[ ]
Πρόσφατες Αναρτήσεις
By STEVENIKO | Τετάρτη 31 Αυγούστου 2011 | Posted in | With 0 comments
Φωτογραφίες-ντοκουμέντα στο υπόγειο του πρώην δικτάτορα


Με την πρώτη ματιά, οι παρακάτω φωτογραφίες δεν διαφέρουν από αυτές μιας απλής και αγαπημένης οικογένειας.

Η αλήθεια είναι όμως ότι τα πρόσωπα στις φωτογραφίες είναι αυτή την ώρα οι υπ’ αριθμόν 1 καταζητούμενοι σε όλο τον κόσμο.

Το άλμπουμ βρέθηκε σε ένα κατεστραμμένο πλέον σπίτι της οικογένειας Καντάφι στην Τρίπολη το οποίο -όπως όλες οι υπόλοιπες πολυτελείς τους κατοικίες- λεηλατήθηκε μετά την φυγή της οικογένειας από την Λιβύη.

Τις φωτογραφίες ανακάλυψε ο Tyler Hicks, ένας φωτογράφος της εφημερίδας New York Times, στο υπόγειο τους σπιτιού τους πρώην ηγέτη.

Έκτος από οικογενειακές φωτογραφίες, ο Hicks βρήκε επίσης εικόνες με τον Καντάφι αγκαλιά με ηγέτες από όλο τον κόσμο, όπως επίσης βραβεία και πίνακες ζωγραφικής.

Στις περισσότερες οικογενειακές φωτογραφίες πάντως απεικονίζεται ο Καντάφι, η δεύτερη γυναίκα του Safiya, η κόρη του Ayesha η οποία γέννησε την Τρίτη στην Αλγερία όπου έχει καταφύγει με την μητέρα της αλλά και ο γιος του δικτάτορα Saif.

Εκ πρώτης όψεως, δίνεται η ιδέα μιας ευτυχισμένης και απλής οικογένειας. Στις περισσότερες φωτογραφίες μάλιστα ο Καντάφι και τα παιδιά χαμογελούν ενώ χαρακτηριστικό είναι ότι φορούν ρούχα μοντέρνα για την εποχή που παραπέμπουν σε ένα δυτικού τύπου τρόπο ζωής.

Ο Tyler Hicks πήρε ενθουσιασμένος τις φωτογραφίες στο δωμάτιο του ξενοδοχείου στο οποίο διαμένει, ωστόσο σύντομα τα εν λόγω ντοκουμέντα θα παραδοθούν στο Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο της χώρας και θα αρχειοθετηθούν.

Πηγή: Daily Mail

















By STEVENIKO | Τρίτη 30 Αυγούστου 2011 | Posted in | With 0 comments
Στις 12 Σεπτεμβρίου





Από τα ΕΛΤΑ κάνει πρεμιέρα το εργόσημο στις 12 Σεπτεμβρίου ενώ στις 20 του μηνός το εργόσημο θα διατίθεται και από τις τράπεζες.

Το υπουργείο εργασίας δεν έχει ακόμα διευκρινήσεις να μπορούν με αυτό το μηχανισμό να να πληρώνονται οι παράνομοι μετανάστες καθώς το θέμα εξετάζεται σε συνεργασία με το υπουργείο προστασίας του πολίτη.

Το εργόσημο θα έχει τη μορφή επιταγής και θα εκδίδεται από τον εργοδότη ( απαιτείται ο ΑΜΚΑ και ο ΑΦΜ) . Με το εργόσημο , το οικόσιτο προσωπικό , δηλαδή οικιακές βοηθοί , κηπουροί, μπέιμπι σίτερ, απασχολούμενοι σε αγροτικές εργασίες και στην εστίαση, θα μπορούν να εισπράττουν την αμοιβή τους αφού αφαιρεθούν οι ασφαλιστικές εισφορές ( 20% για το ΙΚΑ και 10% για τον ΟΓΑ) που προορίζονται για τα ταμεία, πχ σε μια αμοιβή 48 ευρώ ο απασχολούμενος θα εισπράττει με το κουπόνι του τα 38,4 ευρώ και τα 9,6 ευρώ θα αποδίδονται στο ΙΚΑ, ενώ θα υπάρξει ηλεκτρονικό αρχείο για την επαλήθευση των στοιχείων.

Με αυτό τον τρόπο οι εργαζόμενοι θα έχουν πλήρη ασφαλιστική κάλυψη σε υγειονομικό και συνταξιοδοτικό επίπεδο, ενώ τα ταμεία ελπίζουν ότι θα περιοριστεί η πληγή της εισφοροδιαφυγής.

Κίνητρο για τον εργοδότη θα είναι οι οικονομικές ελαφρύνσεις καθώς θα εκπίπτουν οι ετήσιες καταβληθείσες εισφορές κατά τα 2/3 από το φορολογητέο εισόδημά του και κατά το 1/3 από το φορολογητέο εισόδημα του εργαζόμενου.



By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments
Δεύτερος γύρος τριβών για τα ταξί άρχισε μεταξύ του υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης κ. Δημήτρη Ρέππα και του υπουργού Μεταφορών κ. Γιάννη Ραγκούση.

Μετά τη δημοσιοποίηση της απόφασης της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας, η οποία κρίνει αντισυνταγματικό οτιδήποτε άλλο πέρα από το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, ο κ. Ρέππας απέστειλε δελτίο Τύπου εξηγώντας όσα ο ίδιος έκανε στο υπουργείο, αλλά κυρίως όσες παραλείψεις εντόπισε στις κινήσεις του κ. Ραγκούση.

Ο κ. Ρέππας φέρεται ιδιαίτερα εκνευρισμένος μετά τα «δημοσιεύματα για την απελευθέρωση των επαγγελμάτων» από το protothema.gr.
Έτσι, λίγο πριν από τη διορία της 5ης Σεπτεμβρίου που έθεσαν οι ταξιτζήδες, οι δύο υπουργοί διασταυρώνουν για ακόμη μία φορά τα ξίφη τους.

Συγκεκριμένα ο κ. Ρέππας στην ανακοίνωσή του αναφέρει πως «oυδέποτε κρίθηκε αντισυνταγματικό Προεδρικό Διάταγμα για το άνοιγμα των επαγγελμάτων που με δική μου υπογραφή εστάλη στο Συμβούλιο της Επικρατείας». Αναφερόμενος στους μεταφορείς και τους φορτηγατζήδες εξηγεί πως το επάγγελμα «“άνοιξε” για μεν τα φορτηγά δημόσιας χρήσης (ΦΔΧ) με τον Ν. 3887/2010, για δε τα φορτηγά ιδιωτικής χρήσης (ΦΙΧ) με Κοινή Υπουργική Απόφαση (αρ. ΚΥΑ: Α8/63771/6239, ΦΕΚ 675), που εκδόθηκε ακριβώς σε συνέχεια αποφάσεων του ΣτΕ».
Για τα ταξί υπενθυμίζει πως το Προεδρικό Διάταγμα «ουδέποτε στάλθηκε στο ΣτΕ» και αμέσως μετά πετάει τα βέλη του κατά του κ. Ραγκούση:
Αν το Π.Δ. για τα ταξί είχε σταλεί εγκαίρως στο Συμβούλιο της Επικρατείας, τότε δύο τινά θα μπορούσαν να συμβούν:
Α) Το ΣτΕ να εγκρίνει το σχετικό Π.Δ., πράγμα βέβαιο, και η χώρα να μην έχει δοκιμάσει αυτήν την αναστάτωση μέσα στην τουριστική περίοδο.
Β) Το ΣτΕ να μην εγκρίνει το Π.Δ. και επομένως οι επαγγελματίες να μην έχουν κανένα λόγο να στραφούν εναντίον της κυβέρνησης» και καταλήγει ο κ. Ρέππας: «Δεν προκύπτει λοιπόν από πουθενά ότι υφίσταται θέμα συνταγματικότητας. Αντιθέτως μάλιστα».

Ο κ. Ραγκούσης πάντως φέρεται να επιμένει στην απόφασή του να «ανοίξει» το επάγγελμα και θεωρείται βέβαιο ότι οι προτάσεις του θα βρίσκονται στο πνεύμα της απόφασης του ΣτΕ.


By STEVENIKO | | Posted in , | With 0 comments
Τρία και πλέον χρόνια μετά το ξέσπασμα της διεθνούς οικονομικής κρίσης, ένα νέο φάντασμα στοιχειώνει τις περισσότερες προηγμένες οικονομίες: η προοπτική πολλών ετών μισθολογικής στασιμότητας για τη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών.

Στα μεταπολεμικά χρόνια, επικρατούσε η άποψη στις ανεπτυγμένες οικονομίες ότι κάθε γενιά θα πρέπει να περιμένει να έχει αισθητά καλύτερο βιοτικό επίπεδο σε σχέση με την προηγούμενη. Όμως, οι προοπτικές για τη μισθολογική ανάπτυξη σπάνια ήταν τόσο χάλια όσο είναι σήμερα.

Για ορισμένες ομάδες μεσαίου εισοδήματος, η ιδέα της στασιμότητας ή της μείωσης του εισοδήματος δεν είναι νέα. Οι χειριστές μηχανημάτων στη Βρετανία υπολόγιζαν να πληρώνονται με 19.068 στερλίνες το 2010, περίπου 5% λιγότερα από το 1978, εναρμονισμένα με τον πληθωρισμό.

Το μέσο πραγματικό εισόδημα των ανδρών στις ΗΠΑ δεν έχει αυξηθεί καθόλου από το 1975. Παράλληλα, το μέσο πραγματικό εισόδημα του ιαπωνικού νοικοκυριού μειώθηκε στη δεκαετία έως το 2005 και το γερμανικό εισόδημα μειώνεται τα τελευταία 10 χρόνια.

Κάποιες από αυτές τις πιέσεις στο μεσαίο εισόδημα καλύφθηκαν, τουλάχιστον προσωρινά, από την πιστωτική άνθηση, η οποία έδωσε στις οικογένειες τη δυνατότητα να ξοδεύουν περισσότερα απ’ όσα κέρδιζαν. Σήμερα, όμως, η μεσαία τάξη σε όλο τον πλανήτη νιώθει και πάλι το σφίξιμο, γιατί ταυτόχρονα είναι και υπερχρεωμένη.

Είναι μια κατάσταση που καθόλου δεν αντεπεξέρχεται σε όσα θα επιθυμούσαν οι πολιτικοί, ώστε να μπορέσουν να επιβάλουν αυξήσεις φόρων και περικοπές των δαπανών, για να εξασφαλίσουν δημοσιονομική εξυγίανση. Και αυτή η προσαρμογή είναι απαραίτητο να γίνει, πριν οι χώρες αρχίσουν να επιβάλλουν την ακόμη δυσκολότερη διαδικασία προσαρμογής στην αύξηση του προσδόκιμου ζωής και στη γήρανση του πληθυσμού.

Δύο ερωτήματα εγείρονται από τις τάσεις στους μισθούς και στα έσοδα των νοικοκυριών: Τι ακριβώς συμβαίνει στο εισόδημα των ανεπτυγμένων οικονομιών; Και γιατί;

Οι απαντήσεις έχουν αρχίσει να δίνονται πολύ πρόσφατα. Από το 1975, ο μέσος ανδρικός μισθός στις ΗΠΑ έχει μείνει στάσιμος σε πραγματικούς όρους, ενώ το ΑΕΠ συνέχισε να αυξάνεται ταχέως. Αρχικώς, άλλες χώρες αντιστάθηκαν σε αυτήν την τάση, δημιουργώντας στις ΗΠΑ τον φόβο ότι μια ιδιαίτερη αμερικανική ασθένεια έχει πλήξει τον πολιτισμό και την αγορά εργασίας της Αμερικής.

Η ανάπτυξη στο εθνικό κατά κεφαλήν εισόδημα κάπου πρέπει να πήγε. Στις ΗΠΑ, τα λεφτά πήγαν σχεδόν αποκλειστικά στους πολύ-πολύ πλούσιους. Τα έσοδα των Αμερικανών με προ φόρων εισόδημα στο ανώτατο 1% της εισοδηματικής κλίμακας αντιστοιχούσαν στο 8% του συνόλου το 1974, αλλά είχαν εκτιναχτεί στο 18% το 2008, σύμφωνα με τη βάση δεδομένων για τα ανώτερα εισοδήματα στον κόσμο, που καταρτίζεται με βάση τα φορολογικά στοιχεία.

Όμως, η αύξηση της εισοδηματικής ανισότητας δεν είναι καθόλου μόνο αμερικανικό φαινόμενο. Ο ΟΟΣΑ έχει καταλήξει ότι η ανισότητα αυξήθηκε από το 1985 έως τα τέλη της δεκαετίας του 2000 σε 17 από τις 22 ανεπτυγμένες οικονομίες για τις οποίες υπάρχουν επαρκή στοιχεία. «Υπάρχουν ενδείξεις ότι τα επίπεδα εισοδηματικής ανισότητας συγκλίνουν σε έναν κοινό και υψηλότερο μέσο όρο… Χώρες όπως η Δανία, η Γερμανία και η Σουηδία, που έχουν παραδοσιακά χαμηλά επίπεδα ανισότητας, πλέον δεν γλιτώνουν από το άνοιγμα της ψαλίδας».

Η αυξανόμενη ανισότητα σε όλες σχεδόν τις χώρες καθοδηγείται από τις τάσεις στην αγορά εργασίας. Και διογκώνεται από τον περιορισμό των αναγκών για θέσεις εργασίας οι οποίες απαιτούν «μέτριες» ικανότητες. Σε όλες τις ανεπτυγμένες οικονομίες, οι αγορές εργασίας επικεντρώνονται γύρω από «υπέροχες δουλειές ή απαίσιες δουλειές», όπως αναφέρει ο καθηγητής του Centre for Economic Performance στο London School of Economics, κ. Alan Manning. Μεταξύ του 1993 και του 2006, το ποσοστό των εργασιών στο «μεσαίο» πεδίο μειώθηκε, ενώ η υψηλή και η χαμηλή απασχόληση αυξήθηκαν. Αυτό το συμπέρασμα είναι κοινό σε όλες σχεδόν τις προηγμένες οικονομίες, ανεξαρτήτως οικονομικών χαρακτηριστικών και πολιτικής κουλτούρας.

Η ομοιότητα των τάσεων υποδεικνύει ότι υπάρχουν δυνάμεις μεγαλύτερες από την εθνική πολιτική ή τα χαρακτηριστικά της αγοράς εργασίας. Αν και επικρατούν ποικίλες απόψεις για το τι προκαλεί τις τάσεις στην ανισότητα και τη ζήτηση εργασίας, υπάρχουν και κάποιες συγκεκριμένες τάσεις που ξεχωρίζουν.

Όσον αφορά στην κορυφή της διανομής εισοδήματος, η επανάσταση στις επικοινωνίες έχει δώσει τη δυνατότητα σε αρκετούς κλάδους που διακρίνονται να επεκτείνουν τις πωλήσεις και τα έσοδα από το τοπικό κοινό στο διεθνές. Άλλοι, όπως ο χρηματοοικονομικός, βρήκαν τρόπους για να βγάλουν περιουσίες, τζογάροντας με τα λεφτά των άλλων.

Για πολλούς πανεπιστημιακούς αποφοίτους, οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές και το Ίντερνετ βελτιώνουν τις ελαστικές δεξιότητές τους, δίνοντάς τους περισσότερες πληροφορίες. Οι εκδότες μπορούν να διανέμουν το περιεχόμενό τους διεθνώς, οι λογιστές ή οι αρχιτέκτονες μπορούν να εξυπηρετήσουν πελάτες από μακριά και οι καθηγητές έχουν ένα διεθνές κοινό για τις ιδέες τους στα blogs, αντί να δίνουν διαλέξεις μόνο στους μαθητές τους. Η ζήτηση για υψηλής δεξιότητας δουλειές είναι μεγαλύτερη από την ανάπτυξη των αποφοίτων για παραπάνω από μία γενιά, γεγονός που δημιουργεί αύξηση εισοδημάτων.

Όσον αφορά στις χαμηλότερες βαθμίδες της εισοδηματικής κλίμακας, η τεχνολογία εξακολουθεί να μην έχει επιρροή, αφού ποια χρήση θα μπορούσε να έχει σε δουλειές όπως του καθαρισμού ή της φροντίδας ηλικιωμένων; Όμως, έχει προκαλέσει σοβαρά πλήγματα στη ζήτηση για εργασίες κοινότυπες, αλλά με ιδιαίτερες απαιτήσεις -που κάποτε ήταν η σπονδυλική στήλη της απασχόλησης στις προηγμένες οικονομίες-, από τους εργάτες στα εργοστάσια και τους τραπεζικούς υπαλλήλους μέχρι τους χειριστές μηχανημάτων.

Δεν έχει καθόλου πλάκα να είσαι χειριστής μηχανήματος σε έναν κόσμο αυτοματοποιημένων κέντρων διανομής. Κι αυτό φαίνεται στους μισθούς και στις θέσεις εργασίας της μεσαίας τάξης. Και, δεδομένου ότι είναι η μεσαία τάξη που αποφασίζει τα αποτελέσματα των εκλογών, θα φανεί και στη διαμόρφωση απόψεων των πολιτικών.



By STEVENIKO | | Posted in , | With 0 comments
του Κώστα Γιαννακίδη



Την Κυριακή η «Καθημερινή» δημοσίευσε ένα ρεπορτάζ, σύμφωνα με το οποίο η δικαστική έρευνα για την υπόθεση των υποκλοπών στρέφει το φακό της προς την αμερικανική πρεσβεία. Η δε κυβέρνηση έκανε αυτό που γνωρίζει καλύτερα: πήρε αποστάσεις, είπε κάτι για το έργο της δικαιοσύνης, το σπίρτο έσβησε.

Πριν από λίγες μέρες τελείωσε, ως σκάνδαλο, η υπόθεση της Siemens. Οι βουλευτές μας καταψήφισαν εκ νέου την πρόταση παραπομπής σε Προανακριτική Επιτροπή των πρώην υπουργών της Ν.Δ., Γιώργου Αλογοσκούφη και Χρήστου Μαρκογιαννάκη. Πάει, αυτό ήταν. Αν υπάρχει κάτι για το κοινό περί δικαίου αίσθημα, θα είναι πρόστιμα εις βάρος της Siemens που, φυσικά, θα χαθούν στους δαιδαλώδεις διαδρόμους των προσφυγών. Κανένας πολιτικός, με εξαίρεση τους Μαντέλη-Τσουκάτο, δεν θα κληθεί να δώσει εξηγήσεις. Ο κ. Χριστοφοράκος απολαμβάνει την ασφάλεια της Γερμανίας, ο κ. Καραβέλας θα είναι κάπου στη Νότιο Αμερική. Είναι βέβαιον ότι νοσταλγούν τους πολιτικούς φίλους που κρατούν στην καρδιά, αλλά και στο χέρι.

Το Βατοπαίδι δεν είναι σκάνδαλο. Ο Εφραίμ και ο Αρσένιος απολαμβάνουν μέχρι και την αποκατάσταση τους από το Πατριαρχείο. Το μοναστήρι είναι όντως καλά και πολιτική παρένθεση έχει κλείσει. Αν δεν κάνω λάθος στα απόνερα της παιδεύεται η κ. Πελέκη-Βουλγαράκη, αλλά σίγουρα και αυτή θα βρει ένα σωσίβιο για να φτάσει στη ξηρά.

Στο ποδόσφαιρο η σύνθεση του πρωταθλήματος αλλάζει κατά βούληση. Κανένας δεν γνωρίζει που σταματάει ο αθλητικός εισαγγελέας και που αρχίζει ο ποινικός. Επίσης λίγοι μπορούν να ξεχωρίσουν την Επιτροπή Επαγγελματικού Αθλητισμού από την Επιτροπή Εφέσεων της ΕΠΟ. Ακόμα λιγότεροι πιστεύουν ότι το πρόβλημα του επαγγελματικού ποδοσφαίρου βρίσκεται στον Βόλο και στην Καβάλα.

Ti σας σερβίρουμε και τώρα; Κατά βάση τίποτα. 'Ένα ξαναζεσταμένο πιάτο με υποθέσεις που σας συγκλόνισαν, αλλά τώρα δεν θέλετε ούτε να τις μυρίσετε γιατί ξέρετε ότι θα σας κάτσουν στο στομάχι. Και μένουν έτσι, σαν εκκρεμές που κανένας δεν ακούει. Όμως μέσα στο συλλογικό υποσυνείδητο όλα αυτά συσσωρεύονται πάνω σε μία άρνηση. Γιατί, για παράδειγμα, να πληρώσεις τους φόρους σου όταν κανείς άλλος δεν πληρώνει για τις ευθύνες που του αναλογούν; Η κυβέρνηση οφείλει να αναγνωρίσει ότι το κόστος της ατιμωρησίας είναι και οικονομικό, πέρα από κοινωνικό. Όσο πολιτικοί, φοροφυγάδες και παρανομούντες του κοινού ποινικού δικαίου απολαμβάνουν τον αέρα από τα παράθυρα του νόμου, τόσο η κοινωνία θα αρνείται το αυτονόητο.



By STEVENIKO | | Posted in , | With 0 comments
Είμαστε σε έναν κόσμο, που είναι αθώοι οι πολιτικοί, αθώα η αστυνομία, αθώα τα ΜΜΕ, αθώοι οι τραπεζίτες, αλλά ένοχοι ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ. Σ’ αυτόν τον κόσμο το να διαδηλώνεις για τα δικαιώματά σου ακόμη επιτρέπεται, αλλά οι κρατικοί μηχανισμοί θα σου επιτεθούν με κάθε τρόπο προκειμένου να σε αποτρέψουν να διεκδικείς. Να σου φυτέψουν τον φόβο. Η ίδια η ΕΛ.ΑΣ έχει δείξει πολλάκις πως η φασίζουσα νοοτροπία της, την κάνει να νιώθει “άνετα” με παρακρατικούς αλλά και να αποστρέφεται όσους διεκδικούν, βλέποντας στο πρόσωπο του καθένα έναν αναρχικό. Η ρητορική όλων των επίσημων φορέων, είναι εχθρική προς την πλατεία Συντάγματος και τους διαδηλωτές.

Γιατί; Όπου πήγε το ΔΝΤ “άνθισαν” μόνο αυταρχικά καθεστώτα και στρατιωτικές χούντες. Τέτοιου τύπου καθεστώτα για να δικαιολογήσουν την βία και τον ακρωτηριασμό των δικαιωμάτων -που απαιτούνται για να περάσουν αιμοσταγείς πολιτικές- εφευρίσκουν κάποιον εχθρό, που σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις είναι ο λαός. Το τέχνασμα του “εσωτερικού εχθρού” το χρησιμοποίησε με τρομακτικά αποτελέσματα ο Χίτλερ, αλλά και στην νεότερη εποχή ο Μπους (που βέβαια έκανε και πόλεμο εναντίον της τρομοκρατίας), για να νομιμοποιήσουν την καταστολή, τα βασανιστήρια, το πνίξιμο των ελευθεριών και να πατήσουν τους αντιφρονούντες. Στην Ελλάδα, δεν ξεχνάμε ότι μετά τον εμφύλιο, η δεξιά ανέβηκε στην εξουσία και -επειδή αγαπούσε πιο πολύ την πατρίδα- απομόνωσε τους αριστερούς ως εχθρούς του έθνους. Βέβαια και η χούντα των συνταγματαρχών δίωκε αντιφρονούντες, στέλνοντάς τους…διακοπές σε ξερονήσια.

Στην περίπτωσή μας, ανατίθενται περισσότερες αρμοδιότητες στην αστυνομία, η οποία επενδύει σε νέα όπλα. Σιδερένιοι φράκτες, πλαστικές σφαίρες, χρωμοσφαιρίδια, εκπαιδευμένοι σκύλοι και οχήματα με αντλία πίεσης νερού. Διάβασε εδώ για να καταλάβεις πως ετοιμάζουν πόλεμο, σε όποιους αμφισβητήσουν την άρρωστη κατάσταση που εκκόλαψε η κυβέρνηση. Ο στόχος είμαστε ΟΛΟΙ. Με πρόσχημα την εσωτερική ασφάλεια και τάξη (έννοια που υπονοεί καταπίεση) υπήρξαν και οι ταγματασφαλίτες. Η συναίνεση επιτυγχάνεται με την φίμωση των αντίθετων φωνών, ακόμη κι αν χρειαστεί να υπάρξει νεκρός. Στο παρακάτω video μπορεί κανείς να δει και άσκηση στρατού απέναντι σε υποτιθέμενους διαδηλωτές.


H αστυνομική βία ποτέ δεν τιμωρήθηκε, ποτέ δεν καταδικάστηκε, γιατί έχει τον νόμο με το μέρος της. Νόμο εννοούμε το σύνολο κανόνων και πρακτικών που προστατεύουν το σύστημα εξουσίας. Πάντα αποδιοπομπαίος τράγος της εξουσίας ιδεολογικά ήταν οι αριστερές ιδεολογίες, ενώ ένας τρομοκράτης που σέβεται τον εαυτό του πρέπει πάντα να στιγματίζεται ως αναρχικός. Το σύστημα, απλά θέλει να τρομοκρατεί και αν μπορεί να εξαφανίζει όσους το αμφισβητούν. Όσους είναι και στην πράξη επικίνδυνοι.

Σε όλα τα αντιδημοκρατικά καθεστώτα, χρησιμοποιούνται οι όροι “εξτρεμισμός” και “τρομοκρατία”, όχι για να περιγραφεί η οποιαδήποτε Αλ Κάιντα, αλλά για να καμουφλαριστεί η πρόθεση να παταχθούν οι εργαζόμενοι που αγωνίζονται για τα δικαιώματά τους. Όποιος απορρίπτει τις αξίες του συστήματος και αμφισβητεί τους θεσμούς, αυτομάτως θεωρείται “περιθωριακός” που θέλει να χαλάσει την “τάξη και ηθική” του κράτους. Που βέβαια πάντα περιγράφει τον εαυτό του ως δίκαιο. Βέβαια, αυτός που αμφισβητεί την δομή αυτού του συστήματος απλά είναι διαμαρτυρόμενος πολίτης, αλλά η εξουσία θεωρεί όλους αυτούς, ενοχλητικούς.

Οι παρακρατικές οργανώσεις τύπου Χρυσής Αυγής, βοηθούν στο έργο της καταστολής, καθώς αμέτρητες φορές υπάρχει αρμονική συνεργασία με την αστυνομία και ενώ υπάρχουν τόσες αποδείξεις, πάντα κάποιοι κάνουν τα στραβά μάτια. Γιατί; Αφού το σύστημα προστατεύει τους δικούς του. Έχετε ακούσει ποτέ, συνεργασία ή υπόνοια αυτής, μεταξύ ΕΛ.ΑΣ και αναρχικών; Ρίξτε μια (πρόχειρη γιατί υπάρχου πάρα πολλά) ματιά εδώ, κι εδώ, ενώ ο Χρυσοχοίδης ανακάλυπτε πως μεταξύ ΕΛ.ΑΣ και Χ.Α υπάρχει συνεργασία.

Όλα αυτά δείχνουν πως εμείς ως “εσωτερικός εχθρός” έχουμε πολλά να αντιμετωπίσουμε. Τα μέτρα “τήρησης τάξης”, η στρατιωτικοποίηση της αστυνομίας και το παρακρατικό ανάχωμα της εξουσίας, αποκαλύπτουν πως οι ελίτ (πολιτικές και οικονομικές) δεν θέλουν μόνο να τιμωρούν τους “αντιφρονούντες”, αλλά και να αποθαρρύνουν όσους έχουν σκοπό να τους μιμηθούν. Στον Μεγάλο Αδελφό υπήρχε ο όρος “έγκλημα σκέψης”. Γι’ αυτούς η σκέψη είναι έγκλημα, γιατί φοβούνται την αφύπνιση και αντίσταση του “εσωτερικού εχθρού”, που είμαστε όλοι μας. Και είμαστε η πλειοψηφία.

By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments
Θα τη γλιτώσουν...
... αυτοί που βύθισαν τον κόσμο στη μεγαλύτερη δυστυχία από το 1930. Θα τη γλιτώσουν ατιμώρητοι, επειδή αυτοί είναι οι πραγματικοί ιδιοκτήτες ενός μεγάλου μέρους του πολιτικού συστήματος. Θα τη γλιτώσουν, επειδή καμιά κυβέρνηση στον κόσμο δεν θέλει να τα βάλει μαζί τους. Ούτε ο Ομπάμα, γράφει με πικρία ο Ρόμπερτ Σέερ στην εφημερίδα «Σαν Φρανσίσκο Κρόνικλ», ο οποίος τώρα πιέζει όσους κατακάηκαν από τα απατηλά στεγαστικά δάνεια αυτών των τραπεζιτών και διεκδικούν αποζημιώσεις να βολευτούν με ψίχουλα, παρέχοντάς τους, έτσι, ασυλία από μελλοντική δίωξη.
.
Και η ασυλία...
... των φτωχών και των ανυπεράσπιστων; Δεν θα βρεθεί ποτέ κυβέρνηση γι' αυτούς; Δεν θα ήταν πιο δίκαιο μια κυβέρνηση να παίρνει από τους μεγάλους και να δίνει στους μικρούς; Οχι μονάχα δίκαιο, αλλά και οικονομικά ορθό, λέει ο οικονομολόγος Στιβ Κιν, που το αποδεικνύει και μαθηματικά: η οικονομία μιας χώρας που βρίσκεται σε κρίση ξαναστέκεται στα πόδια της πιο εύκολα, όταν η κυβέρνηση δίνει στους οφειλέτες παρά όταν δίνει στους δανειστές, επειδή έτσι εξομαλύνονται σε κάποιο βαθμό και πολλές συνέπειες από τις κραυγαλέες εισοδηματικές ανισότητες που αποτέλεσαν μια από τις βασικές αιτίες της κρίσης. Δανειστές και οφειλέτες χτυπήθηκαν καίρια από τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008. Οι μεγάλες τράπεζες δεν θα είχαν επιβιώσει χωρίς τις γενναιόδωρες εγγυήσεις και χορηγήσεις των κυβερνήσεων. Ομως ο κοσμάκης δεν πήρε τίποτα. Αφέθηκε να γλείφει μόνος τα τραύματά του και να εξακολουθεί μέχρι σήμερα να πληρώνει τους μεγαλοτραπεζίτες με τους μισθούς του και τις συντάξεις του. Για άλλη μια φορά, οι κυβερνήσεις αποφάσισαν ποιοι θα είναι οι νικητές και ποιοι οι ηττημένοι.
.
Η απόφαση...
... των κυβερνήσεων να στηρίξουν τους δανειστές και όχι τους οφειλέτες έχει καταδικάσει την οικονομία, λένε πολλοί οικονομολόγοι. Οι μεγάλες τράπεζες που είναι διασωληνωμένες με τους κρατικούς προϋπολογισμούς στην πραγματικότητα δεν είναι παρά ζόμπι. Οσο κι αν τρέφονται σήμερα από το αίμα του κοσμάκη, δεν πρόκειται να επανέλθουν ποτέ στην πραγματική ζωή. Ομως εξακολουθούν να ελπίζουν ότι, ακόμη και αν επιδοθούν ξανά στην ίδια κερδοσκοπία που προκάλεσε την παγκόσμια οικονομική κρίση, πάλι οι κυβερνήσεις θα σπεύσουν να τις ξαναδιασώσουν, λέει στο «Χάφινγκτον Ποστ» ο Δημήτρης Παπαδημητρίου, πρόεδρος του ινστιτούτου Levy Economics. Στην περίπτωση των ΗΠΑ, η διάσωση των μεγαλοτραπεζιτών προκάλεσε τη λαϊκή οργή, επειδή η κυβέρνηση τούς έσωσε με τα λεφτά των απλών Αμερικανών. Ηταν πάρα πολύ μεγάλοι για να πεθάνουν.
.
Με την ίδια...
... λογική οι λαοί εξακολουθούν να πληρώνουν τη σωτηρία των μεγαλοκαρχαριών. Οι κυβερνήσεις πιστεύουν ότι «επειδή οι τράπεζες έχουν πάρα πολύ εκτεταμένες διασυνδέσεις μεταξύ τους, είναι υποχρεωμένες να τις βοηθήσουν», λέει ο Δημήτρης Παπαδημητρίου. «Ομως, αν πάρουμε τα νοικοκυριά στο σύνολό τους, έχουν κι αυτά τέτοιες διασυνδέσεις. Είναι και αυτά πάρα πολύ μεγάλα για να πεθάνουν». Και μπορεί να γίνουν πάρα πολύ επικίνδυνα.
By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments
Από τη μια άκρη της ιερής πατρίδας μέχρι την άλλη η αγανάκτηση πυρώνεται σε ζωοδότη άνεμο της λευτεριάς. Στα πανεπιστήμια, στους χώρους εργασίας, στις παρέες των ανέργων, παντού στον καταπατημένο τόπο, αναδύονται καυτές ανάσες, υψώνονται ατσάλινες γροθιές. Γροθιές δουλεμένες στα αμμώνια της καταπίεσης και της αδικίας. Ή τώρα ή ποτέ, κοινή απόφαση στο έθνος. Στο έθνος το αρχαίο, το υπερήφανο, το αδούλωτο, το συκοφαντημένο…

Σημαίες γαλανόλευκες να ξεδιπλωθούν, φοβερά λάβαρα πολέμου, τρομερές σαν το Αιγαίο που υψώνεται μανιασμένο στις φουρτούνες του…

Αμέτρητες στο χρόνο οι γενιές των προγόνων που μας δίδαξαν να ζούμε ελεύθεροι και ορθοί, το κόκκινο αίμα τους ρέει στις φλέβες μας και κοχλάζει δίκαια να ξεσηκωθεί.

Να ξεσηκωθεί και να πνίξει τους προδότες, τα καθάρματα, τους αλήτες που θέλησαν να πουλήσουν τις ζωές μας στα χρηματιστήρια της απληστίας, στα σκλαβοπάζαρα της Εσπερίας.

Εδώ όμως είναι Ελλάδα. Εδώ είναι ο Μαραθώνας, οι Θερμοπύλες, εδώ είναι η Σαλαμίνα. Πεδία μαχών που πάντα θα θυμίζουν ότι οι λίγοι ελεύθεροι μπορούν πάντα να νικούν τα αμέτρητα στίφη των δούλων, τους τυράννους, τους μισαρούς δεσπότες…

Μη σκεφθείτε στιγμή να κάνετε πίσω. Κανείς δεν θα κάνει πίσω, κανείς δεν θα σπάσει τις φάλαγγες της δημοκρατίας, κανείς δεν θα δειλιάσει. Τώρα ή νικάμε ή χανόμαστε για πάντα.

Δεν έχετε ανάγκες από σωτήρες και μεσσίες, είστε Έλληνες, είστε Άνθρωποι, είστε Ελεύθεροι… Στους δρόμους του Αγώνα, στις Πλατείες Οχυρά του ξεσηκωμού, θα πορευτούμε και θα νικήσουμε. Η επόμενη ημέρα, όποια κι αν είναι, θα είναι δική μας -ποτέ ξανά δική τους.

Ξεχάστε ό,τι χώριζε, βρείτε ό,τι ενώνει… Αυτή η πατρίδα, αυτή η γη είναι όλων μας! Γη και Ελευθερία!

Συντρίψτε δίχως έλεος τους προδότες, αγωνιστείτε για τους αγαπημένους σας, για τα παιδιά σας, αγωνιστείτε για τους προγόνους σας που πολέμησαν κάποτε για εσάς. Κάντε τα κορμιά σας τείχη της δημοκρατίας, πλημμυρίστε την Ελλάδα και πάρτε ό,τι σας στέρησαν: ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ – ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ – ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ. Γι’ αυτά διψάτε, ξεδιψάστε λοιπόν ως Έλληνες και Ελεύθεροι Άνθρωποι…

Ούτε βήμα πίσω…

Η επόμενη ημέρα, όποια κι αν είναι, θα είναι δική μας -ποτέ ξανά δική τους…

Στέφανος Μυτιληναίος

πηγη
By STEVENIKO | | Posted in , | With 0 comments
Να σωθεί η Ευρώπη, όχι η ευρωζώνη λέει μεταξύ άλλων γερμανός παράγοντας στους Financial Times



Τη διάσπαση της ευρωζώνης και τη δημιουργία μίας νέας νομισματικής ένωσης που θα αποτελείται από τη Γερμανία, την Αυστρία, την Ολλανδία και τη Φινλανδία, προτείνει ο πρώην πρόεδρος της Ομοσπονδίας Γερμανικών Βιομηχανιών (BDI) Χανς-Ολαφ Χένκελ για την αντιμετώπιση των προβλημάτων του ευρώ, με άρθρο του που δημοσιεύεται την Τρίτη στην εφημερίδα Financial Times.

Στο άρθρο, με τίτλο: «Η λύση ενός σκεπτικιστή - ένα αποσχισμένο νόμισμα», ο κ. Χένκελ, ο οποίος είναι μεταξύ των 50 γερμανών επιχειρηματιών που προσέφυγαν στο Συνταγματικό Δικαστήριο της χώρας κατά του πακέτου διάσωσης της Ελλάδας, σημειώνει ότι οι τέσσερις βoρειοευρωπαϊκές χώρες θα έχουν το δικό τους νόμισμα, αφήνοντας τις άλλες χώρες στο ευρώ.

Αν αυτή η διάσπαση σχεδιασθεί και εκτελεσθεί προσεκτικά, σημειώνει, το ευρώ θα υποτιμηθεί σε σχέση με το νέο νόμισμα και έτσι θα ενισχυθεί η ανταγωνιστικότητα των χωρών που θα παραμείνουν σε αυτό και θα ενισχυθεί η ανάπτυξή τους.

Αντίθετα, οι εξαγωγές των χωρών του Βορρά θα επηρεασθούν αρνητικά, αλλά θα έχουν το πλεονέκτημα του χαμηλότερου πληθωρισμού.

Ο κ. Χένκελ τονίζει ότι δεν υπάρχει εύκολη λύση για την αντιμετώπιση των προβλημάτων της Ευρωζώνης, αλλά θεωρεί ανεύθυνο τον ισχυρισμό ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση από τη διατήρηση της με κάθε κόστος.

Σημειώνει ότι το τελικό αποτέλεσμα του σχεδίου «Α» -«της υπεράσπισης του ευρώ με κάθε κόστος»- θα είναι επιβλαβές για όλους, ενώ το σχέδιο «Β» που πρότεινε ο μεγαλοεπενδυτής Τζορτζ Σόρος για ελεγχόμενη χρεοκοπία και έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ συνεπάγεται πολύ μεγάλους κινδύνους.

Πρώτα στην Αθήνα, μετά στη Λισαβόνα, τη Μαδρίτη και ίσως τη Ρώμη, ο κόσμος θα τρέξει στις τράπεζες, μόλις ακουσθεί η λέξη, ενώ το «κούρεμα» του χρέους δεν θα βελτίωνε την ανταγωνιστικότητα της Ελλάδας.

Σύντομα, οι Ελληνες θα πρέπει «να πάνε και πάλι στον "κουρέα"» τονίζει. «Σε κάθε περίπτωση», συνεχίζει, «τώρα μιλάμε και για την Πορτογαλία, την Ισπανία, την Ιταλία και, φοβάμαι, σύντομα και για τη Γαλλία».

Ο κ. Χένκελ προτείνει έτσι το σχέδιο «C» για τη δημιουργία νέου νομίσματος των τεσσάρων χωρών. Για την εφαρμογή του, αναφέρει, πρέπει να αντιμετωπισθούν τέσσερα διαφορετικά θέματα.

Πρώτον, πρέπει να διασωθούν οι τράπεζες, όχι τα κράτη. Η σταθεροποίηση των τραπεζών σε εθνικό επίπεδο πρέπει να αντικαταστήσει τις ευρωπαϊκές ομπρέλες προστασίας και αυτό θα απαιτήσει κρατικοποίηση των τραπεζών σε πολλές περιπτώσεις.

Δεύτερον, η Γερμανία και οι εταίροι της στη νέα νομισματική ένωση θα πρέπει να παραιτηθούν από σημαντικό τμήμα των εγγυήσεων τους για τη χρηματοδότηση της Ελλάδας, της Πορτογαλίας και άλλων χωρών, κάτι που θα είναι ένα αποδεκτό τίμημα για «το εισιτήριο εξόδου» τους από το ευρώ.

Τρίτον, θα πρέπει να υπάρξει μία νέα ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα που θα βασίζεται στη γερμανική κεντρική τράπεζα (Bundesbank) και θα προεδρεύεται κατά προτίμηση από μη Γερμανό, ενώ το νέο νόμισμα δεν πρέπει να ονομασθεί γερμανικό μάρκο.

Τέταρτον, η διαδικασία ένταξης στη νέα νομισματική ένωση θα είναι παρεμφερής με αυτή που ισχύει για το ευρώ.

Το σχέδιο δεν θα είναι εύκολο, τονίζει ο κ. Χένκελ, αλλά θεωρεί ότι αυτό που έχει σημασία είναι να σωθεί η Ευρώπη, όχι το ευρώ. Αυτό, προσθέτει, απαιτεί πεποίθηση και κυρίως θάρρος από την καγκελάριο Ανγκελα Μέρκελ.

Παραδόξως, συνεχίζει, βοήθεια για το σχέδιο αυτό θα μπορούσε να έρθει από τον Νότο της Ευρώπης, όπου οι ψηφοφόροι έχουν κουραστεί από τα μαθήματα της κ. Μέρκελ για το τι πρέπει να κάνουν.

Τόσο για τον Βορρά όσο και για τον Νότο, καταλήγει, «ένα τέλος με δυσκολίες είναι καλύτερο από δυσκολίες χωρίς τέλος».

Σχόλιο ιστολογίου: Εμείς ευχόμαστε με το καλό να γίνει κι αυτό, να ξεμπερδέψουμε από αυτούς που πίνουν το αίμα των Ελλήνων. Μόνο, που πριν να φύγουν, καλό θα είναι να διευθετήσουν και τα δικά τους χρέη. Από τα κοντινά (χρονικά) της Siemens, έως και τα μακρινά (επίσης χρονικά) χρέη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Αν θέλουν να είναι νοικοκυραίοι και έντιμοι οι Γερμανοί, καλό θα είναι να "κάνουν ταμείο" εξοφλώντας πρώτα τα χρέη τους... Όλα τα άλλα είναι λόγια του αέρος, προς κατανάλωση και εκφοβισμό ευρωπαϊκών λαών, που χωρίς αυτούς (την οικονομική στήριξη μέσω της αγοράς Γερμανικών προϊόντων) η κάθε Γερμανία θα είναι ένα τίποτε... κυριολεκτικά.

By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments
Η υποκρισία της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής σ΄ όλο της το μεγαλείο. Στη Θράκη κάνουν ότι είναι δυνατόν για να ανάψουν φωτιά κι όσο δεν το καταφέρνουν ,τόσο εκνευρίζονται.Κατά τ΄ άλλα ο Αχμέτ Νταβούτογλου κάνει λόγο για “Βαλκάνια,όαση ειρήνης”.

Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου κάλεσε τους ηγέτες των χωρών των Βαλκανίων να μετατρέψουν την περιοχή τους σε μια “όαση ειρήνης”.

“Το πρώτο θέμα για τους Σέρβους και τους Κοσοβάρους στο Κόσοβο, αλλά και για τους Μουσουλμάνους, τους Κροάτες ή τους Σέρβους στη Βοσνία είναι να μάθουν τί είδους περιοχή θα θέλαμε να δούμε τα επόμενα είκοσι ή τριάντα χρόνια, ή το 2050″, δήλωσε ο Νταβούτογλου σε ομιλία του σε φοιτητές στο πανεπιστήμιο του Σαράγεβο.

“Θέλουμε άλλες κρίσεις, πολέμους (…) ή θα έχουμε ένα νέο όραμα” για την περιοχή, σημείωσε, προσθέτοντας ότι η Τουρκία “θα προτιμούσε η συζήτηση να περιστραφεί γύρω από τα οράματα”.

Στο πλαίσιο της περιοδείας του στην περιοχή, ο Τούρκος υπουργός επισκέφθηκε ήδη το Κόσοβο, ενώ αναμένεται να μεταβεί επίσης στη Σερβία και τη Ρουμανία.


By STEVENIKO | | Posted in , | With 0 comments

Με «άριστα» βαθμολογεί η... αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα τον δημοσιογράφο, Αλέξη Παπαχελά, και την εκπομπή του «Νέοι Φάκελοι», που προβάλλεται από τον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ, επειδή παρουσιάζουν με θετικό τρόπο τις αμερικανικές θέσεις.

Μάλιστα, ένας από τους τρεις συντελεστές της εκπομπής, την οποία εκτός του κ. Παπαχελά, συμπαρουσιάζουν οι δημοσιογράφοι Τάσος Τέλλογλου και Σοφία Παπαϊωάννου, ενημέρωνε το γραφείο Τύπου της αμερικανικής πρεσβείας ακόμη και για τις λεπτομέρειες του ρεπορτάζ.

Τα παραπάνω καταγράφονται -μεταξύ άλλων- σε τρία τηλεγραφήματα της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα προς το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, τα οποία δόθηκαν στη δημοσιότητα από τον ιστότοπο Wikileaks. Εκτός από την εκπομπή «Νέοι Φάκελοι», αναφέρονται και στους τηλεοπτικούς σταθμούς MEGA, γενικότερα στον ΣΚΑΪ και στη free press εφημερίδα «Lifo», αλλά και εν γένει στην ελληνική δημοσιογραφία.

Στο τηλεγράφημα, με ημερομηνία 2 Σεπτεμβρίου 2008, ο συντάκτης χρησιμοποιεί κολακευτικά σχόλια για τον κ. Παπαχελά «ίσως τον πιο γνωστό Έλληνα δημοσιογράφο», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, και σημειώνει ότι, σε εκπομπή με θέμα την κρίση της Γεωργίας - Ρωσίας, ο δημοσιογράφος έκανε «πολύ καλή επιλογή παρουσίασης των αμερικανικών θέσεων». Σύμφωνα με το τηλεγράφημα, ένας από τους τρεις παρουσιαστές της εκπομπής ενημέρωσε ακόμη και για το ποια πλάνα Ρώσων αξιωματούχων θα κόβονταν και ποια θα έμεναν.

Τα όσα αναφέρουν τα έγγραφα ξεσκεπάζουν τη μυστική δραστηριότητα της αμερικανικής πρεσβείας σε κύκλους δημοσιογράφων, δημοσιογραφικές ομάδες, ακόμη και δημοσιογραφικές σχολές, που προφανώς επιχειρεί να επιστρατεύσει «νέο αίμα».

To έγγραφο που διέρρευσε μέσω του wikileaks


«Αργυρώνητοι Έλληνες δημοσιογράφοι»

Αν προκαλεί οργή η αξιολόγηση Ελλήνων δημοσιογράφων και η απόδοση ευσήμων από μία ξένη πρεσβεία σε όσους παρουσιάζουν θετικά τις αμερικανικές θέσεις, θλίψη προκαλούν τα όσα αναφέρονται στα τηλεγραφήματα που αποκάλυψε το Wikileaks για την κατάσταση της δημοσιογραφίας στην Ελλάδα.

Στο τηλεγράφημα με ημερομηνία Ιουνίου 2006 και τίτλο «Πώς να διαβάσετε τον ελληνικό Τύπο: ένας οδηγός για τους αμύητους», η αμερικανική πρεσβεία εκτιμά ότι «τα ελληνικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης δεν ενδιαφέρονται για την κερδοφορία τους αλλά πρωτίστως για την άσκηση πολιτικής και οικονομικής πίεσης, ενώ υπάρχουν Έλληνες δημοσιογράφοι που διατηρούν θέση σε πολιτικά γραφεία Τύπου, τα οποία ταυτόχρονα καλύπτουν δημοσιογραφικά, λαμβάνοντας από αυτά δώρα και χρήματα». Ως παράδειγμα αναφέρεται ο χρηματισμός δημοσιογράφων από την επιτροπή διοργάνωσης των Ολυμπιακών Αγώνων το 2004.

Επίσης, αναφέρεται ότι είναι πολύ σπάνιο το μέσο ενημέρωσης να ασκεί κριτική στον ιδιοκτήτη του, προβάλλοντας ως παράδειγμα γνωστή δημοσιογράφο του MEGA, που φέρεται να ισχυρίστηκε στην πρεσβεία ότι το κανάλι της έχει ασκήσει μόνο μία φορά κριτική στον ιδιοκτήτη του.

Δείτε το σχετικό έγγραφο από το Wikileaks


Επιρροή στις δημοσιογραφικές σχολές

Σε άλλο τηλεγράφημα με ημερομηνία 4 Αυγούστου 2008 και τίτλο «Το φαινόμενο των free press: The village voice», γίνεται αναφορά στα free press έντυπα, εξηγώντας τον τρόπο με τον οποίο τα χρησιμοποιεί η πρεσβεία, για να παρέμβει όχι μόνο σε αυτά αλλά και σε σχολές δημοσιογραφίας. Αυτό, προκειμένου η νέα γενιά δημοσιογράφων να εκπαιδεύεται με τέτοιο τρόπο, ώστε να μην είναι αρνητικά διακείμενη στις Η.Π.Α. και την πολιτική τους.

Συγκεκριμένα, γίνεται αναφορά στο περιοδικό «Lifo» και μια συνέντευξη, που η πρεσβεία τοποθέτησε - set up, για να προωθήσει ένα συνέδριο που η ίδια διοργάνωσε στην Αθήνα.
«Ελπίζουμε ότι η νέα γενιά δημοσιογράφων θα είναι πιο απελευθερωμένη από τις προκαταλήψεις που χαρακτηρίζουν τη σημερινή αλλά και τις προηγούμενες γενιές» αναφέρει ο συντάκτης του τηλεγραφήματος, ο οποίος κάνει λόγο για «συνομιλητές» της πρεσβείας μέσα σε σχολές δημοσιογραφίας.



Τα τηλεγραφήματα αναφέρονται αρκετές ακόμη φορές στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ για την κάλυψη που παρείχε σε εκδηλώσεις της πρεσβείας αλλά και τη διοργάνωση αμερικανικού τύπου debate μέσω του youtube πριν από τις εκλογές.

Για περισσότερα πατήστε και διαβάστε τα έγγραφα:

ΈΓΓΡΑΦΟ 1
ΈΓΓΡΑΦΟ 2
ΈΓΓΡΑΦΟ 3


By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments
Η Αθλέτικ Μπιλμπάο πρόλαβε τον Ολυμπιακό και με ανακοίνωση που εξέδωσε το απόγευμα της Τρίτης, γνωστοποίησε τον ετήσιο δανεισμό του Πάμπλο Ορμπάιθ στον Ολυμπιακό. Αργά το βράδυ αναμένεται στην Αθήνα ο Ισπανός.

Συγκεκριμένα ο σύλλογος των Βάσκων ανέφερε τα εξής σε ανακοίνωσή του: «Η Αθλέτικ, ο Ολυμπιακός και ο Πάμπλο Ορμπάιθ έφτασαν σε καταρχήν συμφωνία για τη μεταγραφή του παίκτη στην ελληνική ομάδα για τη σεζόν 2011-2012». Η ανακοίνωση έχει τίτλο: «Ο Πάμπλο Ορμπάιθ στον Ολυμπιακό».

Ο Ισπανός αμυντικός χαφ πρόκειται να έρθει στην Αθήνα αργά το βράδυ της Τρίτης, έτσι ώστε να υπογράψει το νέο του συμβόλαιο με τους πρωταθλητές Ελλάδας. Θα συνοδεύεται μάλιστα από μέλος του ιατρικού επιτελείου του Ολυμπιακού.




By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments
Πότε ένας άνθρωπος δεν κινδυνεύει από έμφραγμα ή εγκεφαλικό? Αν είναι χαρούμενος, γελά όσο περισσότερο μπορεί, δεν εξοργίζεται με το παραμικρό, τρώει σοκολάτα, κινείται με το ποδήλατο του και εργάζεται ελάχιστα. Αυτά είναι τα νέα μικρά μυστικά που παρουσιάστηκαν στο συνέδριο της Ευρωπαϊκής Καρδιολογικής Εταιρείας, στο Παρίσι, για να μην επαληθευθούν οι εκτιμήσεις του Παγκόσμιου οργανισμού Υγείας, σύμφωνα με τις οποίες 23,6 εκατομμύρια άνθρωποι θα χάσουν τη ζωή τους από κάποια καρδιαγγειακή νόσο, έως το 2030.

Η οργή και το στρες είναι, σύμφωνα με τους ερευνητές, από τους πλέον καρδιοτοξικούς παράγοντες που ευθύνονται για καρδιακά και εγκεφαλικά επεισόδια.

Ο καθηγητής Ψυχιατρικής Γ. Μπονανίνι, από το πανεπιστήμιο της Πίζας, έκανε μία πολυετή μελέτη, σε συνεργασία με καρδιολόγους, σε 228 ασθενείς που νοσηλεύθηκαν σε μονάδες μετά από έμφραγμα ή εγκεφαλικό. Τα αποτελέσματά της, που παρουσίασε στο Παρίσι, έκαναν αίσθηση, καθώς έδειξαν ότι οι πλέον «οργισμένοι ασθενείς» εμφάνισαν με τα χρόνια 2,3 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο για ένα νέο έμφραγμα και μετά από 10 χρόνια φάνηκε ότι έχαναν τη μάχη για τη ζωή πιο γρήγορα από αυτούς που κατάφεραν να ηρεμήσουν και να αλλάξουν τρόπο συμπεριφοράς μετά το πρώτο έμφραγμα. Η οργή μετρήθηκε με ερωτηματολόγια που είχαν σαν στόχο να καταγράψουν οι επιστήμονες καταστάσεις, όπως ο αυτοέλεγχος, η οργή, ο θυμός, η ευερεθιστότητα και η εξωστρέφεια.

Μία άλλη ερευνητική εργασία, από τη Βαλτιμόρη των ΗΠΑ και τον καθηγητή Μ. Μίλερ, σε 300 άνδρες, η οποία είχε διάρκεια 10 χρόνια, έδειξε ότι όσοι έβρισκαν κατά 40% περισσότερο αστείο -για παράδειγμα -το γεγονός ότι κάποιος φορούσε το ίδιο πουκάμισο μ' αυτούς σε ένα δείπνο και γέλαγαν μ' αυτό, ζούσαν περισσότερο!

Στην ίδια μελέτη μετρήθηκε και η διάμετρος των αγγείων, όταν οι συμμετέχοντες κλήθηκαν να παρακολουθήσουν ένα αγχωτικό και ένα αστείο φιλμ. Οι διαφορές που καταγράφηκαν στη διάμετρο των αγγείων ξεπέρασαν το 30 με 40%.Το ενδοθύλιο, η εσωτερική επιφάνεια των αγγείων, είναι το πρώτο που δοκιμάζεται σε μία σκλήρυνση του αγγείου και αποτελεί την αρχή της καρδιαγγειακής νόσου, τόνισε ο κ. Μίλερ, επισημαίνοντας την ευεργετική δράση του γέλιου για την καρδιά.

Βέβαια η καλή διάθεση και το γέλιο δεν φτάνουν. «Για να μην γίνει η ζωή μας ποδήλατο καλό θα ήταν», συμβουλεύουν Δανοί ερευνητές, «να χρησιμοποιούμε καθημερινά το ...ποδήλατο μας!». Μελέτη, που παρουσίασαν στο συνέδριο της Ευρωπαϊκής Καρδιολογικής Εταιρείας, και αφορά ανθρώπους που κινούνται με το ποδήλατο τους στην Κοπεγχάγη, έδειξε ότι όσοι άνδρες κάνουν έντονη και γρήγορη ποδηλασία, κερδίζουν 5,3 χρόνια ζωής και όσοι μέτριας έντασης 2,9 χρόνια, σε σχέση με αυτούς που κάνουν απλώς... βόλτα με το ποδήλατο τους. Τα αντίστοιχα χρόνια ζωής, που φαίνεται ότι κερδίζουν οι γυναίκες, είναι 3,9 και 2,2. Ο επικεφαλής της μελέτης, καθηγητής Κ. Σνορ τόνισε ότι η ποδηλασία φάνηκε να είναι πραγματικά ευεργετική για την καρδιά και τα αγγεία, εφόσον γίνεται σε υψηλή ένταση και συμπλήρωσε ότι μία γενική συμβουλή για την πρόληψη των καρδιαγγειακών νοσημάτων θα μπορούσε να είναι η καθημερινή έντονη φυσική δραστηριότητα για 30 τουλάχιστον λεπτά με ποδήλατο.

Όμως φαίνεται ότι εκτός από την ποδηλασία υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να θωρακιστούν τα αγγεία, όπως η... σοκολάτα, για την οποία ειπώθηκαν κάποια νεώτερα στοιχεία.

Η μελέτη για τις ευεργετικές ιδιότητες της σοκολάτας στο καρδιαγγειακό σύστημα, είναι ουσιαστικά μία μετα-ανάλυση των εφτά πιο σημαντικών μελετών (100.000 ασθενείς), που έχουν γίνει για την αντιοξειδωτική δράση της σοκολάτας και για τις αντιφλεγμονώδεις ιδιότητές της στα αγγεία, η οποία παρουσιάστηκε από τον καθηγητή Ο. Φράνκο, του πανεπιστημίου του Κέμπριτζ. Οι ερευνητές επιβεβαίωσαν τις δράσεις αυτές και πρόσθεσαν ακόμη και την ιδιότητα της να ρίχνει την πίεση και να βελτιώνει την αντίσταση στην ινσουλίνη.

Οι επιστήμονες είναι πλέον ξεκάθαροι ότι η συχνή χρήση μεγάλων δόσεων σοκολάτας συμβάλλει στη μείωση κατά 37% της καρδιαγγειακής νόσου και κατά 29% των εγκεφαλικών. Στις αναφορές τους δεν διαχώρισαν τη «μαύρη» από τη σοκολάτα γάλακτος, αλλά τόνισαν ότι είναι ένα τρόφιμο υψηλό σε ενέργεια (500 θερμίδες ανά 100 γραμμάρια) και είπαν ότι στόχος της βιομηχανίας τροφίμων θα πρέπει να είναι να μειωθούν τα σάκχαρα και τα λιπαρά στις σοκολάτες, για να είναι ένα πραγματικά ευεργετικό τρόφιμο για τα καρδιαγγειακό σύστημα στο μέλλον.

Όμως, η σοκολάτα δεν φαίνεται ότι φτάνει για να προστατεύσει κάποιον από το έμφραγμα και το εγκεφαλικό, ιδίως αν αυτός εργάζεται σε ένα εργασιακό περιβάλλον γεμάτο στρες και αρνητικές σκέψεις. Αυτό υποστήριξαν Φιλανδοί ερευνητές στο συνέδριο του Παρισιού, οι οποίοι ούτε λίγο, ούτε πολύ είπαν ότι οι μεγάλοι στόχοι και η αδυναμία επίτευξής τους, σχετίζονται άμεσα με την πρόκληση καρδιαγγειακών επεισοδίων στη δουλειά. Μάλιστα φαίνεται ότι ο κίνδυνος αυτός αυξάνει όσο και οι εργατοώρες και χρησιμοποίησαν μία ιαπωνική λέξη στην παρουσίαση τους για να γίνουν πιο πειστικοί κυρίως στους εργοδότες. Μίλησαν για το KAROSHI, που στα ιαπωνικά σημαίνει αργός θάνατος από υπερβολική εργασία!


By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments
Η ορολογία «γρήγορο Ίντερνετ» συνδέθηκε με τη νέα τεχνολογία ADSL, που εξαπλώθηκε τα τελευταία χρόνια σε σπίτια και γραφεία, όμως το νέο και πολλά υποσχόμενο υλικό γραφένιο φιλοδοξεί να φέρει μια νέα επανάσταση, κάνοντας τις συνδέσεις του διαδικτύου δεκάδες φορές ακόμα πιο γρήγορες από ό,τι είναι σήμερα.

Μια ομάδα ερευνητών των βρετανικών πανεπιστημίων Μάντσεστερ και Κέμπριτζ, η οποία περιλαμβάνει τους νομπελίστες καθηγητές Αντρέ Γκάιμ και Κόστια Νοβοσέλοφ (που βραβεύτηκαν ακριβώς για την ανακάλυψη των δυνατοτήτων του γραφένιου), παρουσίασαν τις νέες ανακαλύψεις στο περιοδικό για θέματα επικοινωνιών «Nature Communications».. Συγκεκριμένα, ανακάλυψαν ένα τρόπο να βελτιώνουν τις συσκευές από γραφένιο έτσι ώστε να χρησιμοποιούνται ως φωτο-ανιχνευτές σε μελλοντικές οπτικές τηλεπικοινωνίες πολύ υψηλής ταχύτητας.

Συνδυάζοντας το γραφένιο με μεταλλικές νανοδομές, οι επιστήμονες πέτυχαν να αυξήσουν μέχρι 20 φορές την ανίχνευση του φωτός από το γραφένιο, πράγμα που ανοίγει το δρόμο για νέα μεγάλα άλματα στις ταχύτητες του διαδικτύου και άλλων μορφών επικοινωνιών. Οι συσκευές γραφένιου, με περαιτέρω βελτιώσεις, θα μπορούσαν να καταστήσουν εφικτές συνδέσεις Ίντερνετ όχι μόνο μερικές δεκάδες, αλλά εκατοντάδες φορές πιο γρήγορες σε σχέση ακόμα και με τα πιο γρήγορα σημερινά οπτικά καλώδια, χάρη στις μοναδικές ιδιότητες των ηλεκτρονίων του γραφένιου (έχουν υψηλή κινητικότητα και ταχύτητα).

Το βασικό πρόβλημα ως τώρα, που εμπόδιζε την πρακτική αξιοποίηση του γραφένιου στις τηλεπικοινωνίες, ήταν η χαμηλή αποδοτικότητά του, καθώς το γραφένιο -το πιο λεπτό υλικό στον κόσμο- απορροφά πολύ λίγο φως (περίπου το 3% της συνολικής ποσότητας που πέφτει πάνω του), ενώ το υπόλοιπο διατρέχει το υλικό, χωρίς να παράγει ηλεκτρικό ρεύμα. Τοποθετώντας όμως δύο μεταλλικά σύρματα πάνω σε γραφένιο και ρίχνοντας φως πάνω σε αυτή τη δομή, οι ερευνητές έδειξαν ότι δημιουργείται επαρκής ηλεκτρική ενέργεια.

Οι δύο νομπελίστες και οι συνεργάτες τους -χάρη στις λεγόμενες «πλασμονικές νανοδομές»- κατάφεραν να βελτιώσουν δραστικά το οπτικό ηλεκτρικό πεδίο στο γραφένιο και να συγκεντρώσουν αποδοτικά το φως μέσα στο δισδιάστατο μονό στρώμα (μεμβράνη) άνθρακα πάχους μόλις ενός ατόμου, σε εξαγωνική διάταξη, που είναι το γραφένιο. Όπως δήλωσε ο Νοβοσέλοφ, η τεχνολογία παραγωγής γραφένιου ωριμάζει πλέον με ταχύ ρυθμό, πράγμα που διευρύνει τη γκάμα των πιθανών μελλοντικών εφαρμογών του. Ήδη πολλές κορυφαίες εταιρίες ηλεκτρονικών θεωρούν το γραφένιο το ιδανικό υλικό για την επόμενη γενιά συσκευών, στο πεδίο της φωτονικής και της οπτοηλεκτρονικής, χάρη στον ιδανικό συνδυασμό οπτικών και ηλεκτρονικών ιδιοτήτων που προσφέρει. Εξάλλου, το γραφένιο, μεταξύ άλλων, θα μπορούσε να αξιοποιηθεί για νέου τύπου τρανζίστορ, χημικούς αισθητήρες, νανοηλεκτρομηχανικούς αισθητήρες κ.α. Το γραφένιο ανακαλύφθηκε το 2004 στο πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ, γεγονός που χάρισε το 2010 το Νόμπελ Φυσικής στους Γκάϊμ και Νοβοσέλοφ. Στην ανακάλυψη του γραφένιου υπήρξε και ελληνική συμβολή, καθώς ο καθηγητής Κώστας Γαλιώτης, διευθυντής του Ερευνητικού Ινστιτούτου Χημικής Μηχανικής και Χημικών Διεργασιών Υψηλής Θερμοκρασίας του Ιδρύματος Τεχνολογίας και Έρευνας (ΙΤΕ/ΕΙΧΗΜΥΘ) και οι συνεργάτες του από το Ινστιτούτο (Δρ. Παρθένιος) και το Πανεπιστήμιο Πατρών (επίκουρος καθηγητής Κων/νος Παπαγγελής) συνεργάστηκαν στενά με τους βραβευθέντες και συνέβαλαν σημαντικά στην κοινή ερευνητική προσπάθεια.

Η ερευνητική δραστηριότητα στο ΙΤΕ/ ΕΙΧΗΜΥΘ συνεχίζεται και αφορά τη μελέτη των μηχανικών ιδιοτήτων του γραφενίου σε εφελκυσμό αλλά και θλίψη, καθώς επίσης και την παραγωγή νανοσυνθέτων υλικών με βάση το γραφένιο. Στα πλαίσιο αυτό μελετάται διεξοδικά και η φυσική του γραφενίου με βάση την τεχνική της φασματοσκοπίας Raman.


πηγη

By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments
Εκθεση με θέμα: «Στην άκρη των αυτοκρατοριών: Ειδωλολάτρες, Εβραίοι και Χριστιανοί στη Δούρα - Ευρωπό»


Μία αρχαία ελληνική πόλη, που ιδρύθηκε από έναν εκ των διαδόχων του Μεγάλου Αλεξάνδρου, επέζησε και αναπτύχθηκε στη Ρωμαϊκή εποχή και στη συνέχεια έγινε χριστιανικό κέντρο _ περιλαμβάνει τον αρχαιότερο γνωστό χριστιανικό ναό_ παρουσιάζεται σε λίγες μέρες μέσα από μία έκθεση στη Νέα Υόρκη. Πρόκειται για την Δούρα - Ευρωπό στη Συρία, κτίσμα του Σελεύκου Νικάτορος στη δεξιά όχθη του Ευφράτη κοντά στην Παλμύρα, μία πόλη που χαρακτηρίζεται σήμερα ως εξαιρετικής πολιτιστικής ποικιλομορφίας

Η έκθεση εγκαινιάζεται 23 Σεπτεμβρίου στο Ινστιτούτο για τη Μελέτη του Αρχαίου Κόσμου (ISAW) και παρουσιάζει μέσα από 77 αντικείμενα _έργα τέχνης την ιστορία της ζωής στην Δούρα - Ευρωπό ως τα μέσα του 3ου αιώνα μ. Χ. και μαζί την ιστορία των ερευνών και ανακαλύψεων στον αρχαιολογικό χώρο κατά τη διάρκεια ανασκαφών, που έγιναν στις δεκαετίες του 1920 και του 1930 από Πανεπιστήμιο Γκελ και από την Γαλλική Ακαδημία Επιγραφών. Ο τίτλος της έκθεσης είναι «Στην άκρη των αυτοκρατοριών: Ειδωλολάτρες, Εβραίοι και Χριστιανοί στη Δούρα - Ευρωπό» καθώς οι αμερικανοί διοργανωτές στοχεύουν μέσω αυτής στην ανάδειξη της πόλης ως ιστορικού παραδείγματος αρμονικής διαβίωσης στον ίδιο χώρο, ανθρώπων από διαφορετικούς πολιτισμούς και με διαφορετικές θρησκείες.

«Η Δούρα - Ευρωπός έχει μεγάλο ενδιαφέρον για τον σύγχρονο κόσμο, όπου η πολυπολιτισμικότητα διαμορφώνει την ίδια τη φύση και την ποιότητα της καθημερινής ζωής», όπως λέει η διευθύντρια εκθέσεων του Ινστιτούτου και επιμελήτρια Τζένιφερ Τσι. Κάτι ωστόσο, που ήταν γνωστό στον αρχαίο κόσμο, λόγω της πολιτικής του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην ίδρυση πόλεων με συνύπαρξη διαφορετικών φυλών και φυσικά πολιτισμών. Και πράγματι στους κατοίκους της Σούρα _Ευρωπίου περιλαμβάνονταν Έλληνες, Ρωμαίοι, Πάρθοι, Χριστιανοί, Εβραίοι και ειδωλολάτρες, που ζούσαν, εργάζονταν και ασκούσαν τη λατρεία τους δίπλα - δίπλα ενώ μιλούσαν και έγραφαν σε μία ποικιλία γλωσσών με πρώτα τα ελληνικά αλλά και τα αραμαϊκά, λατινικά, παρθικά, περσικά, εβραϊκά και σαφαϊτικά (αρχαία αραβικά).

Την χριστιανική εκκλησία - σπίτι, που είναι η αρχαιότερη στον κόσμο, μία πρώιμη εβραϊκή συναγωγή, εκατοντάδες περγαμηνές και παπύρους, πολλούς ναούς με έξοχες τοιχογραφίες, επιγραφές, τάφους, και εκπληκτικά διατηρημένα ρωμαϊκά όπλα και πανοπλίες, μεταξύ των οποίων μία ξύλινη ασπίδα ζωγραφισμένη καθώς και την πλήρη πανοπλία αλόγου είχαν φέρει στο φως οι ανασκαφές (1928 _ 1937) που διενεργήθηκαν με επικεφαλής τον Μίκαελ Ρόστοβτσεφ του Γέιλ και τον Φρανς Κιμόν της Γαλλικής Ακαδημίας.

Η πόλη ιδρύθηκε τον 4ο αιώνα π. Χ. σε μία στρατηγική θέση, στη διασταύρωση μεγάλων εμπορικών δρόμων, γεγονός που οδήγησε στην ανάπτυξή της ως σημαντικού σταθμού για τα καραβάνια που ταξίδευαν από την Αραβία, την Περσία και τη Συρία προς τη Μεσόγειο. Στα ανατολικά οριοθετείται από τον Ευφράτη, βόρεια και νότια από βαθιές χαράδρες ενώ πιο ευάλωτη ήταν η δυτική πλευρά της, η οποία όμως προστατευόταν από μεγάλο τείχος, το οποίο μπορούσε να αποθαρρύνει επίδοξους εισβολείς συντείνοντας στην άνθηση της πόλης, την επέκταση και την μακροζωία της.

Και αυτήν την εικόνα της πόλης με τα ερείπιά της, που διασώζονται στο χρόνο θα δουν πρώτα οι επισκέπτες της έκθεσης, μαζί με τις αρχειακές φωτογραφίες που απεικονίζουν το αρχαιολογικό έργο και τις ανακαλύψεις στη Δούρα - Ευρωπό. Η παρουσίαση συνεχίζεται με την ανάδειξη της ρωμαϊκής στρατιωτικής ζωής στην πόλη, τμήματα του στρατιωτικού εξοπλισμού συμπεριλαμβανομένης της ξύλινης ασπίδας και αρκετές ζαλίκες ζώνες διακοσμημένες με τρόπο που δείχνουν κελτική επιρροή, γεγονός το οποίο αποδεικνύει ότι ο ρωμαϊκός στρατός από στρατιώτες που προέρχονταν από κάθε σημείο της αυτοκρατορίας. Η χάλκινη πανοπλία του αλόγου εξάλλου καθώς και ένα σιδερένιο κράνος Σασσανιδών παρέχουν παραδείγματα για τους αντιπάλους των Ρωμαίων.

Ο διεθνής χαρακτήρας της πόλης αναδεικνύεται μέσα από ευρήματα που φέρουν επιγραφές σε ποικιλία γλωσσών, αν και κυρίως ελληνικά καθώς ήταν η επιχειρηματική και πολιτιστική γλώσσα της εποχής. Την εξέχουσα θέση της πόλης εξάλλου ως κέντρου του διεθνούς εμπορίου αποδεικνύει η εισαγόμενη κεραμική, από την Τυνησία για παράδειγμα αλλά και από το Αιγαίο, χάρη σε έναν μεγάλο αμφορέα που θα περιείχε κρασί ή λάδι.

Τέλος, μερικά από τα πιο συναρπαστικά εκθέματα είναι τα έργα τέχνης που αντικατοπτρίζουν το μίγμα των θρησκειών που υπήρξε σήμα κατατεθέν της αρχαίας πόλης. Ο παγανισμός, έτσι, που πιθανόν να ασκούνταν από τον στρατιωτικό πληθυσμό της πόλης εκπροσωπείται από ένα ανάγλυφο που δείχνει τη θριαμβευτική μάχη του θεού Ηρακλή με το λιοντάρι της Νεμέας. Ο Ιουδαϊσμός παρουσιάζεται μέσα από δέκα πλούσιες διακοσμημένες κεραμίδες από τη συναγωγή. Μεγάλης κλίμακας έργα ζωγραφικής από το βαπτιστήριο της χριστιανικής εκκλησίας - σπίτι μιλούν για την μεγάλη χριστιανική κοινότητα που υπήρχε εκεί, ενώ ο Χριστιανικός διωκόταν ακόμη σε όλη την αυτοκρατορία.

Να σημειωθεί ότι η έκθεση, που θα διαρκέσει ως τις 8 Ιανουαρίου διοργανώνεται από το Πανεπιστήμιο Γέιλ και το Μακμίλεν Μουσείο Τεχνών του Κολεγίου της Βοστώνης. Αμερικανική ανασκαφή δεν έχει διενεργηθεί έκτοτε στη Δούρα - Ευρωπό ενώ σήμερα στην περιοχή _έως ότου τουλάχιστον ξεσπάσουν οι ταραχές στη Συρία _ γίνονται ανασκαφές από γαλλική αρχαιολογική αποστολή σε συνεργασία με σύριους αρχαιολόγους.


By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments
Στην Αλγερία γέννησε η κόρη του λίβυου συνταγματάρχη


Διορία μέχρι το Σάββατο έδωσε η ηγεσία των εξεγερμένων στη Λιβύη στις δυνάμεις που είναι πιστές στον Μουαμάρ Καντάφι να παραδοθούν, διαφορετικά, όπως ανέφερε, θα έρθουν αντιμέτωποι με τη χρήση στρατιωτικής βίας.

Ο πρόεδρος του Εθνικού Μεταβατικού Συμβουλίου (NTC) Μουσταφά Αμπντούλ Τζαλίλ δήλωσε ότι το τελεσίγραφο αφορά τις δυνάμεις του Καντάφι που βρίσκονται στη Σύρτη και σε άλλες πόλεις.

Ο επικεφαλής του NTC δήλωσε ότι εάν υπάρχουν ειρηνικές ενδείξεις για την επίλυση του ζητήματος μέχρι το Σάββατο, οι εξεγερμένοι θα επιλύσουν το ζήτημα με στρατιωτικές επιχειρήσεις.

«Δεν θέλουμε να το κάνουμε, αλλά δεν μπορούμε να περιμένουμε παραπάνω» δήλωσε σε συνέντευξη Τύπου.

Ο Αμπντούλ Τζαλίλ κάλεσε τους κατοίκους της Σύρτης να συνεργαστούν με τους εξεγερμένους.

Η εξέλιξη αυτή έρχεται λίγο μετά την ανακοίνωση της είδησης ότι η οικογένεια του Μουαμάρ Καντάφι έχει καταφύγει στην Αλγερία. Δεν είναι γνωστό που βρίσκεται ο ίδιος ο λίβυος συνταγματάρχης.

Εν τω μεταξύ, οι δυνάμεις του Καντάφι έχουν στρέψει την προσοχή τους στη γενέτειρα του Μουαμάρ Καντάφι, τη Σύρτη, όπου βρίσκεται το μεγαλύτερο μέρος των δυνάμεών του.

Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο της Συμμαχίας, συνταγματάρχη Ρολάντ Λαβουά, το ΝΑΤΟ έχει πληροφορίες ότι υπάρχουν συνομιλίες ανάμεσα σε αντικαθεστωτικούς και δυνάμεις του Καντάφι, τις οποίες χαρακτήρισε «θετικές».

Παράλληλα, τόνισε ότι η Συμμαχία δεν διαθέτει πληροφορίες για την τύχη του Χαμίς Καντάφι, γιου του Μουαμάρ Καντάφι, τον οποίο οι φήμες θέλουν νεκρό.

«Υπάρχουν πολλοί ισχυρισμοί και φήμες για τον Χαμίς. Δεν γνωρίζουμε» δήλωσε ο εκπρόσωπος του ΝΑΤΟ.

Στην Αλγερία γέννησε η κόρη του Καντάφι


Ενα κοριτσάκι έφερε στον κόσμο σήμερα Τριτη η Αΐσα, η κόρη του Μουαμάρ Καντάφι, όπως έγινε γνωστό από αλγερινή κυβερνητική πηγή. Η κόρη του Καντάφι είχε μεταβεί χτες Δευτέρα στην Αλγερία μαζί με δύο αδελφούς της και τη μητέρα της.

«Η Αΐσα γέννησε πολύ νωρίς σήμερα το πρωί. Έκανε ένα κοριτσάκι. Μητέρα και κόρη είναι πολύ καλά», δήλωσε ο αλγερινός αξιωματούχος, ο οποίος αρνήθηκε να δώσει οποιαδήποτε άλλη διευκρίνιση για το γεγονός αυτό.

Το κοριτσάκι βαπτίσθηκε Σάφια, από το όνομα της γιαγιάς της από την πλευρά της μητέρας της, που ήταν παρούσα στον τοκετό, έκαναν εξάλλου γνωστό καλά πληροφορημένες πηγές στην αλγερινή εφημερίδα «Εναχάρ».

Η Αΐσα, οι αδελφοί της Χάνιμπαλ και Μοχάμεντ και η μητέρα της Σάφια πήραν άδεια να μπουν στην Αλγερία για «αυστηρά ανθρωπιστικούς λόγους», όπως ανακοίνωσαν οι αλγερινές αρχές, οι οποίες ενημέρωσαν σχετικά την ηγεσία των αντικαθεστωτικών και τον ΟΗΕ.

«Τα πρόσωπα αυτά έγιναν δεκτά στην Αλγερία για αυστηρά ανθρωπιστικούς λόγους. Ενημερώσαμε σχετικά τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ, τον πρόεδρο του Συμβουλίου Ασφαλείας και τον πρόεδρο του Εκτελεστικού Συμβουλίου του Εθνικού Μεταβατικού Συμβουλίο», ανέφερε ο εκπρόσωπος του αλγερινού υπουργείου Εξωτερικών.

Ο εκπρόσωπος δεν διευκρίνισε πού βρίσκονται τα τρία παιδιά του Καντάφι που μετέβησαν στην Αλγερία, καθώς και η Σάφια, η δεύτερη σύζυγος του λίβυου ηγέτη, ούτε απάντησε άμεσα στην ερώτηση σχετικά με το αίτημα που διατυπώθηκε από το λιβυκό Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο για την επιστροφή τους στη Λιβύη.

Η Αΐσα, «βρισκόταν στο τέλος της εγκυμοσύνης της και επρόκειτο να γεννήσει σύντομα», ανέφερε κυβερνητική πηγή στο Αλγέρι που εξήγησε ότι «σε ανθρωπιστικό επίπεδο, θα ήταν δύσκολο να της αρνηθεί κανείς την είσοδο στην Αλγερία».



By STEVENIKO | | Posted in , | With 0 comments
Η εποχή μας είναι η εποχή των συμβιβασμών, των ημιμέτρων, του μι­κρότερου κακού. Οι οραματιστές αντιμετωπίζουν την χλεύη ή την περιφρό­νηση και τη ζωή μας κυβερνούν οι «πρακτικοί άνθρωποι». Δεν αναζητούμε πια ριζικές λύσεις στα κοινωνικά δεινά, αλλά μεταρρυθμίσεις· δεν προσπα­θούμε πια να καταργήσουμε τον πόλεμο, αλλά να τον αποτρέψουμε για λί­γα χρόνια· δεν προσπαθούμε να καταργήσουμε το έγκλημα, αλλά αρκούμα­στε στις μεταρρυθμίσεις τού ποινικού συστήματος- δεν προσπαθούμε να κα­ταργήσουμε τούς λιμούς, αλλά να στήσουμε παγκόσμιους φιλανθρωπικούς οργανισμούς. Τώρα που οι άνθρωποι νοιάζονται τόσο πολύ για το εφικτό και το άμεσα πραγματοποιήσιμο, θα ήταν πιθανόν ευπρόσδεκτη άσκηση να στραφούμε σ'εκείνους που ονειρεύτηκαν Ουτοπίες, που απέρριψαν όλα όσα δεν ταίριαζαν με το ιδεώδες της τελειότητας που είχαν.

Θα νιώσουμε πολλές φορές ταπεινοί καθώς θα διαβάζουμε γι' αυτά τα ιδεώδη κράτη κι αυτές τις ιδεώδεις πόλεις, γιατί θ' αντιληφθούμε πόσο μέ­τρια πράγματα ζητούμε και πόσο φτωχά είναι τα οράματά μας. Ο Ζήνων υ­ποστήριξε τον διεθνισμό, ο Πλάτων αναγνώρισε την ισότητα ανδρών και γυ­ναικών, ο Τόμας Μωρ είδε καθαρά την σχέση φτώχειας και εγκληματικότη­τας, που οι άνθρωποι την αρνούνται ως και σήμερα. Κατά τις αρχές τού 17ου αιώνα, ο Καμπανέλα συνηγόρησε υπέρ μιας εργάσιμης ημέρας τεσσά­ρων ωρών, ενώ ο γερμανός λόγιος Ανδρέε μίλησε για ελκυστική δουλειά και προέβαλε ένα εκπαιδευτικό σύστημα, που θα μπορούσε να χρησιμεύσει για πρότυπο ακόμα και σήμερα.


Θα δούμε να καταδικάζεται η ιδιωτική ιδιοκτησία, να θεωρούνται ανή­θικα ή ανορθολογικά το χρήμα και οι μισθοί, να γίνεται δεκτή ως αυτονόητη η ανθρώπινη αλληλεγγύη. Όλες οι παραπάνω ιδέες, που θα θεωρούνταν και σήμερα τολμηρές, προβλήθηκαν τότε με μια πεποίθηση που δείχνει ότι, καί­τοι δεν ήταν γενικά αποδεκτές, θα πρέπει μολαταύτα να γίνονταν εύκολα κατανοητές. Κατά τα τέλη τού 17ου και τού 18ου αιώνα, συναντούμε ακόμα πιο εκπληκτικές και τολμηρές ιδέες, που αφορούν στην θρησκεία, τις σεξουα­λικές σχέσεις, την φύση της κυβέρνησης και τού νόμου. Είμαστε τόσο πολύ συνηθισμένοι να σκεφτόμαστε ότι τα προοδευτικά κινήματα αρχίζουν τον 19ο αιώνα, ώστε θα τα χάσουμε όταν διαπιστώσουμε ότι τότε ακριβώς αρ­χίζει ο εκφυλισμός της ουτοπικής σκέψης.

Οι ουτοπίες γίνονται, κατά κανό­να, άτολμες· ιδιωτική ιδιοκτησία και χρήμα κρίνονται συχνά απαραίτητα- οι άνθρωποι πρέπει να θεωρούν εαυτούς ευτυχείς αν δουλεύουν οχτώ ώρες την ημέρα και σπάνια εξετάζεται το αν η δουλειά τους είναι ελκυστική. Οι γυ­ναίκες τίθενται υπό την κηδεμονία των ανδρών τους και τα παιδιά υπό την »» πνεύμα των καιρών μας, άνθησαν με μια ποικιλία κι έναν πλούτο, πιθανόν να μάς κάνει ν' αμφιβάλλουμε για το πόσο δίκιο έχουμε όταν ισχυριζόμαστε ότι τάχα πετύχαμε ως έναν βαθμό την κοινωνική πρόοδο.

Αυτό δεν σημαίνει ότι όλες οι ουτοπίες ήταν επαναστατικές και προοδευτικές οι περισσότερες ήταν κι απ' τα δυο, μα λίγες ήταν τελείως επαναστατικές. Οι ουτοπικοί συγγραφείς ήταν επαναστάτες όταν υποστήριζαν την κοινοκτημοσύνη των αγαθών σε μιαν εποχή που θεωρούσε ιερή την ιδιωτική ιδιοκτησία, το δικαίωμα τού ανθρώπου να έχει να φάει σε μιαν εποχή που κρεμούσαν τούς ζητιάνους, την ισότητα των γυναικών σε μιαν εποχή που οι γυναίκες θεωρούνταν ελάχιστα καλύτερες απ' τούς δούλους, την αξιοπρέπεια χειρωνακτικής εργασίας σε μιαν εποχή που η κοινωνία την θεωρούσε και έκανε εξευτελιστική, το δικαίωμα κάθε παιδιού σε ευτυχισμένα παιδικά χρόνια και καλήν εκπαίδευση σε μιαν εποχή που αυτό ήταν αποκλειστικό προνόμιο των γόνων των αριστοκρατών και των πλούσιων. Όλα αυτά συντέλεσαν ώστε να γίνει η λέξη «Ουτοπία» συνώνυμη με μιαν ευτυχισμένη, επιθυμητή μορφή κοινωνίας. Από την άποψη αυτήν, η Ουτοπία αντιπροσωπεύει το όνειρο της ανθρωπότητας για ευτυχία, την κρυφή λαχτάρα της για Χρυσή Εποχή ή, κατ' άλλους, για τον χαμένο της παράδεισο.

Αλλά το όνειρο αυτό είχε συχνά τις σκοτεινές κηλίδες του. Υπήρχαν δούλοι στην Πολιτεία τού Πλάτωνα και στην Ουτοπία τού Μωρ· υπήρχαν μαζικές δολοφονίες ειλώτων στην Σπάρτη τού Λυκούργου- και πόλεμοι, εκτελέσεις, αυστηρή πειθαρχία, θρησκευτική μισαλλοδοξία συναντώνται δίπλα στους πιο φωτισμένους θεσμούς. Οι πτυχές αυτές, που συχνά τις παρέβλεψαν οι απολογητές των ουτοπιών, απορρέουν από την εξουσιαστική αντίληψη πάνω στην οποία χτίστηκαν πολλές ουτοπίες και απουσιάζουν από κείνους τούς συγγραφείς, που στοχεύουν στην κατάκτηση της απόλυτης ελευθερίας.

Δυο κύριες τάσεις εμφανίζονται στην ουτοπική σκέψη στο διάβα των αιώνων. Η μια, επιδιώκει την ευτυχία της ανθρωπότητας μέσα από την υλική ευημερία, την βύθιση της ατομικότητας τού ανθρώπου μέσα στην ομάδα και μεγαλείο τού κράτους. Η άλλη, ενώ απαιτεί ένα ορισμένο επίπεδο υλικής άνεσης , φρονεί ότι η ευτυχία είναι αποτέλεσμα της ελεύθερης έκφρασης της ανθρώπινης προσωπικότητας και δεν πρέπει να θυσιάζεται σ' έναν αυθαίρετο ηθικό κώδικα ούτε στα συμφέροντα τού κράτους. Οι δυο αυτές τάσεις αντιστοιχούν σε διαφορετικές αντιλήψεις για την πρόοδο. Για τούς αντιεξουσιααστές ουτοπικούς, η πρόοδος μετριέται, όπως και για τον Χέρμπερτ Ρηντ,

Με βάση τον βαθμό διαφοροποίησης μέσα σε μια κοινωνία. Αν το άτομο είναι μια μονάδα μέσα σε μιαν ενοποιημένη μάζα, η ζωή του δεν είναι μόνο κτηνώδης και σύντομη, αλλά ανιαρή και μηχανική. Αν το άτομο είναι μια μονάδα από μόνο του, με χώρο και δυνατότητα για δική του δράση, τότε ενδέχεται να κινδυνεύει περισσότερο ατυχήματα ή την τύχη, αλλά μπορεί τουλάχιστον να επεκτείνει και να εκφράση τον εαυτό του. Μπορεί ν' αναπτυχθεί με την μοναδική πραγματική σημασία της λέξης— ν' αναπτυχθεί με συνείδηση δύναμης, ζωτικότητας και χαράς. Αλλά όπως επισημαίνει πάλι ο Χέρμπερτ Ρηντ, το παραπάνω δεν αποτελούσε πάντα τον ορισμό της προόδου:

Πολλοί βρίσκουν ασφάλεια στο πλήθος, ευτυχία στην ανωνυμία και αξιοπρέπια στην ρουτίνα . Το μόνο που ζητούν είναι να 'ναι πρόβατα που 'χουν από πάνω τους έναν τσοπάνη, στρατιώτες που 'χουν από πάνω τους έναν λοχαγό, δούλοι έχουν από πάνω τους έναν τύραννο. Οι λίγοι που θ' αναπτυχθούν γίνονται οι λοχαγοί και οι ηγέτες αυτών των πρόθυμων οπαδών.

Οι εξουσιαστικές ουτοπίες επιδίωξαν να δώσουν τσομπάνηδες, λοχαγούς στον λαό και τούς βάφτισαν φύλακες, φύλαρχους ή σαμουράι

Οι ουτοπίες αυτές ήταν προοδευτικές στον βαθμό που ήθελαν να καταργήσουν τις οικονομικές ανισότητες, αλλά αντικατέστησαν την παλιά οικονομική με μιαν άλλη: οι άνθρωποι έπαψαν να είναι δούλοι των αφεντάδων η των εργοδοτών τους και έγιναν δούλοι τού έθνους και τού κράτους. Η ισχύς του κράτους βασίζεται μερικές φορές σε ηθική και στρατιωτική ισχύ, όπως στην πολιτεία του Πλάτωνα, στην θρησκεία, όπως στην Χριστιανούπολη του Ανδρέ, , ή στην ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και διανομής, όπως στις περισσότερες ουτοπίες τού 19ου αιώνα. Αλλά το αποτέλεσμα είναι παντού το ίδιο: το άτομο υποχρεωτικά συμμορφώνεται σ' έναν κώδικα νόμων η ηθικής συμπεριφοράς, που κατασκευάστηκε τεχνητά γι' αυτό.

Οι αντιφάσεις οι εγγενείς στις περισσότερες ουτοπίες οφείλονται σ' αυτήν ακριβός την εξουσιαστική προσέγγιση. Οι δημιουργοί των ουτοπιών ισχυρίστηκαν ότι έδωσαν ελευθερία στον λαό, μα η ελευθερία που δίδεται παύει να είναι ελευθερία. Ο Ντιντερό ήταν ένας από τούς λίγους ουτοπικούς συγγραφής που αρνήθηκε στον εαυτό του το δικαίωμα να νομοθετήσει ως και «να κάνη ο καθείς ότι θελήσει»· αλλά οι δημιουργοί των ουτοπιών στην πλειονότητα τους ήταν αποφασισμένοι να μείνουν κύριοι των φανταστικών τους πολιτειών.

Ενώ ισχυρίζονται πως δίνουν ελευθερία, θεσπίζουν λεπτομερειακό κώδικα που πρέπει να τηρείται αυστηρά. Στις ουτοπίες τους, υπάρχουν οι νομοθέτες, οι βασιλείς, οι ειρηνοδίκες, οι ιερείς, οι πρόεδροι εθνοσυνελεύσεων κι ωστόσο, αφού ορίσουν, κωδικοποιήσουν, διατάξουν γάμους, εκτελέσεις, εξακολουθούν να ισχυρίζονται ότι οι άνθρωποι είναι ελεύθερη κάνουν ότι θέλουν. Είναι δα ολοφάνερο ότι ο Καμπανέλα φανταζόταν πως είναι ο Μέγας Μεταφυσικός στην δική του Ηλιούπολη, ο Μπαίηκον ιερέας στον δικό του Οίκο τού Σολομώντα και ο Καμπέ ο νομοθέτης στην Ικαρία του. Όταν έχουν την ευστροφία τού Τόμας Μωρ, μπορούννα εκφράσουν με πολύ χιούμορ την κρυφή τους λαχτάρα.

Ο Μωρ έγραψε στον φίλο του Έρασμο: «Δεν μπορείς να φανταστείς σε τι έξαρση βρίσκομαι πόσο ψήλωσα και πόσο πιο ψηλά κρατώ το κεφάλι μου- τόσο σταθερά σκέπτομαι πως είμαι μέλος των κυρίων της Ουτοπίας- πράγματι, φαντάζομαι πως βαδίζω με το κεράτινο στέμμα στο κεφάλι μου, φορώ έναν φραγκισκάνικο μυνδύα και κουβαλώ την κεράτινη δεσμίδα σαν σκήπτρο, ενώ με υπηρετούν πλήθος λαός της Αμαυρωτίας». Μερικές φορές, πρέπει άλλοι να επισημάνουν τον ασυνάρτητο χαρακτήρα τού ονείρου τους, όπως όταν ο Γκονζάλες στην Τρικυμία μιλά στους συντρόφους του για την ιδανική πολιτεία, που θα ήθελε να δημιουργήσει στο νησί του:

Γκονζάλες·. Θα έφτιαχνα την πολιτεία μου από τ' αντίθετα όλων των πραγμάτων γιατί κανενός είδους εμπόριο δεν θα επέτρεπα- κανέναν διορισμό ειρηνοδίκη- γράμματα δεν θα ξέραμε- πλούτη, φτώχεια, και υπηρεσία, καθόλου- συμβόλαιο, διαδοχή, από γέννα, δέσιμο με γη, καλλιέργεια της γης, αμπέλια, τίποτε- καμία χρήση μετάλλου, σταριού ή κρασιού ή λαδιού- καμία ασχολία, όλοι οι άνδρες αργοί, όλοι." το ίδιο κι οι γυναίκες, αλλά αθώες και αγνές- καμία εξουσία—

Σεμπάστιαν: Κι ωστόσο θα είχε βασιλιά. Αντόνιο: Το τέρμα της πολιτείας του λησμονεί την αρχή.

Μια άλλη αντίφαση των εξουσιαστικών ουτοπιών είναι ότι βεβαιώνουν πως οι νόμοι τους ακολουθούν την τάξη της φύσης, ενώ στην πραγματικότητα ο κώδικας τους θεσπίστηκε αυθαίρετα. Οι ουτοπικοί συγγραφείς, αντί να προσπαθήσουν ν' ανακαλύψουν τους νόμους της φύσης, προτίμησαν να τους επινοήσουν ή τους βρήκαν στα «αρχεία της αρχαίας σοφίας». Για μερικούς, όπως για τον Μαμπλύ ή τον Μορελύ, ο κώδικας της φύσης ήταν ο κώδικας της Σπάρτης και, αντί να βασίσουν τις ουτοπίες τους σε ζωντανές κοινότητες και σε ανθρώπους όπως τους γνώριζαν, τις έκτισαν πάνω σε αφηρημένες συλλήψεις. Αυτό ευθύνεται για την τεχνητή ατμόσφαιρα, που επικρατεί στις περισσότερες ουτοπίες: οι Ουτοπιανοί είναι ομοιόμορφα πλάσματα με ταυτόσημες ανάγκες και αντιδράσεις και δεν έχουν συναισθήματα και πάθη, γιατί αυτά θα ήταν έκφραση ατομικότητας.

Η ομοιομορφία αυτή αντανακλάται σε όλες τις πτυχές της ζωής στην Ουτοπία, από τα ρούχα μέχρι το ωρολόγιο πρόγραμμα, από την ηθική συμπεριφορά μέχρι τα πνευματικά ενδιαφέροντα. Όπως επισήμανε ο Χ. Τζ. Ουέλς: Σε όλες σχεδόν τις Ουτοπίες – με εξαίρεση, πιθανόν, την Ουτοπία του Μόρις - βλέπουμε κτίρια όμορφα αλλά δίχως χαρακτήρα, καλλιέργειες συμμετρικές και τέλειες και πλήθος ανθρώπους, υγιείς, ευτυχισμένους, καλοντυμένους, μα χωρίς το παραμικρό προσωπικό χαρακτηριστικό γνώρισμα. Πάρα πολύ συχνά η εικόνα μοιάζει με το ευρετήριο στους πίνακες στέψεων, βασιλικών γάμων, κοινοβουλίων, συνεδρίων και συνάξεων των βικτοριανών χρόνων, στους οποίους, αντί για πρόσωπο, η κάθε μορφή έχει ένα ωοειδές κενό με ευανάγνωστα γραμμένον πάνω του τον αριθμό του».

Εξίσου τεχνητό είναι και το περιβάλλον της ουτοπίας. Στο ομοιόμορφο έθνος αντιστοιχεί αναγκαστικά μια ομοιόμορφη χώρα ή πόλη. Η εξουσιαστική αγάπη για την συμμετρία κάνει τους ουτοπικούς να καταργούν βουνά και ποτάμια και μέχρι να φαντάζονται ολοστρόγγυλα νησιά και ολόισιους ποταμούς. Γράφει ο Λιούις Μάμφορντ:

Στην ουτοπία του Εθνικού Κράτους δεν υπάρχουν φυσικές περιφέρειες· και η εξίσου φυσική συγκέντρωση των ανθρώπων σε κώμες, χωριά και πόλεις, που, όπως επισημαίνει ο Αριστοτέλης, είναι πιθανόν η κύρια διάκριση τού ανθρώπου από τ’ άλλα ζώα, γίνεται ανεκτή μόνο με βάση το αποκύημα της φαντασίας ότι το κράτος παραχωρεί στις ομάδες αυτές ένα μερίδιο της παντοδύναμης εξουσίας του ή «κυ­ριαρχίας» όπως λέγεται, και τους επιτρέπει να ζουν από κοινού. Δυστυχώς για τον ωραίο αυτόν μύθο, τον οποίο κοπίασαν να κτίσουν γενεές ολόκληρες δικηγόρων και πολιτικών, οι πόλεις υπήρχαν πολύ πριν απ' τα κράτη —υπήρχε Ρώμη κοντά στον Τίβερη πολύ πριν υπάρξει ρωμαϊκή αυτοκρατορία— και η γενναιόδωρη άδεια του κράτους είναι απλώς μια ασήμαντη, ρουτινιάρικη επικύρωση του τετελεσμένου γεγονότος ...

Αντί ν' αναγνωρίζει φυσικές περιφέρειες και φυσικές ομάδες ανθρώπων, η ουτοπία του εθνικισμού εγκαθιδρύει με μια γραμμή του τοπογράφου μιαν ορισμένη επικράτεια που την καλεί εθνική επικράτεια και κάνει όλους τους κατοίκους της επικράτειας αυτής μέλη μιας μόνο αδιαίρετης ομάδας, του έθνους, που υποτίθεται πως οι αξιώσεις του είναι υπέρτερες και η ισχύς του μεγαλύτερη από όλων των άλλων ομάδων. Αυτός είναι ο μοναδικός κοινωνικός σχηματισμός, που αναγνωρίζεται επίσημα στα πλαίσια της εθνικής ουτοπίας. Το κοινό στοιχείο όλων των κατοίκων της επικράτειας αυτής θεωρείται πως έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία απ' όλα τα πράγματα, που συνδέουν τους ανθρώπους σε επί μέρους κοινωνικές ή βιομηχανικές ομάδες.

Η ομοιομορφία αυτή διατηρείται μ' ένα ισχυρό εθνικό κράτος. Η ατομική ιδιοκτησία καταργείται στην Ουτοπία, όχι απλώς για να εγκαθιδρύσει την ισότητα μεταξύ των πολιτών, ούτε εξαιτίας της καταστρεπτικής επιρροής της, αλλά επειδή θέτει σε κίνδυνο την ενότητα τού κράτους. Και η στάση απέναντι στην οικογένεια καθορίζεται από την σφοδρή επιθυμία να διατηρηθεί ένα ενιαίο κράτος. Πολλές ουτοπίες μένουν στα πλαίσια της πλατωνικής παράδοσης και καταργούν την οικογένεια μαζί με τον μονογαμικό γάμο, ενώ άλλες ακολουθούν τον Τόμας Μωρ και υποστηρίζουν την πατριαρχική οικογένεια, την μονογαμία και την ανατροφή και την εκπαίδευση των παιδιών μέσα στο μαντρί της οικογένειας. Μια τρίτη ομάδα κάνει έναν συμβιβασμό: διατηρεί τούς οικογενειακούς θεσμούς, αλλά εμπιστεύεται την εκπαίδευση των παιδιών στο κράτος.

Όταν οι Ουτοπίες θέλουν να καταργήσουν την οικογένεια, το θέλουν ουσιαστικά για τους ίδιους λόγους για τους οποίους θέλουν να καταργήσουν την ιδιοκτησία. Η οικογένεια θεωρείται πως ενθαρρύνει τα εγωιστικά ένστικτα και συνεπώς έχει αποσυνθετική επιρροή στην κοινότητα. Από την άλλη μεριά, οι συνήγοροι της οικογένειας θεωρούν την οικογένεια βάση του σταθερού κράτους, απαραίτητο πυρήνα, πεδίο άσκησης για τις αρετές της υπακοής και της νομιμοφροσύνης τις οποίες απαιτεί το κράτος. Πιστεύουν σωστά ότι η εξουσιαστική οικογένεια όχι μόνο δεν αποτελεί κίνδυνο ενσταλάζοντας στα παιδιά ατομικιστικές τάσεις, αλλά, απεναντίας, τα μαθαίνει να σέβονται την εξουσία του πατέρα- αργότερα, θα υπακούουν εξίσου αναμφισβήτητα στις διαταγές τού κράτους.

Ένα ισχυρό κράτος απαιτεί μια άρχουσα τάξη ή κάστα που διαφεντεύει τον υπόλοιπο λαό και, ενώ οι οικοδόμοι των ιδεωδών πολιτειών φρόντισαν ιδιαίτερα να μη διαφθείρει ή να μη διασπά η ιδιοκτησία αυτήν την άρχουσα τάξη, δεν είδαν, κατά κανόνα, τον κίνδυνο να διαφθείρει και να διαιρεί τους άρχοντες και να καταπιέζει τον λαό η αγάπη της εξουσίας. Ο βασικός παραβάτης από την άποψη αυτή ήταν ο Πλάτων. Στους Φύλακές του εμπιστεύτηκε όλη την εξουσία στην πόλη, ενώ ο Πλούταρχος είχε μεν συναίσθηση των καταχρήσεων εξουσίας τις οποίες θα μπορούσαν να κάνουν οι Σπαρτιάτες, αλλά δεν έδωσε γιατρικό. Ο Τόμας Μωρ προέβαλε μια καινούρια αντίληψη: του κράτους που εκπροσωπεί όλους τους πολίτες, εκτός από ολιγάριθμους δούλους. Το καθεστώς του θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε δημοκρατικό- δηλαδή, την εξουσία ασκούσαν οι εκπρόσωποι τού λαού. Αλλά οι εκπρόσωποι αυτοί είχαν την εξουσία να διαχειρίζονται τους νόμους και όχι να τους θεσπίζουν, αφού όλοι οι σημαντικοί νόμοι είχαν δοθεί στην χώρα από έναν νομοθέτη.

Συνεπώς το κράτος διαχειριζόταν έναν κώδικα νόμων, που δεν είχε θεσπίσει η κοινότητα. Επιπλέον εξαιτίας της συγκεντρωτικής φύσης αυτού του κράτους, οι νόμοι είναι οι ίδιοι για όλους τους πολίτες και για όλους τους τομείς της κοινωνίας και παραμερίζουν τους διάφορους προσωπικούς παράγοντες. Γι' αυτό, ορισμένοι ουτοπικοί, όπως ο Τζέραρντ Γουινστάνλεϋ, εναντιώθηκαν στην παραχώρηση της εξουσίας της κοινότητας σ' ένα κεντρικό όργανο, από φόβο μη χάσει η κοινότητα την ελευθερία της και θέλησαν να διατηρήσει την αυτόνομη διακυβέρνησή της. Ο Γκαμπριέλ ντε Φουανύ και ο Ντιντερό προχώρησαν ακόμα πιο μακριά: κατάργησαν τελείως τις κυβερνήσεις.

Η ύπαρξη του κράτους προκαλεί και την γέννηση δυο κωδίκων ηθικής συμπεριφοράς, γιατί το κράτος δεν διαιρεί μόνο τον λαό σε κοινωνικές τάξεις αλλά και την ανθρωπότητα σε έθνη. Η νομιμοφροσύνη στο κράτος απαιτεί συχνά την άρνηση των συναισθημάτων αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας που εκ φύσεως υπάρχουν μεταξύ των ανθρώπων. Το κράτος επιβάλλει έναν ορισμένο κώδικα συμπεριφοράς, που διέπει τις σχέσεις μεταξύ των πολιτών της πολιτείας κι έναν άλλον, που διέπει τις σχέσεις των πολιτών με τους δούλους ή τους «βαρβάρους». Όλα όσα απαγορεύονται στις σχέσεις μεταξύ ίσων επιτρέπονται απέναντι σε όσους θεωρούνται κατώτερα όντα.

Ο ουτοπιανός πολίτης είναι αβρός και ευγενικός προς τους ίσους του, αλλά σκληρός στους δούλους του- αγαπά την ειρήνη στην πατρίδα, αλλά διεξάγει τους πιο αδυσώπητους πολέμους στο εξωτερικό. Όλες οι ουτοπίες, που ακολουθούν τα χνάρια του Πλάτωνα, δέχονται αυτόν τον δυϊσμό στον άνθρωπο. Πράγματι ο δυισμός αυτός υπάρχει στην κοινωνία όπως την ξέρουμε, αλλά ίσως να είναι παράξενο που δεν εξαλείφθηκε στην «τέλεια κοινωνία». Το οικουμενικό ιδανικό του Ζήνωνα που, στην Πολιτεία-του, διακήρυξε την αδελφοσύνη των ανθρώπων όλων των εθνών, σπάνια υιοθετήθηκε από τους ουτοπικούς συγγραφείς. Οι περισσότερες ουτοπίες αποδέχονται τον πόλεμο ως αναπόδραστο μέρος του συστήματος τους, όπως και όντως συμβαίνει, γιατί η ύπαρξη του εθνικού κράτους γεννά πάντα πολέμους.

Το αυταρχικό ουτοπικό κράτος δεν επιτρέπει να υπάρχει προσωπικότητα ισχυρή και ανεξάρτητη, που να διανοείται την αλλαγή ή την εξέγερση. Αφού οι ουτοπικοί θεσμοί θεωρούνται τέλειοι, εξυπακούεται ότι δεν επιδέχονται βελτίωση. Το ουτοπικό κράτος είναι ουσιαστικά στατικό και δεν επιτρέπει στους πολίτες του ν' αγωνιστούν για, ή έστω να ονειρευτούν, μια καλύτερη ουτοπία.

Αυτή η συντριβή της προσωπικότητας τού ανθρώπου παίρνει πολλές φορές αληθινά ολοκληρωτικό χαρακτήρα. Αυτός, που αποφασίζει για το σχέδιο των πόλεων και των σπιτιών, είναι ο νομοθέτης ή η κυβέρνηση· τα σχέδια αυτά προετοιμάζονται σύμφωνα με τις ορθολογικότερες βασικές αρχές και την καλύτερη τεχνική γνώση, αλλά δεν είναι η οργανική έκφραση της κοινότητας . Ένα σπίτι, όπως και μια πόλη, ενδέχεται να είναι καμωμένο από άψυχα υλικά, αλλά πρέπει να ενσαρκώνει το πνεύμα εκείνων που το έκτισαν. Παρόμοια, οι ουτοπικές στολές ενδέχεται να είναι πιο άνετες και θελκτικές από τα συνηθισμένα ρούχα, αλλά δεν σού επιτρέπουν να εκφράσεις την ατομικότητά σου.

Το ουτοπικό κράτος είναι ακόμα πιο θηριώδες στο θέμα της καταστολής της ελευθερίας του καλλιτέχνη. Ο ποιητής, ο ζωγράφος, ο γλύπτης, πρέπει να γίνουν υπηρέτες και προπαγανδιστές του κράτους. Τους απαγορεύεται να εκφραστούν ατομικά για αισθητικούς ή για ηθικούς λόγους, αλλά ο πραγματικός στόχος είναι η συντριβή της παραμικρής εκδήλωσης της ελευθερίας. Οι περισσότερες ουτοπίες θα αποτύγχαναν στην «δοκιμασία της τέχνης», την οποία πρότεινε ο Χέρμπερτ Ρηντ:



Ο Πλάτων, όπως πολύ συχνά και πολύ αυτάρεσκα θυμούμαστε, απέβαλε τον ποιητή από την Πολιτεία του. Μα η Πολιτεία εκείνη ήταν απατηλό πρότυπο τελειότητας. Ίσως να την υλοποιούσε ένας κάποιος δικτάτορας, αλλά μπορούσε να λειτουργήσει μόνο σαν μηχανή —μηχανικά. Οι δε μηχανές λειτουργούν μηχανικά μόνο επειδή είναι φτιαγμένες από νεκρά ανόργανα υλικά. Αν θέλετε να εκφράσετε την διαφορά ανάμεσα σε μια οργανική προοδευτική κοινωνία και ένα στατικό ολοκληρωτικό καθεστώς, μπορείτε να το κάνετε με μια λέξη: την λέξη τέχνη. Μόνο αν επιτρέπεται στον καλλιτέχνη να λειτουργεί ελεύθερα μπορεί η κοινωνία να ενσαρκώνει εκείνα τα ιδεώδη της ελευθερίας και της πνευματικής ανάπτυξης, που φαίνονται στους περισσότερους από μάς οι μοναδικές άξιες επικυρώσεις της ζωής.

Οι ουτοπίες, που επιτυγχάνουν στην δοκιμασία αυτή, είναι όσες εναντιώνονται στην αντίληψη του συγκεντρωτικού κράτους, όσες προβάλλουν ομοσπονδία ελεύθερων κοινοτήτων, στις οποίες το άτομο μπορεί να εκφράζει την προσωπικότητά του χωρίς να υποτάσσεται στις κυρώσεις ενός τεχνητού κώδικα, στις οποίες η ελευθερία δεν είναι μια αφηρημένη λέξη αλλά εκδηλώνεται συγκεκριμένα σε έργα, είτε του ζωγράφου είτε του οικοδόμου. Οι ουτοπίες αυτές δεν ασχολούνται με την νεκρή δομή της οργάνωσης της κοινωνίας, αλλά με τα ιδεώδη, πάνω στα οποία μπορούμε να κτίσουμε μια καλύτερη κοινωνία. Οι αντιεξουσιαστικές ουτοπίες είναι πιο ολιγάριθμες και σαν άσκησαν μικρότερη επιρροή απ' τις άλλες, επειδή δεν προέβαλαν ένα έτοιμο σχέδιο αλλά τολμηρές, ανορθόδοξες ιδέες· επειδή απαίτησαν να είναι ο κάθε άνθρωπος «μοναδικός» και όχι ένας ανάμεσα στους πολλούς.

Όταν η ουτοπία δείχνει μια ιδεώδη ζωή δίχως να γίνεται σχέδιο, δηλαδή άζωη μηχανή που εφαρμόζεται πάνω σε ζωντανή ύλη, γίνεται αληθινά η πραγματοποίηση της προόδου.



* Απόσπασμα από το βιβλίο Της Μαρία Λουίζα Μπερνέρι «Περιήγηση στην Ουτοπία» εκδόσεις Νησίδες


By STEVENIKO | | Posted in | With 0 comments

Ρετροσπεκτίβα

Αφιέρωμα Μνήμης στο Κινηματογραφικό Έργο του Μιχάλη Κακογιάννη

Πέμπτη 1 έως Παρασκευή 16 Σεπτεμβρίου 2011, στις 20:30

«Ο δικός του Κινηματογράφος, στο δικό του τόπο, με τους δικούς του ανθρώπους»

Με νωπή τη μνήμη, από το θάνατο του Ιδρυτή και πρώτου Προέδρου του, το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης οργανώνει μία Ρετροσπεκτίβα - Αφιέρωμα μνήμης στο κινηματογραφικό του έργο.

Προσκαλεί όλους τους φίλους και συνεργάτες του, όλους τους κινηματογραφόφιλους, όλους όσοι θα ήθελαν να ξαναθυμηθούν ή και να γνωρίσουν την πολιτιστική - καλλιτεχνική κληρονομιά του μεγάλου σκηνοθέτη να παρακολουθήσουν τις 15 μεγάλου μήκους ταινίες του και μία τηλεοπτική, που δεν έχει προβληθεί στην Ελλάδα, από την Πέμπτη 1 έως την Παρασκευή 16 Σεπτεμβρίου 2011, στις 20:30, στον Κινηματογράφο του Ιδρύματος (Πειραιώς 206, Ταύρος).

Είσοδος ελεύθερη.

Το Πρόγραμμα Προβολών:

Πέμπτη 1/9, στις 20:30
Κυριακάτικο Ξύπνημα, 1954 (92’)





Είδος: Κομεντί
Παραγωγή: Μήλλας Φιλμ
Διάρκεια: 91
Εισιτήρια: 103252
Α Προβολή: 11/1/1954
ΒΡΑΒΕΙΑ-ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ

Φεστιβάλ Εδιμβούργου, Diploma of Merit


Παρασκευή 2/9, στις 20:30
Στέλλα, 1955 (90’)

Είδος:Δραματική
Παραγωγή:Μήλλας Φιλμ
Διάρκεια:90
Εισιτήρια:134.142
Α Προβολή:21/11/1955
ΒΡΑΒΕΙΑ-ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ

Βραβείο Χρυσής Σφαίρας Καλύτερης Ξένης Ταινίας από την Επιτροπή Ανταποκριτών Ξένου Τύπου στο Hollywood το 1955


Σάββατο 3/9, στις 20:30
Το Κορίτσι με τα Μαύρα, 1956 (100’)

Είδος:Δραματική
Παραγωγή:Ερμής Φιλμ
Διάρκεια:101
Εισιτήρια:87.552
Α Προβολή:19/3/1956
ΒΡΑΒΕΙΑ-ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ
Βραβείο Χρυσής Σφαίρας Καλύτερης Ξένης Ταινίας από την Επιτροπή Ανταποκριτών Ξένου Τύπου στο Hollywood Ασημένιο Βραβείο στο Φεστιβάλ της Μόσχας 1958


Κυριακή 4/9, στις 20:30
Το τελευταίο Ψέμα, 1958 (112’)





Είδος:Κοινωνικό Δράμα
Παραγωγή:Φίνος Φιλμ
Εισιτήρια:50.156
Α Προβολή:10/2/1958
ΒΡΑΒΕΙΑ-ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ
Βραβείο Κριτικών Αγγλίας


Δευτέρα 5/9, στις 20:30
Ιφιγένεια, 1977 (120’)

Είδος: Αρχαία Τραγωδία
Παραγωγή: Μιχάλης Κακογιάννης - Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου
Διάρκεια: 127
ΒΡΑΒΕΙΑ-ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ
Υποψηφιότητα για Όσκαρ (καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας)
3 Βραβεία Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης


Τρίτη 6/9, στις 20:30
Τρωάδες, 1971 (106’)





Είδος: Αρχαία Τραγωδία
Παραγωγή: Μιχάλης Κακογιάννης - Άνις Νόχρα
Διάρκεια: 109
ΒΡΑΒΕΙΑ-ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ
Βραβείο Διεθνούς Οργανισμού Ειρήνης


Τετάρτη 7/9, στις 20:30
Ηλέκτρα, 1962 (107’)

Είδος: Αρχαία Τραγωδία
Παραγωγή: Φίνος Φιλμ
Διάρκεια: 110
ΒΡΑΒΕΙΑ-ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ
Βραβείο Καλύτερης Κινηματογραφικής Προσαρμογής Ήχου
Βραβείο Διεθνούς Ενώσεως Νέων
Θεσσαλονίκη 1962: Βραβείο Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Α' Γυναικείου Ρόλου
Ένωση Ελλήνων Κριτικών: Βραβείο Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Α' & Β΄ Γυναικείου Ρόλου, Α' Ανδρικού, Καλύτερης Μουσικής
Βραβεία στα Φεστιβάλ του Εδιμβούργου (1962), του Ακαπούλκο (1962), του Βερολίνου (1963)
Υποψηφιότητα για Oscar Καλύτερης Ξένης Ταινίας (1962)
Εκτός από την Υποψηφιότητα για Όσκαρ, πήρε συνολικά 25 Διεθνείς Διακρίσεις


Πέμπτη 8/9, στις 20:30
Ερόικα, 1960 (121’)

Είδος: Κοινωνικό Δράμα
Παραγωγή: Άνις Νόχρα
Διάρκεια: 121
Εισιτήρια: 18.968
Α Προβολή: Ιούνιος 1960
ΒΡΑΒΕΙΑ-ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ
«Ειδική Μνεία» στο Φεστιβάλ Βερολίνου
Βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας στην Εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου στη Θεσσαλονίκη


Παρασκευή 9/9, στις 20:30
Χαμένο Κορμί, 1961 (120’)

Είδος: Δράμα
Παραγωγή: Λουξ Φιλμ
Διάρκεια: 84
ΒΡΑΒΕΙΑ-ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ
Επιλογή Φεστιβάλ Καννών


Σάββατο 10/9, στις 20:30
Ζορμπάς, 1964 (137’)

Είδος: Κοινωνική
Παραγωγή: 20th Century Fox Film Productions
Διάρκεια: 142
Α Προβολή: 16/11/1964
ΒΡΑΒΕΙΑ-ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ
7 Υποψηφιότητες για Όσκαρ (ταινίας, σκηνοθεσίας, διασκευασμένου σεναρίου, φωτογραφίας, σκηνογραφίας, Α’ ανδρικού ρόλου, Β’ γυναικείου ρόλου)
3 Όσκαρ (φωτογραφίας, σκηνογραφίας, Β' γυναικείου ρόλου)
Χρυσή Σφαίρα
Βραβείο Διεθνούς Κριτικής


Κυριακή 11/9, στις 20:30
Όταν τα Ψάρια Βγήκαν στη Στεριά, 1967 (104’)

Είδος: Σατιρική Κωμωδία
Παραγωγή: Μιχάλης Κακογιάννης
Διάρκεια: 104
ΒΡΑΒΕΙΑ-ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ
Βραβείο Διεθνούς Οργανισμού Ειρήνης


Δευτέρα 12/9, στις 20:30
Αττίλας 74, 1975 (98’)





Είδος: Ντοκιμαντέρ
Παραγωγή: Μιχάλης Κακογιάννης
Διάρκεια: 101
ΒΡΑΒΕΙΑ-ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ
Βραβείο Καλύτερου Ντοκιμαντέρ Μεγάλου Μήκους, Φλωρεντία


Τρίτη 13/9, στις 20:30
Γλυκιά Πατρίδα, 1986 (148’)

Είδος: Κοινωνικό Δράμα

Παραγωγή: Μιχάλης Κακογιάννης - Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου
Διάρκεια: 147


Τετάρτη 14/9, στις 20:30
Πάνω Κάτω και Πλαγίως, 1992 (100’)

Είδος: Κωμωδία
Παραγωγή: Μιχάλης Κακογιάννης
Διάρκεια: 100


Πέμπτη 15/9, στις 20:30
Βυσσινόκηπος, 1999 (137΄)

Είδος: Κοινωνικό
Παραγωγή: Μιχάλης Κακογιάννης - Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου
Διάρκεια: 137


Παρασκευή 16/9, στις 20:30
Ιωσήφ και Ιακώβ -THE STORY OF JACOB AND JΟSEPH (TV), 1974 (120’) τηλεοπτικό στα αγγλικά, χωρίς υπότιτλους.

Από Πέμπτη, 1 Σεπτεμβρίου έως Παρασκευή 16 Σεπτεμβρίου 2011
Καθημερινά μία προβολή, ώρα 20:30
Αίθουσα: Κινηματογράφος
Είσοδος Ελεύθερη

Κρατήσεις με σειρά προτεραιότητας, 210 3418579 Δευ – Παρ 10:00 – 14:00

Δωρεάν στάθμευση στο εμπορικό κέντρο athensheart
Οι θεατές των παραστάσεων του ΙΜΚ δικαιούνται δωρεάν στάθμευση στο
parking του εμπορικού κέντρου, athensheart (Πειραιώς 180, κόμβος
Χαμοστέρνας), με την επίδειξη του δελτίου εισόδου εισιτηρίου στην
προβολή, και εφόσον υπάρχει διαθεσιμότητα θέσεων.

Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης
Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα 117 78,

τηλ. 210 3418 550, φαξ. 210 3418 570
Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο :
info@mcf.gr

Εισιτήρια προπωλούνται στα ταμεία του Ιδρύματος (Πειραιώς 206, Ταύρος)
Δευ-Παρ 11:00 - 14:00 και τα απογεύματα μία ώρα πριν την παράσταση
Αγορά με πιστωτική κάρτα: 210 3418579, Δευ-Παρ 11:00 - 14:00 και στην
Iστοσελίδα του Ιδρύματος

Υποστηρικτές Ιδρύματος Μ. Κακογιάννης
Konstantinos
Playground Productions

Χορηγοί Επικοινωνίας Ιδρύματος Μ. Κακογιάννης

Ως 3
ελculture.gr
clickatlife.gr
mediasoup.gr
camerastyloonline.wordpress.com
culturenow.gr