Το παρακάτω θέμα είναι μια αληθινή ιστορία.
Θα μου συγχωρέσετε το ότι επέλεξα να αφήσω το "αθυρόστομο" ύφος του κειμενογράφου.... αλλά ίσως είναι ο καταλληλότερος τρόπος για να περιγράψει το συγκεκριμένο περιστατικό....

(Σημ Φιλίστωρος: στα παρακάτω πρέπει να έχουμε κατά νου ότι η Αμερική χάρις την περίφημη συνθήκη Bretton-Woods που καθόριζε την ισοτιμία όλων των νομισμάτων βάσει του δολλαρίου είχε την δυνατότητα να χρηματοδοτήσει την ανέγερση της Ευρώπης που θα αποτελούσε μια "ασπίδα" έναντι του εξ Ανατολών κομμουνιστικού κινδύνου)

Με τον όρο σχέδιο Μάρσαλ εννοείται η οικονομική ενίσχυση κρατών της ευρωπαϊκής ηπείρου, αποκύημα της εξωτερικής πολιτικής των Η.Π.Α. μετά τη λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και της αντίληψης ότι η επικράτηση του κομμουνισμού θα αποτελούσε κίνδυνο για τα συμφέροντα και των Ηνωμένων Πολιτειών.
«...το κύριο χαρακτηριστικό της αμερικανικής πολιτικής απέναντι στην Σοβιετική Ένωση θα πρέπει να είναι μία υπομονετική αλλά σταθερή και άγρυπνη ανάσχεση (containment) των επεκτατικών τάσεων της ....»-George Kennan, Αμερικανός διπλωμάτης

Με τα λόγια αυτά δόθηκε το στίγμα της αμερικανικής πολιτικής που ακολουθήθηκε τα επόμενα χρόνια. Στις 12 Μαρτίου του 1947 ο πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν, αγορεύοντας στο Κογκρέσο, δεσμεύθηκε ότι η χώρα του θα παρείχε γενναία οικονομική ενίσχυση στα κράτη που θα επιθυμούσαν και θα «αντιστέκονταν σε απόπειρες καθυπόταξης από οπλισμένες μειοψηφίες ή από ξένες πιέσεις».Οι θέσεις, αυτές, της αμερικανικής εξουσίας εκδηλώθηκαν στην Ευρώπη δια μέσου του Σχεδίου Μάρσαλ. Επρόκειτο για οικονομική βοήθεια που χορηγήθηκε σε χώρες της Ευρώπης. Αποσκοπούσε αφενός στην τόνωση των οικονομιών τους, (που με σημαντικά δάνεια χρηματοδότησαν έτσι τις κατεστραμμένες από τον πόλεμο αγορές τους) και αφετέρου, εξυπηρετούσε άμεσα την αμερικανική εξωτερική πολιτική, που επιθυμούσε να αποφευχθεί ο κίνδυνος να περιέλθουν οι χώρες αυτές, εξαιτίας ανέχειας, στη σφαίρα επιρροής της Σοβιετικής Ένωσης.

Η χορηγία της βοήθειας αυτής δεν έγινε με διμερείς διαδικασίες αλλά, με όρους που τέθηκαν από την Ουάσιγκτον. Αυτοί περιλάμβαναν την καταστολή των κομουνιστικών απειλών και την έμμεση περιστολή της ανεξαρτησίας των δικαιούχων κρατών, μιας και με όπλο το μπλοκάρισμα των πιστώσεων η αμερικανική ηγεσία μπορούσε να πιέσει τις κυβερνήσεις σε περίπτωση που αρνούνταν να ανταποκριθούν στις επιθυμίες της. Τον Ιούλιο του 1947 ιδρύθηκε η «Επιτροπή για την Ευρωπαϊκή Οικονομική Συνεργασία» (OEEC), που αποσκοπούσε στη διαχείριση του Σχεδίου Μάρσαλ, ενώ το 1949 ακολούθησε η ίδρυση από τους Σοβιετικούς του «Συμβουλίου Αμοιβαίας Οικονομικής Βοήθειας (COMECON).

Πρώτοι παραλήπτες της βοήθειας που παρείχε το σχέδιο Μάρσαλ, ήταν οι χώρες που κατά τη γνώμη της Αμερικανικής ηγεσίας κινδύνευαν άμεσα από την εξάπλωση του κομμουνισμού δηλαδή, της Ελλάδας και της Τουρκίας. Ήδη την ίδια περίοδο, δηλαδή αμέσως μετά το τέλος του πολέμου, στην Ελλάδα, κομμουνιστές αντάρτες είχαν έρθει σε ένοπλη αντιπαράθεση ενάντια στην φιλομοναρχική κυβέρνηση η οποία υποστηριζόταν από τους Βρετανούς που διατηρούσαν σημαντικές στρατιωτικές δυνάμεις στην χώρα. Στις 21 Φεβρουαρίου του 1947, όμως, η βρετανική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι θα διέκοπτε κάθε βοήθεια στην Ελλάδα, αδυνατώντας να επωμιστεί το βάρος.

Η αμερικανική κυβέρνηση αντέδρασε άμεσα, θεωρώντας ότι αν η Ελλάδα έπεφτε στα χέρια των κομμουνιστών, τότε όλη η Μέση Ανατολή και ένα μέρος της Βόρειας Αφρικής θα υπαγόταν στον έλεγχο της Μόσχας. Oι Αμερικανοί αντικατέστησαν τους Βρετανούς και η παρέμβαση τους αυτή κατέληξε στην επικράτηση της μοναρχικής κυβέρνησης τον Αύγουστο του 1949.

Με τον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο έχουμε την απαρχή ενός αμερικανικού παρεμβατισμού που με πρόσχημα τον κομμουνιστικό κίνδυνο «πρόσφερε» την πλήρη συμπαράσταση, οικονομική και στρατιωτική σε οποιαδήποτε χώρα κινδύνευε να συμπεριληφθεί στη σφαίρα επιρροής της Σοβιετικής Ένωσης. Ο παρεμβατισμός αυτός καθόρισε, την αμερικανική εξωτερική πολιτική για τα επόμενα είκοσι χρόνια, ενώ παράλληλα αποτέλεσε και τον ακρογωνιαίο λίθο του Βορειοατλαντικού Συμφώνου (North Atlantic Treaty Organization ή NATO) που ιδρύθηκε στις 4 Απριλίου του 1949.

Ο όρος "Σχέδιο Μάρσαλ" εδραιώθηκε ως μεταφορική έννοια, οποιουδήποτε μεγάλης κλίμακας κρατικού προγράμματος, που έχει ως στόχο να λύσει ένα κοινωνικό πρόβλημα. Χρησιμοποιείται κυρίως από τους Αμερικανούς φιλελεύθερους όταν ζητούν ομοσπονδιακή οικονομική κάλυψη για να διορθωθεί κάποια "αποτυχία" στον ιδιωτικό τομέα.
Δαπάνες

Η οικονομική βοήθεια του σχεδίου Μάρσαλ διαιρέθηκε ανάμεσα στις συμμετέχουσες χώρες, βασισμένη στο "κατά κεφαλήν" εισόδημα. Περισσότερη ενίσχυση δόθηκε στις μεγάλες βιομηχανικές δυνάμεις, καθώς επικρατούσε η άποψη ότι η αποκατάστασή τους ήταν στοιχειώδης για την γενική αναβίωση της Ευρώπης. Ακόμη, περισσότερη "κατά κεφαλήν" βοήθεια δόθηκε στους Συμμάχους του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ενώ λιγότερη δόθηκε σε αυτούς που αποτελούσαν τις Δυνάμεις του Άξονα, ή σε αυτούς που απλώς παρέμειναν ουδέτεροι. Ο παρακάτω πίνακας δείχνει την ενίσχυση του σχεδίου Μάρσαλ ανά χώρα και έτος (σε εκατομμύρια δολλάρια) από Το Σχέδιο Μάρσαλ Πενήντα Χρόνια Μετά. Δεν υπάρχει ξεκάθαρη ομοφωνία όσον αφορά τα ακριβή ποσά, καθώς διάφοροι στοχαστές διαφωνούν στο ποια ακριβώς στοιχεία της Αμερικανικής βοήθειας εκείνη την περίοδο, ήταν μέρος του σχεδίου Μάρσαλ.

ΧώρεςΑυστρία 488.000.000$
Βέλγιο και Λουξεμβούργο 777.000.000$

Ισλανδία 43.000.000%
Ιταλία και Trieste 1.204.000.000$
Νορβηγία 372.000.000$
Ολλανδία 1.128.000.000$
Πορτογαλία 70.000.000$
Σουηδία 347.000.000$
Τουρκία 137.000.000$
Κριτική
Οι πρώτοι ιστορικοί του σχεδίου Μάρσαλ το είδαν ως μια ολοκληρωτική επιτυχία της γενναιοδωρίας των Αμερικανών. Η κριτική όμως του σχεδίου Μάρσαλ, έγινε δημοφιλής σε ιστορικούς της ρεβιζιονιστικής σχολής, όπως ο Walter LaFeber, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 60 και του 70. Υποστήριζαν πώς το σχέδιο ήταν δείγμα του Αμερικανικού οικονομικού ιμπεριαλισμού και πώς αποτελούσε απόπειρα απόκτησης του ελέγχου της Δυτικής Ευρώπης, όπως ακριβώς οι Σοβιετικοί ήλεγχαν την Ανατολική. Όντας κάθε άλλο από γενναιόδωρο, οι κριτικοί του σχεδίου Μάρσαλ, υποστήριξαν πώς ήταν αποτέλεσμα των γεωπολιτικών στόχων των Ηνωμένων Πολιτειών.

Ο οικονομολόγος Tyler Cowen, παρατήρησε πώς τα κράτη που έλαβαν την μεγαλύτερη "κατά κεφαλήν" ενίσχυση (Ηνωμένο Βασίλειο, Σουηδία, Ελλάδα) είδαν τη μικρότερη ανάπτυξη ανάμεσα στα έτη 1947 και 1955, ενώ τα κράτη που έλαβαν τη μικρότερη ενίσχυση (Γερμανία, Αυστρία, Ιταλία) αναπτύχθηκαν περισσότερο από τα υπόλοιπα. Πρέπει όμως να τονισθεί πως τα τελευταία ήταν και τα πιο κατεστραμμένα, άρα είχαν και τις μεγαλύτερες προοπτικές αποκατάστασης.

To 1942 η Επιτροπή Οικονομικής Ανάπτυξης ανέδειξε ένα επιστημονικό επιτελείο για το ομόλογο τμήμα του Συμβουλίου Διεθνών Σχέσεων. Οι ιδρυτές ήταν διευθυντές των βιομηχανιών ατσαλιού και ηλεκτρισμού όπως και των αυτοκινητοβιομηχανιών της Αμερικής, οι οποίοι όφειλαν το κέρδος τους στην παραγωγή πολεμικού υλικού. Αντιμετωπίζοντας μια περίοδο ειρήνης, φοβήθηκαν πως θα ήταν υποχρεωμένοι να ανταγωνιστούν εταιρίες σε επίπεδο μιας ελεύθερης αγοράς. Τα οικονομικά συμφέροντα των εταιριών, συνέπεσαν με τα πολιτικά συμφέροντα του προέδρου Τρούμαν (τα οποία, ακόμα λαμβάνουν κριτικές ως τα υπαίτια ενός "μεγάλου κράτους") και έτσι δημιουργήθηκε μια συμμαχία μεταξύ κράτους και εταιριών.

Πηγή

Ο ερευνητής της Βέροιας

Η Microsoft έδωσε στη δημοσιότητα κάποιες πρώτες πληροφορίες για το χειρισμό στα Windows 8. Η εταιρεία εστιάζει στο θέμα των gestures, τα οποία είναι βασικό χαρακτηριστικό του χειρισμού στο Metro interface, δηλαδή στο περιβάλλον με χειρισμό αφής.

Σύμφωνα με τη Microsoft, τα Windows 8 θα τρέχουν κανονικά στο hardware που κυκλοφορεί αυτή τη στιγμή και θα προσφέρουν «βασικό χειρισμό» με gestures δύο δακτύλων.

Ωστόσο, για την απόλυτη εμπειρία χρήσης, η Microsoft θα θέσει ως ελάχιστη απαίτηση στις επόμενες touchscreens τα gestures πέντε δακτύλων, έτσι ώστε «να μην περιορίζεται η δημιουργικότητα των developers«.

Με άλλα λόγια, οι οθόνες αφής που κυκλοφορούν σήμερα θα προσφέρουν τον ελάχιστο χειρισμό των δύο δακτύλων και τα προϊόντα που θα βλέπουμε από εδώ και μπρος θα δίνουν τη δυνατότητα για χειρισμό που περιλαμβάνει όλα τα δάκτυλα του ενός χεριού.

Η εταιρεία προειδοποιεί ότι κάποιες λειτουργίες του χειρισμού αφής θα είναι προβληματικές στις τρέχουσες οθόνες.

Οι δυσκολίες αυτές θα μπορούν να παρακαμφθούν με driver updates, όμως αυτό εναπόκειται στον εκάστοτε κατασκευαστή του hardware.

Το συμπέρασμα από όλα αυτά είναι το εξής: τα Windows 8 θα λειτουργούν υποδειγματικά μόνο στο hardware που θα κατασκευαστεί από εδώ και μπρος.

Οι συσκευές που ήδη κυκλοφορούν δε θα εκμεταλλεύονται όλες τις ιδιότητες του λειτουργικού.

Έσπασε σε φετινό διαγωνισμό χάκερ το "αήττητο" του Google Chrome, καθώς γάλλοι χάκερς κατάφεραν να σπάσουν τους κωδικούς ασφαλείας και να "κυριεύσουν" ένα PC με λογισμικό Windows μέσα σε πέντε λεπτά.

Σημειώνεται ότι οι χάκερς είχαν βάλει στο μάτι το Chrome, καθώς στον περυσινό αντίστοιχο διαγωνισμό ήταν ο "τελευταίως επιζών", που κανείς δεν μπόρεσε να νικήσει.

Ωστόσο η ομάδα της εταιρείας Vupen, γνωστή για τις αμφιλεγόμενες πωλήσεις αδυναμιών που εντοπίζει σε διάφορα συστήματα σε υπηρεσίες πληροφοριών, θέλησε να ενισχύσει τη φήμη της καταρρίπτοντας το Chrome.

Ο επικεφαλής έρευνας της εταιρείας Χαούκι Μπεκράρ δήλωσε: "Θέλαμε να δείξουμε ότι το Chrome δεν είναι άτρωτο. Πέρυσι είδαμε δημοσιεύματα ότι κανείς δεν μπορούσε να το νικήσει και θέλαμε να είναι το πρώτο που θα 'έπεφτε' φέτος".

Σημειώνεται ότι το Chrome -αντίθετα από Firefox και Explorer- χρησιμοποιεί το "sandboxing", πράγμα που σημαίνει ότι στην ουσία λειτουργεί απομονωμένο από το λειτουργικό.

Δηλαδή ακόμη κι αν πέσει θύμα hacking, ο εισβολέας δεν πετυχαίνει να ελέγξει όλο το σύστημα.

Σαν σήμερα, το 1955, άρχισε να γράφεται ένα νέο ελληνικό έπος, αυτό της ΕΟΚΑ, της ένοπλης οργάνωσης των Ελλήνων μαχητών της Κύπρου μας που γονάτισε, κυριολεκτικά, μια αυτοκρατορία

και κέρδισε με τα όπλα της την πολυπόθητη Ένωση με τη Μητέρα Ελλάδα, την οποία όμως η τότε πολιτική ηγεσία ξεπούλησε, υπογράφοντας τις συνθήκες Ζυρίχης και Λονδίνου.

Του Παντελή Καρύκα

«Ορκίζομαι εις το όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος να φυλάξω, θυσιάζων και την ιδίαν μου ζωήν, υποφέρων και τα πλέον σκληρά βάσανα, μυστικόν παν ότι γνωρίζω και θέλω ακούσει διά την υπόθεσιν της Ενώσεως της Κύπρου. Θα υπακούσω δε εις τας εκάστοτε διδομένας μοι διαταγάς». Με αυτόν τον όρκο, λίγοι «ρομαντικοί», ξεκίνησαν τον αγώνα και νίκησαν.

Η Κύπρος, στην μακραίωνη ιστορική της πορεία, γνώρισε πολλούς ξένους δυνάστες. Αποκόπηκε από τον εθνικό κορμό το 1191 μ.Χ. μετά την κατάληψή της από τους Σταυροφόρους της 3ης Σταυροφορίας. Από τότε πέρασε διαδοχικά στην κυριαρχία του οίκου των Λουζινιάν και μετά της Βενετίας. Το 1571 την κατέλαβαν οι Τούρκοι. Το 1878 οι Τούρκοι την παραχώρησαν στους Βρετανούς, με ετήσιο ενοίκιο 92.800 λιρών. Οι Κύπριοι αρχικά είδαν με καλό μάτι την αλλαγή αυτή, θεωρώντας ότι οι Βρετανοί θα επέτρεπαν, εν καιρώ έστω, την ένωσή τους με την Ελλάδα, όπως είχαν πράξει και με τα Επτάνησα. Σε όλη δε τη διάρκεια της βρετανικής κατοχής οι Έλληνες Κύπριοι δεν έπαψαν ποτέ να αποζητούν την ένωση με την Πατρίδα.

Το 1889 κυπριακή αντιπροσωπεία πήγε στο Λονδίνο και αξίωσε την ένωση με την Ελλάδα. Το 1895 πραγματοποιήθηκαν συλλαλητήρια σε όλο το νησί απαιτώντας την ένωση. Το ξέσπασμα του Ελληνοτουρκικού πολέμου, το 1897, προκάλεσε γενική κινητοποίηση στην Κύπρο και περισσότεροι από 6.000 Κύπριοι έσπευσαν να καταταγούν στον Ελληνικό Στρατό. Κύπριοι πολέμησαν με τον Σμολένσκη στην μάχη του Βελεστίνου, τη μόνη νικηφόρα για τα ελληνικά όπλα στον πόλεμο εκείνο. Νέα συλλαλητήρια έγιναν στο νησί το 1902 και το 1907, πάντα με το ίδιο αίτημα.

Το 1912-13 η έκρηξη των Βαλκανικών Πολέμων αναζωπύρωσε τους πόθους των Κυπρίων. Και τότε νέο κύμα εθελοντών από, την μεγαλόνησο πλημμύρισε την μητέρα Πατρίδα. Ωστόσο οι Βρετανοί όχι μόνο δεν σεβάστηκαν τα αισθήματα των Κυπρίων, αλλά το 1914, προσάρτησαν επίσημα την Κύπρο, ως κτήση του Στέμματος. Η λήξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, στον οποίο πολέμησαν 11.000 Κύπριοι υπέρ της ΑΝΤΑΝΤ, επανέφερε το ζήτημα της ένωσης. Το 1915 η Βρετανία έθεσε το θέμα παραχώρησης της Κύπρου στην Ελλάδα με τον όρο της εξόδου της χώρας στον πόλεμο υπέρ της ΑΝΤΑΝΤ. Η τότε ελληνική κυβέρνηση δεν αποδέχτηκε την πρόταση, καθώς οι Βρετανοί ζητούσαν παράλληλα την παραχώρηση από την Ελλάδα στην Βουλγαρία της ευρύτερης περιοχής της Καβάλας. Δηλαδή παραχωρούσαν μια ελληνική περιοχή στην Ελλάδα, στερώντας την από μια άλλη.

Το 1921, με αφορμή τα 100 χρόνια από την επανάσταση του 1821, σε ολόκληρη την Κύπρο ξέσπασαν πάνδημα συλλαλητήρια και διαδηλώσεις, πάντα με το ίδιο αίτημα, την ένωση με την Πατρίδα. Το 1928 νέα συλλαλητήρια συντάραξαν το νησί, με αφορμή την επέτειο των 50 χρόνων αγγλικής κατοχής της Κύπρου. Ένα χρόνο μετά κυπριακή αντιπροσωπεία, με επικεφαλής τον μητροπολίτη Κιτίου Νικόδημο, πήγε και πάλι στο Λονδίνο, απαιτώντας την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Οι Κύπριοι παράλληλα στράφηκαν και προς την ελληνική κυβέρνηση, αναζητώντας υποστήριξη, αλλά έκρουσαν θύρες κλειστές, από την τότε κυβέρνηση του εθνάρχη Βενιζέλου.

Απογοητευμένοι οι Κύπριοι από τους Βρετανούς και την ελληνική κυβέρνηση, αποφάσισαν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους. Με ηγέτη πάντα τον μητροπολίτη Κιτίου, στις 21 Οκτωβρίου 1931, ο λαός της Λευκωσίας εξεγέρθηκε ανοικτά κατά των κατοχικών δυνάμεων. Ακολούθησαν φονικές συγκρούσεις. Οι διαδηλωτές λιθοβόλησαν το κυβερνείο, αλλά η επέμβαση του Βρετανικού Στρατού σάρωσε τους άοπλους Κύπριους, αφήνοντας δεκάδες νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες πίσω του. Η ελληνική κυβέρνηση και πάλι σιώπησε. Οι δε ηγέτες της εξέγερσης, με πρώτο τον μητροπολίτη Κιτίου, εξορίστηκαν. Ο τότε πρωθυπουργός της Ελλάδας, Ελευθέριος Βενιζέλος, αρνήθηκε να στηρίξει, έστω και φραστικά, την κυπριακή εξέγερση.

Ακολούθησε, μέχρι το 1940 μια περίοδος άγριας καταπίεσης των Κυπρίων, που διακόπηκε από την εμπλοκή της Ελλάδας στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τότε οι Βρετανοί θυμήθηκαν και πάλι τους Κυπρίους και τους απεύθυναν συνεχείς εκκλήσεις να καταταγούν στον Βρετανικό Στρατό και να πολεμήσουν για την «Ελλάδα και την ελευθερία». Τον Μάιο του 1941, μετά και την κατάληψη της Κρήτης από τους Γερμανούς, η ελληνική κυβέρνηση και ο βασιλιάς Γεώργιος Β’ ζήτησαν από τον Τσόρτσιλ να επιτρέψει την εγκατάσταση τους στην Κύπρο και να προχωρήσει στην παραχώρηση του νησιού στην Ελλάδα, ως κίνηση καλής θέλησης. Και πάλι οι Βρετανοί «σύμμαχοι» αρνήθηκαν. Όταν δε έληξε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος κάποιοι φρόντισαν να κρατήσουν την ρημαγμένη Ελλάδα σε εμπόλεμη κατάσταση. Έτσι δεν ήταν δυνατό να διεκδικήσει την απελευθέρωση των αλύτρωτων εδαφών – Βόρεια Ήπειρος, Δωδεκάνησα, Κύπρος.

Τελικά οι Βρετανοί, όχι εύκολα, απέδωσαν στην Ελλάδα τα Δωδεκάνησα, το 1948. Για την Κύπρο όμως τήρησαν σιγή ιχθύος. Το 1950 η εθναρχούσα Εκκλησία της Κύπρου οργάνωσε παγκύπριο δημοψήφισμα με το ερώτημα της ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα. Εδώ πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή. Οι Κύπριοι δεν ψήφισαν, ούτε αργότερα πολέμησαν, απλώς και μόνο για να διώξουν τους Βρετανούς από το νησί τους. Όλες τους ενέργειες ήταν στην κατεύθυνση της ένωσης με την μητέρα Ελλάδα. Με το όραμα της ένωσης πέθαναν όλα τα παλικάρια της ΕΟΚΑ και αγωνίστηκαν επί 4 χρόνια χιλιάδες Έλληνες, από τον Μακάριο και τον Γρίβα, μέχρι τον πλέον ταπεινό αγροφύλακα και ξυλοκόπο. Στο δε δημοψήφισμα το 95,7% των Κυπρίων – και των Τουρκοκυπρίων – τάχθηκε υπέρ της ένωσης με την Ελλάδα.

Ο Μακάριος παρέδωσε τους τόμους με τις υπογραφές των Κυπρίων τόσο στη βρετανική, όσο και στην ελληνική, κυβέρνηση και βουλή. Η κυβέρνηση Παπάγου άρχισε να πιέζει προς αυτή την κατεύθυνση, αλλά οι Βρετανοί απάντησαν επιδεικτικά ότι στην περίπτωση της Κύπρου δεν μπορούσε να ισχύσει το δικαίωμα αυτοδιάθεσης! Επίσης, οι Βρετανοί προσπάθησαν να σταματήσουν τις διπλωματικές κινήσεις της ελληνικής κυβέρνησης, μέσω ΗΠΑ – τελικά τα διάφορα σχέδια Ανάν δεν ξεπροβάλουν και τόσο τυχαία. Ο δε πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα επισκέφτηκε τον πρωθυπουργό και του συνέστησε «σύνεση, για την ενότητα της Δύσης και για τη διαφύλαξη του ελληνικού γοήτρου». Μοιραία, οι Έλληνες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι μόνο η ένοπλη δράση θα έφερνε το ποθητό αποτέλεσμα. Με την σύμφωνη γνώμη του Παπάγου ιδρύθηκε η ΕΟΚΑ, στις 7 Μαρτίου 1953. Ο όρκος των 12 ιδρυτικών στελεχών δόθηκε στην οδό Ασκληπιού 36, στην Αθήνα, στο σπίτι του καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου, Γεράσιμου Κονιδάρη.

«Ορκίζομαι εις το όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος να φυλάξω, θυσιάζων και την ιδίαν μου ζωήν, υποφέρων και τα πλέον σκληρά βάσανα, μυστικόν παν ότι γνωρίζω και θέλω ακούσει διά την υπόθεσιν της Ενώσεως της Κύπρου. Θα υπακούσω δε εις τας εκάστοτε διδομένας μοι διαταγάς». Τα λόγια αυτά πρόφεραν ένας προς ένας οι 12, με το δεξί χέρι ακουμπισμένο στην Καινή Διαθήκη. Η νέα αυτή Φιλική Εταιρεία προετοίμασε τον αγώνα που έμελλε να αρχίσει την 1η Απριλίου 1955. Παράλληλα όμως στην Κύπρο, ιδρύθηκε και η οργάνωση Κ.Α.Ρ.Η. (Κύπριοι Αγωνιστές Ριψοκίνδυνοι Ηγέτες). Τα μέλη της οργάνωσης ταξίδεψαν στην Κρήτη, με έξοδα του τότε αρχιεπισκόπου Αθηνών Σπυρίδωνα. Εκεί εκπαιδεύτηκαν σε τακτικές ανταρτοπολέμου από τους καπετάνιους της κρητικής αντίστασης κατά των Γερμανών, τους Μανώλη και Γιάννη Μπαντουβά. Άλλα μέλη της ίδιας οργάνωσης εκπαιδεύτηκαν στην Αθήνα, σε αίθουσα του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Η ομάδα αυτή ενσωματώθηκε στην ΕΟΚΑ, με την έναρξη του αγώνα. Η ΕΟΚΑ αποφασίστηκε να έχει πολιτικό αρχηγό τον αρχιεπίσκοπο Μακάριο και στρατιωτικό αρχηγό των συνταγματάρχη Γρίβα. Οι δύο άνδρες σε όλο το διάστημα του αγώνα συνεργάστηκαν στενά και απολύτως επιτυχημένα, όπως κρίνεται εκ του αποτελέσματος. Μετά την άφιξη του Γρίβα στην Κύπρο, τον Νοέμβριο του 1954, τέθηκαν σε εφαρμογή τα σχέδια δράσης που είχαν ήδη καταρτισθεί από τον Γρίβα και εγκριθεί από τον Μακάριο και την ελλαδική κυβέρνηση. Ωστόσο, ενώ ο αγώνας της ΕΟΚΑ είχε ξεκινήσει, η ελληνική κυβέρνηση δέχτηκε να συμμετάσχει στην τριμερή σύσκεψη Βρετανίας, Ελλάδας και Τουρκίας για το Κυπριακό. Η Ελλάδα συμμετείχε κατόπιν πιέσεων, αποδεχόμενη όμως de facto, την εμπλοκή της Τουρκίας στην Κύπρο, όπως επιθυμούσαν οι Βρετανοί, πιστοί στην πολιτική τους του «διαίρει και βασίλευε».

Η τριμερής άρχισε στις 29 Αυγούστου και ολοκληρώθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου, με την ελληνική πλευρά να εμμένει στην αρχή της αυτοδιάθεσης της Κύπρου, εγγυώμενη μάλιστα στην Βρετανία, ότι σε περίπτωση ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα, οι βρετανικές βάσεις στο νησί θα παρέμενα ως είχαν. Οι Βρετανοί όμως, έχοντας την πλήρη υποστήριξη των ΗΠΑ, όχι μόνο δεν συμφώνησαν, αλλά επιχείρησαν να βάλουν τους Τούρκους επιδιαιτητές στο πρόβλημα. Μια μέρα πριν τη λήξη δε της τριμερούς συνδιάσκεψης ο τουρκικός όχλος, «αυθόρμητα» κινούμενος πυρπόλησε, λεηλάτησε, κακοποίησε, κατέστρεψε οτιδήποτε ελληνικό στην Πόλη και στη Σμύρνη. Ούτε οι Έλληνες αξιωματικοί του Νατοϊκού στρατηγείου της Σμύρνης δεν γλίτωσαν.

Στη μεγαλόνησο όμως ο αγώνας είχε ανάψει και θα συνεχιζόταν με αμείωτη ένταση, μέχρι την τελική νίκη. Γιατί δεν πρέπει να λησμονεί κανείς ότι η ΕΟΚΑ νίκησε. Γονάτισε μια αυτοκρατορία. Την ταπείνωσε. Την εξευτέλισε.



Η ΕΟΚΑ πολέμησε όχι μόνο τους Βρετανούς αποικιοκράτες. Είχε επίσης να αντιμετωπίσει τους Τούρκους, αλλά δυστυχώς και ορισμένους Έλληνες. Οι Βρετανοί ήταν οι φυσικοί αντίπαλοι. Εναντίον τους επικεντρώθηκε η δράση της ΕΟΚΑ. Αυτοί, από την πλευρά τους, έσπευσαν να χαρακτηρίσουν ως τρομοκράτες τους μαχητές της ελευθερίας – κάθε ομοιότητα με το σήμερα δεν είναι τυχαία – και να τους αντιμετωπίσουν σαν να έχουν απέναντί τους κοινούς κατάδικους του ποινικού νόμου. Οι κρεμάλες και τα απάνθρωπα βασανιστήρια, στα οποία υπέκυψαν δεκάδες ηρωικοί αγωνιστές, αποτέλεσαν και θα αποτελούν παντοτινό στίγμα για την «πολιτισμένη» Αγγλία. Ιδιαίτερα άσχημη ήταν η κατάσταση όταν κυβερνήτης ανέλαβε ο στρατάρχης Χάρντιγκ. Ο απάνθρωπος αυτός άνδρας ήταν ο εμπνευστής της αγχόνης και δεν δίστασε να επιβάλει το στυγνότερο καθεστώς βίας σε όλο το νησί. Επί των ημερών του διαπράχθηκαν τα πλέον στυγνά εγκλήματα, ακόμα και απέναντι σε παιδιά. Ακόμα και τα μέτρα αυτά όμως δεν μπόρεσαν να τσακίσουν τον πόθο των Ελλήνων για την ελευθερία, για την ιερή ένωση.

Εχθρικά διακείμενοι απέναντι στον αγώνα της ΕΟΚΑ ήταν επίσης και οι Τουρκοκύπριοι, ή τουλάχιστον η πολιτικής τους ηγεσία, η οποία εξέφραζε την πολιτική της Άγκυρας. Οι Τουρκοκύπριοι συντάχθηκαν με την βρετανική διοίκηση. Πολέμησαν πλάι στους Βρετανούς, δολοφόνησαν Έλληνες πλάι στους Βρετανούς, αξιοποίησαν στο έπακρο τα δικαιώματα που τους παραχώρησαν οι Βρετανοί για να κερδίσουν «πόντους» έναντι της ελληνικής πλειοψηφίας, για όσο διάστημα θα διαρκούσε η βρετανική κατοχή, αλλά και ενόψει της διαγραφόμενης απελευθέρωσης του νησιού, που πληρωνόταν με ελληνικό αίμα.

Το χειρότερο όμως όλων ήταν η αντίδραση της ελληνικής αριστεράς έναντι του αγώνα της ΕΟΚΑ. Στηριγμένη στην γνωστή της ιδεοληψία δεν δίστασε να διαπράξει τρομακτικά ατοπήματα. Από την αρχή του αγώνα οι Βρετανοί επιδίωκαν να ανακαλύψουν ποιος ήταν ο αρχηγός της ΕΟΚΑ. Αυτό που δεν μπορούσαν να μάθουν από χείλη ξένα, το έμαθαν από ελληνικά. Στις 24 Απριλίου 1955, μιλώντας από τον ραδιοφωνικό, σταθμό «Ελεύθερη Ελλάδα», ο τότε γενικός γραμματέας του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης διέπραξε ένα ακόμα έγκλημα. Κατηγόρησε ανοικτά την δράση της ΕΟΚΑ και αποκάλυψε το όνομα του αρχηγού της, του συνταγματάρχη του Ελληνικού Στρατού, Γεώργιου Γρίβα. Αλλά και για τον αρχιεπίσκοπο Μακάριο δήλωνε : «Ο συνθηκολόγος και διασπαστής Μακάριος δεν ντράπηκε και στο Μπαντούγκ ακόμα, όπου πήγε να διεκδικήσει τάχα λευτεριά για την Κύπρο, να προσφέρει στρατηγικές βάσεις στους Άγγλους. Πρέπει να ξεσκεπάσουμε τους εθνοπροδότες, κάτω από όποια μάσκα και αν παρουσιάζονται και έτσι να τους απομονώσουμε.

Τον ίδιο ολισθηρό δρόμο ακολούθησε και το κομμουνιστικό κόμμα Κύπρου, το ΑΚΕΛ, τουλάχιστον μέχρι το 1957. Τότε υποχρεώθηκε από τα πράγματα να αναθεωρήσει, θεωρητικά, τις θέσεις περί «τραμπούκων» και «ψευτοδιγενήδων».

defence-point.gr

Πριν από λίγο καιρό έπεσε στα χέρια μας μια επιστολή ενός γηραιού ευρωπαίου πρέσβη ο οποίος είχε υπηρετήσει επί μακρόν στη χώρα μας. Η επιστολή απευθυνόταν σε κάποιον ανώτατο ευρωπαίο αξιωματούχο, από αυτούς που κινούν σήμερα τη νήματα στη διακυβέρνηση της χώρας (τα ονόματα είναι στη διάθεσή μας). Στην επιστολή αναφέρονται κάποιες συμβουλές του έμπειρου διπλωμάτη, ο οποίος, ας σημειωθεί, είναι βαθύς γνώστης του Ελληνικού Πολιτισμού, προς τον νεαρό αξιωματούχο της Τρόϊκας, ο οποίος κυβερνά μέχρι τώρα «de facto» τη χώρα. Ιδού μερικά αποσπάσματα:

Αγαπητέ Πωλ..

…Ο Έλληνας είναι πιο εγωιστής από εμάς και συνεπώς από όλα τα έθνη του κόσμου. Το άτομό του είναι «πάντων χρημάτων μέτρον» κατά το ρητό του Πρωταγόρα. Αδέσμευτο, αυθαίρετο και ατίθασο, αλλά και αληθινά ελεύθερο, ορθώνεται το «εγώ» των Ελλήνων. Χάρις σε αυτό σκεφθήκανε πηγαία, πρώτοι αυτοί, όσα εμείς αναγκαζόμαστε σήμερα να σκεφθούμε σύμφωνα με την σκέψη τους. Χάρις σε αυτό βλέπουν με τα μάτια τους και όχι με τα μάτια εκείνων που είδαν πριν από αυτούς. Χάρις σε αυτό η σχέση τους με το σύμπαν, με τα πράγματα και τους ανθρώπους δεν μπαγιατεύει , αλλά είναι πάντα νέα, δροσερή και το κάθε τι, χάρις σε αυτό το «εγώ» αντιχτυπάει σαν πρωτοφανέρωτο στην ψυχή τους. Είναι όμως και του καλού και του κακού πηγή τούτο το χάρισμα. Το ίδιο «εγώ» που οικοδομεί τα ιδανικά πολιτικά συστήματα, αυτό διαλύει και τις πραγματικές πολιτείες των ανθρώπων.

Και ήρθανε καιροί όπου ο ελληνικός εγωισμός ξέχασε την τέχνη που οικοδομεί τους ιδανικούς κόσμους, αλλά δεν ξέχασε την τέχνη που γκρεμίζει τις πραγματικές πολιτείες. Και εμείς τους συναντήσαμε, φίλτατε Πωλ, σε τέτοιους καιρούς και γι αυτό η κρίση μας γι αυτούς συμβαίνει να είναι τόσο αυστηρή που κάποτε καταντά άδικη. Αλλά και πώς να μην είναι; Το ελληνικό άτομο περιφρονεί τον νόμο. Δεν παραδέχεται άλλη κρίση δικαίου παρά την ατομική του, που δυστυχώς στηρίζεται σε ατομικά κριτήρια. Απορείς πως η πατρίδα των πιο μεγάλων νομοθετών, έχει τόση λίγη πίστη στον νόμο. Και όμως από τέτοιες αντιθέσεις πλέκεται η ψυχή των ανθρώπων και η πορεία της ζωής των.

Σπάνια οι Έλληνες πείθονται «τοις κείνων ρήμασι». Πείθονται μονό στα ρήματα τα δικά τους και η αλλάζουν τους νόμους κάθε λίγο ανάλογα με τα κέφια της στιγμής , η όταν δεν μπορούν να τους αλλάξουν , τους αντιμετωπίζουν σαν εχθρικές δυνάμεις και τότε μεταχειρίζονται εναντίον τους η τη βία η τον δόλο. Α! πόσο την χαίρεται ο Έλληνας την εύστροφη καταδολίευσή τους, τους σοφιστικούς διαλογισμούς που μεταβάλλουν τους νόμους σε ράκη! Ο Έλληνας έχει την πιο αδύνατη μνήμη από μας, έχει λιγότερη συνέχεια στον πολιτικό του βίο. Είναι ανυπόμονος και κάθε λίγο, μόλις δυσκολέψουν λίγο τα πράγματα, αποφασίζει ριζικές μεταρρυθμίσεις.

Θες να σαγηνεύσεις του ψηφοφόρους σε μια πόλη ελληνική; Πες τους: «Σας υπόσχομαι αλλαγή» Πες τους: «Θα θεσπίσω νέους νόμους» Αυτό αρκεί. Με αυτό χορταίνει η ανυπομονησία τους, το αψίκορο πάθος του. Τι φαεινές συλλήψεις θα βρεις μέσα σε αυτά τα ελληνικά δημιουργήματα της ιδιοτροπίας της στιγμής!

Και αλλού συνεχίζει ο έμπειρος διπλωμάτης:

Φίλε Πωλ…

Οι Έλληνες λίγα πράγματα σέβονται και σπάνια όλοι τους τα ίδια. Και προς καλού και προς κακού στέκουν επάνω από τα πράγματα. Για να κρίνουν αν ένας νόμος είναι δίκαιος, θα τον μετρήσουν με το μέτρο της προσωπικής τους περίπτωσης ακόμα κι όταν υπεύθυνα τον κρίνουν στην εκκλησία η στο δικαστήριο.

Ο Έλληνας ζητεί από τον νόμο δικαιοσύνη για την δική του προσωπική περίπτωση. Εάν τύχει και ο νόμος, δίκαιος στην ολότητά του και δεν ταιριάζει σε λίγες περιπτώσεις όπως η δική του, δεν μπορεί αυτό να το παραδεχτεί. Και εν τούτοις δυόμισι χιλιάδες χρόνια τώρα το διακήρυξε ο μεγάλος τους Πλάτων (που ελάχιστοι πια μελετούν), πως τέτοια είναι η μοίρα και η φύση των νόμων, πως άλλο νόμος και άλλο δικαιοσύνη. Το διακήρυξε αυτό και ο Σταγειρίτης, χωρίζοντας το δίκαιο από το επιεικές. Δεν δέχεται να θυσιάσει την δική του περίπτωση, το δικό του εγώ σε έναν νόμο σκόπιμο και δίκαιο στην γενικότητά του. Έτσι είναι πολλοί στη χώρα που τώρα πρόκειται να διοικήσεις.

Λέγοντας πως ο Έλληνας αδιαφορεί για τον πλησίον του, κάτι άλλο θέλω να πω, αλλά μου πέφτει δύσκολο να σου το εξηγήσω. Θα αρχίσω με παραδείγματα, που αν προσέξεις, ανάλογα θα δεις και εσύ ο ίδιος πολλά με τα μάτια σου. Ακόμη υπάρχουν ποιητές πολλοί και τεχνίτες στις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας. Πλησίασέ τους καθώς είναι χρέος σου και πες μου αν άκουσες κανέναν από αυτούς ποτέ να επαινεί τον ομότεχνό του. Δεν χάνει τον καιρό του σε επαίνους ο Έλληνας. Δεν χαίρεται τον έπαινο. Χαίρεται όμως τον ψόγο και γι αυτόν πάντα βρίσκει καιρό. Για την κατανόηση, την αληθινή, αυτήν που βγαίνει από την συμπάθεια γι αυτό που κατανοείς, δεν θέλει τίποτε να θυσιάσει. Το κίνητρο της δικαιοσύνης δεν τον κινεί για να επαινέσει ότι αξίζει τον έπαινο. Όχι πως δεν θα ήθελε να είναι δίκαιος, αλλά δεν αντιλαμβάνεται καν την αδικία που κάνει στον άλλο. Θαυμάζει ότι είναι ο δικός του κόσμος. Κάθε άλλον τον υποτιμά !

Όταν ένας πολίτης άξιος, δεν αναγνωρίζεται κατά την αξία του, λέει ο Έλληνας: αφού δεν αναγνωρίζομαι εγώ ο αξιώτερός του, τι πειράζει αν και αυτός δεν αναγνωρίζεται; Ο εγωκεντρισμός αφαιρεί από τον Έλληνα την δυνατότητα να είναι δίκαιος.

Μόνον όταν δημιουργηθούν συμφέροντα που συμβαίνει να είναι κοινά σε πολλά άτομα μαζί, βλέπεις την συναδέλφωση και την αλληλεγγύη.
Στον κάθε Έλληνα τα ιδανικά είναι ατομικά. Γι’ αυτό οι πολιτικές των φατρίες είναι φατρίες συμφερόντων, και το ιδανικό του κάθε ηγέτη είναι ο εαυτός του.

Και συνεχίζει:

Λοιπόν Πωλ, μήπως νομίζεις ότι υπερβάλω καλέ μου φίλε; Μήπως βλέπω το θαυμαστό γένος των ελλήνων με τα μάτια της γεροντικής κακίας; Μα είναι χρόνια τώρα που με το λυχνάρι και με του ήλιου το φως διαβάζω Αριστοφάνη, Δημοσθένη, Ευριπίδη, Θεόφραστο, Επίκουρο, Ζήνωνα, Χρύσιππο και όλο και βεβαιώνομαι περισσότερο πως δεν είμαι μόνος στον τρόπο που τους κρίνω. Όχι φίλε μου. Δε βλέπω πως είμαι άδικος όταν λέγω πως πρόθεσή τους συνήθως δεν είναι να ξεπεράσουν σε αξιότητα η και σε καλή φήμη τον αντίπαλό τους, αλλά να τον κατεβάσουν στα μάτια του κόσμου κάτω από την δική τους θέση, όποια κι αν είναι. Την αρχαία «Ύβριν» των την κατεβάσανε στο χαμηλότερο επίπεδο. Κάποτε με τούτη την ισοπέδωση προς τα κάτω νομίζουν ότι επαναφέρουν το πολίτευμά τους στην ορθή του βάση. Μάταια ξεχώρισε ο μεγάλος Σταγειρίτης την «δημοκρατία» (δηλ. οχλοκρατία) από την «πολιτεία» (δηλ. ορθή δημοκρατία). Η θέλησή τους για ισότητα, άμα την αναλύσεις, θα δεις ότι δεν απορρέει από την αγάπη της δικαιοσύνης, αλλά από τον φθόνο της υπέρτερης αξίας. «Μια που εγώ, λέει ο Έλληνας, δεν είμαι άξιος να ανέβω ψηλότερα από σένα, τότε τουλάχιστον και εσύ να μην ανεβείς από μένα ψηλότερα. Συμβιβάζομαι με την ισότητα».
Συμβιβάζεται με την ισότητα ο Έλληνας, γιατί τι άλλο είναι παρά συμβιβασμός να πιστεύεις ανομολόγητα πως αξίζεις την πρώτη θέση και να δέχεσαι μία ίση με των άλλων! Μέσα του λοιπόν δεν αδικεί τόσο ο έλληνας, όσο πλανάται. Γεννήθηκε με την ψευδαίσθηση της υπεροχής. Και ύστερα θα συναντήσεις και μεταξύ των ελλήνων την άλλη ψευδαίσθηση που τους κάνει να υπερτιμούνε την μία αρετή που έχουν και να υποτιμούν τις άλλες που τους λείπουν.

Ξέρω πως φαίνομαι τάχα κακός και άδικος με τους Έλληνες. Ας συνεχίσω λοιπόν έναν έπαινο γι αυτούς, για να ξεπλύνω έτσι κάπως την μομφή σου. Ο εγωισμός δεν κάνει τους Έλληνες μόνο κακούς πολίτες στην αγορά, τους κάνει και καλούς στρατιώτες σον πόλεμο. Έχουν αιώνων τρόπαια που μέσα στην μνήμη τους γίνονται σαν νόμοι άγραφοι και επιβάλλουν την περιφρόνηση της κακουχίας και του κινδύνου
Μα δεν είναι μόνο στον πόλεμο ο Έλληνας γενναίος και άξιος μαχητής, αλλά και στην ειρήνη. Ακριβώς γιατί η γενναιότητά του δεν είναι συλλογική, σαν των περισσοτέρων λαών, αλλά ατομική, γι αυτό δεν φοβάται, και εκεί που βρίσκεται μόνος του, να ριψοκινδυνεύσει, στην ξενιτιά, στο παράτολμο ταξίδι, στην εξερεύνηση του αγνώστου.

Αναρωτιέσαι κάποτε γιατί τα τολμάει αυτά τα παράτολμα ο Έλληνας;
Επειδή είναι γενναίος ο Έλληνας, είναι και παίκτης. Παίζει την περιουσία του, την ζωή του και κάποτε την τιμή του. Γεννήθηκε για να σκέπτεται μόνος, για να δρα μόνος, για να μάχεται μόνος και γι αυτό δεν φοβάται την μοναξιά.

Οι Έλληνες δε δέχονται, όσο αφήνεται η φύση τους ελεύθερη , να μοιραστούν τίποτε με κανέναν. Το πρώτο γραπτό μνημείο τους, αρχίζει με έναν καυγά , γιατί θελήσανε να κάνουν μοιρασιά ανάμεσα σε άντρες που μοιρασιά δεν δέχονται.

Και μια που πήρα τον δρόμο των επαίνων, άκουσε και αυτόν, που δεν είναι και ο μικρότερος. Οι αυστηρές κρίσεις που σου γράφω παραπάνω, θαρρείς πως είναι μόνο δικές μου; Τις πιο πολλές τις διδάχτηκα από έναν Έλληνα, από τον Επίκτητο.
Νέος τον διάβασα να εξηγεί το μέγα δράμα του γένους του. Ήσυχα, καθαρά, με την ακριβολογία και την χάρη που σφράγιζε τον λόγο του, μας ετοίμαζε για έναν κόσμο που είχε πια περάσει, για μίαν Ατλαντίδα που είχε κατακαλύψει ο Ωκεανός.
Κάποτε κάνοντας την απολογία της πατρίδας του, μας έλεγε: «Δεν είναι τόσο δίκαια τα ανθρώπινα, ώστε μόνο αμαρτήματα να είναι οι αιτίες των τιμωριών. Η Τύχη, η τυφλή θεά, η τελευταία στην οποία θα πάψω να πιστεύω, πρόδωσε συχνά τους Έλληνες στον δρόμο τους. Αλλά και αυτοί, πρόσθετε, τη συντρέξανε με τον δικό τους τρόπο».
Μην νομίσεις όμως πως μόνο ένας Επίκτητος κατέχει την αρετή του «γνώθι σ’ αυτόν». Σε κάθε κόχη, απάγκια της αγοράς κάθε πόλης, σε κάθε πλάτανο από κάτω της ευλογημένης Ελληνικής γης, θα βρεις και έναν Έλληνα, αδυσώπητο κριτή του εαυτού του. Και εύκολα θα σου ξανοιχτεί και ας είσαι ξένος. Αρκεί εσύ να μην αρχίσεις να κακολογείς τίποτε το Ελληνικό, γιατί τότε ξυπνάει μέσα του μια άλλη αρετή, η Περηφάνια…

(Φυσικά, όπως αρκετοί θα καταλάβατε, το παραπάνω απόσπασμα είναι από μια φάρσα του αείμνηστου Κωνσταντίνου Τσάτσου που δημοσιεύτηκε στη Νέα Εστία του 1954 με τίτλο Οξυρρύγχειοι Πάπυροι, τους οποίους υποτίθεται ότι μετέφρασε και στους οποίους αναφέρεται ένας υποτιθέμενος Ρωμαίος συγκλητικός Μενένιος Άππιος συμβουλεύει ένα νεαρό φίλο του Ατίλιο Νάβιο, ο οποίος τον διαδέχεται στην διακυβέρνηση της Αχαΐας και τον συμβουλεύει για το πώς μπορεί να χειριστεί τους Έλληνες. Ας μου συγχωρεθεί η προσαρμογή, αλλά θεωρώ ότι είναι, σκληρά, επίκαιρη)

Γιάννης Φαίλτωρ

Όταν έχεις μάθει να ζεις τα πάντα δυνατά κι ολόκληρα, η βιασύνη της Αθήνας σε πνίγει.

Ο χρόνος ο κενός, εκείνος που χωράει τα συναισθήματα ολόκληρα, όλο μικραίνει.

Δεν είναι ότι η κρίση μάς κάνει να δουλεύουμε περισσότερο και ξεβολευόμαστε. Είναι πως μας κλέβει κι άλλο από εκείνον τον κενό, τον ελεύθερο χρόνο που χρειάζεσαι για να νιώσεις.
Και στην Αθήνα αυτό είναι ανυπόφορο γιατί και πριν την κρίση ο χρόνος ήταν λιγότερος από οπουδήποτε αλλού στην Ελλάδα.

Αν προσθέσεις κι όλο αυτό το δήθεν που τριγυρνάει απ’ άκρη σ’ άκρη της πόλης και επιβάλλει να είσαι κουλ, τότε οι δυνατότητες ανθρώπινης έκφρασης κι αγάπης μειώνονται στο ελάχιστο.

Όπως στον στρατό που, παρόλο που τα συναισθήματα είναι εντονότερα γιατί είσαι μακριά από τους ανθρώπους σου, δεν μπορείς να κλάψεις, δεν έχεις τις ιδιωτικές σου στιγμές για να τις κοινωνήσεις με όσους αγαπάς.

Δεν σ’ αφήνει η πόλη να κλάψεις στον δρόμο γιατί γύρω σου όλοι κλαίνε και υπάρχει μια συγκεντρωμένη μιζέρια και απελπισία. Το κλάμα σου είναι σαν τις σταγόνες του νερού της βροχής, ίδιο κι απαράλαχτο με όλων των άλλων. Γύρω σου κανείς δεν θέλει να σε ρωτήσει γιατί κλαις, δεν σου πιάνει το χέρι αν σκοντάψεις. Έτσι κι εσύ το παίρνεις απόφαση, λες πως δεν θα ξανακλάψεις στον δρόμο, δεν θα χαρίσεις χαμόγελο, δεν θα αγκαλιάσεις σφιχτά, παρά μόνο συμβατικά και ξόφαλτσα.

Τα χρόνια στην επαρχία, τα στέκια, οι φίλοι, οι απέραντες εκτάσεις της μέρας που δεν τελείωνε δίχως μια σημαντική στιγμή, ακόμα κι εκείνα τα ταξίδια στην Αθήνα που γίνονταν πάντα νύχτα και δεν αναγκαζόσουν να τρως το γκρίζο καθημερινό της χρώμα, τώρα λείπουν. Και η απουσία τους είναι πιο δυνατή κι από τους μισθούς που δεν θα πάρουμε, κι από το σκατό μας που θα το κάνουμε παξιμάδι για να επιβιώσουμε.


Στη φτώχεια μεγαλώσαμε και τα διαλείμματα στην άνεση δεν μας άλλαξαν κι ούτε θα μας αλλάξει η φτώχεια που ζούμε πάλι απ’ την αρχή.

Αλλά ρε Αθήνα, πόσο ξενέρωτη είσαι ρε γαμώτο την εποχή της κρίσης. Δυο ανατριχίλες μάς χάρισες στις πρώτες συνελεύσεις του Συντάγματος και στην αλληλεγγύη στις επιθέσεις της χούντας που ζούμε και μετά έπεσες και κοιμήθηκες περιμένοντας να πεθάνεις. Σέρνεις τον χορό των φραγκάτων που ζουν στα προάστια κι έχεις εκατομμύρια ζόμπι να έχουν χάσει το παιχνίδι της ζωής τους εδώ κάτω.

Στο ξαναλέω, η φτώχεια δεν είναι το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι πως τα ζόμπι δεν κάνουν έρωτα, δεν επαναστατούν, δεν κλαίνε στους ώμους των φίλων τους κι έτσι δεν μπορούν να ξορκίσουν τον θάνατο.

Τον χρόνο να λαβώσουν δεν μπορούν.




Γράφει ο blogger Μόλις ξύπνησα…

Μισθοσυντήρητοι των 1.000-1.700 ευρώ το μήνα θα πληρώσουν «το μάρμαρο» με το νέο σύστημα που προτείνει η Επιτροπή φορολογικής μεταρρύθμισης αφού, αν τυχόν εφαρμοστεί μετεκλογικά, το 2013 θα χάσουν από μισό έως και έναν ολόκληρο μισθό για επιπλέον φόρους.

Το κτύπημα για εκατομμύρια μικρομεσαίους θα είναι διπλό αφού με την κατάργηση των φοροαπαλλαγών χάνουν οι περισσότεροι από 200 ευρώ και άνω, ενώ με την νέα κλίμακα θα πρέπει να πληρώσουν έως και 280 ευρώ επιπλέον.

Όπως προκύπτει από τον σχετικό πίνακα, με μισθό 1000 ευρώ το μήνα συν δώρα και εισόδημα 14.000 ευρώ ετησίως, ένας μισθοσυντήρητος χάνει 240 ευρώ το χρόνο. Αντιθέτως όσοι βγάζουν τα διπλά λεφτά (από 22.000 ευρώ και άνω ετησίως) έχουν και ελάφρυνση, που ξεπερνά σε ποσοστό και το 15% για όσους βγάζουν... τα τριπλάσια από το «θύμα» των 1000 ευρώ.

Με την κατάργηση των φοροαπαλλαγών όμως, το χαράτσι αυξάνει για όλους από 300 έως και 1000 ευρώ. «Θύμα» είναι και πάλι οι χαμηλόμισθοι, που έχουν πολλές ανελαστικές δαπάνες που δεν θα μειώνουν όμως πια τον φόρο. Ο μισθωτός ων 1000 ευρώ που χάνει τα 240 λόγω κλίμακας, χάνει και άλλα τόσα από τις μη-φοροαπαλλαγές.

Για παράδειγμα, εργαζόμενος με 8.000 ευρώ εισόδημα -που καταρχάς δεν χάνει τίποτα με τη νέα φορολογική κλίμακα- δεν θα έχει πια την έκπτωση φόρου πχ 200 ευρώ για ιατρικές δαπάνες και για ενοίκιο που πληρώνει.

Δημόσιος υπάλληλος με 1400 ευρώ το μήνα και ετήσιο εισόδημα 16.800 ευρώ (χωρίς δώρα δηλαδή) χάνει σχεδόν 280 ευρώ επιπλέον λόγω της νέας κλίμακας, άρα 480 ευρώ συνολικά.

Επειδή όμως χάνει και άλλες φοροαπαλλαγές για δαπάνες που είχε, όπως πχ για ασφάλιστρα, εργασία σε παραμεθόριο, νοσήλια, εκπαίδευση κλπ, επιβαρύνεται συνολικά με 600 ή και 800 ευρώ σε σχέση με όσα ισχύουν σήμερα.

Αν μάλιστα συνυπολογίσουμε και προσθέσουμε και το πλασματικό φορολογητέο εισόδημα με τα τεκμήρια –αφού και ένας άπορος με ένα σπίτι στο όνομά του "πιάνεται" να πληρώσει φόρο- τότε το «καπέλο» ξεπερνά τον μισό μισθό.

ΠΟΙΟΙ ΧΑΝΟΥΝ ΚΑΙ ΠΟΙΟΙ ΚΕΡΔΙΖΟΥΝ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΗ ΚΛΙΜΑΚΑ
(ΓΙΑ ΑΓΑΜΟΥΣ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΜΕΝΑ ΜΕΛΗ)

ΕΤΗΣΙΟ ΕΙΣΟΔΗΜΑ	ΦΟΡΟΣ ΤΟ 2012	ΦΟΡΟΣ ΤΟ 2013	ΜΕΤΑΒΟΛΗ ΦΟΡΟΥ
			ΣΕ ΠΟΣΟ	ΣΕ ΠΟΣΟΣΤΟ
3000	0	0	0	-
5000	0	0	0	-
6000	100	100	0	-
7000	200	200	0	-
8000	300	300	0	-
9000	400	400	0	-
10000	500	500	0	-
11000	600	700	100	16,67%
12000	700	900	200	28,57%
13000	880	1.100	220	25,00%
14000	1.060	1.300	240	22,64%
15000	1.240	1.500	260	20,97%
16000	1.420	1.700	280	19,72%
17000	1.670	1.900	230	13,77%
18000	1.920	2.100	180	9,38%
19000	2.170	2.300	130	5,99%
20000	2.420	2.500	80	3,31%
21000	2.670	2.700	30	1,12%

Προβολή κλασικών ταινιών κάθε Τετάρτη του Απριλίου στο Ιδρυμα Μ. Κακογιάννης

Ένας άνθρωπος έχασε τη ζωή του και δεκάδες τραυματίστηκαν σήμερα όταν ξέσπασε πυρκαγιά σε ξενοδοχείο της Χατ Γιάι, της μεγαλύτερης πόλης της νότιας Ταϊλάνδης, όπως ανακοίνωσαν αξιωματούχοι.

Η πυρκαγιά ξέσπασε στο ξενοδοχείο Lee Gardens Hotel στο κέντρο της πόλης αυτής που είναι ιδιαίτερα δημοφιλής σε τουρίστες από τις γειτονικές χώρες, όπως η Μαλαισία και η Σιγκαπούρη.

"Τουλάχιστον ένας άνθρωπος πέθανε απο ασφυξία, αλλά δεν έχω πληροφορίες για το θύμα", δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο ο δήμαρχος της πόλης Πράι Πατάνο.

"Περισσότεροι από 300 άνθρωποι τραυματίστηκαν και 60 διακομίστηκαν στο νοσοκομείο", πρόσθεσε.

Οι περισσότεροι τραυματίες έχουν εισπνεύσει καπνό.

Σύμφωνα με τον δήμαρχο η πυρκαγιά μάλλον προκλήθηκε από έκρηξη αερίου στο υπόγειο του ξενοδοχείου.

Ανάμεσα στους τραυματίες βρίσκονται ξένοι τουρίστες, όπως ανακοίνωσε η αστυνομία.

Πηγη

Περίεργοι φαινομενικά λόγοι που μπορεί να ευθύνονται για τις ημικρανίες

Με "σκούπα" του προβλήματος της λαθρομετανάστευσης "κάτω από το χαλί" μοιάζει -σε πρώτη φάση- η επιχείρηση του υπ. Προστασίας του Πολίτη, καθώς οι χιλιάδες προσαγωγές καταλήγουν σε λίγες κρατήσεις, αφού δεν υπάρχουν ακόμα οι απαραίτητες υποδομές.

Είναι ενδεικτικό ρεπορτάζ που δείχνει τους μετανάστες να μπαίνουν σωρηδόν στο αστυνομικό κτίριο με την κλούβα και να βγαίνουν σε λίγες ώρες... με τα πόδια.

Το πρόβλημα του υπερπληθυσμού που επικρατεί στα σωφρονιστικά καταστήματα δεν επιτρέπει την κράτηση όσων λαθρομεταναστών πρέπει να απελαθούν.

Παράλληλα, οι παράνομοι μετανάστες προσάγονται χωρίς ακόμα τα επιλεγμένα στρατόπεδα να έχουν μετατραπεί σε "κέντρα φιλοξενίας".

Ενδεικτική είναι η μαρτυρία αλλοδαπού στην τηλεόραση του Ant1: Τον προσήγαγαν στο ΑΤ Ομόνοιας, στη συνέχεια τον μετέφεραν στο Αλλοδαπών, όπου μαζί με τους υπόλοιπους προσαχθέντες περίμεναν για 20 λεπτά.

Κατόπιν τους μετέφεραν στον κάτω όροφο, όπου ένας αστυνομικός έλεγξε τα χαρτιά τους.

"Οι μισοί είχαμε, οι μισοί δεν είχαμε. Μας είπε να φύγουμε", αναφέρει...

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Αστυνομίας, την Πέμπτη έγιναν 1.656 έλεγχοι από τους οποίους προέκυψαν 20 συλλήψεις, εκ των οποίων οι 11 για ναρκωτικά και μόλις 4 για παράνομη διαμονή στη χώρα, ενώ προσήχθησαν 781 αλλοδαποί για έλεγχο νομιμοποιητικών εγγράφων.

Σε ελέγχους για την αντιμετώπιση του παρεμπορίου, βρέθηκαν και κατασχέθηκαν 4.685 τεμάχια ειδών παρεμπορίου. Οι έλεγχοι επικεντρώθηκαν περιμετρικά της ΑΣΟΕΕ και της Νομικής Σχολής.

Αφιερωμένη στην παγκόσμια κίνηση στήριξης της Ελλάδας «Είμαστε όλοι Έλληνες», είναι η νέα έρευνα του ερευνητή αιγαιακών γραφών δρ. Μηνά Τσικριτσή, η οποία αποδεικνύει με τη χρήση των νέων τεχνολογιών ότι οι προϊστορικοί Έλληνες είχαν επισκεφτεί τη Βόρεια Αμερική πολύ πριν την ανακαλύψει ο Χριστόφορος Κολόμβος.

Η έρευνα του κ. Τσικριτσή βασίστηκε στο κείμενο του Πλουτάρχου «Περί του εμφαινομένου προσώπου τω κύκλω της Σελήνης», όπου στις παραγράφους 941Α-942, περιγράφει το ταξίδι των Ελλήνων σε μία ήπειρο η οποία βρίσκονταν «δυτικά των τριών νησιών και βορειοδυτικά της Βρετανίας».

Ο ερευνητής εντόπισε και απέδειξε μέσα από προγράμματα με Η/Υ την αποκατάσταση μιας λησμονημένης ιστορικής πραγματικότητας, που μέχρι σήμερα διέφευγε από πολλούς ερευνητές, συνεχίζοντας έτσι την έρευνα που είχε κάνει πριν από δύο χρόνια ο καθηγητής Η. Μαριολάκος, ο οποίος είχε υποστηρίξει ότι οι προϊστορικοί Έλληνες γνώριζαν την ύπαρξη της Αμερικής, την οποία επισκέπτονταν.

Στη ανακοίνωσή του δρ. Μ. Τσικριτσή υποστηρίζεται, ότι πριν τον Κολόμβο υπήρχε μία επικοινωνία που ξεκινά από την Μινωική εποχή μέχρι τα ελληνιστικά χρόνια. Ο στόχος αυτών των ταξιδιών κατά την Εποχή του Χαλκού είχε σχέση με το εμπόριο και τη διακίνηση του καθαρού χαλκού που βρισκόταν στη λίμνη Superior του Καναδά.

Φαίνεται ότι μετά τους πρώτους εμπόρους Μινωίτες, συνέχισαν και οι Μυκηναίοι, οι οποίοι, όπως αναφέρει ο Πλούταρχος, έστειλαν τον Ηρακλή για να αναθερμάνει την παρουσία του ελληνικού στοιχείου, το οποίο είχε χαθεί με τις επιμιξίες με του ντόπιους.

Στη συνέχεια, την Εποχή του Σιδήρου το ενδιαφέρον για την περιοχή παράκμασε και παρέμεινε έως τους Ελληνιστικούς χρόνους μια εθιμοτυπική λατρευτική παράδοση. Έτσι κάθε τριάντα χρόνια αποστέλλονται κάποια πλοία σε περιοχές που είχαν την λατρεία του Κρόνου για να ανανεώνεται το ανθρώπινο προσωπικό με ιερείς.

Όπως λέει στο ΑΜΠΕ ο κ. Τσικριτσής «όλα αυτά αποδεικνύονται με αστρονομικά στοιχεία, η επεξεργασία των οποίων έγινε με τη βοήθεια προγραμμάτων ηλεκτρονικών υπολογιστών επιβεβαιώνοντας τον χρονολογικό προσδιορισμό του ταξιδιού που περιγράφει ο Πλούταρχος.

Γιατί νά λάβω σοβαρά ὑπ’ ὄψιν μου τήν γνώμη σου;
Γιατί νά σέ σεβαστῶ;
Γιατί νά συνδιαλαγῶ μαζύ σου;
Ἔχεις δικαίωμα στόν λόγο καί σέ ποιόν λόγο;

Ἔχω γράψει ἀρκετὲς φορὲς γιὰ αὐτὰ ποὺ πιστεύω.
Ἔχω ἐπιλέξει νὰ σέβομαι μόνον τὴν γνώσιν-γνώμη τοῦ εἰδικοῦ, τοῦ εἰδήμονος καὶ τοῦ ἐπαΐοντος κι ὄχι τὴν γνώμη τοῦ ὁποιουδήποτε!
Πῶς μπορῶ ὅμως νά τό κάνω αὐτό ὅταν διαβιῶ ἐντός μίας κοινωνίας πού ὅλοι ἔχουν ἄποψιν-γνώμη καί πολύ λίγοι γνώσιν-γνώμη;

Πρέπει νά ἀπομονώνομαι ἢ νά ὑπομένώ;
Ἀξίζει τόν κόπο νά στέκομαι διαρκῶς, μὲ κάθε καλήν διάθεσιν, ἀπέναντι σὲ ὁποιονδήποτε καί νά τοῦ ἐξηγῶ πώς τά δεδομένα πού διαθέτει εἶναι ἐλλιπή; Πώς ἀπαιτεῖται νά συλλέξῃ περισσότερα; Πώς γιά νά γίνῃ σεβαστή ἡ ἄποψίς του θά πρέπῃ νά μήν εἶναι κάτι πού σχηματίστηκε ἀπό περισσευάμενες πληροφορίες ἀλλά ἀπό μελέτη, κόπο καί προβληματισμούς;
Ἔχω ἐγώ γιά παράδειγμα τό δικαίωμα νά σταθῶ ἐμπρός σέ κάποιον ἰατρό καί νά τοῦ ὑποδείξω κάποιαν θεραπεία; Κι ἐάν ἀποφασίσω νά τό κάνω, ποῦ θά βασίζω τίς θέσεις μου; Σέ γνώσεις ἢ σέ φῆμες;

Κάνω ὁμοιοπαθητικὴ καὶ δὲν εἶμαι ἰατρός. Γιὰ νὰ καταλήξω στὴν ὁμοιοπαθητικὴ πέρασα ἀπὸ διάφορες περιπέτειες, μελέτησα, ἐρεύνησα καὶ δοκίμασα.
Παραλλήλως ἀνεζήτησα ἐναλλακτικὲς θεραπεῖες στὴν Ἱπποκράτειο ἰατρική, πρὸ κειμένου νὰ ἔχω μίαν πιὸ σφαιρικὴ εἰκόνα γιὰ κάποια πράγματα.
Σπούδασα χημεία, ἠλεκτροχημεία, φυσική, βιολογία, γενετικὴ καὶ φυσιολογία κι αὐτὰ μοῦ δίδουν τὴν δυνατότητα τῆς κατανοήσεως ἀλλὰ ὄχι τῆς γνώσεως. Μπορῶ δῆλα δὴ νὰ κατανοήσω γενικὲς ἀρχὲς καὶ νὰ ἀντιληφθῶ πότε κάτι εἶναι καλὸ καὶ πότε ὄχι.
Πάντα σὲ γενικὲς γραμμές, διότι ἰατρὸς δὲν εἶμαι καὶ δὲν πρόκειται νὰ γίνω.
Τί ἐπιτυγχάνω μέ αὐτά;
Καταφέρνω νὰ ἀναγνωρίσω πότε ἕνα φάρμακο θὰ εἶναι γιὰ τὸ καλό μου, πότε μία θεραπεία μπορεῖ νὰ μὲ βοηθήσῃ καὶ πότε ἕνας ἰατρός εἶναι ἰατρός. Δὲν τὸν ὑποκαθιστῶ, ἀλλὰ μπορῶ νὰ ἀντιληφθῶ πολὺ περισσότερα ἀπὸ ὅσα ἒκ πρώτης ὄψεως διακρίνονται.
Κι ὅλα αὐτὰ ἀφοροῦν πάντα στὸ ἄτομό μου! Ὄχι στὸ σύνολον!

Ἂς ὑποθέσουμε λοιπὸν πὼς ἔχω πονοκέφαλο.
Ἔρχεται ἡ Ἑλενίτσα καὶ μοῦ προτείνει νὰ καταπιῶ ἀμάσητο τὸ τάδε παυσίπονον.
Ἔρχεται ὁ Κωστάκης καὶ μοῦ προτείνει νὰ βάλω κομπρέσες.
Ἔρχεται καὶ ὁ Θανασάκης καὶ μοῦ προτείνει νὰ κολλήσω στὸ κεφάλι μου βδέλλες.
Πολὺ πιθανὸν γιὰ αὐτούς, ποὺ ἔχουν καὶ προτείνουν κάποιες θεραπεῖες, νὰ εἶναι πράγματι ἀποτελεσματικές. Ἀλλά κάνουν οἱ βδέλλες γιά τήν Ἑλενίτσα; Ἢ θεραπεύουν τόν πονοκέφαλο τοῦ Κωστάκη τά παυσίπονα;

Θεωρῶ λοιπὸν πὼς ὀφείλω νὰ συμβουλευθῶ τὸν εἰδικό κι ἐπισκέπτομαι τὸ ἰατρό.
Θεωρητικῶς πάντα, αὐτὸς γνωρίζει καλλίτερα.
Ἀλλά γνωρίζει;
Διότι κι ἐδῶ τίθεται θέμα ἀμφισβητήσεως ἀπὸ τὴν πλευρά μου.
Ποιός ἰατρός εἶναι ἰατρός; Ποιός ἀγαπᾶ τόν ἄνθρωπο περισσότερο ἀπό τίς προμήθειες πού πιθανόν λαμβάνει ἀπό κάποιες φαρμακευτικές; Ποιός εἶναι ἱκανός, ἀκόμη καί ὅταν θεωρεῖται καταξιωμένος, νά μελετᾶ καί νά αὐτοβελτιώνεται; Ἔχω ἐγώ τήν ὑποδομή γιά νά τόν κρίνω; Κι ἐάν τήν ἔχω ἐγώ, τήν ἔχουν ὅλοι; Πῶς εἶναι δυνατόν νά ἀντιμετωπισθῇ ἡ ἄγνοιά μου καί νά πάω στόν καταλληλότερον ἰατρό πού θεραπεύει πονοκεφάλους; Μήπως θά πρέπῃ κάτι τέτοιο νά τό πράξουν οἱ ἴδιοι οἱ ἰατροί; Καί θά τό πράξουν πῶς; Μέ ἦθος ἢ μέ τό πόσα περισσότερα λαμβάνουν ὥς προμήθειες;

Κάποτε, στὸ μάθημα τῆς Ἐξελίξεως, στὸ Πανεπιστήμιον, ὁ καθηγητής μου μὲ ἔκοψε διότι ἐπέμεινα νὰ μᾶς παρουσιάσῃ, μαζὺ μὲ ὅλα τὰ τοῦ κατεστημένου, καὶ τὶς ἐργασίες τοῦ Ἄρη Πουλιανοῦ. Ἔτσι ἀπλᾶ καὶ δημοκρατικά. Δὲν τὸν ἐνδιέφερε τὶ ἔγραφα ἢ τὶ γνώσεις εἶχα, ἀλλὰ τὸ ὅ,τι διαφωνοῦσα μὲ τὸ κατεστημένον.
Δὲν εἶχα ἀρνηθεῖ τὰ ἐγγεγραμμένα ἐντὸς τῶν βιβλίων. Ἀντιθέτως. Τοῦ προσέφερα νέες πηγές. Αὐτὲς ὅμως οἱ πηγὲς γιὰ τὸ κατεστημένον ἦταν περιττές. Συνεπῶς κι ἐγὼ πρὸς …κόψιμο!!! (Μὲ ἐρώτησε κάποιαν στιγμή, μέσα στὸ ἀμφιθέατρον, ἐὰν θέλω νὰ περάσω τὸ μάθημα ἢ τὸ δικό μου. Ἀπήντησα πὼς θέλω νὰ περάσω τὸ δικό μου. Καὶ …κόπηκα!!!! Εἶχα ὅμως ἐπίγνωσιν καὶ συνείδησιν τῆς πράξεώς μου καὶ τὴν ὑπέστην γελῶντας, ἀναμένοντας τὴν …γελοιοποίησίν του! Διότι τὴν ἐπομένη χρονιὰ πέρασα τὸ μάθημα μὲ 9,7, μὲ ἄλλον ὅμως καθηγητή!!)
Ἤμουν λοιπόν ἐγώ εἰδική; Μέ ποιό δικαίωμα τόν παρέκαμπτα; Πῶς μποροῦσα νά τόν ἀμφισβητήσω τόσο …δημοσίως;

Σαφῶς καὶ δὲν ἤμουν εἰδική. Ἀπλῶς εἶχα μελετήσει ἀρκετὰ μέσα ἀπὸ τὶς μελέτες τῶν Πουλιανῶν καὶ εἶχα λάβει γνώσιν. Μίαν γνώσιν ὅμως ὄχι στέρφα, διότι μποροῦσε νὰ συνδυαστῇ μὲ ἄλλες πληροφορίες, ἄλλων ἀντικειμένων καὶ νὰ ὁδηγήσῃ σὲ ἀσφαλὴ συμπεράσματα. Ὄχι ἀπαραιτήτως ἐπιστημονικά, ἀλλὰ σίγουρα μὲ διάθεσιν καταγραφῆς τῆς ἀληθείας. Αὐτός ὁ καθηγητής εἶχε τήν δυνατότητα νά μελετήσῃ κάτι περισσότερο ἀπό αὐτό πού τοῦ ὑπαγόρευαν οἱ πεποιθήσεις του;
Ἄλλως τε, οἱ ἐρασιτέχνες, (οἱ ἐρῶντες τὴν τέχνην) εἶναι ἀρκετὲς φορὲς αὐτοὶ ποὺ ξεστραβώνουν (καὶ ξεβρακώνουν κάποιες φορές!!!) ἐπιστήμονες κι ἐπιστήμονες.
Δὲν δηλώνω λοιπὸν εἰδικὸς ἀλλὰ ἐρασιτέχνης. Ὁ καθηγητής ὅμως πού διέθετε τόν τίτλον τοῦ εἰδικοῦ, ἦταν εἰδικός ἢ ἦταν ἄχρηστος; Εἶναι πρόσωπο πού ὀφείλω νά σέβομαι τίς γνώσεις του ἢ νά τίς ἀπορρίπτω; Ἔχει βαρύτηταν ἡ γνώμη του καί σέ ποιούς τομεῖς; Στίς ἀπόλυτες ἐξειδικεύσεις του ἢ σέ ὅ,τι ἀφορᾷ στό σύνολον τῆς ἐπιστήμης τῆς Ἐξελίξεως;
Πῶς θά σεβαστῶ λοιπόν ἐγώ κάποιον τέτοιον «ἐπιστήμονα»;
Πῶς θά σεβαστῶ ὁποιονδήποτε ἀνάλογον; Δικαιοῦται σεβασμοῦ ἢ ἀποπομπῆς;

Ἂς ἐπιστρέψω ὅμως στὸ ζητούμενον.
Ποιόν θά ὑπολογίσω λοιπόν; Μέ τί κριτήρια θά ἀποφασίσω ἐάν εἶναι ἄριστος στό εἶδος του ἢ σαβούρα; Μπορῶ ἢ βασίζομαι στήν καλήν μου τύχη;

Πρὸ χθὲς ἤμουν μὲ κάποιον γνωστό μου, ποὺ θεωρῶ πὼς εἶναι ἀπὸ τοὺς καλλιτέρους ἱστορικοὺς ποὺ διαθέτουμε. Μελετᾶ διαρκῶς, αὐτοαμφισβητεῖται, ἐρευνᾶ ἀκόμη καὶ θέματα ποὺ ἔχουν πρὸ πολλοῦ ἀποδειχθεῖ!
Σέβομαι τὸ ἔργο του πάρα πολύ.
Μπορῶ ὅμως νά σεβαστῶ ὅλο τό φάσμα τῶν ἀπόψεών του ἢ μόνον τό ἐπιστημονικό τους τμῆμα;
Εἰλικρινῶς; Μόνον τὸ ἐπιστημονικὸν τμῆμα τῶν γνώσεών του σέβομαι ἀπολύτως! Σὲ ὅλα τὰ ἄλλα παραμένω ἐπιφυλακτικὴ.
Ὄχι γιατὶ δὲν ἔχει καθαρὴ κρίσιν. Οὔτε γιατὶ δὲν ἐρευνᾶ γενικότερα τὰ πάντα. Ἀλλὰ διότι δὲν γίνεται νὰ γνωρίζῃ ἀπὸ ἰατρικὴ ἢ φαρμακευτικὴ ἢ φυσική.
Διαθέτει γενικὲς γνώσεις, ὅπως ὅλοι μας, ἀλλὰ κατέχει ἀρίστως ἱστορία. Στὰ λοιπὰ ἔχει ἄποψιν! Ὄχι γνώσιν!

Γίνεται ὅμως νά ἀπευθύνομαι κάθε φορά σέ διαφορετικό πρόσωπο πρό κειμένου νά λάβω τίς ἀπαραίτητες καί πλέον ἀξιόπιστες πληροφορίες;
Ἴσως νὰ εἶναι δύσκολον! Ἀλλὰ πιστεύω πὼς αὐτὸ εἶναι τὸ ὀρθότερον καὶ αὐτὸ ὀφείλουμε κι ἐπιθυμοῦμε νὰ ἐπιδιώκουμε!

Ἂς τὸ ἀναγάγω ὅμως στὰ καθημερινά μας ὅλο αὐτό.
Ἔχουμε ὅλοι μας γίνει «εἰδικοὶ» στὰ πάντα. Γιὰ τὰ πάντα ἔχουμε ἀπόψεις, γνῶμες, λύσεις.
Ἀλλά ἔχουμε; Ἢ νομίζουμε πώς ἔχουμε;
Ἁπλὸ παράδειγμα τὰ οἰκονομικὰ τῆς χώρας.
Τόσοι καὶ τόσοι οἰκονομολόγοι κατὰ καιροὺς ἔχουν ἐκφράσει τὶς ἀπόψεις τους, τὶς γνῶμες τους καὶ τὶς προτάσεις τους.
Γιατί ὅμως οἱ μισοί ἐκφράζουν αὐτήν τήν τοποθέτησιν καί οἱ ἄλλοι μισοί τήν ἄλλην; Ποιός μπορεῖ νά κρίνῃ καί νά τούς κρίνῃ;
Πῶς θά καταφέρουμε νά ξετυλίξουμε τό κουβάρι καί νά φθάσουμε στήν ἀλήθεια; Μποροῦμε; Ἢ ὄχι;

Δὲν μποροῦμε!
Ἀκόμη καὶ σήμερα, μετὰ ἀπὸ τόσες καὶ τόσες μελέτες ἐπὶ μελετῶν, κραυγὲς ἐπὶ κραυγῶν, ἀντιδράσεις ἐπὶ ἀντιδράσεων, δὲν μποροῦμε. Κάτι ἔχουμε ἀρχίσει νὰ ὑποψιαζόμαστε ἀλλὰ νὰ ἐκφέρουμε γνώμη δὲν μποροῦμε!
Δὲν εἴμαστε εἰδικοί. Καὶ δὲν θὰ γίνουμε!
Πλὴν ἐλαχίστων φυσικὰ ποὺ εἶναι ἤδη εἰδικοί, ὅλοι ἐμεῖς οἱ ὑπόλοιποι παπαγαλίζουμε!
Κι ὅταν παπαγαλίζω, παραμένω ἀδαής. Κι ὅταν παραμένω ἀδαὴς παραμένω …κατευθυνμόμενος! Μᾶζα!

Ξέρω, δὲν ἀρέσει ἡ τοποθέτησίς μου. Ἀλλὰ αὐτὴ εἶναι ἡ ἀλήθεια.
Λόγῳ τῆς τόσο μεγάλης ἐξειδικεύσεως χάσαμε τὸ παιχνίδι.
Ἔχουμε ἰατροὺς ποὺ μποροῦν νὰ θεραπεύσουν μόνον τὸν δεξὺ ὀφθαλμὸ ἀλλὰ ὄχι τὸν ἀριστερόν.
Ἔχουμε δικηγόρους ποὺ μποροῦν νὰ ἀθωώσουν ἕναν ἔμπορο ναρκωτικῶν ἀλλὰ ὄχι ἕνα θῦμα βιασμοῦ!
Ἔχουμε δασκάλους ποὺ μποροῦν νὰ διδάξουν ἀριθμητικὴ ἀλλὰ ὄχι λογική!

Καὶ τόσα ἄλλα…
Ὅλοι ἔχουμε τεμαχίσει τὶς γνώσεις καὶ δίδουμε βαρύτητα μόνον σὲ αὐτὸ ποὺ μᾶς ἀποδίδει. Καὶ τελικῶς δὲν ἔχουμε παρὰ ἐλάχιστες γνώσεις ἀλλὰ πιστεύουμε πὼς εἴμαστε οἱ πλέον εἰδικοί!

Γιατί λοιπόν νά ἀκούσω, νάσεβαστῶ καί νά ἀσχοληθῶ μέ τήν ἄποψιν κάποιου; Γιατί νά μήν ἀναζητήσω τόν εἰδικό; Τόν εἰδήμονα; Τόν ἐπαΐοντα;

Ὑπάρχει;
Θὰ τὸ θέσω διαφορετικῶς.
Εἴμαστε ἐμεῖς εἰδήμονες καί εἰδικοί καί ἐπαΐοντες;
Κι ἐάν ὄχι, τότε γιατί νά εἶναι σεβαστός ὁ λόγος μας;
Γιατί νά εἶναι σεβαστή ἡ πολιτἴκή μας ἄποψις;
Γιατί νά εἶναι σεβαστή ἡ γνώσις μας στά οἰκονομικά;
Στά κοινωνικά; Στά ἐκπαιδευτικά; Στά τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς;
Κι ἐάν ἐγώ δέν εἶμαι ἱκανός νά ἐκφέρω ἄποψιν γιά ὅλα αὐτά, γιατί ἐκφέρω; Μήπως κι ἐδῶ πέφτω θῦμα τῶν ταχυτήτων καί τῆς μιμήσεως;

Ξέρετε κάτι φίλοι μου;
Εἰλικρινῶς, ἔχω ἀποφασίσει νὰ ἀδιαφορῶ (καὶ τὸ κάνω ἐμπράκτως) γιὰ κάθε μορφῆς ἡμιμαθῇ!
Εἶτε εἶναι κοινωνικῶς ἀποδεκτός, εἶτε πολυδιαφημιζόμενος, εἶτε πολυσυζητημένος.
Ἀναζητῶ πάντα, καὶ τὸν ἐντοπίζω συνήθως, τὸν εἰδήμονα. Τὸν γνώστη.
Αὐτοῦ μόνον τὴν γνώμη-γνώσιν ἐμπιστεύομαι.
Ὅλοι οἱ ἄλλοι ἁπλῶς θορυβοῦν!
Μέ τί κριτήρια; Σίγουρα κάθε φορὰ διαφορετικά, ἀλλὰ μὲ λογική καὶ κάποιες φορὲς …διαίσθησιν! Ὄχι πάντως βασιζομένη σὲ φῆμες καὶ διαδόσεις!!!

Κι ἐπεὶ δὴ γεμίσαμε ἀπὸ θορύβους, λογᾶδες, παντογνῶστες, προτιμῶ νὰ ἀγνοῶ ἐπιδεικτικῶς τὸν ἀνόητο. (Ἔχουμε κι ἀπὸ αὐτοὺς φουρνιὲς καὶ φουρνιές!!!)
Δὲν τὸν ὑπολογίζω! Δὲν μετρᾶ σὲ τίποτα καὶ γιὰ τίποτα ἡ γνώμη-ἄποψίς του!
Εἶναι σκουπίδια! Ὅπως καὶ ἡ εἰκόνα ποὺ πολὺ πιθανὸν ἔχει δομήσει. (Βλέπετε καί στήν βολή κάτι τέτοιο μήπως;)
Ἡ οὐσία τῆς ζωῆς εἶναι στὴν γνώσιν! Στὴν αὐτοπεπαίδευσιν! Στὴν ὅλο καὶ βαθυτέρα συνειδητότητα! Καὶ μοῦ ἀρέσει!
Ὁ Ἔρως εἶναι μέσα σὲ ὅλα αὐτὰ καὶ τὰ ἀναζωογονεῖ! Τὰ καθοδηγεῖ! Τὰ χρωματίζει! Κι ἐπὶ τέλους…
Ἔφθασε ἐπὶ τέλους ἡ στιγμή, καὶ θὰ τὸ διαπιστώσουμε συντόμως, νὰ κυττάξουμε ἐντός μας! Ἐκεῖ εἶναι οἱ ἀλήθειες, οἱ ἀπαντήσεις καὶ οἱ πυξίδες.
Κάθε τὶ πρόχειρο, πρόσκαιρον κι ἐπιδερμικόν, κάθε τὶ ποὺ κατέληξε νὰ εἶναι ἡμί- κι ὄχι πλῆρες, ὄχι μόνον ἐμποδίζει τὰ βήματα τῆς Ἀνθρωπότητος νὰ ἐξέλθῃ τοῦ τέλματος ἀλλὰ καὶ τὴν κρατοῦν ἐγκλωβισμένη στὸ πεπερασμένον Χθές.
Τὰ ἡμι- κάτι μᾶς τελείωσαν!
Ἡ Ἀνθρωπότης χρειάζεται πλέον πληρότητα!
Οἱ φῆμες, τὰ δῆθεν καὶ οἱ ἀπόψεις περισσεύουν!
Ἡ γνώσις, ἡ συνειδητότης καὶ ἡ αὐτοβελτίωσις εἶναι μονόδρομος!
Θέλουμε δὲν θέλουμε, μποροῦμε δὲν μποροῦμε, ἀντέχουμε δὲν ἀντέχουμε θὰ τὸ κάνουμε!
Ἔτσι κι ἀλλοιῶς μᾶς πάει μόνο του! Ἢ θὰ γίνουμε τμῆμα του ἢ θὰ χαθοῦμε!

Φιλονόη.

Υ.Γ.1. Εἶναι μονόδρομος! Τὸ ξέρουμε κατὰ βάθος. Θὰ γίνουμε ὅλοι ὅπως μᾶς πρέπει! Τὰ σκουπίδια σιγὰ σιγά, ἀλλὰ σταθερά, ἀναζητοῦν τὶς χωματερές τους. Καιρὸς νὰ ξεχάσουμε τὰ ὅσα γνωρίζαμε! Καιρὸς νὰ μάθουμε τὰ πάντα ἀπὸ τὴν ἀρχή! Καιρὸς νὰ ἀναζητήσουμε τοὺς ἀρίστους μας!

Υ.Γ.2. Ὁ ἄριστος εἶσαι ἐσύ. Εἶμαι ἐγώ. Εἶναι ὁ καθεῖς ποὺ διαθέτει πρῶτα ἦθος-ἔξιν καὶ μετὰ γνώσιν. Διότι ἡ γνώσις ἐὰν δὲν καθοδηγεῖται ἀπὸ τὸ ἦθος εἶναι στεῖρα. Αὐτὸν ἀναζητῶ! Καὶ θὰ τὸν βρῶ!

Υ.Γ.3. Τὸ μεγάλο «ξεφλούδισμα» ἄρχισε. Αὐτὸ τὸ ξεφλούδισμα ὅμως θὰ φέρῃ καὶ πολλὰ ἀπορρίμματα! Πάρα πολλά! Πάρα πάρα πολλά! Ἀπαραίτητον καὶ ζωογόνον ἐπίσης!

Η ΘΕΩΡΙΑ της γνώσης έχει για αποστολή να αποκαλύψει τον τρόπο με τον οποίο συντελείται η επαφή του ανθρώπου με τον εξωτερικό κόσμο. Η έννοια της επαφής είναι έννοια σχέσεων σε κυκλικό διάγραμμα, που διαγράφεται γύρω από κάθε ανθρώπινη μονάδα που αισθάνεται, νοεί, σκέπτεται και γνωρίζει. Το φαινόμενο αυτό είναι φυσικό, λειτουργικό, σαν τις λοιπές λειτουργικές αρθρώσεις της αυτής ύπαρξης, που όλες μαζί δίδουν τη συγκεκριμένη μορφή σε κάθε ύπαρξη με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, που τη διακρίνουν από τις άλλες υπάρξεις, όπως και βιολογικά καμία δεν μοιάζει της άλλης.

Ο κόσμος είναι γεμάτος από απειρία υπάρξεων, που εμφανίζονται σαν άπειρες μορφές και καταστάσεις, που, αν τις ταξινομήσουμε σε μια πλατιά διάκριση, ξεχωρίζοντας από αυτές τον άνθρωπο, παρουσιάζουν ένα κοινό γνώρισμα και χαρακτηριστικό ότι οι σχέσεις κάθε οντότητας με τον άλλο κόσμο είναι μηχανικής μορφής, ασύνδετες μεταξύ τους, απλές, ομοιόμορφες και εύκολες στην ανάλυσή τους. Η έλλειψη δεσμών ανάμεσα στις σχέσεις δίδει μια εικόνα χωρίς έκφραση, μιας ερημιάς, που βασιλεύει σαν σιωπηλή θλίψη, μια κατάσταση βουβή σαν πένθιμη ηρεμία, που μπορεί να συγκριθεί με το γνωστό συναίσθημα της ανθρώπινης ιδιοσυγκρασίας, της αόριστης απορίας και λύπης, σαν τα Ηλύσια πεδία με τους ασφοδελούς λειμώνες.

Σ’ όλην αυτήν την κλίμακα της δημιουργίας υπάρχουν εντούτοις και εκδηλώνονται, αυτόματα σε κάθε στιγμή, πεδία δράσεων και αντιδράσεων, που αποτελούν την ασίγαστη πηγή της δημιουργίας, που είναι τελικά η έκβαση της απλής αντίθεσης της δημιουργίας και της φθοράς. Μια αιώνια παλίρροια και αμπώτιδα είναι η ιδιοτυπία αυτού του κόσμου, μια σπατάλη ενέργειας που προκύπτει από την τυφλή παρόρμηση, την αδυναμία της επήρειας και της άμεσης προσαρμογής. Η παρουσία ζωής σ’ αυτό το πεδίο δεν διαφέρει από μια κίνηση, σαν τις άλλες, όπως η πνοή των ανέμων, όπως η κίνηση των κυμάτων της θάλασσας, που την προκαλεί το φύσημα του αέρα ή σαν την πτώση του χιονιού, που την προκαλεί η πτώση της θερμοκρασίας.

Η ανέκφραστη αυτή κατάσταση δεν μπορεί να διηγηθεί τίποτα για την ουσία της, απροσπέλαστη και αδιείσδυτη από τον εαυτό της, σαν μυστήριο που δικαιολογημένα έχει οδηγήσει την ανθρώπινη διανόηση στην ομολογία της αδυναμίας της ότι μπορεί ή θα μπορούσε κάποτε να τα γνωρίσει. Η εικόνα αυτή είναι η ίδια εικόνα που οι Έλληνες είχαν σχηματίσει με τη γόνιμη και πλούσια φαντασία τους, με μια διαισθητική ικανότητα για τον τόπο που πήγαινε μετά το θάνατο η ανθρώπινη ψυχή, που ήταν ερημία, μονοτονία και έρεβος, όπου κινούνταν οι σκιές των ανθρώπων που είχαν πεθάνει, όπως λέγει και ο ποιητής.

Η οντότητα που θραύει αυτή τη σιωπή και μιλάει για τον εαυτό της, συνεπώς και για τον κόσμο, γιατί προέρχεται απ’ αυτόν, είναι ο άνθρωπος. Οι απόκρυφες θρησκείες και τα μυστήρια εμπνέονται από τέτοιες ιδέες, γιατί εκτός από τον άνθρωπο, τίποτα άλλο δεν μπορούσε να διηγηθεί και να αποκαλύψει τι και πώς είναι ο κόσμος, την προέλευση και την πορεία του.

Η ζωντανή αυτή «συσκευή» είναι φορτωμένη με άπειρες ιδιότητες που τις δίνουν την ικανότητα να φέρει σε πέρας, το διπλό σκοπό, να αποκαλύψει και να αποκαλύπτεται, που μαζί ολοκληρώνουν τη γνώση όλου του κόσμου. Η τελευταία ενέργεια είναι η πλέον δύσκολη, αλλά και η σπουδαιότερη, γιατί από τη γνώση των άλλων φυσικών οντοτήτων μαθαίνουμε πολύ λίγα. Συμπεραίνουμε, υποψιαζόμαστε, δεν μπορούμε να εισδύσουμε στην ψυχή τους, όπως έχει και ο άνθρωπος, αλλά μόνο από την ψυχή του ανθρώπου μπορούμε να πληροφορηθούμε ποια μπορεί να είναι η ψυχή του κόσμου αυτού, από την οποίαν κατάγεται. Όπως από τους μετεωρίτες και από την ανάλυση του φωτός των αστέρων πληροφορούμαστε ότι η σύσταση τουλάχιστον του κόσμου είναι όμοια σαν τη σύσταση της Γης, στην ίδια ή σε διαφορετική κατάσταση.

Πηγη