STEVENIKO

Θρησκεία, μια δύναμη που ενώνει ή χωρίζει;

By STEVENIKO | Σάββατο 25 Σεπτεμβρίου 2010 | Posted in | With 0 comments

Ήλιος και γη, φωτιά και καπνός, άνθρωπος και θεός. Φόβος και Θεός; Θάνατος και Θεός;

Ας επιστρέψουμε όμως στο άνθρωπος και Θεός..Αν κάποιος μου έλεγε πως μπορούσα να γίνω Θεός, θα το έκανα. Γιατί; Επειδή δε θα είχε νόημα η σύνδεση του φόβου και του θανάτου με μια ανώτερη φύση, τέλεια και χωρίς φθορά. Θα έσβηνα τις δύο πιο δυνατές δυνάμεις που ασκούν επιρροή επάνω μου, το φόβο του θανάτου. Σήμερα ο άνθρωπος την μικρότητά του στην κατανόηση
του κόσμου που τον περιβάλλει και τα αδιέξοδα του μυαλού του τα κάνει αφορμές αναζήτησης σιγουριάς στην πανίσχυρη θεϊκή αγκαλιά.

Η ποικιλία είναι μεγάλη και για κάθε νοοτροπία, υπάρχει και η ανάλογη βιτρίνα. Θεοί σε διάφορα χρώματα, τρισυπόστατοι, νέγροι, θηλυκοί, πολυθεϊστικές θρησκείες, αρχαίοι, νεοσύστατοι, με ανθρώπινα σώματα ή ανώτερες υπάρξεις, ο θεός ήλιος, η θεά γη, και η εκκλησία της γειτονιάς. Φυσικά, σώζεσαι μόνο αν τα δώσεις όλα σε ένα δόγμα και ακολουθήσεις την πίστη που η εκάστοτε θρησκεία επιτάσσει, με ανάλογους τρόπους και βλέποντας τους αλλόθρησκους, ως κίνδυνο στην ομορφιά της προσωπικής σου αλήθειας.

Η γέννησή σου είναι αυτομάτως ευχή και κατάρα, ανάλογα τον παρατηρητή. Φυσικά η ελευθερία του να ανοίξεις τα μάτια σου και με καθαρό μυαλό να επιλέξεις την προσωπική σου αλήθεια, είναι απαγορευτική συνθήκη. Όπου γεννιέσαι, επιλέγουν άλλοι για σένα αυτό που οι ίδιοι θεωρούν σωστό για σένα, δύσκολα ξεφεύγεις από αυτό που σου ορίζουν, μια ολόκληρη κοινωνία χορεύει στο ρυθμό μιας υπνωτιστικής συνέχειας.

Μεγαλώνεις με βιβλία, συνήθειες και φωνές που σου λένε ΕΙΣΑΙ ΑΥΤΟ. Οι δεισιδαιμονίες και οι προκαταλήψεις έχουν ξεσφαγιάσει, τις απαντήσεις που η φύση από μόνη της προίκισε τους ανθρώπους της. Η φύση διδάσκει αλήθειες ζωής με ένα φυσικό φαινόμενο, με ένα δάκρυ, μια βροχή, η ένα όμορφο ποτάμι. Η φύση έβαλε τη σοφία που ο άνθρωπος χρειάζεται για να νιώθει ότι έχει ένα δρόμο να βαδίσει, μέσα του. Η αλήθεια έρχεται από μόνη της και αυτή δεν είναι μια σειρά επαναλαμβανόμενων κινήσεων, ή ο χρόνος μας σε μια στέγη ζωγραφισμένη με μπογιά, από ξεθωριασμένους ανθρώπους. Ο Θεός δε διδάσκεται από άνθρωπο σε άνθρωπο, αλλά από τη φύση στον άνθρωπο και είναι μια διαδικασία κοινή για όλους.

Κάθε θρησκεία κρύβει κάτι κοινό. Τη θέληση του ανθρώπου να γίνει τέλειος.. Να γίνει Θεός.

Αυτό είναι το κεντρικό μήνυμα και σημασία έχει να δούμε αν οι εκκλησίες πετυχαίνουν τη θέωση ή το διχασμό των ανθρώπων. Οι άνθρωποι βρήκαμε χιλιάδες τρόπους και κατασκευάσαμε έναν για κάθε νοοτροπία. Προσωπικά κάθε εκκλησία που χτίζεται είναι και ένας τοίχος που σηκώνεται, ανάμεσα στον δήθεν πιστό και στον καθημερινό δημιουργό έργου που δεν κάνει θόρυβο πετώντας δίευρα στο δίσκο, αλλά αθόρυβα βοηθάει και κατανοεί τον διπλανό του χωρίς μικρότητες.

Ο αληθινός άνθρωπος με αξίωση θέωσης, λειτουργεί απέναντι στον συνάνθρωπο χωρίς να του ζητάει ταυτότητα και χωρίς να απαιτεί απ' αυτόν επαναλαμβανόμενη ανάγνωση ενός στίχου, καθαρτικού δήθεν και γιατρευτικού στην ψυχή. Ο αληθινός άνθρωπος δε κάνει θόρυβο με την πίστη του στο Θεό, αλλά σβήνει τον θόρυβο κάνοντας αυτό που του υποδεικνύει η φύση του. Όντας σε ένα ανθρώπινο σώμα ξέρει τι πονάει και τι γλυκαίνει και έτσι έχει όλη τη γνώση, του πως θα κάνει το καλό και θα ανελιχθεί πνευματικά.

Η θρησκεία στην εποχή μας έχει γίνει μια ιδέα, εκπροσωπούμενη από φαρισαίους και ρηχούς ανθρώπους, ανήμπορους να παραδεχθούν την υποκρισία τους. Όλοι κρίνονται μεταξύ τους και σε κρίνουν όταν οι ιδέες σου είναι δικές σου και όχι δανεισμένες από τη γενικά παραδεκτή με το ζόρι σοφία τους. Υπάρχουν χιλιάδες θρησκείες, και όταν ο άνθρωπος δε μπορεί να δει ότι λογικά πιστεύει σε κάτι ψεγαδιασμένο και κεντημένο με συμφέροντα, κλείνει τα μάτια στο διαφορετικό και τον διπλανό. Η πίστη κάνει θαύματα ναι!

Όμως η πίστη σου ότι μπορείς να τα καταφέρεις, είναι μια πίστη που πραγματώνεται στον κόσμο αυτό και ο θεός σου είναι κάθε μέρα στα μάτια σου. Τον ζεις τον περπατάς και τον αναπνέεις. Μη ψάχνεις να ακολουθήσεις αυτοματοποιημένες διαδικασίες αγιοποίησις, γίνε θεός, όπου και αν είσαι ότι και αν είσαι. Προσπάθησε να κάνεις κάτι όμορφο, να δεις πίσω από τη σκόνη της προπαγάνδας και τότε το φως θα σου μιλήσει αυτούσιο, θα σε φωτίσει βαθιά μέσα σου.

Νιώθω μόνο την ανάγκη να πω μέσα από όλα αυτά, δεν αντέχω άλλο τη ντυμένη υποκρισία. Ρώτησα τη καρδιά μου πως να αγαπάει και μου απάντησε. Λύγισα και η φύση κράτησε την υπόσχεσή της.. ξημέρωσε ξανά...

http://dinatomirmigi.blogspot.com/

Κουραστηκα

By STEVENIKO | Παρασκευή 24 Σεπτεμβρίου 2010 | Posted in | With 0 comments

anton antony

Κουράστηκα…. Κουράστηκα να σας ακούω…. Όλους…..
Κουράστηκα να μεγαλώνω και να είμαι άνεργος, να μην έχω να φάω, να μην έχω να κοιμηθώ, να μην έχω καταφέρει τίποτα, να νιώθω σκουπίδι και από την άλλη να σας ακούω να ....

μου λέτε να είμαι περήφανος που είμαι Έλληνας.
Βαρέθηκα να περιμένω… όλο λέτε… λέτε… λέτε…. Θα γίνει εξέγερση, ο λαός θα επαναστατήσει για ένα καλύτερο μέλλον, θα αλλάξουμε αυτόν τον τόπο …. θα…. Θα …. Θα…..

Καταντήσατε σαν τους πολιτικούς μας…. Θα γεράσω, αν δεν πεθάνω «αύριο» και ακόμα θα γράφετε ότι θα αλλάξουμε αυτόν τον τόπο…
Εσείς δεν κουραστήκατε?
Θα βλέπετε τα πτώματά μας να αυξάνονται μέρα με τη μέρα και ακόμα θα γράφετε ότι θα αλλάξουμε τον τόπο.

Θα βλέπετε να σκοτώνουμε ο ένας τον άλλο και ακόμα θα γράφετε ότι θα αλλάξουμε τον τόπο.
Δεν ξέρω γιατί το κάνετε αυτό. Τι σαν κάνει να το πιστεύεται αυτό? Υποθέτω ότι σας έχουν πείσει με παλιούς μύθους ότι ως Έλληνες είμαστε ξεχωριστοί και ότι θα επιβιώσουμε γι αυτό δεν σηκωνόσαστε από τον καναπέ σας και μένετε μόνο στα λόγια σαν τους πολιτικούς.

Βλέπετε δεν διαφέρετε από αυτούς. Ίσως είστε ποιο ίδιοι απ όσο νομίζετε…
Τους κατηγορείτε ότι δεν είναι Έλληνες, όμως εσείς είστε? Ξέρετε τι πάει να πει Έλληνας? Δε νομίζω… απλά πιπιλίζετε την ίδια καραμέλα για να πείθετε τους εαυτούς σας ότι κάποιοι βλάκες θα σηκωθούν από τον καναπέ τους και θα επαναστατήσουν για εσάς με την ελπίδα να αλλάξουν την ροή των πραγμάτων ενώ εσείς θα απολαμβάνετε το Show από την τηλεόρασή σας. Με λίγα λόγια, είστε πιο ψεύτικοι και από τον μεγαλύτερο ψεύτη του κόσμου. Δεν λέτε μόνο ψέματα στους άλλους, αλλά και στον ίδιο σας τον εαυτό.

Εγώ ξέρετε τι λέω? Ότι η υπερβολική πίστη στους άλλους είναι απιστία προς τον ίδιο σας τον εαυτό…
Με έχετε κουράσει… δεν μπορώ άλλο να περιμένω… δεν με ενδιαφέρει πλέον να «επαναστατήσω» διότι μέχρι να το αποφασίσετε, θα είμαι ήδη νεκρός….

ksipnistere

Νονός της ΠΓΔΜ ο... Αλεξ Ρόντος!

By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments

του Γιωργου Δελαστικ

Το όνομα της ΠΓΔΜ θα το αποφασίσει τελικά ο διαβόητος, απαίσιας πολιτικής φήμης, Αλεξ Ρόντος; Αυτή η πολιτικά σκοτεινή προσωπικότητα ήταν σύμβουλος του τυχοδιώκτη προέδρου της Γεωργίας Μιχαήλ Σαακασβίλι, όταν ο τελευταίος προκάλεσε πόλεμο της χώρας του με τη Ρωσία και προσπάθησε να καλέσει στη Γεωργία δυνάμεις των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, υπηρετώντας σκοτεινά σχέδια ακραίων νεοσυντηρητικών κύκλων της Ουάσιγκτον που θα επιθυμούσαν μερικούς νεκρούς Αμερικανούς πεζοναύτες από ρωσικά πυρά τρεις μήνες πριν από τις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ το 2008, εκτιμώντας ότι η αξιοποίηση ενός τέτοιου γεγονότος θα έδινε τη νίκη στους Ρεπουμπλικάνους εναντίον του Ομπάμα!

Οι ανησυχίες για τον ρόλο που παίζει αυτός ο στενός φίλος του Γιώργου Παπανδρέου προσέλαβαν τις διαστάσεις πανικού όταν είδαμε τον υπουργό Εξωτερικών Δημήτρη Δρούτσα να αισθάνεται υποχρεωμένος να αποκαλύψει -και μάλιστα από τη Νέα Υόρκη!- με έμμεσο αλλά σαφέστατο τρόπο τη διεξαγωγή μυστικών διαπραγματεύσεων για την ονομασία των Σκοπίων. Εμφανώς οργισμένος με τον παραγκωνισμό του και την ανάθεση της εκπροσώπησης της Ελλάδας στον... "ανύπαρκτο" από θεσμικής πλευράς Αλεξ Ρόντο, ο Δ. Δρούτσας αποφάσισε να δημοσιοποιήσει αυτές τις μυστικές διαπραγματεύσεις για τις οποίες είχε ήδη γράψει το "Εθνος της Κυριακής" υπογραμμίζοντας ότι "βαρύνοντα ρόλο στις αποφάσεις που θα λάβει ο Γ. Παπανδρέου έχουν τόσο η Μ. Κοππά όσο και ο προσωπικός φίλος και σύμβουλός του, Αλεξ Ρόντος".

Προσπαθώντας να συμβιβάσει τα ασυμβίβαστα από πλευράς περιεχομένου των δηλώσεών του αλλά προτάσσοντας τον στόχο της γνωστοποίησης στον ελληνικό λαό του τι συμβαίνει, ο Δ. Δρούτσας είπε μεταξύ άλλων: "Ο κ. Ρόντος είναι πολύ καλός γνώστης της περιοχής των Βαλκανίων. Υπήρξε στο παρελθόν και συνεργάτης στο υπουργείο Εξωτερικών. Ο κ. Ρόντος όμως σήμερα δεν έχει καμία θεσμική θέση, δεν υπάρχει θεσμική συνεργασία. Εάν μπορούν άτομα όπως ο κ. Ρόντος ή και άλλοι να μεταφέρουν τα ελληνικά μηνύματα, είναι ευπρόσδεκτο. Αλλά, να το ξεκαθαρίσω, δεν υπάρχει καμία θεσμική σχέση μεταξύ υπουργείου Εξωτερικών, ελληνικής κυβέρνησης και του κ. Ρόντου".

Είναι προφανές ότι ο Δ. Δρούτσας επιδιώκει πρωτίστως με τη δήλωση αυτή να διαχωρίσει εκ των προτέρων ο ίδιος τη θέση του από το όποιο αποτέλεσμα προκύψει από τις μυστικές διαπραγματεύσεις του Αλεξ Ρόντου με την ηγεσία των Σκοπίων. Γιατί, βεβαίως, κανένας στον κόσμο δεν ενδιαφέρεται αν ο Αλεξ Ρόντος έχει "θεσμική" θέση, αν είναι δηλαδή υπάλληλος του υπουργείου Εξωτερικών ή συνεργάτης του, από τη στιγμή που είναι προσωπικός απεσταλμένος του ίδιου του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου! Ασύγκριτα σοβαρότερο είναι το πολιτικό βάρος ενός πρωθυπουργικού απεσταλμένου από οποιονδήποτε υπάλληλο του υπουργείου...

Φυσικά, οι Αμερικανοί είναι πλήρως ενήμεροι για το περιεχόμενο των διαπραγματεύσεων του Αλεξ Ρόντου - θα ήταν αδύνατον άλλωστε να μην ήταν εκ των προτέρων ενήμεροι. Με έμμεσο αλλά σαφέστατο τρόπο το κατέστησε αντιληπτό από τον καθένα ο Αμερικανός μεσολαβητής Μάθιου Νίμιτς, με δηλώσεις που έκανε κι αυτός στη Νέα Υόρκη.

Μίλησε για κλίμα "αυξημένης εμπιστοσύνης" που έχει δημιουργηθεί μεταξύ Αθήνας - Σκοπιών, συνέπεια του οποίου είναι ότι το ζήτημα της ονομασίας μπορεί να λυθεί "μέσω διαλόγου σε υψηλό επίπεδο" και υπογράμμισε: "Πρόκειται για μια πολύ θετική εξέλιξη. Πιστεύω ότι τα μέρη τώρα μιλούν μεταξύ τους για ορισμένα ζητήματα σε ένα πλαίσιο που δημιουργεί την προσδοκία ότι είναι πιθανόν να βρεθεί λύση στο πρόβλημα αυτό".

Κατόπιν όλων αυτών, ο Νίμιτς είπε ότι δεν θα υποβάλλει πλέον αυτός προτάσεις - αφήνοντας να εννοήσουμε εμείς ότι ουσιαστικά έχει αντικατασταθεί από τον Αλεξ Ρόντο, τουλάχιστον στη φάση αυτή, με τον Γ. Παπανδρέου να συναντά τον πρωθυπουργό και τον πρόεδρο της ΠΓΔΜ με κάθε ευκαιρία.

Το αγωνιώδες ερώτημα που ανακύπτει όμως είναι ποιες λύσεις, ποια ονόματα δηλαδή είναι αυτά που διαπραγματεύεται ο Αλεξ Ρόντος και σε ποιο πλαίσιο (έναντι όλων ή διπλή ονομασία;), ώστε ο Γ. Παπανδρέου να μην εμπιστεύεται αυτή την αποστολή ούτε καν στον υπουργό Εξωτερικών της χώρας μας και να καταφεύγει στις υπηρεσίες ενός ατόμου σαν τον Ρόντο; Τι θέλει να κρύψει ο πρωθυπουργός;

Εμείς το αγνοούμε, αλλά αυτοί οι χειρισμοί δεν προοιωνίζονται τίποτα θετικό...

ethnos

Οι άτυχοι κληρονόμοι‏...

By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments

Ένας λαός ήταν, δόλιος και φτωχός,έζησε πολέμους, δικτατορίες, εμφυλίους,βασιλείς,και πάλι δικτατορίες, φτωχός λαός αλλά τίμιος, με ανοιχτά παράθυρα και πόρτες κοιμόντουσαν τα βράδυα.

Ενας λαός ευκολόπιστος, έτρεξε να γιορτάσει την δημοκρατία που ήρθε, επιτέλους μια καινούργια μέρα. Και από εκεί και πέρα άρχισε το πανηγύρι των συμμοριών, έπεσαν με τα μούτρα στο ψητό οι πεινασμένοι και άστεγοι πολιτικοί, πάχυνε ο κώλος τους και γεμίσανε οι τσέπες τους, έκαναν σπίτια, οικόπεδα, βίλλες, πισίνες έτρωγαν τον άμπακο.

Το μόνο που άλλαζε κάθε εκλογές, αυτοί που...
ετρωγαν, ο χαζο λαος πιστευε οτι αλλαζε και η πολιτικη, εκει με πεισμα, με σημαιακια,με χειροκροτηματα, με συγκεντρωσεις.
Οι συμβιβασμενοι επαναστατες πλουτιζαν, αριστεροι η δεξιοι το ιδιο κομμα,εκαναν ομολογα, λιρες, δολλαρια, οφ σορ, και ο λαος πανηγυριζε καθε φορα που αλλαζε η συμμορια και ερχοταν η παλαιοτερη, εκεινη που ειχε φυγει γιατι ειχε κατακλεψει τον τοπο.

Κληρονομοι των συμμοριων κυβερνουσαν και μετα ερχοταν η σειρα των επομενων κληρονομων,και ο λαος ζουσε λιτοτητα,τραινα,διαφανεια,φως στο βαθος του τουννελ,και αλλη λιτοτητα,και αλλη λιτοτηα, ποση αλλη λιτοτητα πια;
Κι ομως ετρεχε στο πανηγυρι των εκλογων με την ελπιδα οτι κατι θα καλυτερεψει,και γιορταζε την αλλαγη της συμμοριας απο την προηγουμενη που και αυτη ειχε κατακλεψει τον μοχθο του,τις ελπιδες του, τους κοπους του.

Τωρα ο χαζολαος δεν πανηγυριζει πια,τωρα κοιταει να βρει μεροκαματο,κοιταει αν εχουν να φανε τα παιδια του,αν θα εχει δουλεια την επομενη ημερα,αν του φτανει ο μισθος για να περασει τον μηνα. Πως θα επιβιωσει αν μεινει ανεργος.
Τωρα ο χαζολαος δεν μπορει να κοιμηθει με κανενα παραθυρο ανοιχτο,να παει μια βολτα σε μικρα στενα της πολης,να κυκλοφορησει οπου θελει.

Οι κληρονομοι που μας ετυχαν ηταν ανικανοι,κοιταξαν μονο το μελλον των δικων τους κληρονομων, ειδαν τον πλουτο της χωρας σαν δικο τους και τον σπαταλησαν.
Τωρα εμεις πληρωνουμε τα χρεη τους, τις κλοπες τους και ας μας λοιδωρουν οι γελοιοι οτι τα φαγαμε μαζι τα λεφτα.

Και ομως λιγο αν σκεφτομαστε, λιγο αν βλεπαμε πισω απο τις υποσχεσεις, αν ψαχναμε το ψεμμα περα απο το χαμογελο και το κουστουμι των κληρονομων. Θα καναμε το πιο απλο, αυτο που θα μας γλυτωνε απο ολα. Δεν θα αποδεχομαστε την αισχρη κληρονομια.

http://www.harrytsopanos.blogspot.com/

Μικροί Ήρωες

By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments

Ξυπνάς κάθε μέρα με ένα μικρό βρόγχο στον λαιμό. Δεν γνωρίζεις αν κι αυτή η ημέρα θα σε κάνει αρκετά δυνατό για να ξεπεράσεις τα μικρά εμπόδια ή θα σε κάνει κομμάτια για άλλη μία φορά την ώρα που θα φοράς τις πυτζάμες σου χαράζοντας ακόμη μία ήττα στον τοίχο πάνω από το κρεβάτι σου. Τίποτε το ηρωικό δεν πρόκειται να κάνεις σε όλη την διάρκεια της ημέρας. Δε θα μιλήσεις, δε θα χτυπήσεις, δε θα βρίσεις, δε θα φέρεις σε δύσκολη θέση κανένα. Έτσι είσαι εσύ, ίσος με τους άλλους που δε μιλάνε, δε βρίζουν, δε χτυπάνε, δε φέρνουν σε δύσκολη θέση κανέναν. Άλλες φορές πάλι είσαι λίγο κατώτερος, είναι οι φορές που δεν κοιτάς αυτό που θα σε κάνει να νιώσεις άνθρωπος.

Εντάξει στις υποχρεώσεις σου ήσουν μία ολόκληρη ζωή, κύριος απέναντι στο νόμο, δε ζήτησες τίποτε περισσότερο από αυτό που σου καθόρισαν να πάρεις και όταν πάλι η μερίδα ήταν λειψή χαμήλωνες τα μάτια από ντροπή. Έτσι σε μεγάλωσαν : Να ντρέπεσαι εσύ για τους άλλους και να μπαίνεις στην τρύπα-καταφύγιο που πολύ προσεκτικά σκάλιζες για ολόκληρα χρόνια. Σερνόσουν εκεί μέσα, κουλουριαζόσουν και παρακαλούσες να μην γίνεις αντιληπτός από κανέναν. Την ησυχία σου ζητούσες και ζητάς. Την ησυχία σου.

Δεν σου πρέπει να ξεχωρίζεις γιατί αυτό πολλές φορές είναι επικίνδυνο. Δεν θεωρείς ότι το να ξεχωρίζεις φέρνει καλά αποτελέσματα, άσε που κάποιες φορές σε φέρνει σε πολύ δύσκολες καταστάσεις. Μπορεί να χάσεις την δουλειά σου, μπορεί να σου στερήσουν μία αυξησούλα (που χρόνια πάλευες γι’ αυτή), μπορεί επίσης να σε κάνει να είσαι απέναντι από τον όχλο.

Πόσο πολύ μοναξιά πρέπει να έχει αυτή η θέση απέναντι από τον όχλο! Μακριά από σένα αυτή η θέση. Εκεί στριμωχτά με τους άλλους και ας μην μπορείς να πάρεις αέρα και ας ξέρεις ότι στο τέλος αυτό το μαντρί που στριμώχνονται όλοι δεν βγάζει πουθενά αλλού παρά μόνο στο σφαγείο. Το ξέρεις το σφαγείο, το έχεις δει κρυφά μέσα από την τρύπα που κουλουριάζεσαι. Εκεί ομαδικά πηγαίνει ο όχλος, χρόνια τώρα. Κανά δυο φορές έχεις δει κάποιος να ξεστρατίζει και να τρέχει προς τα χωράφια, ουρλιάζοντας: «Είναι άδικο». Αυτόν οι φύλακες τον πυροβολούν. Μπαμ! Τέλος.

Η καλύτερή σου ώρα όμως σε λίγο θα έρθει, όπως κάθε μέρα πριν ξυπνήσεις με το βρόγχο στο λαιμό. Είναι η ώρα που ονειρεύεσαι ότι είσαι αυτός που ξεστρατίζει πριν το σφαγείο. Είναι η ώρα που επαναστατείς για το άδικο και που λες αλήθειες και που δεν σε νοιάζει η ησυχία, η ανωνυμία, το αποτέλεσμα. Είναι η ώρα που γίνεσαι ένας Μικρός Ήρωας και έχεις όνομα: Κατερίνα Γκουλιώνη, Θεόδωρος Τενέζος, Κωνσταντίνα Κούνεβα. Εκείνη την γραμμή στον τοίχο δεν την ξαναχαράζεις ακούς μόνο το «Μπαμ» και είσαι Ελεύθερος.

Simple Man

ΜΕΤΑΞΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΥ ΜΗΠΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΝΑ ΑΣΧΟΛΗΘΟΥΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ?

By STEVENIKO | Πέμπτη 23 Σεπτεμβρίου 2010 | Posted in | With 0 comments

Τι κάνετε εκεί ψηλά σύντροφοι ? Όλα καλά? Εμείς εδώ κάτω τα νέα μας ίδια. Της γης οι κολασμένοι παραμένουμε πάντα. Με λίγες παραλλαγές. Δηλαδή είμαστε κολασμένοι με αυτοκίνητο, κινητό, τηλεόραση φλατ, ιντερνετ , μερικές πιστωτικές υπερφορτωμένες, ένα δάνειο στο κόκκινο, και τώρα τελευταία αρχίζει ένα ζόρι και μας τα παίρνουν όλα πίσω. Στο αυτοκίνητο δεν έχουμε να βάλουμε βενζίνη, το κινητό το έχουμε απλήρωτο, οι πιστωτικές μπήκαν κι αυτές στο κόκκινο μαζί με το δάνειο, το μόνο που κρατάει ακόμα είναι η τηλεόραση και το ιντερνετ.

Φυσικά αυτό συμβαίνει σε μια μερίδα κολασμένων γιατί μια άλλη μεγαλύτερη μερίδα στο κόσμο παραμένει όπως ακριβώς τους ξέρατε. Σκλάβοι. Δούλοι. Αφεντάδων. Όσο για το καπιταλισμό και τα ξένα μονοπώλια που ρουφάνε το αίμα του λαού όπως μας έχετε πει χιλιάδες φορές μέχρι να το εμπεδώσουμε, δίκιο είχατε το ρουφάνε μια χαρά. Ανενόχλητοι. Χωρίς το περίφημο αντίπαλο δέος που τελικά πήρε τα μπογαλάκια του και μας άφησε με τη γεύση της αποτυχίας στο στόμα. Μια αποτυχία που έγινε το αγαπημένο άλλοθι του εχθρού για να μας δείχνει συνέχεια με το δάχτυλο.

Το αμέσως επόμενο νέο μας όμως δεν είναι και τόσο ευχάριστο. Αφού καταναλώσαμε τη ζωή μας να αγωνιζόμαστε για μια λέξη που τη λέγανε «διεθνισμός» ξαφνικά βρεθήκαμε εγκλωβισμένοι σε μια νέου είδους λέξη η οποία εκ πρώτης όψεως μοιάζει εξαδέλφη της προηγούμενης «παγκοσμιοποίηση» Πως εσείς ονομάζετε τους εαυτούς σας διεθνιστές και αγωνίζεστε για τον αγώνα της παγκόσμιας εργατιάς? Ε, οι άλλοι δεν αγωνίζονται πια για τον επικράτηση του παγκόσμιου κεφαλαίου. Το έκαναν πραγματικότητα. Μας προσπέρασαν σύντροφοι. Πρέφα δε πήραμε.
Ενώ εσείς οραματιζόσασταν τη κατάργηση των συνόρων ω του θαύματος πρόλαβαν και τα κατάργησαν εκείνοι με το δικό τους τρόπο. Ενώ μιλάγατε για τη κατάργηση των εθνικιστικών προκαταλήψεων αυτοί ετοιμάζονται να δημιουργήσουν ένα έθνος σ΄ολο το κόσμο.
Δηλαδή με λίγα λόγια βιώνουμε το παγκόσμιο όνειρο αλλά με προεκτάσεις εφιάλτη.

Πως είπατε? Το ξέραμε? Κι αυτό τι σημαίνει πως απαλλασσόμαστε από την ευθύνη της ανικανότητας να το σταματήσουμε? Τα πράγματα είναι απλά. Μεταξύ του οράματος μιας πανανθρώπινης κοινωνίας και του σχεδιασμού μιας κοινωνίας όπου μια τάξη ανθρώπων θα κατέχει και θα εξουσιάζει τα πάντα, από ότι βλέπω, διορθώστε με αν κάνω λάθος ο σχεδιασμός αυτής της τάξης ήταν τελικά ισχυρότερος και ικανότερος από τα οράματα σας.

Και εφόσον οι κολασμένοι παραμένουν κολασμένοι και τώρα περισσότερο παρά ποτέ εγκλωβισμένοι, δυο πράγματα συμβαίνουν. Η γουστάρουν τελικά να είναι έτσι και να πηγαίνουν όπου τα αφεντικά τους τους ορίσουν, ή οι οραματιστές «σωτήρες» τους ήταν τελικά ανίκανοι.

Είμαστε όμως στο σήμερα. Κι όσο εγώ να κάνω λάθος τα γεγονότα δεν κάνουν. Παγκόσμια δικαιοσύνη δεν έγινε, παγκόσμια τράπεζα όμως ναι. Παγκόσμια επανάσταση δεν έγινε, παγκόσμιος στρατός όμως σιγά σιγά πάει να γίνει. Τελικά τα οράματα του Λένιν συνθλίβονται κάτω από τα οράματα του Όργουελ. Η λέξη σύντροφος έγινε μια κουραστική γενικότητα, σύντροφοι αποκαλούνται και οι υπάλληλοι της τρόικας, τον Τσε τον κρέμασε στο γραφείο μέχρι και ο Καρατζαφέρης και οι παχυλοί σβέρκοι των κομματόσκυλων του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού βγήκαν στη φόρα και μόλις κάνουμε κιχ μας δείχνουν τη φωτογραφία τους για να το βουλώνουμε.

Ένας ιδεολογικός αχταρμάς χωρίς αρχή και τέλος όπου η δεξιά και μάλιστα η ακροδεξιά αναβιώνει και η αριστερά είναι μόνιμα στημένη στο τοίχο να απολογείται. Όχι κύριοι αυτό δεν είναι ανθρώπινο ελάττωμα. Είναι πολιτική ανικανότητα ή στη χειρότερη περίπτωση προδοσία.

Οι «νεόφερτοι» κολασμένοι δεν ξέρουν από τα παλιά κι ίσως παθαίνουν ένα εσωτερικό μπλοκάρισμα όταν ακούνε για τον διεθνισμό σας. Γιατί τον συγχέουν με τη παγκοσμιοποίηση των άλλων και δεν μπορούν να διακρίνουν που ξεκινάει η ουτοπία και που το καταλήγει η κοροϊδία. Σίγουρα υπάρχει το βαθύτερο νόημα, το μελλοντικό όραμα ενός επίγειου παραδείσου, όμως εδώ στη τοπική κόλαση που λέγεται Ελλάδα συμβαίνουν γεγονότα πρωτοφανή που δεν μπορείτε να σταματήσετε και αφορούν τους έλληνες. Εχετε να απαντήσετε σε μεγάλα ερωτήματα. Και σ΄αυτά τα ερωτήματα δεν έχετε βρει απαντήσεις που να πείθουν.

Την ώρα που ξεπουλιέται η Ελλάδα, που οι νέοι αισθάνονται το χαλί να φεύγει κάτω από τα πόδια τους και την ευρωπαϊκή μπότα να τους συνθλίβει, ζητούν να βρουν την εθνική τους ταυτότητα. Σκαλίζουν την ιστορία να βρουν ξανά τη χαμένη τους αξιοπρέπεια. Νοιώθουν πως πρέπει να προστατέψουν πράγματα ιερά που έμαθαν από τους παππούδες, από τους πατεράδες πως πρέπει να τα φυλάξουν. Σ΄αυτούς τους νέους πρέπει να μιλήσετε με μια νέα γλώσσα, να τους κάνετε να νοιώσουν πως κατανοείτε αυτή την επιθυμία τους για μια ελεύθερη πατρίδα. Δεν μπορούν να σας μιλάνε για την Ελλάδα και να τους απαντάτε μόνιμα για το βαθύτερο μελλοντικό σας όραμα, στιγματίζοντας την αυθόρμητη επιθυμία τους για εθνική αξιοπρέπεια και μεταφράζοντας ψυχρά την επιθυμία τους να φωνάξουν είμαστε έλληνες σαν ανεγκέφαλο εθνικισμό.

Στην οργουελική κοινωνία που ο άνθρωπος αρχίζει και νοιώθει μια αναγούλα ακούγοντας τη λέξη παγκοσμιοποίηση πως θα μπείτε μέσα στη καρδιά του , στο μυαλό του, στον αγώνα του επιμένοντας σε θέσεις, πρακτικές και οράματα που ήδη έχουν αναιρεθεί, ήδη έχουν χάσει το προορισμό τους.
Οι άνθρωποι νοιώθουν ότι εξαφανίζονται σαν οντότητες. Νοιώθουν ήδη την ισοπέδωση της ατομικότητάς τους μέσα σε μια συλλογική υποταγή. Η ίδια η ατομικότητα που κατάντησε να γίνει ένας καταστροφικός φιλοτομαρισμός και ισοπέδωσε αξίες ,οράματα κι επαναστάσεις τώρα κάνει τα πρώτα βήματά της πάλι να ξεφύγει και να βρει το ουσιαστικό της ρόλο από την αρχή. Και φοβάται να ξανοιχτεί πέρα από το κατώφλι της. Φοβάται να ανοιχτεί ξανά σε παγκόσμιες περιπέτειες. Ψάχνει να βρει την ελπίδα της ελευθερίας , της αναγέννησης, στη γειτονία της. Ο έλληνας έχει ανάγκη να υπάρξει σαν έλληνας πρώτα κι ύστερα σαν παγκόσμιος πολίτης.

Θα πρέπει να αναλύσετε πιο σοβαρά τι βιβλία επιλέγουν να διαβάσουν οι νέοι περισσότερο. Γιατί τους γοητεύουν τόσο νέες μυθολογίες. Γιατί ανατρέχουν σε συγκεκριμένους ιστούς μέσα στο δίκτυο. Γιατί αφήνονται να παρασυρθούν από θεωρίες συνομωσίας και σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Είναι πανεύκολο να τους βγάλετε χαζούς όλους ή παρασυρμένους από ψεύτικες υποσχέσεις. Είναι πολύ δύσκολο όμως να παραδεχτείτε πως είναι εκεί γιατί δεν τους πείθετε να είναι εδώ.

Τρέχουν σαν λαγοί και πάτε σαν χελώνες. Ο αόρατος εχθρός μεγάλωσε, έγινε γίγαντας μέσα σε μια συνεχόμενη «αορατότητα». Ήταν το κεφάλαιο. Οι πλουτοκράτες. Τα γεράκια. Τα μαύρα κοράκια. Βαριά λόγια. Βαριά συνθήματα. Βαριά τραγούδια. Αυτές οι βαριές λέξεις όμως δεν είναι γεννημένες για να μεγαλώσουν σε χέρια ανίκανων γραφειοκρατών. Είναι λέξεις οργής, λέξεις που τις πνίγει το δίκιο. Λέξεις που έχουν ανάγκη να δικαιωθούν τώρα. Αμεσα.

Ο καπιταλισμός είναι πολύ μορφωμένος κι η αριστερά συνεχίζει να είναι απλά παραμορφωμένη. Παραφουσκωμένη από μια παλιά περηφάνια. Παραφουσκωμένη από χοντροκομμένους σβέρκους που ζητούν πλέον από το κοσμάκη να είναι αυτό που του ζητάνε κι οι άλλοι. Να πιστεύει χωρίς να καταλαβαίνει. Να πράττει χωρίς να ρωτάει. Να ακολουθεί χωρίς εξηγήσεις. Η αριστερά λειτουργεί κάνοντας χρήση πλέον του κληρονομικού της δικαιώματος στη διακυβέρνηση των διαμαρτυρόμενων μαζών, λες κι η διαμαρτυρία η αντίδραση οι τρόποι αντιμετώπισης του κακού έχουν ένα στάνταρ που κανένας δεν μπορεί να παρακάμψει.

Όχι κύριοι η αντίδραση της μάζας, η επανάσταση, δεν είναι ιδιοκτησία κανενός. Κι ο άνθρωπος μονάδα που αποφασίζει να γίνει ανυπάκουος, που αποφασίζει να παλέψει για ένα καλύτερο αύριο δεν είναι υποχρεωμένος να τραβήξει το δικό σας κλήρο. Μάλλον δεν έχετε ακόμα καταλάβει πως εσείς πρέπει να αγωνιστείτε για να σας βάλει στη κληρωτίδα. Κι ο μόνος τρόπος να το καταφέρετε είναι να αφουγκραστείτε τι στ΄αληθεια ζητάει. Δεν μπορείτε να λειτουργείτε συνέχεια μιλώντας. Πρέπει κάποια στιγμή να ακούσετε.

Η νέα τάξη πραγμάτων έχει φτιάξει λαούς που θα φοράνε μόνοι τους το περιλαίμιο και θα ακολουθούν οικειοθελώς τον αφέντη αμίλητοι, κι όχι αυτό δεν είναι στη φύση του ανθρώπου. Αυτή η φρίκη δεν είναι η φυσική κατάληξη των πραγμάτων. Δεν είναι η μόνη δυνατή εξέλιξη στην ιστορία του ανθρώπου. Αυτό είναι ο καλά σχεδιασμένος κόσμος του αόρατου εχθρού που τελικά τόσο πολύ υποτιμήσατε και που δεν είναι καθόλου αόρατος. Είναι συγκεκριμένος, έχει τακτικές συγκεκριμένες κι έχει στόχο συγκεκριμένο. Μας το φωνάζει στη μούρη που το πάει κι εμείς ψάχνουμε στα χρονοντούλαπα της ιστορίας για να βρούμε τι να απαντήσουμε.

Μόνιμα απροετοίμαστοι. Ιδέες, οράματα, που τάραξαν το κόσμο για έναν αιώνα έγιναν κούφιοι, ανούσιοι λόγοι σε προεκλογικές εξέδρες. Οι αυθόρμητες θυσίες χιλιάδων ανθρώπων έγιναν αγώνας για ένα πόντο παραπάνω στη κολωνίτσα της εταιρείας δημοσκοπήσεων...

Το συλλογικό κίνημα των κολασμένων πρέπει να υπάρξει αλλά πρέπει να μάθει να μιλάει, να περπατάει από την αρχή. Πρέπει να βρει τρόπους που δεν έχουν προβλέψει οι αόρατοι. Πρέπει να βρει τρόπους να μορφώσει από την αρχή τις κοιμισμένες συνειδήσεις. Αυτό όμως που είναι τώρα δεν είναι τίποτα. Η μάλλον είναι κάτι χειρότερο από το τίποτα. Είναι η εναπόθεση των ελπίδων σε έναν ιδεολογικό παρασιτισμό.

Δεν είναι η βία που με τρομάζει. Δεν είναι οι άνθρωποι που φωνάζουν ακόμα κι αν είναι λάθος που με τρομάζουν. Εκείνο που πραγματικά με φοβίζει είναι η πολιτική αποχαύνωση εκείνων που θα έπρεπε να είναι πιο ξύπνιοι από όλους. Είναι το να βλέπω τον αόρατο εχθρό να είναι τόσο μα τόσο καλά οργανωμένος και τις μόνες φωνές αντίδρασης απέναντί του να έχουν γυρισμένα επιδεικτικά τις πλάτες στους μηχανισμούς που θα μπορούσαν να του φέρουν ένα τουλάχιστον γερό χαστούκι στη μούρη.

Η ανίκανοι είμαστε τελικά ή αδιάφοροι.

Εγώ δεν είμαι αδιάφορη, ούτε εκείνος, ούτε κι ο άλλος. Υπάρχουν πολλοί μη αδιάφοροι. Υπάρχουν πολλοί που νοιάζονται, σκέφτονται και ονειρεύονται ακόμα μια καλύτερη Ελλάδα. Το ερώτημα είναι αν θα βρουν στέγη κάπου ή αν θα παραμείνει ανεκμετάλλευτος ο προσωπικός τους αγώνας. Ξυπνήστε πριν αρχίσουν να εξαφανίζονται οι μονάδες.

Εκτός κι αν είστε τόσο πολύ περιχαρακωμένοι στη μικρή σας αυλή που δεν μπορείτε καν να αφουγκραστείτε πλέον αυτούς τους μικρούς παλμούς ζωής μέσα στη συνολική πολτοποίηση και τα μηνύματα που προσπαθούν να σας στείλουν συνέχεια. Ο φόβος μου είναι μην τυχόν τα λαμβάνετε αλλά σας είναι παντελώς αδιάφορο να τα τσεκάρετε μήπως κι αυτός ο κερατάς έχει κάποιο δίκιο. Η παραδοχή ενός λάθους είναι το μεγαλύτερο βήμα για ένα νέο ξεκίνημα.

Πάντως μέχρι να σκεφθείτε που κάνετε λάθος αν το σκεφθείτε, κάποιες άλλες δυνάμεις έχουν εξαπολύσει γενική μάζωξη. Και ω του θαύματος, με αρκετή επιτυχία θα έλεγα.

Η συνέχεια επί της οθόνης.

http://vasiliskos2.blogspot.com/

«Aνήκομε εις την Αμερική»…

By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments

Την Τετάρτη της περασμένης βδομάδας, λίγες μόλις μέρες πριν ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου ταξιδέψει στις ΗΠΑ, ο υπουργός εξωτερικών Δημήτρης Δρούτσας ανακοίνωσε τη σύσταση μιας επιτροπής «σοφών» από διπλωμάτες υπηρεσιακούς παράγοντες του ΥΠΕΞ και ακαδημαϊκούς η οποία θα αναλάβει το έργο να διατυπώσει το νέο δόγμα εξωτερικής πολιτικής με το οποίο η χώρα θα αντιμετωπίσει τα νέα δεδομένα που διαμορφώνονται στη διεθνή σκακιέρα. Φαντάζομαι ότι ο πρωθυπουργός στις επαφές τους με τους Αμερικανούς πολιτικούς κι οικονομικούς παράγοντες, θα μπορέσει να συνοψίσει το νέο πολιτικό δόγμα της χώρας με δυο λέξεις: «σας ανήκουμε».

Δεν είναι τυχαίο ότι την ημέρα που ο υπουργός εξωτερικών Δημήτρης Δρούτσας έκανε τις ανακοινώσεις περί του νέου δόγματος της εξωτερικής πολιτικής της χώρας, το ΔΝΤ έδινε στη δημοσιότητα την έκθεσή του για την πορεία της Ελλάδας, μέσα στο πλαίσιο της εποπτείας της οικονομίας της. Οσοι έχουν την ικανότητα να διαβάζουν ανάμεσα από τις γραμμές εκτιμούν ότι το ΔΝΤ είναι έτοιμο να αναλάβει κατ αποκλειστικότητα τη διαχείριση του ελληνικού χρέους. Με ποιο απλά λόγια, η Ουάσιγκτον — στα χέρια της οποία βρίσκεται ο έλεγχος του ΔΝΤ— είναι έτοιμη να ξαναδέσει σφικτά στο άρμα της εξωτερικής της πολιτικής την Ελλάδα.

Πριν ακόμη κερδίσει τις εκλογές το φθινόπωρο του 2009 ο Γ. Παπανδρέου είχε με σαφήνεια δώσει το στίγμα των προθέσεών του σε ότι αφορά την ελληνική εξωτερική πολιτική: Με πρόσχημα περιβαλλοντικές ανησυχίες ξεκίνησε την υπονόμευση της ενεργειακής συνεργασίας με τη Ρωσία. Ο πετρελαιαγωγός Μπουργκάς- Αλεξανδρούπολης παραμένει σχέδιο επί χάρτου με ευθύνη (και) της ελληνικής κυβέρνησης η οποία επέλεξε να παίξει το αμερικανικό παιχνίδι βοηθώντας την Ουάσιγκτον να υπονομεύσει την προσπάθεια της Μόσχας για τη δημιουργία ενός νότιου δρόμου εφοδιασμού της Ευρώπης. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι οι ενεργειακές επιλογές της ελληνικής κυβέρνησης δεν προκαλούν δυσφορία μόνο στη Μόσχα. Ενοχλημένη με την αμερικανική επιλογή της ελληνικής κυβέρνησης είναι και η Γερμανία, η οποία έχει επενδύσει στρατηγικά στην συνεργασία της με τη Μόσχα αλλά και το Πεκίνο.

Οσο η παγκόσμια οικονομία αδυνατεί να ξεπεράσει την κρίση, τόσο οι γεωπολιτικές διαιρέσεις βαθαίνουν. Η αμερικανική αυτοκρατορία μάχεται για να διαιωνίσει την ηγεμονία της. Ταυτόχρονα, οι μεγάλοι ανταγωνιστές της, όπως η Γερμανία, η Ρωσία, η Κίνα διεκδικούν το δικό τους μερίδιο ισχύος στην παγκόσμια σκακιέρα. Η δημιουργία συνασπισμών γύρω από τους πόλους ισχύος είναι το αναμενόμενο παρεπόμενο της γεωπολιτικής μάχης που εξελίσσεται. Η Αθήνα έχει ήδη διαλέξει πλευρά. Το νέο δόγμα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής θα «δικαιώσει» την «αμερικανική επιλογή» στην οποία έχει ήδη προχωρήσει η ελληνική κυβέρνηση. Η ένταση με την οποία χτυπά η οικονομική κρίση τη χώρα, είναι, ως ένα βαθμό, το αποτέλεσμα της γερμανικής οργής για τους σαφείς αμερικανικούς προσανατολισμούς της ελληνικής κυβέρνησης. Ο εξοβελισμός από τη ζώνη του ευρώ, πιθανότατα θα είναι η επισφράγιση της οριστικής αποδέσμευσης της Ελλάδας από τη γερμανική σφαίρα επιρροής…

Οι λεπτομέρειες για την επισφράγιση της «αμερικανικής επιλογής» της ελληνικής κυβέρνησης διευθετήθηκαν κατά την οκταήμερη επίσκεψη του πρωθυπουργού στην αυτοκρατορική μητρόπολη. Τους επόμενους μήνες θα αρχίσουν να φαίνονται με σαφήνεια τα αποτελέσματα αυτής της επιλογής. Στη σφαίρα της οικονομίας οι αμερικανοί (ΔΝΤ) θα διαχειριστούν το ελληνικό χρέος και θα επωφεληθούν από το ξεπούλημα των εθνικών πόρων. Στη γεωπολιτική σκακιέρα, ολοένα και περισσότερο θα γίνεται φανερό ότι το ελληνικό πιόνι, κινείται από αμερικανικά χέρια.
…Και κάποια στιγμή –όχι στο πολύ μακρινό μέλλον– χωρίς αναστολή κάποιος Ελληνας πολιτικός, ίσως και ο ίδιος ο Γιώργος Παπανδρέου, δε θα ντραπεί να φωνάξει: «ανήκομε εις την Αμερική»…

kostasxan

Για το λαμόγιο τον Έλληνα

By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments

Έχω βουλιάξει κι εγώ μές τη συλλογική κατήφεια, μες την κατάθλιψη...
Φοβάμαι, ανησυχώ, θλίβομαι, αναρωτιέμαι για το μέλλον των παιδιών μου,
για το γκρέμισμα των ονείρων μου και των μακρυχρόνιων προσπαθειών μου...

Αλλά ακόμα και αυτά καλύπτονται από την βαθιά μου οργή...
Πού ήμουν όλα αυτά τα χρόνια εγώ;
Πού ήσουν όλα αυτά τα χρόνια εσύ, εαυτέ μου;

Πού ήσουν όταν μας κοροϊδευαν, μας ξεπουλούσαν,
μας πέταγαν τα πλαστικά όνειρα στη μούρη κι εσύ τα κυνηγούσες;

Πού ήσουν όταν ο γιατρός σού ζητούσε το φακελλάκι για να σε κάνει καλά
και αντί να τον καταγγείλεις τον πούστη, τον πλήρωνες αποκαλώντας τον "γιατρέ μου"

Πού ήσουν όταν έβλεπες τους μεγαλοδικηγόρους να γίνονται μοντελάκια ζωής στην τηλεόραση
και να κόπτονται για το κοινό καλό και το δίκαιο, δηλώνοντας 10,000 ευρώ εισόδημα...
"Πόσο καλά τα λέει ο πούστης..." έλεγες

Πού ήσουν όταν έδινες το μπαξίσι στην πολεοδομία αντί να του δώσεις γροθιά στη μούρη του καργιόλη
αλλά μετά δεν θα έβγαινε η άδεια της πολυπόθητης οικοδομής μικρό λαμόγιο ελληνάρα...
Το σάλιο σου γαργάρα και έδινες τη μιζούλα στον πολεοδόμο, στον ικατζή που σου έκανε τον έλεγχο στην επιχειρησούλα σου,
στον εφοριακό που ανακάλυψε τις δικές σου λαμογιές... Κάλλιο να πληρώσεις 10 σε αυτόν παρά 50 στο κράτος.

Πού ήσουν όταν έτρεχες στα γραφεία των βουλευτών για να τους παρακαλέσεις να βολέψουν το σπλάχνο σου,
το άχρηστο σπλάχνο σου, που δεν κατάφερε να κάνει τίποτα περισσότερο στη ζωούλα του από το να γλύφει κατουρημένες ποδιές και βρώμικους κώλους...

Πού ήσουν όταν ανταγωνιζόσουν στις συγκεντρώσεις των προβάτων (ωπ! κομμάτων ήθελα να πω),
με τους λοιπούς "συντρόφους" για το ποιος θα σηκώσει τη μεγαλύτερη σημαία...

Πού ήσουν όταν ξελαρυγγιαζόσουν λαμόγιο για το δίκαιο του λαού, πηδώντας πάνω κάτω μόλις έβλεπες φακό
για να σιγουρευτείς ότι θα σε δει ο πολιτευτής που θα σε βάλει εποχιακό, συμβασιούχο στο δήμο...
άλλος ένας στην πλάτη των υπολοίπων που θα καθαρίζει φασόλια στο οκτάωρό του
(όχι ρε!!! πλέον μπαίνεις στο φέισμπουκ, έχεις εξελιχθεί)

Πού ήσουν μικρομεγαλεπιχειρηματία όταν μαγείρευες τα δικά σου βιβλία για να πληρώσεις λιγότερα,
για να πάρεις το τέρας SUV που θα κάλυπτε τη μικροτσούτσουνη ύπαρξή σου με το μέγεθός του...

Πού ήσουν μαντάμ σουσού όταν γελούσες σαν ηλιθία στη δασκάλα του παιδιού σου που μαλακίες έμαθε,
μαλακίες το μαθαίνει, όταν αναγνώριζες τις μαλακίες που κάνουν στο παιδί αλλά πού να τρέχεις τώρα έχεις κι άλλες δουλειές...
Αλλωστε το παιδί θα το στείλουμε στο Λονδίνο να σπουδάσει...
εκεί θα καλυφθούν όλες οι ανεπάρκειες του δικού μας εκπαιδευτικού συστήματος...

Πού ήσουν συνδικαλιστή της πλάκας και του ελέους
όταν με τη δύναμη που σου δίνει το ότι βολεύτηκες σε μια γαμημένη δημόσια επιχείρηση,
κατέβαζες τους διακόπτες μιας ολόκληρης χώρας,
δημιουργώντας τόσα προβλήματα,
ίσα για να διαμαρτυρηθείς/εκβιάσεις για τα δικά σου μικροσυμφέροντα...

Πού ήσουν όταν το ελληνικό όνειρο έσκασε μύτη;
αγόραζες πορτοκαλιές εφημερίδες λαμόγιο και έπαιζες χρηματιστήριο λες και είναι λοτταρία...
Πού ήσουν όταν εταιρείες ανύπαρκτες, με ένα γραφειάκι 2χ3 και 1 άτομο προσωπικό,
χτύπαγαν λίμιτ απ κάθε μέρα...
Πού ήσουν όταν έπαιρνες μετοχοδάνεια και υποθήκευες τα χωραφάκια του παππού,
πιστεύοντας ότι θα γίνεις πλούσιος σε ένα μήνα (και πολύ λέω)...

Πού ήσουν όταν το χέρι σου πετάει τα σκουπίδια, δεξιά και αριστερά μέσα στο δάσος,
όταν γεμίζεις τις παραλίες αποτσίγαρα και πλαστικά ποτήρια φραπέ (όχι φραπέ ρε πια, φρέντο έλεος, πού ζεις;)
Πού ήσουν όταν το παιδί σου ουρλιάζει στο αυτί του διπλανού,
αδιαφορώντας για την ύπαρξή του (όλοι να καούν ρε, εγώ θα φάω τα κεφτεδάκια μου και είμαι μια χαρά... γκρααααααου)

Πού ήσουν όταν έβλεπες τα σκάνδαλα να σκάνε το ένα μετά το άλλο...
όταν οι θρησκευτικοί "άρχοντες"
αποδεικνύονταν κοσμικότεροι των κοσμικών απατεώνων...
σταμάτησες να παντρεύεσαι, να βαφτίζεις, να συμμετέχεις στα κοινά της εκκλησίας επρος ένδειξιν της αηδίας σου;
σιγά ρε.. όπου γάμος και χαρά η Βασίλω πρώτη...

Πού ήσουν όταν η χώρα σου καιγόταν απ' άκρη σε άκρη...
πού ήσουν όταν λίγο έλειψε να χαθεί η Ολυμπία,
πήρες το τριχίλιαρο πρόβατο και έσκασες...
τουμπεκί ψιλοκομμένο... και ναι! τους ξαναψήφισες.. ξανά και ξανά και ξανά...

Πού ήσουν όταν τα ροζ πλημμύρισαν τη ζωή σου...
έσκυψες κι εσύ στην κλειδαρότρυπα αυτό έκανες..
τι είπε, τι έκανε, πήρε καλά την πίπα;
και για το πάπλωμα κουβέντα κανείς... για την ταμπακέρα σιωπή...

Όλοι βολεμένοι στον μικρόκοσμό τους.. .ποιος θα έχει την πιο μεγάλη τζιπούκλα,
την πιο γαμάτη γκόμενα, την πιο σικ γυναίκα, τα πιο όμορφα παιδιά...
τις πιο καλές σπουδές, το πιο γαμάτο σπίτι, το πιο μεγάλο τζάκι, το πιο άνετο σαλόνι,
το πιο βαθύ καναπέ, την πιο μεγάλη πλασμα(τική) τηλεόραση, το πιο σύγχρονο ηχοσύστημα...
τις πιο σικάτες διακοπές, τις πιο χλιδάτες αποδράσεις, τις πιο γκλαμουράτες εξόδους...

Και δανειζόσουν λαμόγιο, δανειζόσουν...
όχι χρήμα...
χρόνο δανειζόσουν...
Και απλά ο χρόνος τέλειωσε...
Κάποτε θα ερχόταν η ώρα... νομοτελειακό είναι....

Τώρα μη φωνάζεις λαμόγιο, απατεωνίσκε...
Αποδέξου και μη φωνάζεις...
Γιατί ΦΤΑΙΣ για ΟΛΑ...
ΕΣΥ ΦΤΑΙΣ...
ΕΓΩ ΦΤΑΙΩ...

Καιρός είναι να κάνουμε μια καλή αυτοκριτική...
να πούμε εγώ φταίω και να δούμε πώς θα καθαρίσουμε
τα σκατά που ΕΜΕΙΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΜΕ...
που εμείς ΑΦΗΣΑΜΕ ΝΑ ΜΑΣ ΠΝΙΞΟΥΝ...

Σταμάτα λοιπόν τις κορώνες,
κατέβασε τους τόνους της "δίκαιης αγανάκτησής" σου
& σκέψου τη δική σου συμμετοχή, τα δικά σου λάθη...

ΕΛΛΗΝΑΡΑ ε ΕΛΛΗΝΑΡΑ !!!!!!!

Κυκλοφορεί στο διαδίκτυο

Αναπνοή...

By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments

Θα ερθει η ωρα που θα καταλαβουν οτι οσα εχουν κανει ειναι λαθος.

Θα ερθει η ωρα που θα δουν οτι η βιασυνη τους δεν θα φερει αποτελεσματα.

Θα ερθει η ωρα που ολα τα σχεδια τους θα οδηγουν στο ιδιο αδιεξοδο απο το οποιο ξεκινησαν.

Θα ερθει η ωρα και θα νοιωσουν τι σημαινει οργη, αδιαφορια, μισος.
Τοτε θελω να ειμαι εκει να δω πως θα αντιδρασουν, τι δικαιολογια θα βρουν, πως θα μας πουν....

Συγνωμμη αλλα οσα καναμε και παλι λαθος ηταν, δεν...
εφεραν κανενα αποτελεσμα, γιατι ειμαστε ομηροι των πραγματικα κυβερνωντων αυτη την χωρα.

Αυτων που η ετσι η αλλοιως εχουν το πανω χερι, που κλεβουν που φοροδιαφρυγουν, που παρανομουν.

Η συμμοριες μας κτιστηκαν ακριβως για να τους υπηρετουν, κοροιδευοντας εσας με υποσχεσεις οταν τον πλουτο τον ληστευουμε εμεις και εκεινοι.
Μια χωρα που την κτισαμε πανω στην αμμο ηταν επομενο να βουλιαξει.
Και πολυ κρατησαμε στην επιφανεια,με τεχνητες αναπνοες ζουσαμε.
Καιρος να μαθουμε πλεον την αληθεια,μην περιμενετε να την ακουσετε απο αυτους.

Θα πιστευατε καποιον που επανειλλημενα σας εχει εξαπατησει;
Γιατι πιστευετε τοτε τα νεα"μαζι"και τα ψευτικα χαμογελα των απατεωνων;
Οταν ξυπνησουμε θα ειναι φανερο,η απατη ηταν εκει παντα μπροστα μας,εμεις δεν την βλεπαμε,δεν φταινε εκεινοι,οταν ο κλεφτης δει οτι δεν τον κοιτας τοτε θα σε κλεψει.
Ας τους κοιταξουμε λοιπον καταματα και ας πουμε ολοι μαζι.

Αρκετα ρε αλητες, φαγατε, ηπιατε, αποθηκευσατε πλουτο, αφηστε μας και εμας να ζησουμε.

Μην μας κοβετε και την αναπνοη.

http://harrytsopanos.blogspot.com/

Οι φορτηγατζήδες, ζωτική άμυνα της κοινωνίας απέναντι στην κατοχική κυβέρνηση Παπανδρέου

By STEVENIKO | Τετάρτη 22 Σεπτεμβρίου 2010 | Posted in | With 0 comments

Το πράγμα ξεφεύγει από τους σχεδιασμούς τους. Υπολόγιζαν να καταφέρουν να μπάσουν (και) τους φορτηγατζήδες στην εικονική πραγματικότητα του στυλ «η χώρα καταστρέφεται, αυτοκτονήστε ομαδικά για να μην καταστραφεί».

Τα ψαρώματα του τύπου «επιστράτευση» και «τα βυτιοφόρα του στρατού για εφοδιασμό» δεν έπιασαν και δεν θα πιάσουν.

«Σαν έτοιμοι από καιρό, σα θαρραλέοι», οι φορτηγατζήδες έβαλαν στο τραπέζι την μόνη δυνατότητα που έχουμε για να επηρεάσουμε την κατάσταση των πραγμάτων, πριν σαρωθούν από την παγκοσμιοποίηση και το ΔΝΤ ο τρόπος και οι αρχές ζωής μας: Την αντίσταση στους δρόμους

Αν στις προηγούμενες κυβερνητικές επιθέσεις κατά της ελληνικής κοινωνίας υπήρχε ακόμη αμφιβολία για τις πραγματικές προθέσεις της κυβέρνησης, σήμερα πια οι αμφιβολίες τελείωσαν οριστικά: η κυβέρνηση Παπανδρέου εκτελεί συμβόλαιο θανάτου της ελληνικής κοινωνίας. Συμβόλαιο θανάτου της μεσαίας τάξης, συμβόλαιο κυριαρχίας των πολυεθνικών, εξαθλίωσης και υπαλληλοποίησης των Ελλήνων, με τελικό σκοπό τη μετατροπή τους σε «ακίνδυνο» καταναλωτικό χυλό.

Σήμερα το «κλειστό» επάγγελμα του μεταφορέα κυριαρχείται από τις ατομικές επιχειρήσεις του ενός φορτηγού. Υπάρχουν και κάποιες μικρού μεγέθους μεταφορικές εταιρίες, οι οποίες λειτουργούν στα πλαίσια ενός πλήρως υγιούς ανταγωνισμού, χωρίς να έχουν τη δυνατότητα να καταδυναστεύσουν την αγορά.

Λόγω του κόστους αγοράς αδειών από τους υπάρχοντες φορτηγατζήδες ή με βάση το αρχικό σχέδιο του Μαΐου, οι πολυεθνικές δεν έχουν τη δυνατότητα να εξοβελίσουν τις ατομικές επιχειρήσεις του ενός φορτηγού από την αγορά, διότι αυξάνεται κατακόρυφα το κόστος της επένδυσης για τις πολυεθνικές και γίνεται μη συμφέρουσα η απόσβεσή του για αυτές. Το κόστος αυτό είναι εύκολο να το καλύψει ο ένας φορτηγατζής, ή η μικρή μεταφορική εταιρία, αφού δεν απασχολεί προσωπικό, δεν έχει γραφεία κλπ. και στην ουσία είναι το μοναδικό κόστος (πέρα από το κόστος της μεταφοράς), που έχει να αντιπαλαίψει.

Αντιθέτως, εάν η άδεια δίδεται δωρεάν από το κράτος, τότε οι πολυεθνικές, που έχουν πολύ καλύτερη οργάνωση, θα μπορούν να κάνουν επένδυση στις μεταφορές στην Ελλάδα με πολύ μικρότερο κόστος, ενώ ταυτόχρονα μπορούν πολύ μεγαλύτερες οικονομίες κλίμακος, μέσω της πρόσληψη οδηγών των 1.000 ή των 1.500 ευρώ μισθό.

Ταυτόχρονα, θα αλλάξει και η δομή της αγοράς ανταλλακτικών, των υπηρεσιών συνεργείου κλπ., διότι, αφενός δεν θα υπάρχει πια ο μικρομεσαίος πελάτης (ο φορτηγατζής του ενός φορτηγού), αφετέρου οι πολυεθνικές θα δημιουργήσουν δικά τους συνεργεία, όπου επίσης θα προσλάβουν υπαλλήλους των 1.000 ή των 1.500 ευρώ.

Με άλλα λόγια, θα αλλάξει πλήρως η δομή όχι μόνον του συγκεκριμένου επαγγέλματος, αλλά και όλων των άλλων επαγγελμάτων γύρω από αυτό. Θα πεθάνει η μικρομεσαία ατομική επιχείρηση, που απέφερε αξιοπρεπές εισόδημα σε όσους την ασκούσαν, και θα προχωρήσουμε σε εξαθλίωση και υπαλληλοποίηση των Ελλήνων.

Αν δεν θέλουμε να δούμε αυτή την εξέλιξη να υλοποιείται, πρέπει να σταθούμε στο πλευρό των φορτηγατζήδων, να αντέξουμε τη λίγη ταλαιπωρία που προκαλούν οι κινητοποιήσεις τους, και να μην τους αφήσουμε να υποχωρήσουν μέχρι να νικήσουν.

Αν η κυβέρνηση κερδίσει αυτή τη μάχη, όλες τις υπόλοιπες θα τις κερδίσει πολύ πιο εύκολα.

Αν αντιθέτως χάσει αυτή τη μάχη, είτε δεν θα τολμήσει καν να δώσει τις υπόλοιπες, είτε θα έχει δημιουργηθεί ένα πολύ σημαντικό προηγούμενο που θα μας βοηθήσει να κερδίσουμε και τις υπόλοιπες μάχες.

Όλη η Ελλάδα, λοιπόν, στο πλευρό των φορτηγατζήδων: Οι άνθρωποι αυτοί παλεύουν για αυτό που έλεγαν οι παλιοί, για το «βιος» τους. Για τη ζωή τους την ίδια. Και το κάνουν για λογαριασμό όλων μας!

Επώνυμος

antinews

Η ΕΞΑΠΑΤΗΣΗ , ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΑΞΙΑ.

By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments

Μια παλιά ιταλική παροιμία λέει «με τέχνη και το δόλο ζεις μισό χρόνο, με το δόλο και τη τέχνη ζεις τον άλλο μισό»

Μια άλλη δική μας φράση λέει «τα φαινόμενα απατούν»
Η το άλλο επίσης διαχρονικό «η πουτάνα με τα κλάματα κι ο ψεύτης με τους όρκους»
Και το επίσης πάντα επίκαιρο «η ψευτιά και η κλεψιά είναι μάνα κι ανιψιά»

Εξαπατώ σημαίνει οδηγώ κάποιον σε λάθος. Εκμεταλλεύομαι τη καλή του πίστη. Εκμεταλλεύομαι την ανάγκη του να πιστέψει . Ο δε απατεώνας δεν είναι ένα τυχαίο πρόσωπο. Πρέπει να έχεις συγκεκριμένα προσόντα διόλου ευκαταφρόνητα.
Εξυπνάδα, ευφράδεια, να μηχανεύεσαι διάφορα τεχνάσματα, φαντασία, ικανότητα να αναγνωρίζεις τα θύματα και φυσικά μια γερή δόση εσωτερικής αναισθησίας που θα σου επιτρέψει μετά την απάτη κι όταν το θύμα θα καταρρέει αφού τον έχεις γδύσει, να μπορείς να κοιμάσαι τον ύπνο του δικαίου σαν να μην έχει συμβεί τίποτα.

Ο άνθρωπος είναι ένας ικανότατος απατεώνας. Επιβίωσε σαν απατεώνας. Ακόμα κι εκείνος που αντιστέκεται σταθερά στις όποιου είδους απατεωνιές, μπορεί να γίνει απατεώνας. Του εαυτού του.

Αρκεί κάποιος να ακολουθήσει τα μονοπάτια της ανθρώπινης ιστορίας για να κατανοήσει σε όλο το μεγαλείο τη τέχνη της εξαπάτησης. Γιατί πρόκειται στ΄αλήθεια για τέχνη. Και σ΄αυτήν όλοι οι άνθρωποι είναι υποψήφιοι καλλιτέχνες, μαέστροι, δάσκαλοι ή μαθητές.

Πολλές φορές αναρωτιέμαι τι από ότι βλέπω μπροστά μου τελικά έχει τη παραμικρή δόση αλήθειας. Μπερδεύομαι ακόμα περισσότερο με τα όνειρά μου. Τα όνειρά μου ήταν πάντα καθαρόαιμα. Καμιά σχέση με τη πραγματικότητα. Τα τοπία, οι μορφές, οι ιδιότητες που είχαν, έχουν, δεν συμπίπτουν σε τίποτα με ότι βλέπω γύρω μου. Κάθε φορά που ξυπνάω δεν μπορώ ούτε να περιγράψω τι είδα γιατί ακούγεται γελοίο. Πως να περιγράψεις πράγματα που αγνοείς την ύπαρξή τους?

Αναρωτιέμαι λοιπόν από που έρχεται όλη αυτή η πληροφόρηση? Υπάρχει μέσα μας ίσως κάποιο κομμάτι Π.Α.? (προ απατεωνιάς). Κάποιο κομμάτι που αντιστάθηκε στην μανία επικράτησης, κυριαρχίας που οδήγησε τα βήματά μας μέχρι εδώ. Κάποιο κομμάτι που αντιστάθηκε στην απληστία, τον εγωισμό, την απάτη?
Υπάρχει ένας εαυτός μας απλάνευτος?

Θα μου πείτε τέτοιες ώρες τέτοια λόγια. Εδώ γίνεται χαμός κι εσύ μιλάς για το τι είναι πλάνη και τι όχι. Μα ακριβώς γι΄αυτό τα λεώ αυτά. Διανύουμε τη περίοδο αγανάκτησης. Μετά από μεγάλες περιόδυς απατεωνιάς όταν αρχίζουν και εμφανίζονται τα αποτελέσματα ξυπνάει η αγανάκτηση. Πάντα έτσι είναι. Μια περίοδος που οι περισσότεροι προσπαθούν να βουτήξουν και μια επόμενη περίοδο που τελειώνουν οι δυνατότητες βούτας και έρχεται το ξύπνημα.

Χτες ο Χατζηνικολάου επανέλαβε καμμιά πενηνταριά φορές τη λέξη μαφία. Του ανταπάντησαν με τη λέξη μαφία . Οποιος είδε χτες το δελτίο του Alter έβγαλε το συμπέρασμα πως το ουσιαστικό πρόβλημα αυτή τη στιγμή δεν είναι να δούμε αν υπάρχει κλεψιά, εκβιασμός, μαφιόζικες ομάδες, αλλά που είναι οι ισχυρότερες. Προσπαθούσα μέσα από τη λογομαχία να συμπεράνω ποιος είναι ο ΝΟΝΟΣ!

Ετσι καταλήγουμε στο εξής , σχετικά με τη κατάσταση αυτή τη στιγμή στη χώρα μας.
Ένα κόμμα εξαπάτησε τους ψηφοφόρους και εξαπάτησε το λαό για να πάρει την εξουσία και να γίνει κυβέρνηση, όταν πήρε την εξουσία κατάλαβε ότι είχε εξαπατηθεί από τους προηγούμενους και δεν υπήρχε φράγκο, και τότε αποφάσισε να τα βάλει με όσους εξαπατούσαν χρόνια το δημόσιο σε κάθε παράμετρο, κι επειδή δεν μπορεί τελικά να τα βάλει με τους μεγάλους απατεώνες αποφάσισε να τα βάλει με τους μικρούς, υποχρεωμένη να ξεπληρώσει τα δανεικά που έχει πάρει από άλλους διεθνείς απατεώνες κι εκβιαστές!

Μεταξύ απατεώνων, μαφίας, κλεφτών, ληστών και λοιπών ευγενών κατηγοριών ο Πρωθυπουργός σκέφτεται πολύ λογικά. Ας μ΄αγαπούν οι Επίσκοποι κι ας με μισούν οι Διάκοι λέει. Φυσικά με τα λόγια σάκος δε γεμίζει. Οσο για το λαό κι αυτός ακολουθεί τη δική του λογική επίσης απλή. Εμαθες να μου γυρεύεις, έμαθα να μη σου δίνω!

vasiliskos2

Κηφηνείον «Η Ωραία Ελλάς»

By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments

Του Σαράντου Καργάκου

Ακούω ότι το μεγαλύτερο σήμερα πρόβλημα των νέων μας είναι η ανεργία. Διαφωνώ. Εδώ καί τριάντα χρόνια είναι η ...εργασία. Ο νέος δε φοβάται την αναδουλειά, φοβάται τη δουλειά. Μια οικογενειακή αντίληψη, ότι δουλειά είναι ό,τι δεν λερώνει, επεκτάθηκε και στο νεοσουσουδιστικό σχολείο με ευθύνη των κομμάτων, που για λόγους ψηφοθηρίας απεδόθησαν σε μία χυδαία πολιτική παιδοκολακείας, η οποία μετά τη δικτατορία, εξέθρεψε καί διαμόρφωσε δύο γενιές «κουλοχέρηδων», παιδιών δηλαδή πού δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους -πέρα από....
τη μούντζα- για καμμιά εργασία από αυτές πού ονομάζονται χειρωνακτικές, επειδή -τάχα- είναι ταπεινωτικές...

Κι ας βρίσκεται μέσα στη λέξη «χειρώναξ», σαν δεύτερο συνθετικό το «άναξ» πού κάνει τον δουλευτή, τον άνακτα χειρών, βασιλιά στο χώρο του, βασιλιά στο σπιτικό του, νοικοκύρη δηλαδή, λέξη άλλοτε ιερή πού ποδοπατήθηκε κι αυτή μες στην ασυναρτησία μιας πολιτικής πού έδειχνε αριστερά καί πήγαινε δεξιά καί τούμπαλιν. Γι' αυτό τουμπάραμε...
Κάποτε, ακόμη κι από τις στήλες του περιοδικού αυτού, πού δεν είναι πολιτικό με την ευτελισμένη έννοια του όρου, έγραφα πώς η ανεργία στον τόπον μας είναι επιλεκτική, ότι δουλειές υπάρχουν αλλά ότι δεν υπάρχουν χέρια να τις δουλέψουν.

Κι έπρεπε να κατακλυσθεί ο τόπος από 1,5 εκατομμύριο λαθρομετανάστες, για να αποδειχθεί ότι στην Ελλάδα υπήρχε δουλειά πολλή αλλ' όχι διάθεση για δουλειά. Τα παιδιά -τα μεγάλα θύματα αυτής της ιστορίας- είχαν γαλουχηθεί με τη νοοτροπία του «White color workers». Έτσι σήμερα το πιο φτηνό εργατικό καί υπαλληλικό δυναμικό είναι οι πτυχιούχοι, που ζητούν εργασία ακόμη καί στον ΟΤΕ ως έκτακτοι τηλεφωνητές, προσκομίζοντας στα πιστοποιητικά προσόντων ακόμη καί διδακτορικά! Γέμισε ο τόπος πανεπιστήμια, σχολές επί σχολών, επιστημονικούς κλάδους αόριστους, ομιχλώδεις καί ασαφείς, απροσδιορίστου αποστολής καί χρησιμότητας. Πτυχία-φτερά στον άνεμο σαν τις ελπίδες των γονιών, πού πιστεύουν ότι τα παιδιά καί μόνον με τα «ντοκτορά» θα βρουν δουλειά. Έτσι παράγονται επιστήμονες πού είναι δεκαθλητές του τίποτα, ικανοί μόνον για το δημόσιο ή για υπάλληλοι κάποιας πολυεθνικής.

Παρ' όλο πού γέμισε η χώρα μας τεχνικές σχολές (τι ΤΕΛ, τι ΤΕΙ, τι ΙΕΚ!) οι πιο άτεχνοι νέοι είναι οι νέοι της Ελλάδος. Παίρνουν πτυχίο τεχνικής σχολής καί δεν έχουν πιάσει κατσαβίδι οι πιο πολλοί Δεν ξέρουν να διορθώσουν μια βλάβη στο αυτοκίνητό τους, στο ραδιόφωνο ή στο τηλέφωνό τους. Είναι άχεροι, ουσιαστικά χωρίς χέρια. Τώρα με τα ηλεκτρονικά ξέχασαν να γράφουν, ξέχασαν να διαβάζουν, εκτός φυσικά από «μηνύματα» του αφόρητου «κινητού» τους.

Τούτη η παιδεία, πού όχι μόνο παιδεία δεν είναι αλλ' ούτε καν εκπαίδευση, αφού δεν καλλιεργεί καμμιά δεξιότητα, εκτός από την ραθυμία, την αναβλητικότητα καί το φόβο της δουλειάς, όχι μόνο δεν καλλιεργεί τον νέο εσωτερικά αλλά τον πετρώνει δημιουργικά σαν τα παιδιά της Νιόβης. Τα κάνει άχρηστα τα παιδιά για παραγωγική εργασία, γιατί ο θεσμός της παπαγαλίας καί η νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας, με το πρόσχημα να μην τα κουράσουμε, τους αφαιρεί την αυτενέργεια, την πρωτοβουλία, τη φαντασία καί την πρωτοτυπία. Το σχολείο, αντί να μαθαίνει τα παιδιά πώς να μαθαίνουν, τα νεκρώνει πνευματικά. Δεν τα μαθαίνει πώς να σκέπτονται αλλά με τί να σκέπτονται. Έτσι τα κάνει πτυχιούχους βλάκες. Βάζει όρια στον ορίζοντα της σκέψης καί των ενδιαφερόντων. Τα χαμηλοποιεί. Τα κάνει να βλέπουν σαν τα σκαθάρια κοντά, κι όχι να θρώσκουν άνω, να έχουν έφεση για κάτι πιο πέρα, πιο τρανό καί πιο μεγάλο. Το έμβλημα πια του ελληνικού σχολείου δεν είναι η γλαύξ, είναι ο παπαγάλος, ο μαθητής-βλάξ πού καταπίνει σελίδες σαν χάπια καί πού θεωρεί ως σωστό ό,τι γράφει το σχολικό. Καί το λεγόμενο «σχολικό» είναι συνήθως αισχρό καί ως λόγος καί ως περιεχόμενο.

Καί τολμώ να λέγω αισχρό, διότι πρωτίστως το «Αναγνωστικό» πού πρέπει να είναι ευαγγέλιο πνευματικό ειδικά στο Δημοτικό, αντί να καλλιεργεί την αγάπη για τη δουλειά, καλλιεργεί την απέχθεια. Που πια, όπως παλιά, ο έρωτας για την αγροτική, τη βουκολική καί τη θαλασσινή ζωή; Ο ναύτης δεν είναι πρότυπο ζωής. Πρότυπο ζωής είναι ο «χαρτογιακάς». Όσο κι αν ήσαν κάπως ρομαντικά τα παλιά «Αναγνωστικά», καλλιεργούσαν τον έρωτα για τη δουλειά. Ακούω πώς δεν πάει καλά η οικονομία. Μα πως να πάει, όταν με τη ναυτιλία πού προσφέρει το 5,6% του ΑΕΠ ασχολείται μόνο το 1% των Ελλήνων; (Με τον αγροτικό τομέα πού προσφέρει το 6,6% του ΑΕΠ ασχολείται το 14,5% του πληθυσμού).

Διερωτώμαι, τί είδους ναυτικός λαός είμαστε, όταν αποστρεφόμαστε την θάλασσα καί στα ελληνικά καράβια κυριαρχούν Φιλιππινέζοι, Αλβανοί καί μελαψοί κάθε αποχρώσεως; Το σχολείο καλλιεργεί τον έρωτα για την τεμπελιά, όχι για δουλειά. Τα πανεπιστήμια καί οι ποικιλώνυμες σχολές επαυξάνουν τον έρωτα αυτό. Πράγματα πού μπορούν να διδαχθούν εντός εξαμήνου -καί μάλιστα σε σεμιναριακού τύπου μαθήματα- απαιτούν τετραετία! Βγαίνουν τα παιδιά από τις σχολές καί δικαίως ζητούν εργασία με βάση τα «προσόντα» τους, αλλά τέτοιες εργασίες πού ζητούν τέτοια προσόντα δεν υπάρχουν. Αν δεν απατώμαι, υπάρχουν δύο σχολές θεατρολογίας -πέρα από τις ιδιωτικές θεατρικές σχολές- πού προσφέρουν άνω των 300 πτυχίων το έτος. Που θα βρουν δουλειά τα παιδιά αυτά;

Αν όμως το σχολείο από το Δημοτικό καλλιεργούσε την τόλμη, την αυτενέργεια, βράβευε την πρωτοβουλία, την ανάληψη ευθυνών, την αγάπη για την οποιαδήποτε δουλειά ακόμη καί του πλανόδιου γαλατά, θα είχαμε κάνει την Ελλάδα Ελδοράδο, όπως έγινε Ελδοράδο για τους εργατικούς Αλβανούς, Βουλγάρους, Πολωνούς, Γεωργιανούς, Αιγυπτίους αλιείς, Πακιστανούς καί Ουκρανούς. Σήμερα αυτοί είναι η εργατική κι αύριο η επιχειρηματική τάξη της Ελλάδος. Κι οι Έλληνες, αφήνοντας την πατρώα γη στα χέρια των Αλβανών πού την δουλεύουν, την πατρώα θάλασσα στα χέρια των Αιγυπτίων πού την ψαρεύουν, θα μεταβληθούν σε νομάδες της Ευρώπης ή των ΗΠΑ ή θα τρέχουν για δουλειά στην Αλβανία πού ξεπερνά σε νόμιμη και παράνομη επιχειρηματική δραστηριότητα όλες τις χώρες της Βαλκανικής. Γέμισαν τα Τίρανα ουρανοξύστες, κτήρια γιγάντια, κακόγουστα μεν, σύγχρονα δε. Περίπου 100 ιδιωτικά σχολεία λειτουργούν στην πρωτεύουσα της χώρας των αετών.

Εμείς αφήσαμε αδιαπαιδαγώγητη την εργατική καί την αγροτική τάξη. Στήν πρώτη περάσαμε σαν ιδεολογία-θεολογία το σύνθημα «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» καί υποχρεώσαμε πλήθος επιχειρήσεις να κλείσουν ή να μεταφερθούν αλλού. Μετά διαφθείραμε τους αγρότες με παροχές χωρίς υποχρεώσεις καί τους δημιουργήσαμε νοοτροπία μαχαραγιά. Γέμισε η επαρχία με «Κέντρα Πολιτισμού», οπού «μπαγιαντέρες» κάθε λογής καί φυλής άναβαν πούρο με φωτιά πεντοχίλιαρου! Το μπουκάλι με το ουίσκι βαπτίστηκε ... αγροτικό! Τώρα, όμως, πού έρχονται τα «εξ εσπερίας νέφη» χτυπάμε το κεφάλι μας. Καί που να φθάσουν τα «εξ Ανατολής» σαν εισέλθει η Τουρκία στην Ευρωπαϊκή Ένωση! Θα γίνει η Ελλάς vallis flen-tium (-κοιλάς κλαυθμώνων) καί θα κινείται quasi osculaturium inter flen-tium (=σαν εκκρεμές μεταξύ θλίψεως καί οδύνης).

Δεν είμαι υπέρ μιας παιδείας πού θα υποτάσσεται στην οικονομία. Θεωρώ ολέθριο να χαράσσεται μια εκπαιδευτική πολιτική με κριτήρια οικονομικής αναγκαιότητας. Θεωρώ ολέθρια όμως καί την παιδεία πού εθίζει τα παιδιά στην οκνηρία, πού τα κουράζει με την παπαγαλία καί το βάρος άχρηστων μαθημάτων. Το μεγαλύτερο κεφάλαιο της χώρας είναι τα κεφάλια των παιδιών της. Τούτη η παιδεία αποκεφαλίζει τα παιδιά. Τα κάνει ικανά να μην κάνουν τίποτε. Ούτε να βλαστημήσουν. Ακόμη καί η αισχρολογία τους περιορίζεται στη λέξη πού τα κάνει συνονόματα. Αν τους πεις βρισιά της περασμένης 20ετίας θα νομίσουν ότι μιλάς αρχαία Ελληνικά!

Είναι θλιβερή η εικόνα πού παρουσιάζει σήμερα, παρουσίαζε χθες καί θα παρουσιάζει κι αύριο η ελληνική κοινωνία: να υπάρχουν άνθρωποι άνω των 65 ετών, άνω των 70 ετών, πού, ενώ έχουν συνταξιοδοτηθεί, εργάζονται νυχθημερόν, για να συντηρούν τα παιδιά τους μέχρι να τελειώσουν τις ατελείωτες σπουδές τους, τα παιδιά πού λιώνουν τα νιάτα τους στα «κηφηνεία», πού πάνε σπίτι τους να κοιμηθούν την ώρα πού οι Αλβανοί πάνε για δουλειά, θα μου πείτε, τι δουλειά; Οποιαδήποτε δουλειά, αρκεί να είναι τίμια. Όταν μικροί -ακόμη στο Δημοτικό- μαθαίναμε απ' έξω τον Τυρταίο (ποιος τολμά σήμερα να διδάξει Τυρταίο;) δεν τον μαθαίναμε για να γίνουμε πολεμοχαρείς αλλά για να νοιώθουμε ντροπή, όταν στην μάχη της ζωής, στην πρώτη γραμμή είναι οι παλαιότεροι, οι «γεραιοί» καί οι νέοι κρύβονται πίσω από τη σκιά τους. «Αισχρόν γαρ δη τούτο... κείσθαι πρόσθε νέων άνδρα παλαιότερον».

Σήμερα, βέβαια, οι χειρωνακτικές εργασίες ελέγχονται σχεδόν κατ' αποκλειστικότητα από ξένους. Στίς οικοδομές μιλούν αλβανικά, στα χωράφια πακιστανικά. Σέ λίγο οι χειρωνακτικές επιχειρήσεις θα περάσουν στα χέρια των Κινέζων πού κατασκευάζουν ήδη το μεγαλύτερο μέρος των τουριστικών ειδών πού θυμίζουν... Ελλάδα. Ακόμη καί τις σημαίες μας στην Κίνα τις φτιάχνουν! Κι εμείς; Εμείς, όπως πάντα, φτιάχνουμε τα τρία κακά της μοίρας μας. «Φτιάχνουμε» τη ζωή μας στην τηλοψία, πού δίνει τα μοντέρνα πρότυπα οκνηρίας στη νεολαία, ποθούμε μια χρυσίζουσα ζωή σαν αυτήν πού προσφέρει το «γυαλί», αγοράζουμε πολυτελή αυτοκίνητα με δόσεις, κάνουμε διακοπές με «διακοποδάνεια», εορτάζουμε με «εορτοδάνεια» καί πεθαίνουμε με «πεθανοδάνεια». Έλεγε ο Φωκίων, πού πλήρωσε τέσσερις δραχμές τη δεύτερη δόση του κώνειου πού χρειαζόταν για να «απέλθει», πως στην Αθήνα δεν μπορεί ούτε δωρεάν να πεθάνει κανείς. Έπρεπε να ζούσε τώρα...

Λυπάμαι πού θα το πω, αλλά πρέπει να το πω: το σχολείο, οι σχολές καί τα ΜΜΕ σακάτεψαν καί σακατεύουν τη νεολαία, γιατί μιλούν συνεχώς για τα δικαιώματα της -δικαιώματα στην τεμπελιά- καί ποτέ για υποχρεώσεις, ποτέ για χρέος, ποτέ για καθήκον. Το καθήκον έγινε άγνωστη λέξη.

citypress

Τι παιχνίδι παίζουν οι κρατικοδίατοι καναλάρχες;

By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments

Ο Κ. Καραμανλής στη Βουλή για να καταθέσει για το Βατοπέδι; Βεβαίως.

Περαίωση για όλους όσοι τα τελευταία χρόνια έκλεβαν την εφορία; Φυσικά.

Φορτηγατζήδες και σύγκρουση στη Βουλή; Με την κυβέρνηση.

Ο Σκυλλακάκης και τα λοιπά εξαπτέρυγα υπέρ του Μνημονίου; Εχουν δίκιο.

Ο Πάγκαλος να λέει ότι τα λεφτά τα έφαγαν όσοι διορίστηκαν στο δημόσιο; Να το δεχθούμε.

Ως πότε όμως θα δεχόμαστε τον επικοινωνιακό βομβαρδισμό ο οποίος στήνεται από την κυβέρνηση για να ξεχάσουμε τα πραγματικά προβλήματα; Κι αυτά δεν είναι άλλα από το Μνημόνιο, την κατοχή της Τρόϊκας, τα νέα μέτρα που έρχονται να βουλιάξουν κι άλλο στη φτώχεια τον κόσμο.

Είναι η αδυναμία της κυβέρνησης να διαχειριστεί την οικονομία σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή. Είναι η δυσκολία του κ. Παπανδρέου να διαχειριστεί τη φτώχεια και την υπανάπτυξη που μας ρίχνουν οι τεχνοκράτες της Τρόϊκας.

Είναι, επίσης, η δυσκολία των υποψηφίων της κυβέρνησης στις εκλογές του Νοεμβρίου να πείσουν τον κόσμο ότι θα είναι αυτοδιοικητικοί και ότι δεν υποστηρίζουν το Μνημόνιο.

Είναι τέλος, το δύσκολο 2011 που δεν πρέπει να ξεχάσουμε ότι θα είναι χειρότερο από φέτος. Το οποίο θα φέρει περισσότερους άνεργους, περισσότερους φόρους, λιγότερα χρήματα στις τσέπες μας, λιγότερο πετρέλαιο θέρμανσης.

Ολα αυτά έπρεπε να είναι στην επικαιρότητα κι όχι το Βατοπέδι, ο Σκυλλακάκης, η Ντόρα, ή ο Πάγκαλος.

Το πραγματικό διακύβευμα είναι η οικονομία και η καθημερινότητα του καθενός από εμάς κι όχι τι επιλέγουν τα κανάλια να παίξουν “πρώτα θέματα” προκειμένου να εξυπηρετήσουν την κυβέρνηση.

Δεν διέλαθε της προσοχής ότι τις τελευταίες ημέρες μεγάλα κανάλια επιλέγουν να παίζουν θέματα που απαξιώνουν τους πολιτικούς, που δίνουν μια εικόνα άθλια για το πολιτικό σύστημα. Από το πόθεν έσχες και το πόσες τουαλέτες έχει ο καθένας μέχρι το Βατοπέδι και τη Siemens.

Σαφέστατα κανένα θέμα δεν πρέπει να «θάβεται». Πόσο τυχαίο είναι, όμως, να παίζουν θέματα που επιχειρούν να αποδομήσουν το υπάρχον πολιτικό σύστημα. Μήπως θα πρέπει να προβληματιστούμε γιατί οι καναλάρχες που ελέγχουν το παιχνίδι της επικοινωνίας αποφάσισαν να κάνουν παιχνίδι;. Ο νους μας πάει σε πολλά:

1.Μήπως θέλουν να τελειώσουν με τους υπάρχοντες πολιτικούς για να έρθουν άλλοι «σωτήρες» με τους οποίους φυσικά τα συμφέροντα θα κάνουν πάρτι; Για παράδειγμα πόσο τυχαίο είναι ότι η κυρία Ντόρα «παίζεται» στα κανάλια για τις επαφές της με παραγωγικούς φορείς και τις κινήσεις που ετοιμάζει;

2.Μήπως οι «σωτήρες» θα προέλθουν από τον επιχειρηματικό κόσμο ώστε να φυτρώσει και στην Ελλάδα ο Μπερλουσκονισμός;

Όπως και να έχουν τα πράγματα, η ουσία είναι ότι χάνεται η ουσία της ενημέρωσης με υπαιτιότητα φυσικά των γνωστών νταβατζήδων των media.

antinews

Πολιτικό σύστημα. Ο μεγάλος «προαγωγός» της κοινωνίας

By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments

Έχουμε πει πολλές φορές και έχουμε αποδείξει επιστημονικά ότι το πολιτικό σύστημα στη χώρα μας είναι αυτονομημένο από την κοινωνία και στην ουσία αντί να υπηρετεί τις κοινωνικές ανάγκες, αντιθέτως έχει καπελώσει την κοινωνία και την «προάγει» προς την κατεύθυνση που εξασφαλίζει τη διαιώνιση του ίδιου και την εξυπηρέτηση των.....
συμφερόντων που το ελέγχουν.

Δεν είναι ο λαός σάπιος και διεφθαρμένος. Ούτε είναι ο λαός μίζερος και επαίτης. Στην πραγματικότητα οδηγείται σε αυτούς τους δρόμους από το πολιτικό σύστημα. Με μερικά παραδείγματα θα καταλάβετε αμέσως τι εννοούμε:

1) Το ίδιο το πολιτικό σύστημα εξαπολύει από τα μέσα προπαγάνδας που διαθέτει μια οργανωμένη επίθεση απελπισίας εναντίον του λαού, με φράσεις και ενέργειες, όπως: «ο λαός φταίει που τους εκλέγει», «όλοι το ίδιο είμαστε», «όλοι φάγαμε». «όλοι φταίμε», ή τεχνικές όπως το «διαίρει και βασίλευε» στρέφοντας έντεχνα η μια κοινωνική ομάδα εναντίον της άλλης κ.λ.π. Η προπαγάνδα αυτή στόχο έχει να ακυρώσει τις λαϊκές ανησυχίες, τις λαϊκές ενοποιήσεις και τελικά να έχουμε μια κατακερματισμένη κοινωνία, μια κοινωνία «χυλό», εύπλαστη στα χέρια του πολιτικού συστήματος.

2) Το πολιτικό σύστημα δημιούργησε ένα γραφειοκρατικό τέρας, προκειμένου να πουλάει εκδούλευση και ρουσφέτια στους ψηφοφόρους.

3) Το πολιτικό σύστημα έκανε προσλήψεις κατά χιλιάδες στο δημόσιο τις οποίες πλήρωνε με δανεικά, για να εξασφαλίζει εκλογική πελατεία, αντί να φροντίσει να επιτύχει ανάπτυξη στη χώρα ώστε να υπάρχουν εξασφαλισμένες θέσεις εργασίας.

4) Το πολιτικό σύστημα υποθάλπει την αυθαιρεσία. Αυτό κλείνει τα μάτια π.χ. στην κατασκευή αυθαιρέτων και αφού τροφοδοτεί με νερό και ηλεκτρισμό τα αυθαίρετα, τα έχει καβάτζα για ώρα ανάγκης και κρατά τους ιδιοκτήτες σε πολιτική ομηρία για εκμετάλλευση των ψήφων.

5) Το πολιτικό σύστημα άφηνε να γιγαντώσει το φαινόμενο των ημιυπαιθρίων χώρων και ενώ από το ένα μέρος εισέπραττε φόρους για τη μεταβίβαση των ημιυπαιθρίων χώρων, ταυτόχρονα υποκρινόταν ότι δεν γνώριζε ότι οι ημιυπαίθριοι που φορολογούσε ήταν παράνομοι. Τους κρατούσε όμως και αυτούς για καβάτζα και τους ιδιοκτήτες σε ομηρία.

6) Το πολιτικό σύστημα αφήνει ανέλεγκτες φορολογικές χρήσεις στους επαγγελματίες και υποθάλπει τη φοροδιαφυγή. Τις έχει κι αυτές για καβάντζα, κρατώντας ομήρους χιλιάδες φορολογούμενους και τελικά τις κλείνει κάθε μερικά χρόνια, βάζοντας ένα ίσο χαράτσι για όλους, τιμωρώντας τους ευσυνείδητους φορολογούμενους και επιβραβεύοντας τους παρανομούντες φοροφυγάδες.

7) Το πολιτικό σύστημα είναι εκείνο που φτιάχνει επίτηδες φορολογικούς νόμους δαιδαλώδεις και τυπικά αυστηρούς κρατώντας με τον τρόπο αυτό σε ομηρία όλους του φορολογούμενους.

8) Το πολιτικό σύστημα είναι αυτό, που όταν νομοθετεί για πρόστιμα από φορολογικές παραβάσεις, αφήνει πάντα ένα εύρος προστίμου, η επιβολή του οποίου εναπόκειται στην ευχέρεια του κάθε εφόρου. Δηλαδή στην ουσία το ίδιο το πολιτικό σύστημα ωθεί σε συναλλαγή.

9) Το πολιτικό σύστημα είναι εκείνο που τόσα χρόνια κρατούσε περιορισμένο τον αριθμό των αδειών φορτηγών, ταξί, φαρμακοποιών κ.λ.π. αν και γνώριζε ότι η κοινωνία έχει διαφθαρεί και οι άδειες πωλούνται μεταξύ των πολιτών πανάκριβα.

Ο κατάλογος είναι μακρύς και θα απαιτούνταν τόμοι ολόκληροι για να καταγραφούν όλες οι περιπτώσεις με τις οποίες το πολιτικό σύστημα «εκπορνεύει» και εκμεταλλεύεται την κοινωνία.

Έπειτα από όλα τα πιο πάνω γίνεται φανερό ότι η κοινωνία έχει φτάσει σε τέτοια σημεία κατάντιας σήψης και διαφθοράς, επειδή το ίδιο το πολιτικό σύστημα την κατάντησε έτσι.

Ελπίζουμε και ο πιο δύσπιστος να αντιλαμβάνεται ότι αν δεν καταρρεύσει αυτό το σάπιο και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, σωτηρία για την Ελλάδα, αλλά και για μας τους ίδιους ως άτομα δεν υπάρχει. Ακόμα και αν, έπειτα από αιματηρές θυσίες, κατορθώσουμε να συνέλθουμε για λίγο και πάλι θα καταντήσουμε στα ίδια με μαθηματική ακρίβεια, αφού το ίδιο σύστημα θα συνεχίσει υπάρχει και το ίδιο κατεστημένο θα εξακολουθεί να είναι στην εξουσία.

Πρέπει επιτέλους να γίνει κατανοητό ότι κανένα μνημόνιο δεν πρέπει να ισχύσει, καμία θυσία δεν πρέπει να γίνει, αν πρώτα δεν ξεκαθαρίσουμε με αυτό το πολιτικό ζήτημα.

hassapis-peter

Ο Ντεγκτρέτσια μας έλειπε…

By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments

Όπως λέει και ο τίτλος, ζούμε σε περίεργες εποχές. Σουρεαλιστικές θα τις χαρακτήριζα. Τέτοιες, που αν δεν υπήρχε η κρισιμότητα της οικονομικής κατάστασης, θα είχαμε ξεκαρδιστεί στα γέλια. Τώρα όμως είμαστε για κλάματα. Κυριολεκτικά. Όλα λοιπόν τα είχε η Μαριωρή, μόνο ο φερετζές της έλειπε. Όπου Μαριωρή η σύγχρονη Ελλάδα, και φερετζές ο … Ντεγκρέτσιας. Έτσι ακριβώς.

Περνούσε λοιπόν κάθιδρος και ταλαιπωρημένος από τη ζέστη ο τέως βασιλιάς Κωνσταντίνος από τη περιοχή του Συντάγματος, όταν εντοπίστηκε από κάποιους νταβραντισμένους φορτηγατζήδες που βρίσκονταν σε αγωνιστικό παροξυσμό, και μόνο που δεν τον σήκωσαν στις πλάτες τους. Ούτε τον Καζαντζίδη ζωντανό να έβλεπαν δεν θα έκαναν έτσι. Ούτε καν τον Βασίλη Καρρά. Σεληνιάστηκαν οι άνθρωποι.

«Εσένα θέλουμε», «γύρνα πίσω», «είσαι άρχοντας», «πέστα μεγάλε», «πάρε τη κατάσταση στα χέρια σου», και άλλα πολλά παρόμοια και συνάμα φαιδρά.

Εκείνος, που αμφιβάλλω πολύ αν κατάλαβε που έμπλεξε, κατάφερε παρόλα αυτά να διατηρήσει τη ψυχραιμία του, εναγκαλιζόμενους με τους νταλικιέρηδες, και μοιράζοντας παντού φιλιά και χειραψίες. Η δε Άννα Μαρία, εξίσου κουρασμένη, αλλά σταθερά χαμογελαστή, του έδινε κουράγιο ψιθυρίζοντας λογάκια στο αυτί του. Θα ήθελα πολύ να ξέρω σε ποια γλώσσα μιλάνε μεταξύ τους οι «βασιλείς» μας.

Με τα πολλά, ο τέως κατάφερε να απεγκλωβιστεί από το ενθουσιώδες πλήθος που όσο περνούσε η ώρα μεγάλωνε περισσότερο, και φάνταζε απειλητικότερο μέσα στον πανζουρλισμό του, και ορθά σκεπτόμενος, με γοργό βήμα, έσπευσε να χωθεί στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία, όπου και διαμένει, σεμνά και ταπεινά. Φαντάζομαι πόση ώρα θα προσπαθούσε ο καημένος, μουλιάζοντας σε θεραπευτικά άλατα και πλούσιες σαπουνάδες, από τη μια να απαλλαγεί από την οσμή της λαϊκούρας που τον όρμηξε έτσι μπαμπέσικα και ξαφνικά, και από την άλλη να καταλάβει περί τίνος ακριβώς επρόκειτο…

Την ίδια ώρα, τα κανάλια, που σαν άλλοι λύκοι μυρίστηκαν αίμα, έστρεψαν κάμερες και μικρόφωνα σε όλους όσους απεργούς είχαν τη τιμή να συμμετάσχουν στην αυθόρμητη «βασιλολατρεία», ρωτώντας τους κρίσιμα για τον τόπο ερωτήματα, όπως πως αισθάνθηκαν όταν αντίκρισαν τον «μεγαλειότατο»; (Η μόνη που έλειπε ήταν η Κοραή, να τους ρωτήσει για τους Τσάμηδες). Και οι απαντήσεις των απεργών, γνήσιες και αντρίκιες, όπως αρμόζει σε Έλληνες φορτηγατζήδες. «Ναι τον είδαμε… αυτός δεν μας πήρε τις άδειες, το ΠΑΣΟΚ τις παίρνει… αυτός μας τις έδωσε το 1974 (sic)… αυτόνανε θέλουμε ρε…είναι παλίκαρος».

Εν ολίγοις μια ακόμη σουρεάλ στιγμή της νεοελληνικής καθημερινότητας, όπως την ζούμε εδώ και πολλά χρόνια. Α, παραλίγο να το ξεχάσω. Συνελήφθη στην Αθήνα από την ομάδα ΔΙΑΣ, Αλβανός που λίγο πριν είχε πυροβολήσει και τραυματίσει τρία άτομα σε προποτζίδικο της Γλυφάδας. Το κλου της υπόθεσης; Ο εν λόγω λεβέντης ήταν σε δεκαήμερη άδεια από τη φυλακή, όπου εκτίει (τρόπος του λέγειν) ποινή φυλάκισης για δολοφονία εκ προθέσεως.

Έχουμε και λέμε. Καταδικασμένος τελεσίδικα για φόνο, δήθεν φυλακισμένος, έξω με άδεια, οπλοφορεί ελεύθερα και πυροβολάει αδιάκριτα. Ποιον να φοβηθεί; Εσάς; Εμένα; Την αστυνομία; Τα δικαστήρια; Τον υπουργό Δικαιοσύνης; Μα αφού μας φτύνει στα μούτρα όλους μας. Ο εν λόγω μάγκας, όπως και κάθε κακοποιός στην Ελλάδα, έχει το σύστημα με το μέρος του. Τι να μασήσει;

Strange Attractor

antinews

Το ρεφενέ!!!!

By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments

Γράφει ο Γιάννης Πρεβενιός

Ίσως όλα αυτά τα άσχημα που συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό στην κοινωνία μας να είναι μια αφορμή να αναθεωρήσουμε τις σκέψεις μας για το μοντέλο ζωή που υιοθετήσαμε τα τελευταία χρόνια.
Όλα τα ρίχνουμε στους πολιτικούς και στις πολιτικές που ακολουθήθηκαν αλλά σίγουρα όλοι μας κουβαλάμε ένα μεγάλο μερίδιο ευθύνης.

Κατά την γνώμη μου μεγάλο ρόλο έπαιξε και η λεγόμενη ελεύθερη τηλεόραση των τελευταίων χρόνων με την οποία προβλήθηκαν και αναδείχτηκαν νέα πρότυπα ζωής τα οποία βασιζόταν αποκλειστικά στο φαίνεσθε εξωτερικά και όχι στην ηρεμία και την χαρά που μπορεί να δίνουν πιο απλές στιγμές στη ζωή μας.
Προσθέσαμε στις πραγματικές μας ανάγκες περιττά και άχρηστα πράγματα απλά και μόνο γιατί το έκαναν και κάποιοι άλλοι.

Θα σας πω μερικά παραδείγματα για να καταλάβετε τι εννοώ.
Το χωριό μας ή το χωριό των γονιών μας άρχισε να είναι μπανάλ για τόπος διακοπών γιατί το μικρό χωριάτικο σπίτι δεν συγκρινόταν με την πολυτέλεια και τις ανέσεις ενός γκλαμουράτου ξενοδοχείου σε .............
ένα Κυκλαδίτικο νησί!!!
Οι φθινοπωρινές μας αφηγήσεις για την περίοδο των διακοπών ήταν γεμάτες με περιγραφές από γεύματα με αστακομακαρονάδες και τυχαίες συναντήσεις στο διπλανό τραπέζι με πρόσωπα της σοου μπιζ.

Εμείς αναδείξαμε σαν πρώτη προτεραιότητα για τα παιδιά μας σε σχέση με το σχολείο την εξωτερική τους εμφάνιση με τα μοντελάκια της εποχής για να μην υστερούν από το παιδί του τάδε και του δείνα!!!
Εμείς για να προσθέσουμε περισσότερα χρήματα στον οικογενειακό προϋπολογισμό, για να πάρουμε δεύτερο αυτοκίνητο, τηλεοράσεις για κάθε δωμάτιο, αλλά και επιπλέον στερεοφωνικό συγκρότημα δουλέψαμε πιο πολλές ώρες και μάλιστα για να ανταπεξέλθουμε σε όλα αυτά …. τα τόσο απαραίτητα … παροτρύναμε για να μη πω επιβάλαμε κα ι στην μάνα των παιδιών μας να βγει να εργαστεί και εκείνη στερώντας από αυτά την παρακολούθηση και την φροντίδα της.

Μια σοφή παροιμία λέει “Ενός κακού μύρια έπονται” οπότε νιώθοντας τύψεις για την απουσία και την μη ουσιαστική επικοινωνία μας μαζί τους τα κακομάθαμε με τα υπερβολικά χαρτζιλίκια και τις υλικές και χωρίς μέτρο παροχές!!!
Έτσι φτιάξαμε μια κοινωνία που χάθηκε ο γείτονας , ο συγγενής , ο φίλος και γενικά ο συνάνθρωπος. Κλειστήκαμε στα σπίτια μας περνώντας ώρες ατελείωτες μπροστά από το χαζοκούτι το οποίο μας οδήγησε στην μουγκαμάρα και στην αποβλάκωση!!!

Ας ανοίξουμε τα σπίτια μας όπως παλιά για να ξαναβρεθούμε να μιλήσουμε, να διασκεδάσουμε, να διαφωνήσουμε ακόμα και να τσακωθούμε γιατί αυτό θα μας δώσει ξανά ζωή. Ας μη το κάνουμε όπως το κάναμε μέχρι πρόσφατα ίσως σε κάποια γιορτή δηλαδή φτιάχνοντας τεράστιους μπουφέδες με ετοιματζίδικα και άνοστα φαγητά απλά για να εντυπωσιάσουμε τους καλεσμένους μας για να σκεφτούνε “Άραγε πόσα να έδωσαν;”.

Ας ανοίξουμε τα σπίτια μας, ας κάνουμε την μάζωξη μας και λόγω των οικονομικών δυσκολιών της εποχής μας με την παλιά μέθοδο του Ρεφενέ δηλ. η Ανθή να φέρει την πεντανόστιμη κολοκυθόπιτα που ξέρει να φτιάχνει με τα χεράκια της, ο Μιχάλης να φέρει τις μπύρες, η Μαρία τις πατάτες τους φούρνου, η Εύα τις κρέπες, ο Κώστας την σαλάτα, η Τίνα τα γλυκά και ας πούμε στο Γιάννη να φέρει και την κιθάρα του για να τραγουδήσουμε, να χορέψουμε και να γίνουμε όλη μια παρέα περνώντας μια όμορφη βραδιά ξεχνώντας τον Παπανδρέου, τον Σαμαρά, το Δ.Ν.Τ τον Καψή, τον Χατζηνικολάου και όλους αυτούς που τον τελευταίο καιρό μας έχουν γεμίσει πίκρα και απελπισία!!!

Αι σιχτίρ τους βαρεθήκαμε πια!!!!!!!!

kafeneio-gr

Η κρίση είναι υπαρξιακή...

By STEVENIKO | Τρίτη 21 Σεπτεμβρίου 2010 | Posted in | With 0 comments

του Δημήτρη Μπέγιογλου

Εκμετάλλευση, αναξιοκρατία, ωχαδελφισμός, αγένεια, κερδοσκοπία, ανεξέλεγκτος θυμός, ρουσφετολογία, μίζες, μεσάζοντες, βόλεμα, αδιαφορία για τη φύση, υπερκαταναλωτισμός, πελατειακές σχέσεις, διαφθορά, ωφελιμισμός, ατομισμός... και ο κατάλογος μεγαλώνει. Έννοιες συνυφασμένες για δεκαετίες με το προφίλ του Νεοέλληνα σαν άγκυρες στο λιμάνι της αγωνίας. Για ποια κρίση άραγε γίνεται λόγος σήμερα; Είναι η κρίση οικονομική; Οφείλεται στους κακούς κερδοσκόπους, στη στυγνή ολιγαρχία, στο καταραμένο κράτος; Να ρίξουμε την ευθύνη στους λίγους, να δαιμονοποιήσουμε τους «άλλους» ή ήρθε επιτέλους η ώρα για ενδοσκόπηση;

Ναι, είμαστε λοιπόν σε κίνδυνο κατάρρευσης. Τώρα, αυτήν την ύστατη στιγμή που όλα τα έξω καταρρέουν, είναι η ώρα να κοιτάξουμε βαθιά μέσα μας και να αναγνωρίσουμε σαν καθρέφτισμα του εαυτού μας, το θυμωμένο οδηγό που είναι έτοιμος να σκοτώσει στην ελληνική ζούγκλα της ασφάλτου επειδή κάποιος τον προσπέρασεˑ τον επιχειρηματία που πουλά 5 ευρώ τον καφέ από 400δρχ. πρινˑ τον μικρομεσαίο νοικοκύρη που δανείζεται όσο-όσο για να αγοράσει και να μοστράρει το γερμανικής μάρκας αυτοκίνητοˑ το γκαρσόνι που βλαστημώντας τη δουλειά που του έλαχε φέρεται με περιφρόνηση στους πελάτεςˑ το μανάβη στην λαϊκή που ανεβάζει σε μια νύχτα 500 τοις εκατό πάνω τον μαϊντανόˑ

Το σκηνοθέτη που επιλέγει το μη ταλαντούχο ηθοποιό γιατί «είναι δικός μας άνθρωπος»ˑ τον όποιο χορτάτο από τις επιδοτήσεις αγρότη που ρυπαίνει με τα μπάζα του ένα ολόκληρο φαράγγιˑ τον 5χρονο γιο που αφήσαμε μόνο του μπροστά στην TV και τα video games για να μας αφήσει ήσυχουςˑ τον υπάλληλο του δημοσίου που πίνει κρυφά αλκοόλ από αφόρητη πλήξη και βαρεμάραˑ τον βουλευτή που σκορπίζει άχαρα χαμόγελα στο γεμάτο κόσμο γραφείο του που ήρθε να «εξυπηρετηθεί»ˑ τον βιαστικό κύριο στο μετρό που σπρώχνει άλλους έξω για να μπει αυτός μέσαˑ την νοικοκυρά που φορτώνει την πιστωτική της στο εμπορικό κέντροˑ το αφεντικό που απολύει εργαζόμενους για να την βγάλει καθαρή....

Η κρίση είναι υπαρξιακή. Είναι κρίση συνειδητότητας. Αναζητούμε αποδιοπομπαίους τράγους ή θυμώνουμε με το κράτος-μαμά-μπαμπά που δεν μας φρόντισε όσο έπρεπε, εκφράζοντας την παθολογική οικογενειακό-πολιτική μας συνεξάρτηση. Ποιος φταίει; Η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα; Ας αδράξουμε τώρα, αυτήν την ύστατη στιγμή, την ευκαιρία να φύγουμε από ψευτοδιλήμματα ή άγονες απαντήσεις.

Ας γίνουμε συνειδητοί διαμορφώνοντας σαν λαός μια νέα ματιά στα γεγονότα. Να ξυπνήσουμε από τον εφιάλτη του παρελθόντος, από τα ψεύτικα όνειρα, τις επιβεβλημένες ανάγκες. Ας επαναπροσδιορίσουμε τη ζωή μας, το νόημα μεταξύ της γέννησης και του θανάτου μας. Ας ξαναθυμηθούμε την αγνότητα, την αθωότητα του χαμένου παιδιού μέσα μας που ακόμα θέλει να παίξει με τα χρωματιστά βότσαλα στην παραλία. Κι έτσι αλλάζοντας, ας γελάσουμε με την ψυχή μας κι ας μετατρέψουμε το συλλογικό φόβο σε ελευθερία και ελπίδα για το αύριο.

healthview

Αυτοσεβασμός ή ξεπούλημα του εαυτού μας;

By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments

Το σημερινό πολιτικό σύστημα της Προεδρευόμενης (ή πριν Βασιλευόμενης) Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας είναι γνωστό σε όλους ότι είναι ένα ολιγαρχικό πολιτικό σύστημα που δημιουργήθηκε από ολιγάρχες μεγαλοαστούς, οι οποίοι έπαιζαν το ρόλο πληρεξουσίων των υπολοίπων αστών και οι οποίοι μάλιστα δεν έδιναν το δικαίωμα ψήφου σε οικονομικά αδύνατα λαϊκά στρώματα. Είναι ένα πολιτικό σύστημα που στη βάση του δεν έχει τη δημοκρατία, δηλαδή τη δύναμη της ψήφου του απλού πολίτη, αλλά τη δύναμη του πλούτου.

Στη χώρα μας εισήχθη αμέσως μετά την απελευθέρωση από τον τουρκικό ζυγό. Οι τότε επαναστατικές συνθήκες....
στη χώρα μας, η χρονική πίεση για άμεση εξεύρεση τρόπου άσκησης της εξουσίας και η αδυναμία μελέτης και θέσπισης πολιτικού συστήματος που να ταιριάζει στις ανάγκες της τότε ελληνικής κοινωνίας, ήταν φυσικό να οδηγήσει στην εισαγωγή στη χώρα μας προσωρινά του πολιτικού συστήματος της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας που επικρατούσε παντού στην Ευρώπη, μετά την άνοδο των αστικής τάξης.

Όπως είπαμε, αυτό το πολιτικό σύστημα για να λειτουργήσει απαιτεί ισχυρή οικονομική τάξη αστών που καταλαμβάνει την εξουσία και νομιμοποιείται μέσα από τους κανόνες της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας. Όμως στην τότε Ελλάδα, αστοί δεν υπήρχαν. Τη θέση τους κατέλαβαν οι νικημένοι από τον Καποδίστρια τοποτηρητές της τούρκικης εξουσίας, δηλαδή οι κοτζαμπάσηδες οι οποίοι εγκατέλειψαν την ύπαιθρο και συγκεντρώθηκαν στα μεγάλα αστικά κέντρα.

Οι κοτζαμπάσηδες λοιπόν, αποτέλεσαν την μεταπελευθερωτική άρχουσα τάξη, όχι όμως με βάση τον τρόπο παραγωγής, όπως οι Ευρωπαίοι αστοί, αλλά με βάση τον έλεγχο της πολιτικής εξουσίας και μέσω αυτής της διανομής του δημοσίου πλούτου προς όφελός των. Δημιουργήθηκε δηλαδή μια νόθα κατάσταση, όπου την εξουσία της χώρας την κατέλαβε μια παρασιτική κοινωνική τάξη, η οποία απομόνωσε και αυτονόμησε το πολιτικό σύστημα σε σχέση με τις κοινωνικές ανάγκες.

Πολλά μπορούμε να πούμε για τη συνέχεια της ιστορίας για να καταλήξουμε ότι σήμερα δεν έχει αλλάξει καθόλου ο αυτόνομος τρόπος ελέγχου της πολιτικής εξουσίας και της διανομής του δημόσιου χρήματος. Για να γίνει κατανοητό ότι δεν έχει αλλάξει τίποτα, απλά αναρωτηθείτε γιατί εξακολουθούν να κυβερνούν τον τόπο οι ίδιες πολιτικές οικογένειες για πολλές δεκαετίες, σε αντίθεση με άλλα κράτη;

Αυτό λοιπόν το πολιτικό σύστημα που δεν βασίζεται στη δύναμη της ψήφου του πολίτη αλλά στη δύναμη του πλούτου, παράγει όχι πολιτικούς προσωπικότητες αλλά πολιτικούς ανδρείκελα. Είναι ένα σύστημα απρόσωπο. Είναι ένα πολιτικό σύστημα που δίκαια έχει χαρακτηριστεί πρωθυπουργοκεντρικό και μάλιστα τώρα το ΠΑΣΟΚ θέλει να το μετατρέψει σε αρχηγοκεντρικό, αφαιρώντας από τον πολίτη και αυτή τη δυνατότητα προσωπικής επιλογής του εκπροσώπου του στο Κοινοβούλιο.

Όμως αυτή τη στιγμή η χώρα μας έχει ανάγκη από ένα ανθρωποκεντρικό πολιτικό σύστημα που στο κέντρο του θα έχει τον άνθρωπο πολίτη και τον άνθρωπο πολιτικό. Οδηγηθήκαμε εδώ που οδηγηθήκαμε γιατί κάναμε πέρα την αξία του ανθρώπου και βασιστήκαμε σε απρόσωπες κατασκευές και σήμερα σε κατασκευές life style. Κατεπειγόντως λοιπόν θα πρέπει να έρθει στην επιφάνεια η ανθρώπινη προσωπικότητα μέσα από ένα νέο πολιτικό σύστημα που θα διαχέει την εξουσία στους υπεύθυνους πολίτες και θα αναδεικνύει υπεύθυνους πολιτικούς.

Το μεγάλο ζητούμενο λοιπόν είναι η "στροφή στον άνθρωπο".
Αυτόν που κρύβουμε μέσα μας, τον οποίο έχουμε παραμελήσει και έχουμε ευτελίσει, πουλώντας τον ως εμπόρευμα στο παζάρι των πολιτικών παρασίτων, γι' αυτό και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε.

hassapis-peter

Άνθρωπος και διαφθορά

By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments

Σίγουρα αναρωτιέσαι σε τι κόσμο ζεις.. Βιώνεις την αυτοκαταστροφικότητα ως κομμάτι της φύσης σου, κολακεύεσαι από την εξουσία, καταναλώνεις με χαρά το ακριβό και με μεγαλύτερη χαρά αναλώνεσαι από κάθε τι φθηνό.
Νιώθεις ότι είσαι ελεύθερος να πεις "όχι", όμως δε μπορείς να ξεφύγεις από το "ναι"., ιδιαίτερα όταν το "ναι" πληρώνει καλύτερα. Αν δεν το παραδέχεσαι ίσως η υποκρισία σε τυφλώνει, ίσως η αυτογνωσία δεν είναι προνόμιο σου, ή ίσως.....

είσαι ένας αληθινός αφανής ήρωας της εποχής σου.
Πάντα άκουγα ότι ο άνθρωπος είναι ένα σπουδαίο ον, ένα ον ανώτερο, που μπορεί να σκεφτεί να προοδεύσει, να συμβιώσει αρμονικά σε μια κοινωνία, να παράγει πολιτισμό και με τις πράξεις του να γίνει ένας μικρός ίσως θεός. Σήμερα λυπημένος συνειδητοποιώ ότι ο άνθρωπος δε μπόρεσε ποτέ να νικήσει το πάθος του για εξουσία, νικήθηκε από την υπεροψία του και τυφλωμένος οδηγείται στην αυτοχειρία. Δεν είναι η ολότητα της ανθρωπότητας που κάνει τον άνθρωπο σπουδαίο, είναι οι μεμονομένες σπίθες ανθρωπισμού που καίνε σε όσους τόλμησαν να κρατήσουν τη δική τους φωνή και σε όσους καλλιέργησαν το ωραίο μέσα τους, απεξαρτημένοι από τις καθημερινές πληγές που ανοίγει ο ένας στον άλλον.

Παραπονιόμαστε για τον κόσμο που ζούμε. Πολλοί ξυπνάνε με την επιθυμία να σταματήσει η γη να κατέβουν, όχι γιατί δεν την αγαπάνε, αλλά γιατί δεν αντέχουν άλλο να την πληγώνουν από τη ματαιοδοξία τους και τον εγωκεντρισμό τους. Οι πολιτικοί σου, οι δημοσιογράφοι σου, οι δικηγόροι σου, οι επιχειρηματίες και άλλοι πολλοί συνήθισαν ποια να παίζουν το παιχνίδι με τους δικούς του κανόνες, ξέχασαν την ουσία και υπνωτίστηκαν στη μέθη της άνεσης και της παραπλάνησης.

Είσαι απογοητευμένος από τις κυβερνήσεις σου, όμως ξεχνάς ότι η διαφθορά είναι κομμάτι της φύσης του ανθρώπου και άρα η διαφθορά και η δωροδοκία φυσική εξέλιξη. Οι πολιτικοί σου δεν είναι πνευματικά άτομα, υποκριτές κρυφοπονηροί άνθρωποι είναι, συμβιβασμένοι με το "πρέπει", εύκολα ξεπουλιούνται.. μην εκπλήσσεσαι από τη διάλυση των θεσμών. Τα κεφάλαια και οι επιχειρήσεις εξαγοράζουν ανθρώπους και ηθικές, όποτε κριθεί αναγκαίο.

Νέοι, πουλούν τα όνειρά τους για λίγα λεπτά διασημότητας, fashion θύματα με αυταπάτες, διασκεδαστές εγκλωβισμένων ψυχών που χαζογελούν από συνήθεια ή για να ξεχαστούν από τη ρουτίνα του αύριο. Κάνουν τα πάντα για το τίποτα και ψάχνουν ελπίδα σε reality εμετικά πλαισιωμένα με ανθρώπους που κακοποιούν την ύπαρξή τους εξυπηρετώντας την ανουσιότητα και τη παρακμή της εποχής.

Όλοι κάνουν τα πάντα, φτάνει να ανταποκρίνονται στην τιμή τους. Υπάρχουν εθελοντές για τα πάντα. Κάθε κοινωνία δημιουργεί τέτοιες ανάγκες ώστε οι εθελοντές να είναι πολλοί. Όλοι έχουν την τιμή τους. Και για κάθε αξία υπάρχει το κεφάλαιο εξαγοράς.

Το κέρδος σκότωσε τη φύση, σκότωσε τις διαπροσωπικές σχέσεις, σκότωσε την εμπιστοσύνη, σκότωσε την αγάπη και εσύ αναρωτιέσαι αν αυτός ο κόσμος μπορεί να γίνει καλύτερος..
Πόσα θες για να σταματήσεις να παιδεύεσαι;

http://dinatomirmigi.blogspot.com/

Παν μέτρον άριστον ή παν άριστον μέτρον;

By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments

Τι από τα δύο ισχύει τελικά; Τι θα έπρεπε να ισχύει;

Είναι άριστο να έχουμε στην ζωή μας μέτρο; Ή μήπως το άριστο πρέπει να είναι το μέτρο στην ζωή μας;

Ποιος είναι εκείνος ο δάσκαλος που δίδαξε με μέτρο και υπήρξε ευτυχής; Ποιος είναι εκείνος ο δάσκαλος που προσπάθησε να φτιάξει μαθητές ανώτερους από τον ίδιο και δυστύχησε; Ποιος είναι εκείνος ο άνθρωπος που μπόρεσε να αγαπήσει τα παιδιά του με μέτρο και δεν ντράπηκε για τον εαυτό του; Ποιος είναι εκείνος ο άνθρωπος που δεν προσπάθησε να δώσει και την ζωή του ακόμη για τα παιδιά του και δεν αισθάνθηκε το ρίγος το παγωμένο να τον κυριεύει και να διαπερνά συθέμελα όλο του το κορμί;

Ποιος είναι εκείνος ο άνθρωπος που ερωτεύτηκε με λογική και μέτρο και αισθάνθηκε πλήρης; Ποιος είναι εκείνος ο άνθρωπος που δεν δόθηκε ολοκληρωτικά και τελειωτικά στον έρωτά του και δεν ένιωσε σαν ένας μικρός θεός; Ποιος είναι εκείνος ο άνθρωπος που χαιρόταν με μέτρο όταν βρισκόταν ανάμεσα στους φίλους του και ένιωθε γεμάτος; Ποιος είναι εκείνος ο άνθρωπος που δεν κυριεύτηκε από την άμετρη έλξη και θαλπωρή των φίλων του και δεν αισθάνθηκε δέος;

Ποιος είναι εκείνος ο άνθρωπος που μέτρησε τα όνειρά του με τον πόντο; Ποιος είναι εκείνος που έπιασε τον χάρακα και είπε ότι θα είναι τόσους πόντους δίκαιος, τόσα μέτρα ακέραιος, τόσες παλάμες ευγνώμων, τόσα κιλά φίλος και τόσα λίτρα ερωτευμένος;

Επιτέλους… ποιος είναι εκείνος που αποτόλμησε να έχει δυο πήχεις ιδανικά; Όποιος και να το έκανε, δεν κατάφερε παρά να είναι 2 σπιθαμές άνθρωπος…

Ποιος είναι εκείνος ο απολύτως αρνητικός που αρνήθηκε να περάσει από τον θετικό στον υπερθετικό βαθμό;

Ποιος είναι εκείνος που απαρνήθηκε την κατάχρηση και δεν κατέληξε να καταχραστεί τη ζωή του; Ποιος είναι εκείνος που έκανε απλή χρήση των δώρων του Θεού και τελικά δεν έζησε παρά μια ζωή άχρηστη;

Γιατί μπορεί αν δοκιμάζεις τα δώρα του Θεού με μέτρο, μπορεί να μην πληγωθείς ποτέ, μπορεί ποτέ να μην προδοθείς, μπορεί ποτέ να μην διαψευστείς, αλλά δεν θα ζήσεις ποτέ. Γιατί ποτέ και από κανένα μέτρο δεν θα ξεπηδούσε κανείς Αχιλλέας και κανείς Αλέξανδρος, και καμιά Πηνελόπη δεν θα ξαναφιλούσε τον αγαπημένο της. Καμιά αρρώστεια δεν θα γιατρευόταν αν οι ήρωες δεν ασώτευαν την ώρα τους και δεν ξόδευαν την ζωή τους αφειδώλευτα στα μουντά τα εργαστήρια. Η ανθρωπότητα πήγε μπροστά όχι χάρη στο μέτρο. Πήγε μπροστά επειδή κάποιοι δεν είχαν μέτρο.

Οι άνθρωποι που δεν έχουν μέτρο είναι καταδικασμένοι σε ένα διαρκές βάσανο. Η κοινωνία τους βασανίζει, αλλά επειδή μέσα της ξέρει τι τους οφείλει, μόλις πεθάνουν τους ευγνωμονεί. Μέτρο μπορεί – και πρέπει – να βάζει ο άνθρωπος στα υλικά αγαθά. Τα άλλα, τα σημαντικά, τα ανάερα και φευγαλέα, δεν σηκώνουν μέτρο. Δεν μπαίνουν στον χάρακα γιατί πολύ απλά δεν μπορούν να μετρηθούν. Ούτε να αναμετρηθούν. Αυτό είναι το μεγάλο τους πλεονέκτημα. Ίσως και το μεγάλο τους μειονέκτημα.

Αν ένα μέτρο πρέπει να έχει στη ζωή του ο άνθρωπος, τούτο μόνο να συλλογάται.

2 μέτρα χώμα τού φτάνουν.

Κάποτε, του περισσεύουν κιόλας…

kommatoskylo

Δημοφιλείς Αναρτήσεις

Η ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ ΜΟΥ

ΤΟΠΙΚΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ

Δημοφιλείς αναρτήσεις

ΑΡΧΕΙΟ

Ετικέτες