να κυβερνά τη χώρα –ακόμα και μετά τη χρεοκοπία- και να την οδηγεί στον εξευτελισμό.

Είναι άλλο πράγμα οι απλοί και έντρομοι πια δημοσιογράφοι που εργάζονται στα καθεστωτικά ΜΜΕ –αν και έχουν κι αυτοί τις ευθύνες τους- και άλλο αυτοί οι πενήντα αλήτες που έχουν πουλήσει την ψυχή τους στο διάολο.

Τα καθεστωτικά ΜΜΕ παρακμάζουν εδώ και χρόνια και η πτώση τους θα είναι φαντασμαγορική και θορυβώδης. Πανικόβλητοι οι νταβατζήδες της διαπλοκής βάζουν τα πρόθυμα σκυλιά τους να γαβγίζουν όλο και πιο πολύ, σε μια προσπάθεια να θυμίσουν κάτι από την παλιά τους δόξα και να πείσουν πως είναι δυνατοί ακόμα. Ξέρουν, όμως, καλά πως η θέση τους είναι στη φυλακή.

Δεν γίνεται να επιτρέψουμε σε πενήντα αλήτες να δικάζουν και να τρομοκρατούν καθημερινά τους πάντες. Θα αφήσουμε πενήντα ξεπουλημένους αληταράδες να διαλύσουν τη χώρα μας;

Αν αγαπάς την Ελλάδα και είσαι ελεύθερος άνθρωπος, μην αγοράζεις τις εφημερίδες τους. Διάλυσέ τους. Τελείωσέ τους. Τώρα.
Πόλεμος ΗΠΑ - ΝΑΤΟ κατά Λιβύης
By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments
του Γιωργου Δελαστικ




Επιβεβαιώθηκαν, δυστυχώς, οι χειρότερες εκτιμήσεις και υποψίες για τον χαρακτήρα του πολέμου που διεξάγεται στη Λιβύη και για την πολιτική φύση των αντικανταφικών δυνάμεων. Μόνο ως δευτερεύουσα πλευρά της σύγκρουσης μπορεί να θεωρείται πλέον η εμφύλια διάστασή της. Παραμύθια αποδείχθηκαν επίσης τα περί επιβολής από τη Δύση μόνο μιας «ζώνης απαγόρευσης πτήσεων», η οποία θα αποσκοπούσε δήθεν στην «ανθρωπιστική» αποστολή να μη χρησιμοποιεί ο αιμοσταγής Καντάφι την αεροπορία του για να βομβαρδίζει άμαχους αντιπάλους του.

Εδώ έχουμε να κάνουμε πλέον με πολεμική επιδρομή των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ εναντίον της Λιβύης με στόχο την ανατροπή ή δολοφονία του Καντάφι μέσω της χρήσης στρατιωτικής βίας. Τα πλοία, τα αεροπλάνα και οι πύραυλοι της Δύσης δεν αποσκοπούν στο να μην επιτρέπουν να πετούν τα αεροπλάνα του Καντάφι.

Ας μην κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας. Εδώ διεξάγεται κανονικός αεροπορικός πόλεμος εξόντωσης των στρατευμάτων ξηράς του Καντάφι. Μόλις καταλαμβάνουν μία πόλη ή μόλις προελαύνουν τα στρατεύματα του καθεστώτος, οι Αμερικανονατοϊκοί επιτίθενται και τα βομβαρδίζουν, τους αποκόπτουν τις γραμμές ανεφοδιασμού, χτυπούν τις βάσεις τους. Μία μέρα αν δεν βομβαρδίσουν στο κατάλληλο σημείο οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, αμέσως στο σημείο εκείνο τρέπονται σε φυγή οι αντικανταφικές δυνάμεις. Χωρίς τον αεροπορικό πόλεμο της Δύσης, αντικανταφικές ένοπλες ομάδες θα υπήρχαν πλέον μόνο σε κάποια σημεία της ερήμου. Σε καμία πόλη.

Αυτός ο χαρακτήρας του πολέμου -ο πόλεμος δηλαδή των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ εναντίον του καθεστώτος της Λιβύης- προδικάζει και την έκβασή του. Οσες νίκες και αν σημειώνει ο Καντάφι επί των αντικανταφικών, είναι μόνο προσωρινές.

Οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι στο τέλος θα τον ανατρέψουν οπωσδήποτε, και είτε θα τον σκοτώσουν είτε θα τον συλλάβουν, αν δεν συμφωνήσει ο ίδιος να φύγει εξόριστος κάπου για να γλιτώσει το τομάρι του. Δεν υπάρχει όμως ούτε μία περίπτωση στο εκατομμύριο να νικήσει ο Καντάφι στον πόλεμο που του κήρυξαν οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ.

Παρά τα όσα λένε τώρα, αν χρειαστεί, οι Αμερικανονατοϊκοί θα προχωρήσουν και σε χερσαίες επιχειρήσεις εναντίον του. Θα συγκρατήσουν στρατό που θα συμπεριλαμβάνει και δεκάδες χιλιάδες Αραβες από υποτελή προς την Ουάσιγκτον καθεστώτα, όπως είναι της Αιγύπτου, της Σαουδικής Αραβίας, της Ιορδανίας ή των εμιράτων του Κόλπου.

Ηδη Αμερικανοί και Ευρωπαίοι ομολογούν επίσημα ότι εκατοντάδες, ίσως πλέον και χιλιάδες, πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών και άνδρες των ειδικών δυνάμεων των ΗΠΑ, της Αγγλίας, της Γαλλίας, της Ολλανδίας και άλλων χωρών βρίσκονται ήδη στο λιβυκό έδαφος.

Προχωρούν σε πράξεις σαμποτάζ, συλλέγουν πληροφορίες για να καθοδηγούνται στοχευμένα οι αμερικανονατοϊκοί βομβαρδισμοί, οργανώνουν και εκπαιδεύουν τις αντικανταφικές δυνάμεις, στρατολογούν Λίβυους πράκτορες, οργανώνουν συνωμοσίες για τη δολοφονία στελεχών του καθεστώτος, ακόμη και του ίδιου του Καντάφι κ.λπ. Αμερικανοί, Ευρωπαίοι αλλά και Αιγύπτιοι και άλλοι Αραβες αξιωματικοί βρίσκονται ήδη στο λιβυκό έδαφος και παίρνουν επιτελικά μέρος στις πολεμικές επιχειρήσεις των αντικανταφικών δυνάμεων.

Με χρήματα της Σαουδαραβίας και των εμιράτων υπάρχει άφθονη ροή όπλων μέσω Αιγύπτου προς τις αντικανταφικές δυνάμεις, ενώ πλέον ΗΠΑ, Αγγλία και Γαλλία δηλώνουν δημόσια ότι σκέπτονται να αναλάβουν επισήμως αυτές τον εξοπλισμό των αντικανταφικών - χρεώνοντας εννοείται δισεκατομμύρια δολάρια τη... Λιβύη, για να τα εισπράξουν λεηλατώντας τα πετρέλαια της χώρας μόλις ανατρέψουν τον Καντάφι.

Στο μεσοδιάστημα βεβαίως θα «γδέρνουν» οικονομικά τη Σαουδαραβία και τα εμιράτα, με το Κατάρ να παίζει από τώρα ρόλο μεσάζοντα στην άμεση είσπραξη των εσόδων από τα λιβυκά πετρέλαια, σε συμφωνία φυσικά με τη Δύση.

«ΑΝΤΑΡΤΕΣ»
Στενές σχέσεις με τις ΗΠΑ

Μέχρι και ο υπουργός Εξωτερικών της Λιβύης Μούσα Κούσα εγκατέλειψε τον Καντάφι και πήγε στο Λονδίνο για να συνεργαστεί με τη βρετανική κυβέρνηση, ενώ ο Γάλλος υπουργός Εξωτερικών Αλέν Ζιπέ προανήγγειλε και άλλες αυτομολήσεις. Παράλληλα, αποκαλύπτεται ότι κάποιοι από τους ηγέτες των αντικανταφικών δυνάμεων (π.χ. ο ντε φάκτο «υπουργός Εξωτερικών» τους Μαχμούντ Τζιμπρίλ, ο τέως υπουργός Οικονομικών Αλί αλ Τσαουί κ.ά.) διατηρούσαν από πολλά χρόνια σχέσεις με αξιωματούχους των ΗΠΑ, όπως αποκαλύπτουν αμερικανικές εφημερίδες σε εκτενή ρεπορτάζ τους. Εύλογα υποθέτει κανείς την πολιτική κατεύθυνση της Λιβύης, αν οι άνθρωποι αυτοί κυβερνήσουν τη χώρα μετά τον Καντάφι.

ethnos
Εκτός από τις τζαμαρίες, ρίχτε και καμιά ιδέα.
By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments
του Φώτη Γεωργελέ



Tο Μουσείο της Ακρόπολης ανακοίνωσε ένα καταπληκτικό νούμερο: 17.400 άνθρωποι επισκέφτηκαν το μουσείο την προηγούμενη Παρασκευή. Τι έγινε και ημέρα εθνικής εορτής, ηλιόλουστου τριήμερου αργίας, το μουσείο υποδέχτηκε τόσο κόσμο; Έκανε και το ίδιο εορταστική τη λειτουργία του, έμεινε ανοιχτό ως τα μεσάνυχτα.

Πέρυσι τέτοιο καιρό η είδηση θα ήταν, διαδηλωτές έξω από το μουσείο καταγγέλλουν την «παραβίαση» του ωραρίου λειτουργίας. Μια βδομάδα του προηγούμενου καλοκαιριού συνόψιζε χαρακτηριστικά την απομάκρυνση της ελληνικής κοινωνίας από την πραγματικότητα: Το κράτος είχε χρεοκοπήσει, αν η τρόικα δεν έδινε τη δόση του δανείου δεν θα είχε να πληρώσει τους μισθούς και τις συντάξεις, και την ίδια στιγμή κόμματα και μέσα ενημέρωσης συζητούσαν αν το ύψος της έξτρα αποζημίωσης είναι αρκετό ώστε να δεχτούν οι φύλακες ν’ ανοίξουν τους αρχαιολογικούς χώρους 7-10 το βράδυ, τη νύχτα της αυγουστιάτικης πανσελήνου…

Οι οικονομολόγοι μετράνε την κρίση με τρίμηνα και τη βαθιά κρίση με έτη. Χρειάζεται αρκετός καιρός ύφεσης για να γίνει βίωμα στις συνειδήσεις μας ότι ζούμε σε κρίση. Ακόμα κι όταν το λέμε, δεν το νιώθουμε. Δεν το νιώθουμε όλοι. Την ώρα που επιχειρήσεις κλείνουν και εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι μένουν άνεργοι, κάποιοι άλλοι, προστατευμένοι, δεν μπορούν να δουν τη γενική εικόνα και σκέφτονται μόνο το ατομικό τους μικροσυμφέρον. Καθώς συμπληρώνονται 10 τρίμηνα κρίσης όλο και περισσότεροι νιώθουν οδυνηρά την πίεση, άρα φτάνει ο καιρός που εγκαταλείπουν την αδράνεια, τη χαλάρωση και είναι έτοιμοι για να ενεργοποιήσουν δυνατότητες και ικανότητες που θα αντιμετωπίσουν τη δύσκολη πραγματικότητα.

Και ψυχολογικά ερμηνεύοντας την κατάσταση, σε κάθε χτύπημα, απώλεια, οι ανθρώπινες αντιδράσεις λίγο πολύ κινούνται στο διάγραμμα άρνηση, θυμός, κατάθλιψη, αντίδραση. Περάσαμε από την άρνηση, ακούσαμε ευχάριστα αυτούς που μας έλεγαν ότι «δεν υπάρχει κρίση, είναι παραμύθι χωρίς δράκο». Φτάσαμε στο θυμό, αναζητήσαμε έναν ένοχο, «να πληρώσουν αυτοί που δημιούργησαν την κρίση». Τώρα βρισκόμαστε μεταξύ θυμού και κατάθλιψης, πλησιάζει η ώρα της αντίδρασης. Οι πιο ώριμοι, οι πιο ικανοί να προσαρμόζονται και να προχωράνε, ήδη αντιδρούν, δεν ανέχονται δικαιολογίες και ελαφρυντικά για τον εαυτό τους, ξέρουν ότι οι ίδιοι πρέπει να αντιδράσουν. Ο Γκορίτσας, που η ταινία του βγαίνει στις οθόνες αυτή τη βδομάδα, λέει: Πάντα λέμε ότι φταίει κάποιος άλλος. Να το λες αυτό όταν είσαι έφηβος είναι φυσιολογικό, να το λες όμως στα 40…

Ίσως ήταν αναγκαστικό, χάσαμε όμως πολύτιμο χρόνο, και σε κρίσιμες περιόδους κάθε μήνας που καθυστερεί η αντίδραση σημαίνει ένα χρόνο παραπάνω ύφεση. Την ώρα που έπρεπε να επιταχύνουμε, να ενεργοποιήσουμε κάθε δημιουργική ικανότητα, εμείς, υπνωτισμένοι από τις ευχάριστες και καταστροφικές συγχρόνως κολακείες του λαϊκισμού, παριστάναμε το μουτρωμένο αδικημένο παιδάκι που του πήρανε το παιχνίδι του. Αντί να δημιουργούμε νέο πλούτο για να αντικαταστήσουμε τον δανεικό, τραβήξαμε χειρόφρενο. Σταματήσαμε τα λεωφορεία, κλείσαμε τα σχολεία, τα πανεπιστήμια, τα φαρμακεία, τα νοσοκομεία, τις ΔΕΚΟ, τα ξενοδοχεία, την Ακρόπολη. Υπονομεύαμε την ανάπτυξη μόνοι μας, την ώρα που οι ίδιοι λέγαμε ότι η μόνη διέξοδος για να αποφύγουμε την πτώχευση είναι η ανάπτυξη. Τρεισήμισι μήνες το εμπορικό κέντρο της Αθήνας υπέφερε για να μη μεταταγούν 1.440 δημόσιοι υπάλληλοι από τη μία δημόσια υπηρεσία στην άλλη. Δεν είναι δυνατόν οι πιο κεντρικοί δρόμοι της Αθήνας να έχουν τα πιο πολλά κλειστά μαγαζιά. Και όμως συνέβη, το κέντρο της πόλης ένα χρόνο τώρα εξοντώνεται μεθοδικά. Καταστροφικές και αυτοκαταστροφικές πρακτικές που στόχο έχουν το μεγαλύτερο κοινωνικό κόστος, εφαρμόστηκαν ως μέσον πίεσης προς το κράτος για να μην αλλάξει τίποτα, για να διατηρηθεί το ξεπερασμένο σύστημα. Για να διατηρηθεί, δηλαδή, κάτι αδύνατο, ξοφλημένο, χρεοκοπημένο.

Αγώνες για μονιμοποιήσεις συμβασιούχων σ’ ένα δημόσιο που δεν έχει πια λεφτά να πληρώσει τους μισθούς και προγραμματίζει την ελάττωση κατά 200 χιλιάδες των υπαλλήλων του μέσα σε 3 χρόνια. Αγώνες για πρόωρες συντάξεις από ασφαλιστικά ταμεία που δεν έχουν να πληρώσουν τις συντάξεις ούτε όσων ήδη είναι μέσα. Αγώνες για υψηλά ποσοστά κέρδους καθορισμένα από το δημόσιο, το οποίο δεν έχει να πληρώσει ούτε τις προηγούμενες οφειλές του και χρωστάει χρόνια. Αγώνες μάταιοι, συντηρητικοί, αδιέξοδοι, καταστροφικοί. Πολιτικές, συνδικαλιστικές, επαγγελματικές ελίτ, αυτές που είχαν τα περισσότερα προνόμια, δηλαδή και το φόβο για μεγαλύτερες απώλειες, πάνω από ένα χρόνο καθορίζουν το δημόσιο διάλογο. Κομματικά και γραφειοκρατικά στελέχη του πελατειακού κράτους και κρατικοδίαιτα χρεοκοπημένα Μέσα Ενημέρωσης φοβούνται ότι ο περιορισμός του παρασιτισμού και του λαϊκισμού θα σημάνει το τέλος τους. Και αντιδρούν σκληρά, βυθίζοντας την ελληνική κοινωνία στην καταστροφολογία και την απόγνωση, σε μια «ριζοσπαστική» υποχώρηση προς το αδύνατο παρελθόν.

Όμως καθώς ζούμε πια στον τρίτο χρόνο της κρίσης, έχουν ωριμάσει οι συνθήκες στην κοινωνία και μέσα μας για να αντιδράσουμε, να δουλέψουμε, να φτιάξουμε μόνοι μας την έξοδο από την κρίση. Όσο περνάει ο καιρός, οι «αγώνες» της συντήρησης και του λαϊκισμού θα αποκαλύπτονται όλο και πιο αδιέξοδοι. Άλλοι αγώνες χρειάζονται σήμερα. Δημιουργικοί όχι αυτοκαταστροφικοί, προοδευτικοί όχι συντηρητικοί, που θέλουν ν’ αλλάξουν την πραγματικότητα όχι να διατηρήσουν το παρελθόν. Έχουν αρχίσει να φαίνονται τα σημάδια. Σ’ έναν τοίχο εδώ στη γειτονιά, είδα γραμμένο το σύνθημα: Εκτός από τις τζαμαρίες, ρίχτε και καμιά ιδέα.

athensvoice
Ομπάμα: Ο δικός του πόλεμος
By STEVENIKO | | Posted in , | With 0 comments
Ο Μπαράκ Ομπάμα, παρ’ ότι "μαύρος", δεν μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση στην παράδοση που θέλει σχεδόν κάθε Αμερικανό Πρόεδρο να έχει τον πόλεμό του. Τον δικό του πόλεμο. Τουλάχιστον ένα, ανεξάρτητα πόσους έχει κληρονομήσει από τον προκάτοχό του στην Προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών.

Για τον Μπαράκ (Ευλογημένο / Χουσεΐν (γιο του Αλί) Ομπάμα, ο δικός του πόλεμος είναι πλέον κατά της Λιβύης του Καντάφι. Αυτό θα του χρεώσει η ιστορία. Ο προκάτοχός του Μπους, είχε στο ενεργητικό του δυο πολέμους, όχι έναν. Αυτόν του Αφγανιστάν που άρχισε το 2001 και αυτόν κατά του Ιράκ του 2003. Και τους δυο αυτούς πολέμους τους κληρονόμησε ο Ομπάμα. Ο Μπιλ Κλίντον, προκάτοχος του Μπους, είχε και αυτός το μερίδιό του.

Κατά το Δόγμα Κλίντον οι πόλεμοί του ήταν «ανθρωπιστικοί». Είχε τον πόλεμο στη Σομαλία, μικρής έκτασης έστω, στις αρχές της προεδρικής του θητείας. Αλλά είχε κυρίως τους «ανθρωπιστικούς πολέμους» στην πάλαι ποτέ Γιουγκοσλαβία. Αποκορύφωμα των πολέμων αυτών υπήρξε εκείνος του Κόσσοβου, το 1999, που θεωρείται ο κατ’ εξοχήν «ανθρωπιστικός πόλεμος» της μεταψυχροπολεμικής περιόδου. Στον πόλεμο αυτό, περισσότερα άτομα έχασαν τη ζωή τους μετά την έναρξη της αμερικανο-νατοϊκής ανθρωπιστικής επιχείρησης, παρά πριν. Αφήνοντας κατά μέρος το οξύμωρο της φράσης «ανθρωπιστικός πόλεμος» (Ηumanitarian war), στην περίπτωση των πολέμων του Κλίντον στα Βαλκάνια, είχαμε και τον ορισμό της «ανίερης συμμαχίας».

Αμερικανοί και Ευρωπαίοι, χέρι-χέρι με την Τουρκία του ήπιου, δήθεν, Ισλάμ, με τους θεοκρατικούς και θρησκευτικά ακραίους Σαουδάραβες, τους μουλάδες του Ιράν και τους λογής-λογής εξτρεμιστές από όλες σχεδόν τις μουσουλμανικές χώρες, συνασπίσθηκαν εναντίον των Σέρβων. Μια μόνο από τις συνέπειες του ανίερου αυτού συνασπισμού υπήρξε η νομιμοποίηση και εγκαθίδρυση ισλαμο-μαφιόζικων καθεστώτων στον ευρωπαϊκό νότο -στο Κόσσοβο και στη Βοσνία – Ερζεγοβίνη.

Ο Μπους, ο πατέρας, έγινε και αυτός γνωστός με την ιδιότητά του ως Αρχιστράτηγος (Commander-in-Chief) όταν εκστράτευσε κατά του Σαντάμ στον Περσικό Κόλπο τον Ιανουάριο του 1991 για την «απελευθέρωση» του Κουβέιτ από τα νύχια του Χουσεΐν. Στην ουσία πήγε για να προστατεύσει τα αραβικά πετρέλαια όχι από ξένους αλλά από τους ίδιους τους Άραβες. Ας μην ξεχνάμε όμως και τον προηγούμενο πόλεμο του πατέρα Μπους, αυτόν του 1989, την εισβολή στον Παναμά για την ανατροπή του ηγέτη της χώρας Μανουέλ Αντόνιο Νοριέγκα ο οποίος προτού αναλάβει την ηγεσία της χώρας με πραξικόπημα, υπήρξε έμμισθος της αμερικανικής CΙΑ.

Επί προεδρίας Ρίγκαν (1981-1988) είχαμε πολλούς αλλά μικρότερης έκτασης πολέμους. Είχαμε και την αμερικανική εισβολή στο μικροσκοπικό νησί της Καραϊβικής, τη Γρανάδα, το 1983 και την ανατροπή του εκεί καθεστώτος. Είχαμε τους πολέμους των αμερικανο-τροφοδοτούμενων Κόντρας στην Κεντρική Αμερική και κυρίως κατά της Νικαράγουας. Στην περίπτωση αυτή είχαμε και την αμερικανική ναρκοθέτηση της πρωτεύουσας της Νικαράγουας, που το Δικαστήριο της Χάγης χαρακτήρισε «πράξη πολέμου» καταδικάζοντας την Ουάσιγκτον.

Επί Ρίγκαν είχαμε και τον πόλεμο στο Αφγανιστάν κατά των Σοβιετικών. Στον πόλεμο εκείνο, ο Ρίγκαν χρηματοδότησε και όπλισε αυτούς που σήμερα μας είναι γνωστοί ως Ταλιμπάν – αυτούς που έδωσαν καταφύγιο στον Μπιν Λάντεν. Ο τελευταίος κατηγορείται ότι υπήρξε οργανωτής της τρομοκρατικής επίθεσης της 11ης Σεπτεμβρίου κατά των Διδύμων Πύργων της Νέας Υόρκης με θύματα 3.000 περίπου αθώους Αμερικανούς. Όταν αυτοί λοιπόν οι Αφγανοί δούλευαν για λογαριασμό του Ρίγκαν τους φιλοξένησε στον Λευκό Οίκο και τους ονόμασε «αγωνιστές της ελευθερίας» (freedom fighters).

Πρίν τον Ρίγκαν υπήρξε και ο Κάρτερ ο οποίος υπερπροσπάθησε, αλλά δεν τα κατάφερε, να κηρύξει πόλεμο κατά του Ιράν. Ο Πρόεδρος Φορντ, διάδοχος του Νίξον, είχε βραχεία παρουσία στην Προεδρία. Αλλά ο προκάτοχός του Νίξον, που κληρονόμησε τον πόλεμο στο Βιετνάμ, άνοιξε δικά του μέτωπα στο Λάος και την Καμπότζη. Ο Johnson είχε το Βιετνάμ του, ο Κέννεντι την απόπειρα εισβολής στην Κούβα, ο Τρούμαν τον πόλεμο της Κορέας.

Παραφωνία ο Αϊζενχάουερ
Ο μόνος μεταπολεμικός Πρόεδρος που δεν ενέπλεξε την Αμερική σε πόλεμο ήταν ο διάδοχος του Τρούμαν, ο Αϊζενχάουερ. Και τούτο επειδή, πραγματικά πίστευε, ως Αρχηγός των Συμμαχικών Δυνάμεων στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ότι ο πόλεμος είναι πραγματική κόλαση. Ωστόσο, ο Αϊζενχάουερ, που παρ’ ολίγο να εμπλακεί σε πόλεμο στη Μέση Ανατολή (Λίβανος 1958) άφησε ως κληρονομιά την αλλαγή καθεστώτων (regime change) με τα πραξικοπήματα του 1953 στο Ιράν και της Γουατεμάλας το 1954.

Ποια θα είναι η κληρονομιά;
Ως προς τον πόλεμο του Ομπάμα στη Λιβύη, η από την Ουάσιγκτον εκπορευόμενη προπαγάνδα θέλει να πείσει ότι ο Ομπάμα σύρεται από τον Σαρκοζί της Γαλλίας και τους Εγγλέζους. Ο ισχυρισμός αυτός συγκρούεται από τα γεγονότα. Μόνο η αμερικανική πολεμική μηχανή μπορεί να καταστρέψει τις πολιτικο-στρατιωτικές δομές της Λιβύης και να επιφέρει τη ζητούμενη «καθεστωτική αλλαγή» που είναι και η επίσημη διακηρυγμένη θέση της Ουάσιγκτον. Αυτό που απομένει να δούμε ως προς τις επιθέσεις κατά της Λιβύης, του πολέμου δηλαδή του Ομπάμα, είναι οι συνέπειές τους. Αυτό που οι Αμερικάνοι πολύ εύστοχα έχουν ονομάσει «blowback». Αυτή θα είναι και η κληρονομιά του Ομπάμα και του πολέμου του.

alithinapsemata
Η απονέκρωση της πόλης
By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments
Του ΓΙΩΡΓΟΥ Χ.ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ




Ντιτρόιτ, η αμερικανική πόλη-σύμβολο της αμερικανικής αυτοκινητοβιομηχανίας, εκεί που η Ford δημιουργούσε το περίφημο μοντέλο T για τις μάζες και η General Motors τα εξατομικευμένα αυτοκίνητα για τους νεόπλουτους, η πόλη αυτή καθίσταται πλέον έρημη στο μεγαλύτερο μέρος της, καθώς 1,1 εκατομμύριο άνθρωποι έχουν μεταναστεύσει. Ερημιά και στη Λεωφόρο Θηβών, στη Λ. Κέννεντυ, στο Περιστέρι και στο Χαϊδάρι.

Άδεια μαγαζιά. «Κουφάρια» παντού. Η δυτική Αθήνα της ακμάζουσας μικρομεσαίας βιοτεχνίας και του εμπορίου πνέει τα λοίσθια. Τη χαριστική βολή έρχονται να δώσουν οι κυβερνητικοί εισπράκτορες κατάσχοντας και βγάζοντας σε πλειστηριασμό ό,τι απόμεινε. Η «εικόνα» αγριεύει, κατηφορίζοντας προς το κέντρο της Αθήνας. Εδώ η ερημιά και το κενό έχει καλυφθεί από την εγκληματικότητα. Ακριβώς, όπως στο Ντιτρόιτ οι άνθρωποι αρχίζουν να μετακομίζουν σε πιο ασφαλείς περιοχές καθώς οι αρχές αδυνατούν να αντιμετωπίσουν την εγκληματικότητα.

Τελικά, στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας αλλά και στις μη προνομιούχες γειτονιές του Ντιτρόιτ η απελπισία αφήνεται να αυτοεξοντωθεί, να αυτοπυρποληθεί εν πλήρει χημική ελευθερία, καθώς η ηρωίνη μοιράζεται και καταναλώνεται δημόσια. Εδώ εγκαταβιούν οι ανέστιοι, οι απόκληροι, οι αποκλεισμένοι, οι έσχατοι. Εδώ βρίσκεται το τελευταίο σκαλοπάτι της κοινωνικής κλιμάκωσης του μίσους. Δεν υπάρχει άλλος «πιο κάτω» ώστε να ασκήσουν κι αυτοί τη βία της φιλανθρωπίας, όπως συμβαίνει με την ιαπωνική μαφία(Yakuzas)! Δεν υπάρχει εδώ ηθική, αφού η κυρίαρχη ηθική νομιμοποιεί την κόλαση.

Υπάρχει μόνο απελπισία. Γι’ αυτό οι πιο αδύνατοι εκθέτουν ότι διαθέτουν ως ίδιο κεφάλαιο, τον ίδιο τους τον εαυτό, το σώμα τους. Κάποιοι το «καίνε» με ουσίες. Άλλοι κι άλλες το εκπορνεύουν. Άλλοι παίζουν με τη συμβολική φαλλική προέκταση, μ’ ένα μαχαίρι ή ένα πιστόλι. Η κλοπή γίνεται η ζωή που τους έκλεψαν και η βία η ηδονή του ζην επικινδύνως. Πορεύονται, έτσι, από βία σε βία, από το μίσος στη μνησικακία και σε συμπεριφορές που θάλλουν στο «χώρο» της δομικής ανισότητας προσδοκιών και ευκαιριών. Όταν αυτοί οι άνθρωποι πολιτικοποιούνται, συχνά έλκονται από το φετιχισμό της δύναμης.

Γι’ αυτό ο λόγος του μίσους και της βίας βρίσκει απήχηση. Δεν είναι τυχαίο ότι στη Γαλλία τηρουμένων των αναλογιών, το 40% της εκλογικής βάσης του Εθνικού Μετώπου της Μαρίν Λεπέν στις πρόσφατες εκλογές των καντονίων ανήκουν στην εργατική τάξη, ενώ το 29% ανήκει στις ηλικίες από 34-49 και το 25% στις μικρότερες. Συνεπώς, η οικονομική κρίση έχει εκτός από οικονομικές και κοινωνικο-πολιτικές συνέπειες. Αυτό δεν φαίνεται να το αντιλαμβάνονται οι σημερινοί κυβερνώντες στην Ελλάδα που συνεχίζουν την ίδια αντιαναπτυξιακή πολιτική, οδηγώντας σε αργό θάνατο την οικονομία αλλά και την κοινωνία. Αντιθέτως, επιχειρούν με το μεγαλομανές ύφος τους και επικοινωνιακούς πομφόλυγες να καλύψουν την πολιτική κενότητα.

Επιχειρείται, μάλιστα, να φιμωθούν εκείνες οι μιντιακές φωνές που έχουν το… θράσος να υπερβαίνουν τη συστημική διαπλοκή Έτσι ώστε να μη μιλά κανείς για τη νέα πόλη όπου οι άνθρωποι θα έχουν εργασία και θα συναντιούνται ξανά στις πλατείες, αναζητώντας τη δυνατότητα του αδύνατου σε αυτοοργανωμένους ομίλους συλλογικής πράξης.

gpapaso