Σ’ ένα βιβλίο με τίτλο «Σκυλάνθρωποι» (Δημ. Μοσχόπουλου) είναι καταγεγραμμένη η ενδιαφέρουσα αφήγηση μίας Ελβετίδας, η οποία επεξηγεί γιατί οι Ευρωπαίοι και γενικότερα οι ξένοι, συμπεριφέρονται με ελεεινό τρόπο κατά των Ελλήνων.

Η κοπέλα αναφέρεται σε κάποιον πλούσιο θείο της ονόματι Αλμπέρ που ζούσε κοντά στη Λοζάννη υπεραγαπώντας τα ζώα καί προστατεύοντας στη βίλα του πολλά από αυτά.

Ένας φίλος του γιατρός απ’ τη Γενεύη του δώρισε ένα κουτάβι ράτσας «μποξέρ», που άκουγε στο όνομα «Τέλος», ενημερώνοντάς τον ότι άμα μεγαλώσει το καθαρόαιμο σκυλί χρειάζεται προσοχή διότι είναι επικίνδυνο!…

Πράγματι, σ’ ένα χρόνο είχε δυναμώσει τόσο πολύ που ήταν απλησίαστο. Ο πρώτος που την πλήρωσε ήταν ο κηπουρός που δέχτηκε επίθεση από το σκυλί με αποτέλεσμα να μείνει ένα μήνα ακίνητος στην κλινική έχοντας χάσει την γάμπα που την είχε φάει ο σκύλος και θα έμενε κουτσός σε όλη του τη ζωή με καρφιά στο πόδι του!

Ο Αλμπέρ απεφάνθη ότι ο σκύλος έπρεπε να εκπαιδευθεί για να αποκτήσει σωστή συμπεριφορά. Έφερε Γερμανό σκυλοδαμαστή και πράγματι σε 6 μήνες ο «Τέλος» ήταν «αρνάκι».

Περιέργως όμως σε μία δεξίωση ο σκύλος ξαναεπιτέθηκε αιμοβόρικα σ’ έναν υπηρέτη και ευτυχώς γι’ αυτόν ο οδηγός της βίλας πυροβόλησε τον «Τέλος» και έβαλε τέλος στην άτακτη ζωή του!

Η στεναχώρια του Αλμπέρ ήταν απερίγραπτη ώσπου τον επισκέφτηκε ο δωρητής του σκύλου, ο γιατρός, ο οποίος εξήγησε στον περίλυπο φίλο του ότι ο σκύλος όσο καλά και να δαμαστεί κρατάει μέσα του κακία, ζήλια, μίσος, καί εκδικείται: «Τα ζώα δεν συγχωράνε ποτέ στον άνθρωπο την βελτίωση της συμπεριφοράς τους, γιατί νιώθουνε ότι αυτή η βελτίωση τ’ απομακρύνει από τη φύση τους… και όποτε δίνετε η ευκαιρία το μίσος εκρήγνυται».

Για να κατανοήσει ο Αλμπέρ καλύτερα την συμπεριφορά του σκύλου, ο γιατρός κάνει τον εξής εκπληκτικό παραλληλισμό: «Είναι ακριβώς αυτό που συμβαίνει μ’ εμάς τους Ευρωπαίους καί τους Έλληνες! Αν υπάρχει μια φυλή στον κόσμο που κυριολεκτικά τη μισώ αφόρητα, αυτή η φυλή είναι οι Έλληνες»!

Και τεκμηριώνει την άποψή του λέγοντας ότι στα γυμνασιακά του χρόνια ένιωθε «ψυχικά καταπιεσμένος. Διότι δεν μας διδάξανε τίποτα οι σοφοί μας διδάσκαλοι που να μην το ’χανε εξηγήσει, να μην το ’χανε ανακαλύψει, να μην το ’χανε πετύχει, να μην το ’χανε τελειοποιήσει οι Έλληνες!

Κι αν κάποτε αναφέρανε κανένα άλλονε φτωχό συγγενή της γνώσεως και της σοφίας, όχι Έλληνα, στο τέλος προσθέτανε ότι αυτός ο κάποιος, ο φουκαράς βασίστηκε για την ανακάλυψή του πάνω σ’ ένα θεώρημα προγενέστερο κάποιου Έλληνα, πάνω σε μια παλιά σκέψη κάποιου άλλου Έλληνα, πάνω σ’ ένα έργο αιώνες πριν δοσμένο από κάποιον άλλο Έλληνα!…

Σιγά σιγά ένιωθα πως οι γνώσεις μου, οι σκέψεις μου, τα αισθήματά μου, η προσωπικότητά μου, ο κόσμος μου, η ύπαρξή μου ως το έσχατο μόριο διαβρώνονταν και χρωματίζονταν απ’ αυτό που χαρακτηρίζουμε με την κλασική πια έκφραση ̈ελληνικό παρελθόν ̈».

Αυτά όλα καταστάλαζαν στα βάθη της ψυχής του γιατρού «ένα φλογερό μίσος για καθετί το ελληνικό»!

Και η συνέχεια: «Αργότερα στο πανεπιστήμιο, η κατάσταση έγινε δραματική.

Ο Ασκληπιός από τη μια, ο Ιπποκράτης απ’ την άλλη! Ο Γαληνός τη μια μέρα, ο Ορειβάσιος την επομένη! Αέτιος το πρωί, Αλέξανδρος Τραλλιανός τ’ απόγευμα! Παύλος ο Αιγινίτης από ’δω, Στέφανος ο Αθηναίος από ’κει…

Δεν μπορούσα ν’ ανοίξω βιβλίο χωρίς να βρω μπροστά μου την ελληνική παρουσία. Δεν τολμούσα να πιάσω στα χέρια μου λεξικό για να βρώ μια δύσκολη, σπάνια, μια χρήσιμη, μια έξυπνη, μια όμορφη, μια μεστωμένη λέξη. Όλες ελληνικές! Και άλλες αμέτρητες σαν την άμμο των θαλασσών και των ποταμών, ελληνικής κι αυτές προέλευσης! Άρχισα κι εγώ με την πάροδο του χρόνου να νιώθω απέναντι στους Έλληνες όπως ο ̈Τέλος ̈…

Πρόκειται για φαινόμενο ομαδικό! ́Έτσι αισθανόμαστε λίγο πολύ όλοι μας απέναντι στους Έλληνες. Τους μισούμε όπως τα ζώα τους θηριοδαμαστές. Και μόλις μας δίνεται η ευκαιρία χιμάμε τους δαγκώνουμε και τους κατασπαράζουμε.

Γιατί στο βάθος ξέρουμε ότι κάποτε ήμαστε ζώα μ’ όλη τη σημασία της λέξης κι είναι αυτοί, οι Έλληνες, πάλι οι Έλληνες, πάντα οι Έλληνες, που μας εξώσανε από τη ζωώδικη υπόσταση και μας ανεβάσανε στην ίδια με τους εαυτούς τους ανθρώπινη βαθμίδα!…

Δεν αγαπάμε κάτι που θαυμάζουμε… Ρίξε μια ματιά στην ιστορία και θα διαπιστώσεις ότι όλοι οι Ευρωπαίοι, με αρχηγούς τους Λατίνους και το Βατικανό, λυσσάξαμε να τους εξαφανίσουμε τους Έλληνες από το πρόσωπο της γης! Δεν θα βρεις και δε θα φανταστείς συνδυασμό και συγκέρασμα εγκλήματος, πλεκτάνης και παγίδας που δεν το σκαρφιστήκαμε και δεν το πραγματώσαμε για να τους εξολοθρεύσουμε!… η ιστορία με το μίσος κατά των Ελλήνων δεν ξέφτισε.

Ο σύγχρονος ̈πολιτισμένος ̈ άνθρωπος είναι ο ίδιος και χειρότερος… Δεν θα επιτρέψει ποτέ το Βατικανό, Αλμπέρ μου, να επιβιώσει στην αυλόπορτα της Ευρώπης, στα πλευρά της Ασίας και στο κατώφλι της Αφρικής ο ελληνισμός κι η ορθοδοξία του, η μόνη πραγματικότητα, η μόνη γνήσια χριστιανική πίστη…

Είναι ο μόνος λαός που κατόρθωσε να συνταιριάξει αρμονικά τον αρχαίο του πολιτισμό, την υπεράνθρωπη πνευματικότητά του με όλα τα θετικά στοιχεία του χριστιανισμού και να γεννήσει αυτός ο θεϊκός συνουσιασμός μια βαθιά πίστη, μια θεμελιωμένη θρησκεία, μια τρομερή ενωτική ισχύ.

Η δική μας ηγεσία, οι δικοί μας ταγοί, η δική μας εκκλησία δεν θα επιτρέψουν ποτέ την προκοπή τους, γιατί αν μονοιάσουνε και στο κοινωνικό πεδίο, χαθήκαμε! Ποιος τους πιάνει, αν βλαστήσει στη γη τους μια στάλα κοινωνική δικαιοσύνη κι ο λαός τους που στενάζει κι αναστενάζει φτάσει να κουμαντάρει τον τόπο του! Θα ξαναπιάσουνε το πολιτιστικό μαστίγιο στα χέρια τους και θα τους θωρούμε πάλι από το ύψος των αστραγάλων τους εμείς τα σκαθάρια αυτούς τους γίγαντες»! 

Ο φιλέλληνας Αλμπέρ σ’ όλα αυτά αρκέστηκε να απαντήσει με νόημα: «Γι’ αυτό θα τους αγαπάω πάντα, θα τους θαυμάζω και θα τους σέβομαι…».

Στρατής Ανδριώτης

…και ας πούμε επιτέλους τα πράγματα με τ’ όνομά τους!

Έχουμε κάπου χαθεί εμείς οι Έλληνες μέσα στον λαβύρινθο της παραπληροφόρησης (βλέπε εδώ) και δίνουμε υπερβολική έμφαση σε στερεότυπα, ενώ η αλήθεια είναι ολοφάνερη μπροστά μας, σε μια ποιο γενικευμένη όμως εικόνα. Μας συμβαίνει αυτό που λέμε «βλέπουμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος». Και ένας αφελής ακόμα θα αναρωτιέται σήμερα, «πως είναι δυνατόν, αφού υποτίθεται πως έχουμε …φουντάρει, οικονομικά, να συνεχίζουν οι ‘εταίροι’ μας να μας δανείζουν;». Δεν είναι φυσικό να τίθεται αυτό το ερώτημα; Δεν είναι από την άλλη αφελές να εξακολουθούμε να πιστεύουμε πως είμαστε το «κέντρο του κόσμου» και πως κάποιες σκοτεινές δυνάμεις συνωμοτούν εναντίον μας;

Γιατί δεν κάνουμε το αυτονόητο, να προχωρήσουμε δηλαδή σε μια αξιολόγηση της κατάστασης εφαρμόζοντας τη μέθοδο του συσχετισμού; Τι είναι αυτό, που κάνει την Ελλάδα του 2% της Ευρωπαϊκής Οικονομίας, να έχει ταράξει τόσο τα νερά, όχι μόνο στην Ευρώπη αλλά και διεθνώς;

Είναι φυσικά γεγονός, πως παίζει κάποιο ρόλο η στρατηγική μας θέση. Η Μεσόγειος, όπου βρισκόμαστε, και ιδιαίτερα η Ανατολική, δεν είναι οποιαδήποτε θάλασσα. Έχει μοναδική, παγκόσμια στρατηγική σημασία. Διακυβεύονται σ’ αυτήν τεράστια διεθνή στρατηγικά συμφέροντα. Τα τελευταία συνδέονται, προφανώς, με τα μεγάλα ενεργειακά αποθέματα στην περιοχή, τη θέση της Ανατολικής Μεσογείου ως σημείου συναντήσεως και επικοινωνίας μεταξύ τριών ηπείρων και τους γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς των μεγάλων δυνάμεων. Όχι μόνο στη μεγάλη Μέση Ανατολή, αλλά και στην ευρύτερη περιοχή της Ευρασίας. Σημειώνεται επίσης η ειδικότερη σημασία της Ανατολικής Μεσογείου για τις ευρωπαϊκές δυνάμεις και την Ευρωπαϊκή Ένωση, τη Ρωσία και την επικοινωνία της με ανοικτές θάλασσες και για το Ισραήλ, η ασφάλεια του οποίου καθορίζεται ως ένας από τους πρωταρχικούς στόχους της αμερικανικής πολιτικής. Αλλά… Είναι όμως αμιγώς γεωστρατηγικοί οι λόγοι που μας έχουν φέρει αυτή την φορά στο επίκεντρο του διεθνούς ενδιαφέροντος;

Ίσως θα βοηθούσε λίγο να δώσουμε απάντηση σε αυτό το ερώτημα, αν αναρωτηθούμε, τι ήταν αυτό που οδήγησε στην «εκκαθάριση» του Καντάφι με τόσο «συνοπτικές διαδικασίες». Η απάντηση είναι: Η ανεξέλεγκτη οικονομική δύναμη που σχεδίαζε!

Τι σχέση μπορεί να έχει αυτό με την Ελλάδα;

Θα περιοριστώ σε αυτό το post σε μια απλή επισήμανση:

Η Ελλάδα έγινε στόχος, διότι λόγω των πλουτοπαραγωγικών πώρων που έχουν ανακαλυφτεί (βλέπε εδώ), καθώς και της τεράστιας δημόσιας περιουσίας που βρίσκεται υπό την διαχείριση του κρατικού μηχανισμού, θα μπορούσε να αποτελέσει σοβαρό κίνδυνο στα γεωπολιτικά σχέδια των μεγάλων δυνάμεων. Αν η κυβερνητική εξουσία περνούσε στα χέρια μιας πατριωτικής κυβέρνησης -ένα ενδεχόμενο αρκετά σοβαρό λαμβάνοντας υπόψη την απρόβλεπτη συμπεριφορά του Έλληνα- τότε η κυβέρνηση αυτή θα ήταν από τις ποιο ισχυρές, όχι μόνο στην ευρύτερη Νοτιοανατολική Μεσόγειο αλλά και πανευρωπαϊκά. Η μόνη γρήγορη λύση άρα, ήταν, να αξιοποιηθεί η διεθνής οικονομική κρίση για να τεθεί υπό έλεγχο ο υπάρχων, καθώς και ο μελλοντικός δημόσιος πλούτος της χώρας. Ποιο συμπέρασμα βγαίνει άρα; Βγαίνει το συμπέρασμα, πως ο στόχος δεν ήταν η χώρα, ούτε ο λαός της, αλλά μάλλον η αποδυνάμωση της κυβερνητικής εξουσίας.

Το σενάριο που βρίσκεται σε εξέλιξη, είναι, η διεθνοποίηση και η κατάργηση των Εθνικών Κρατών, και αυτό δεν θα μπορούσε να πετύχει με την Ελλάδα, αν η χώρα δεν έμπαινε σε έναν σφιχτό οικονομικό κλοιό.

Το ερώτημα τώρα είναι: “Πέτυχε το σχέδιο αποδυνάμωσης του κράτους ή μήπως βρίσκεται η ‘επιχείρηση’ ακόμα σε εξέλιξη;”

Προσωπικά βλέπω πως αν δεν υπάρξει άμεσα ανατροπή του σημερινού πολιτικού σκηνικού, τότε αυτό θα οδηγήσει μοιραία σε μια ταπεινωτική «συνθηκολόγηση»…

Επειδή όμως είναι διεθνώς γνωστή η φύση του Έλληνα, πιστεύω, πως είναι πιθανό να ανάψει μελλοντικά από εδώ μια φλόγα, που θα μπορούσε να προκαλέσει κοσμογονικές ανατροπές, παγκόσμια!

της Φωτεινής Τσαλίκογλου

του Γιώργου Δελαστίκ




Σκληρός, ανελέητος απέναντι στη χώρα μας, ο αξιότιμος Γερμανός βουλευτής Φόλκερ Κάουντερ, αρχηγός της Κοινοβουλευτικής Ομάδας των δεξιών Χριστιανοδημοκρατών της καγκελαρίου Μέρκελ και των ακόμη δεξιότερων Βαυαρών ομοϊδεατών τους. «Η πίεση πάνω στην Ελλάδα πρέπει να μεγαλώσει!», δήλωσε χωρίς περιστροφές σε συνέντευξή του στην ηλεκτρονική έκδοση του γερμανικού περιοδικού «Ντερ Σπίγκελ», και συνέχισε ρίχνοντας την πολιτική βόμβα: «Πρέπει να γίνει σαφές στους Ελληνες ότι λεφτά υπάρχουν μόνο αν η χώρα διοικείται αυστηρά - εν ανάγκη μέχρι του σημείου της επιβολής από την ΕΕ ή από τα κράτη της Ευρωζώνης ενός κρατικού κομισάριου!». Ενός αποικιακού διοικητή της Ελλάδας κατά το πρότυπο των «γκαουλάιτερ» που εγκαθιστούσαν οι ναζί στις ευρωπαϊκές χώρες που κατακτούσαν επί Χίτλερ!

Δουλόφρονες θεωρεί τους Ελληνες ο χερ Κάουντερ. «Θα ήταν φυσικά σκληρό κάτι τέτοιο, αλλά ίσως και οι ίδιοι οι Ελληνες τελικά να συμφιλιώνονταν με αυτό. Αν έπρεπε να αποφασίσουν σε δημοψήφισμα να δεχτούν έναν μεταβατικό αποικιακό διοικητή ή να φύγουν από την Ευρωζώνη, μπορώ άνετα να φανταστώ ότι θα υπήρχε πλειοψηφία υπέρ του αποικιακού διοικητή», ισχυρίστηκε!

Αυτοί είναι οι φίλοι και εταίροι της ελληνικής κυβέρνησης. Δούλους θεωρούν τους Ελληνες. Ανίκανους ακόμη και να αυτοδιοικηθούν. «Ο αρχηγός των Ελεύθερων Δημοκρατών, Φίλιπ Ρέσλερ, έχει προτείνει να στείλουμε Γερμανούς δημοσίους υπαλλήλους στην Ελλάδα», υπενθυμίζει προβοκατόρικα ο δημοσιογράφος που παίρνει τη συνέντευξη. «Αυτή είναι επίσης μια δυνατότητα. Οι Γερμανοί δημόσιοι υπάλληλοι θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην οικοδόμηση μιας λειτουργίας δημοσιονομικής διοίκησης», απαντά γεμάτος αυταρέσκεια, χωρίς να καταλαβαίνει τίποτα ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της γερμανικής Δεξιάς.

Οι ουρές στο Σύνταγμα, όπου χιλιάδες φτωχοί κάτοικοι της Αθήνας προσήλθαν για να πάρουν πατάτες, κρεμμύδια και καρότα που μοίραζαν δωρεάν οι αγρότες της Βοιωτίας για να αποδείξουν ότι τα προϊόντα τους δεν είναι μολυσμένα από βιομηχανικά απόβλητα, πρέπει να γέμισαν υπερηφάνεια τον Φόλκερ Κάουντερ. Η σκηνή θύμιζε έντονα τα συσσίτια επί γερμανικής Κατοχής της Αθήνας. Μπορεί εμάς να μας σφίχτηκε η καρδιά, αλλά για τους Γερμανούς αυτές οι σκηνές, απόρροια της πολιτικής Μέρκελ προς την Ελλάδα, θυμίζουν περασμένα μεγαλεία. «Λεφτά υπάρχουν μόνο αν η χώρα διοικείται αυστηρά», όπως λέει ο Κάουντερ.

Το νέο Μνημόνιο -για την ακρίβεια, τους επαχθείς και επονείδιστους όρους του σε δεκασέλιδο υπόμνημα- επέδωσαν οι ξένοι επικυρίαρχοι στους αρχηγούς του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και του ΛΑΟΣ, που συγκυβερνούν. Συγκλονίστηκαν, φαίνεται, μόλις έμαθαν ότι το προηγούμενο Μνημόνιο δεν το διάβασε ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης και τώρα επέδωσαν συντετμημένη, εκλαϊκευμένη βερσιόν. Θέλουν αίμα, πολύ αίμα. Αίμα δεκάδων και εκατοντάδων χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων. Διψούν για απολύσεις.

Μισεί τις συντάξεις η τρόικα - ιδίως τις επικουρικές. Δεν τις αντέχει. Απαιτεί να ενοποιηθούν όλα τα επικουρικά ασφαλιστικά ταμεία σε ένα, ώστε με το που θα οδηγήσουν αυτό το ένα Ταμείο σε χρεοκοπία, με τη μία θα χάσουν τις επικουρικές συντάξεις τους ταυτόχρονα 3,5 εκατομμύρια Ελληνες και έτσι θα ξεμπερδέψουν μια και καλή με αυτή την υπόθεση! Τελικές λύσεις, όχι ημίμετρα.

Λατρεύουν τις τράπεζες οι τροϊκανοί. Απαιτούν να πληρώσει, λοιπόν, το ελληνικό κράτος -δηλαδή όλοι οι Ελληνες φορολογούμενοι- πάνω από 30 δισεκατομμύρια ευρώ για τη σωτηρία των τραπεζών και ειδικά για την ανακεφαλοποίησή τους. Να αγοράσει δηλαδή μετοχές τους. Μόνο που αυτές οι μετοχές θα είναι... «πέτσινες»! Χωρίς δικαίωμα ψήφου! Θα χρεωθούμε όλοι μας δηλαδή 30 δισ. ευρώ και θα τα πάρουν οι τραπεζίτες να τα κάνουν ό,τι θέλουν, γιατί θα παραμείνουν ιδιοκτήτες και διοικητές οι ίδιοι που τις χρεοκόπησαν, αφού οι μετοχές του κράτους δεν θα του επιτρέπουν ούτε καν να αλλάξει τις διοικήσεις!

Υπογραφές των αρχηγών των κομμάτων της συγκυβέρνησης απαιτεί κάτω από τους όρους αυτούς και πολλούς άλλους η ΕΕ. Οχι ότι τις έχει ανάγκη. Θέλει όμως να εξευτελίσει εντελώς τους Ελληνες πολιτικούς, για να εκλείψει κάθε ελπίδα αντίστασης, ώστε οι εκλογές να μην έχουν πια καμία σημασία για τους πολίτες.

• Γράφει ο Γιώργος Σταφυλάς

Kάποτε, όχι και πολλά χρόνια πίσω, ήμασταν περήφανοι που στην χώρα μας και στις πόλεις μας δεν συναντούσε κανείς άστεγους και εξαθλιωμένους ανθρώπους. Σπάνια βλέπαμε ανθρώπους να κοιμούνται στο μετρό και στα παγκάκια και να τυλίγονται με χαρτόκουτα. Οι εικόνες αυτές μας ήτανε γνωστές κυρίως από τα έργα τα αμερικάνικα. Τα βλέπαμε και λέγαμε ''στην χώρα μας όλοι έχουν ένα σπίτι''.

Τα πράγματα άλλαξαν όμως. Η φτώχεια και η εξαθλίωση μας χτύπησαν την πόρτα. Πλέον βλέπουμε καθημερινά στον δρόμο ανθρώπους άρρωστους, κουρελιασμένους ψυχικά και σωματικά, να σέρνονται ψάχνοντας κάπου να ζεσταθούν σε μιά γωνιά. Άνθρωποι που είχαν και σπίτι και αυτοκίνητο και επιχείρηση και δουλειά και σε μιά νύχτα τα χάσανε όλα. Δραματικές ιστορίες που μιλάνε καλύτερα απ χίλιες αναλύσεις για το πόσο έξω πέσαμε, για το πού κατάντησαν την πατρίδα οι πολιτικοί μας.

Πού είναι η ευημερία που μας υποσχεθήκανε όταν μπήκαμε στο ΕΥΡΩ;
Αυτό εννοούσανε την ευημερία των δανεικών; Την επίπλαστη ευημερία των χαμηλότοκων δανείων που πουλάγανε οι τράπεζες σ’ όποιον περνούσε απ’ έξω;

Κοροιδέψανε τον λαό οι πολιτικοί και μάλιστα στεγνά.
Πουλήσανε παραμύθια και ''φύκια για μεταξωτές κορδέλες''.
Φταίμε κι εμείς, βεβαίως, ως λαός, διότι τσιμπήσαμε σαν ''ιθαγενείς το παραμύθι του Ευρώ και τρέξαμε να επωφεληθούμε αγοράζοντας αυτοκίνητα, σπίτια, σκι στην Αράχοβα, πάρτι στην Μύκονο και άλλα πολλά.
Όλα τα πουλάγανε οι τράπεζες. Όλα με δανεικά.
Φταίμε… Αλλά πρώτα φταίνε ''αυτοί'' γιατί κορόιδεψαν και εξακολουθούν να κοροϊδεύουν.

Το Ευρώ ήταν η αρχή της καταστροφής μας και όσο περνάει ο καιρός εξελίσσεται στην φυλακή μας. Μία οικονομική φυλακή.

Τώρα που πέφτιουν οι μάσκες και που ο λαός ξύπνησε και ρωτάει γιατί να κάνω αυτά που μου επιβάλει η ΕΕ, γιατί να μείνω στο ΕΥΡΩ, τώρα έρχονται και μας λένε ότι απωλέσαμε οικειοθελώς εθνική κυριαρχία από τότε που μπήκαμε στην ΕΝΩΣΗ….

Σωστά, αλλά γιατί οικειοθελώς;
Πότε ρωτήθηκε ο λαός;
Ποτέ κανείς από όσους κυβέρνησαν δεν τόλμησε να πάει σ’ ενα δημοψήφισμα ώστε ο ίδιος ο λαός να μιλήσει για το μέλλον του…

Αυτή είναι κοτσαμπασική δημοκρατία μας.

Πλέον όσο παραμένουμε στο ΕΥΡΩ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΞΙΟΙ ΤΗΣ ΜΟΙΡΑΣ ΜΑΣ.

Μόλις η δανειακή ψηφιστεί θα ακολουθήσει και η χρεοκοπία της χώρας.
Όταν θα έχουν πάρει όλες τις εγγυήσεις που ζητάνε και θα μας έχουν ξεφτιλίσει, βάζοντάς μας να δώσουμε όρκους υποταγής, τότε θα μας οδηγήσουν σε χρεοκοπία και ύστερα θα μας φέρουν εδώ και έναν ύπατο αρμοστή και τέρμα η ιστορία ΤΗΣ ΝΕΩΤΕΡΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ.

Θα χουμε μια χώρα διαλυμένη, όπως μόνο σε καιρό πολέμου μπορεί να συμβεί και όταν θα μας επιτεθούν και οι τούρκοι τότε θα διαπιστώσουμε πόσο παραμύθι ήταν η ασφάλεια -που μας πούλαγαν οι πολιτικοί και οι εθνάρχες μας- ότι θα έχουμε μπαίνοντας στην ΕΕ.

Τα πράγματα είναι απλά...

Θέλουμε να συνεχίσουμε να ζούμε με την δόση των δανείων σαν πρεζάκια αυτό-καταργώντας το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ που δημιούργησαν οι αγώνες των προγόνων μας ή θέλουμε επιτέλους να σταθούμε στα πόδια μας και να προχωρήσουμε στηριγμένοι στις δικές μας δυνάμεις;
Αν θέλουμε το δεύτερο θα πρέπει να ξεγράψουμε όλο το βρωμερό σύστημα της διαπλοκής που μας οδήγησε εδώ.

Πολιτικοί και πληρωμένοι κονδυλοφόροι της υποταγής θα πρέπει να αλλάξουν χώρα μόλις αλλάξει η κατάσταση...

Αυτό που δεν καταλαβαίνουν οι δανειστές

Απόλυτη σύγκλιση των πολιτικών αρχηγών φαίνεται πως επετεύχθη για μια ακόμη φορά στην ελληνική κυβέρνηση. Η σύσκεψη του πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου με τους Παπανδρέου, Σαμαρά, Καρατζαφέρη διήρκησε περίπου δυόμιση ώρες και πραγματοποιήθηκε σε βαρύ κλίμα, ενώ ο πρωθυπουργός δήλωσε πως αν το PSI και οι διαπραγματεύσεις με την τρόικα δεν ευοδωθούν "θα βρεθούμε αντιμέτωποι με το φάσμα της χρεοκοπίας".

Ο Παπαδήμος πήρε τη συναίνεση των πολιτικών αρχηγών για να συνεχίσει τις διαπραγματεύσεις, όμως σύμφωνα με πληροφορίες, η συνάντηση έγινε σε βαρύ κλίμα και πολλοί μιλούν για "συναίνεση με το ζόρι". Ο πρωθυπουργός στην συνάντηση έθεσε το θέμα των υπογραφών σε κοινό κείμενο, όμως οι κύριοι Σαμαράς - Καρατζαφέρης διαφώνησαν, όπως διαφώνησαν και με την πρόταση Παπανδρέου για "εν λευκώ" εξουσιοδότηση στον Παπαδήμο.

Ωστόσο, το θέμα των διαπραγματεύσεων με την τρόικα παραμένει, αφού η τρόικα δεν φαίνεται να υποχωρεί στις απαιτήσεις της για περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, ενώ και οι πολιτικοί αρχηγοί τάχθηκαν ανοιχτά κατά ενός τέτοιου ενδεχομένου.

Επιπλέον, οι πολιτικοί αρχηγοί ήταν κάθετοι στο θέμα της επιτροπείας στην Ελλάδα, με τον Παπανδρέου να χαρακτηρίζει απαράδεκτη την άποψη για τοποθέτηση επιτροπείας στην ελληνική οικονομία.

Στην ανακοίνωσή του ο Λουκάς Παπαδήμος τόνισε πως η ενότητα των πολιτικών αρχηγών που στηρίζουν την κυβέρνηση είναι παράγοντας αξιοπιστίας. "Βρισκόμαστε σε απόλυτη σύγκλιση με τους πολιτικούς αρχηγούς για την συνέχιση των διαπραγματεύσεων και τις θέσεις που θα υποστηρίξουμε. Η ενότητα των πολιτικών δυνάμεων και η δέσμευσή τους να στηρίξουν τις αναγκαίες αλλαγές αποτελεί ουσιαστικό παράγοντα αξιοπιστίας, ενισχύουν την αποτελεσματικότητα της οικονομικής πολιτικής και μας επιτρέπουν να διαπραγματευτούμε με καλύτερους όρους" τονίζει ο πρωθυπουργός.

Στην εκτενή δήλωσή του ο πρωθυπουργός επισημαίνει σαφώς ότι οι διαπραγματεύσεις δεν είναι εύκολες, παρά την πρόοδο που έχει συντελεστή για την σταθεροποίηση της οικονομίας, παρά τις σημαντικές αλλαγές και τις μεγάλες θυσίες των πολιτών, αποκλείσεις από τους στόχους και σωρευτικές καθυστερήσεις στην υλοποίηση ορισμένων πολιτικών έχουν ως αποτέλεσμα οι εταίροι να θέτουν πρόσθετες δεσμεύσεις και όρους.

Ο κ. Παπαδήμος προσθέτει επιπλέον ότι το νέο πρόγραμμα περιλαμβάνει ρυθμίσεις για την εξυγίανση του κράτους και την αποκατάσταση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας. "επιδιώκουμε μια συμφωνία με τους εταίρους μας για να πατήσουμε ξανά σε στέρεο έδαφος για να εξαλειφθεί η αβεβαιότητα, να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη και να επανέλθει η οικονομία σε πορεία ανάπτυξης και δημιουργίας θέσεων εργασίας".

Kατά τη διάρκεια της συνάντησης ο κ. Παπανδρέου τόνισε ότι το ΠΑΣΟΚ θα στηρίξει με όλες του τις δυνάμεις την επιτυχή κατάληξη της διαπραγμάτευσης, αλλά και το δανειακό πρόγραμμα και το PSI, καθώς επίσης και κάθε κυβερνητική πρωτοβουλία. Ο Παπανδρέου επισήμανε την ανάγκη προστασίας των μισθωτών, αλλά και την ανάληψη της ευθύνης από τους εταίρους στη διαδικασία του κοινωνικού διαλόγου.

Την ανάγκη να υπάρξει διαπραγμάτευση με όλους τους εμπλεκόμενους και βεβαίως στην Ευρωπαϊκή Ένωση τόνισε σύμφωνα με πληροφορίες ο πρόεδρος της ΝΔ κ. Αντώνης Σαμαράς, ενώ ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ, Γ. Καρατζαφέρης δήλωσε πως το νέο πρόγραμμα της τρόικα πρέπει να περάσει από το Ευρωκοινοβούλιο για να ελεγχθεί εάν είναι σύννομο με τη Συνθήκη της Λισσαβόνας.

Αμέσως μετά τη συνάντηση, ο Παπαδήμος αναχώρησε για τις Βρυξέλλες όπου τη Δευτέρα θα πάρει μέρος στη Σύνοδο κορυφής της ΕΕ. Ο υπουργός Οικονομικών Ευάγγελος Βενιζέλος βρίσκεται ήδη στη βελγική πρωτεύουσα, όπου θα βρεθεί και ο Γιώργος Παπανδρέου, για τη σύνοδο των Ευρωπαίων σοσιαλιστών.

Το 15% ή τα 38 δισ. ευρώ εκτιμάται ότι έχουν προσεγγίσει τα δάνεια που εμφανίζουν καθυστέρηση στην αποπληρωμή τους, παρά τις συνεχείς ρυθμίσεις στις οποίες προχωρούν οι τράπεζες. Η αναδιάρθρωση χορηγήσεων του παρελθόντος αποτελεί «μονόδρομο» για τη διατήρηση των επισφαλειών σε όσο το δυνατόν χαμηλότερα επίπεδα, καθώς η ύφεση που πλήττει την ελληνική οικονομία έχει οδηγήσει χιλιάδες ιδιώτες και επιχειρήσεις σε αδυναμία εξόφλησης των χρεών τους.



Υπερχρεωμένα νοικοκυριά

Εκτός από τις κινήσεις αναχρηματοδότησης στις οποίες προχωρούν οι εμπορικές τράπεζες, διέξοδο στους δανειολήπτες προσφέρει και ο νόμος για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά που θεσμοθέτησε στη χώρα μας το Πτωχευτικό Δίκαιο για φυσικά πρόσωπα, καθώς μέσα σε μόλις λίγους μήνες ισχύος του έχουν δικαιωθεί αρκετοί οφειλέτες. Επιπλέον, ειδική μέριμνα έχει ληφθεί για τους δημοσίους υπαλλήλους, οι οποίοι είδαν τους μισθούς τους να μειώνονται δραματικά, λόγω των μέτρων που έλαβε η κυβέρνηση για τη μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος.

Κατά τη διάρκεια του 2011 εκτιμάται ότι κατέστησαν προβληματικά δάνεια συνολικού ύψους περί τα 12-13 δισ. ευρώ, ενώ δεν αναμένεται τουλάχιστον τους πρώτους μήνες της νέας χρονιάς ανακοπή των υψηλών ρυθμών αύξησής τους. Τα μεγαλύτερα προβλήματα εντοπίζονται στην καταναλωτική πίστη, όπου πλέον οι καθυστερήσεις υπολογίζεται ότι έχουν ξεπεράσει το 27% ή τα 9 δισ. ευρώ.

Στο ποσό αυτό περιλαμβάνονται και δάνεια που έχουν χορηγηθεί σε ελεύθερους επαγγελματίες που δανειοδοτήθηκαν μέσω προϊόντων αυτής της κατηγορίας για τη χρηματοδότηση των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων, οι οποίες ενδεχομένως σήμερα να μην υφίστανται. Ακολουθούν τα στεγαστικά δάνεια, όπου οι επισφάλειες εκτιμάται ότι έχουν προσεγγίσει το 15% ή τα 12 δισ. ευρώ, και οι επιχειρηματικές δανειοδοτήσεις, όπου οι καθυστερήσεις υπολογίζονται σε 14% ή 17 δισ. ευρώ.



Οι τραπεζικοί έχουν εμπειρία

Οπως επισημαίνουν τραπεζικά στελέχη, πλέον τα αρμόδια τμήματα που απασχολούνται με τις αναδιαρθρώσεις χρεών έχουν γίνει πολύ πιο έμπειρα σε σχέση με δύο χρόνια πριν, καθώς έχει περάσει από τα «χέρια» τους πλήθος περιπτώσεων δανειοληπτών που δεν τα βγάζουν πέρα. Ετσι, ενώ όταν ξεκίνησε η κρίση ένα δάνειο μπορεί να χρειαζόταν ρύθμιση δύο και τρεις φορές ώσπου να βρεθεί μια βιώσιμη λύση, πλέον οι τραπεζικοί μπορούν πιο εύκολα να καταλήξουν εξαρχής στη ρύθμιση που ταιριάζει καλύτερα στην κάθε χορήγηση. Παρά ταύτα η ένταση και το βάθος της ύφεσης δεν επιτρέπει εφησυχασμό και οι τραπεζίτες προετοιμάζονται για ένα νέο κύμα πιέσεων το επόμενο διάστημα, με βάση και τις εκτιμήσεις για μεγάλη πτώση του ΑΕΠ και το 2012.

Εξάλλου αναμένεται αύξηση του αριθμού των δανειοληπτών που θα προσφύγουν στα Ειρηνοδικεία όλης της χώρας για την τακτοποίηση των οφειλών τους. Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία που έχει στη διάθεσή του ο Συμβολαιογραφικός Σύλλογος, οι εκκρεμείς αιτήσεις προς τα Ειρηνοδικεία έχουν πλέον φτάσει τις 150.000. Στις περισσότερες αποφάσεις έως τώρα κερδισμένα έχουν βγει τα νοικοκυριά. Αυτό συμβαίνει διότι είναι αρκετοί οι οφειλέτες με μηδενικά ή χαμηλά εισοδήματα με ιδιοκτησία μόνο κύριας κατοικίας που προστατεύεται από τη νομοθεσία ή ακόμη και κανενός ακινήτου.



Διέξοδος για κάθε ανάγκη

Το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων προσφέρει τις ακόλουθες λύσεις:

Επιμήκυνση της διάρκειας εξόφλησης: Στα στεγαστικά και ενυπόθηκα επισκευαστικά δάνεια που έχουν χορηγηθεί για αγορά, ανέγερση ή αποπεράτωση ενός ακινήτου αυξάνεται ο χρόνος εξόφλησης κατά 5 ή 10 έτη, με μέγιστη διάρκεια τα 40 έτη. Στα δάνεια μικροεπισκευών / βελτιώσεων η αύξηση ανέρχεται στα 5 έτη, υπό την προϋπόθεση ότι η συνολική διάρκεια εξόφλησης του δανείου δεν θα υπερβαίνει τα 15 έτη. Αναστολή πληρωμών: Εφόσον υπάρχει πρόδηλη αδυναμία ανταπόκρισης του δανειολήπτη στις δανειακές υποχρεώσεις, είναι δυνατή η εξέταση – κατά περίπτωση – αιτημάτων αναστολής εξυπηρέτησης του δανείου – όχι πέραν των δύο ετών, με επιμήκυνση της διάρκειας και με κατά περίπτωση καταβολή ή κεφαλαιοποίηση των τόκων της περιόδου αναστολής.



Οι ρυθμίσεις του ΤΤ

Από την άλλη πλευρά, το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο προσφέρει τις ακόλουθες διευκολύνσεις τόσο στους δημοσίους υπαλλήλους όσο και στους εργαζομένους στον ιδιωτικό τομέα, για ρύθμιση των οφειλών τους:

α. Παράταση του χρόνου διαρκείας ως 15 έτη από την ημερομηνία εκταμίευσης για τα καταναλωτικά δάνεια και ως 40 έτη για τα στεγαστικά.

β. Περίοδος χάριτος από έναν ως τέσσερις μήνες χωρίς καμία καταβολή, με ταυτόχρονη δυνατότητα περαιτέρω παράτασης ή με καταβολή μόνο των τόκων.



Τέσσερις λύσεις για να μειωθούν οι δόσεις

«Πυξίδα» για δανειολήπτες που αντιμετωπίζουν δυσκολίες εξυπηρέτησης των οφειλών τους Οι δανειολήπτες που αντιμετωπίζουν σοβαρές δυσκολίες στην αποπληρωμή των δόσεών τους έχουν συγκεκριμένες επιλογές ως προς τη ρύθμιση των οφειλών τους, ώστε να καταστούν εκ νέου εξυπηρετήσιμες. Συγκεκριμένα:

1 Αλλαγή των όρων εξόφλησης. Η πρώτη κίνηση που πρέπει να κάνουν όσοι αντιμετωπίζουν δυσκολίες στην εξόφληση των δανείων τους είναι να απευθυνθούν στην τράπεζα με την οποία συνεργάζονται. Οι λύσεις που μπορούν να προσφέρουν τα πιστωτικά ιδρύματα ποικίλλουν και εξαρτώνται από το πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο πελάτης τους. Ετσι μπορούν να προχωρήσουν στις ακόλουθες ρυθμίσεις:

- Να παράσχουν μια περίοδο χάριτος που μπορεί να φθάσει ως και τα δύο-τρία χρόνια, κατά τη διάρκεια της οποίας ο πελάτης καταβάλλει μόνο τους τόκους του.

- Να επιμηκύνουν την εναπομένουσα διάρκεια εξόφλησης του δανείου, ώστε να μειωθεί η μηνιαία δόση. * Να αναστείλουν την πληρωμή των δόσεων για ένα διάστημα, το οποίο μπορεί να φθάσει ως και τα δύο έτη, ώσπου ο πελάτης να καταφέρει να αυξήσει τα εισοδήματά του.

- Εφόσον ο δανειολήπτης διαθέτει ακίνητη περιουσία την οποία είναι διατεθειμένος να προσημειώσει, υπάρχει η δυνατότητα μείωσης του επιτοκίου σε πολύ μεγάλο βαθμό και αύξησης της διάρκειας αποπληρωμής ακόμη και ως τα 30 έτη. Με τον τρόπο αυτόν η δόση πέφτει σε πάρα πολύ χαμηλά επίπεδα. 2 Αίτηση στο Ειρηνοδικείο. Σε περίπτωση που οι «διαπραγματεύσεις» με την τράπεζα δεν έχουν αποτέλεσμα, το επόμενο βήμα για τους δανειολήπτες αποτελεί η υποβολή αίτησης στο Ειρηνοδικείο, με στόχο τον δικαστικό διακανονισμό των οφειλών. Η διαδικασία αυτή μπορεί να γίνει και με τη βοήθεια ενός δικηγόρου ή καταναλωτικών οργανώσεων. Στην αίτηση θα πρέπει να αναγράφονται όλο το ιστορικό των δανειοδοτήσεων, η οικονομική κατάσταση του δανειολήπτη, ενώ θα πρέπει να κατατεθεί και ένα προτεινόμενο σχέδιο διευθέτησης των οφειλών.

3 Εξωδικαστικός συμβιβασμός. Συνήθως, προτού η υπόθεση φθάσει στο δικαστήριο, υπάρχει νέα διαπραγμάτευση μεταξύ της τράπεζας και του δανειολήπτη, για την εξωδικαστική διευθέτηση της διαφωνίας. Εφόσον υπάρχουν δάνεια από πολλές τράπεζες, μπορεί να επιτευχθεί συμβιβασμός αν επέλθει συμφωνία πιστωτών με απαιτήσεις άνω του 51% των συνολικών οφειλών.

4 Δικαστική απόφαση. Σε περίπτωση που και αυτές οι διαπραγματεύσεις δεν έχουν αίσιο τέλος, την τελική απόφαση για τη ρύθμιση των οφειλών παίρνει ο δικαστής. Το Ειρηνοδικείο μετά τον έλεγχο όλων των στοιχείων και εφόσον κρίνει ότι δεν επαρκούν τα περιουσιακά στοιχεία και τα εισοδήματα του οφειλέτη για την αποπληρωμή των δανείων του προχωρεί στη ρύθμισή τους. Αυτή μπορεί να περιλαμβάνει διαγραφή μέρους του χρέους. Το υπόλοιπο αποπληρώνεται σε διάστημα που μπορεί να φθάνει ως και τα 20 χρόνια, ενώ μπορεί να παρασχεθεί και περίοδος χάριτος ως και τέσσερα έτη.

Με αφορμή τη συμπλήρωση 100 ετών από το παρθενικό και τραγικό ταξίδι του Τιτανικού, ο Τζέιμς Κάμερον αποφάσισε να κυκλοφορήσει ξανά στις αίθουσες ο Τιτανικός του, σε τρεις διαστάσεις αυτή τη φορά.

Αν και πολλοί είχαν αμφιβολίες σχετικά με την ποιότητα της μετατροπής σε 3D μιας ταινίας που δεν γυρίστηκε σε 3D, η διαδικασία της μετατροπής κράτησε αρκετούς μήνες.

Άλλωστε, ο Τζέιμς Κάμερον είναι γνωστός για την τελειομανία του και οι περισσότεροι εκτιμούν ότι το αποτελεσμα δεν θα είναι τίποτα λιγότερο από ποιοτικό. Ήδη τα πρώτα σχόλια ήταν θετικά.

Η ιστορία αγάπης του Τζακ (Λεονάρντο Ντι Κάπριο) και της Ρόουζ (Κέιτ Ουίνσλετ) θα κυκλοφορήσει στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 6 Απριλίου, τέσσερις ημέρες πριν την συμπλήρωση των 100 χρόνων της έναρξης του ταξιδιού του Τιτανικού (10 Απριλίου 1912), σε 3D, 2D (με κρυστάλλινη εικόνα) και σε IMAX.

Το διαστημικό τηλεσκόπιο Kepler συνεχίζει ακάθεκτο να ανακαλύπτει νέους πλανήτες. Τελευταίο του επίτευγμα η ανακάλυψη 11 ηλιακών συστημάτων στα οποία έχουν εντοπιστεί μέχρι στιγμής 26 πλανήτες.

Η νέα ανακάλυψη

Κανένα από τα 11 ηλιακά συστήματα που εντόπισε το διαστημικό τηλεσκόπιο δεν έχει χαρακτηριστικά παρόμοια με το δικό μας. Το πιο ενδιαφέρον από αυτά είναι το Kepler-33 ένα ηλιακό σύστημα το μητρικό άστρο του οποίου είναι πιο ηλικιωμένο από τον Ήλιο και μέχρι τώρα έχουν εντοπιστεί σε αυτό συνολικά πέντε πλανήτες. Όμως όλοι τους κινούνται πολύ κοντά στο άστρο και έτσι είναι εξαιρετικά μικρές αν όχι μηδαμινές οι πιθανότητες να διαθέτουν συνθήκες που να ευνοούν την παρουσία ζωής.

Στα 11 ηλιακά συστήματα εντοπίστηκαν συνολικά 26 πλανήτες η διάμετρος των οποίων είναι από 1.5-5 φορές μεγαλύτερη από αυτή της Γης. Οι επιστήμονες δεν γνωρίζουν ακόμη το είδος αυτών των 26 πλανητών, αν δηλαδή πρόκειται για πετρώδεις πλανήτες όπως η Γη ή ο Άρης ή για πλανήτες αερίων όπως ο Δίας και ο Κρόνος.

Ο πλανητικός κατάλογος

Η νέα ανακάλυψη ανεβάζει τον αριθμό των εξωηλιακών πλανητών ή εξωπλανητών (όπως ονομάζονται οι πλανήτες που εντοπίζονται έξω από το δικό μας ηλιακό σύστημα) σε 729. Εξήντα από αυτούς τους 729 εξωπλανήτες έχει εντοπίσει το Kepler στα περίπου δύο χρόνια της λειτουργίας του. Όμως το τηλεσκόπιο που έχει ως αποστολή την ανακάλυψη πλανητών έχει ήδη υποδείξει την παρουσία άλλων 2.300 πλανητών στην περιοχή που ερευνά η ύπαρξη των οποίων δεν έχει ακόμη επιβεβαιωθεί. Αναμένεται όμως ότι σύντομα αρκετοί από αυτούς θα προστεθούν στην λίστα των εξωπλανητών. Το Kepler αυτή τη στιγμή έχει στραμμένο το βλέμμα του στους αστερισμούς του Κύκνου και της Λύρας και παρατηρεί περισσότερα από 150 χιλιάδες άστρα για να εντοπίσει πλανήτες.

Ποια φαγητά αντέχει το στομάχι

Του Γιάννη Μακριδάκη

Κάθε απόγευμα βγαίνω και περπατάω με τούτο το ερώτημα να γυρνοβολά βασανιστικά μες το μυαλό μου σα σκυλί που το δέσανε με σκοινί κοντό στο δέντρο και φύγανε οι αφέντες του για μέρες.

Ανεβαίνω στο βουνό, ύστερα παίρνω την όχθη του χείμαρρου, φτάνω ίσαμε κάτω, στην αμμουδιά της ακροθαλασσιάς, βαδίζω και σκέφτομαι, σκέφτομαι, μα απάντηση δεν βρίσκω. Ρουφάω αχόρταγα τη χειμωνιάτικη φύση γύρω μου, καρφώνω το βλέμμα μου στον ήλιο που γέρνει στο βάθος του Αιγαίου, ακούω τα πουλιά να φτερουγίζουνε τρομαγμένα μέσα από τις βατιές και τους σκίνους σε κάθε μου βήμα, τ’ αεράκι μου χαϊδεύει το πρόσωπο, σκύβω, με τον σουγιά μου ξεχωρίζω ένα άγριο ραδίκι από τη ρίζα του, το χώνω στη τσάντα μου και κοιτάζω ψηλά, στο Θεό σαν την όρνιθα που μόλις ήπιε, νιώθω τόσο μικρός, αισθάνομαι τόσο πολύτιμο της ζωής το δώρο, που μ’ έστειλε εδώ, σ’ αυτόν τον όμορφο κόσμο να χαρώ το θαύμα της πλάσης γύρω μου, να γίνω ένα μαζί της για όσο διάστημα κρατήσει κι εμένα το φωσάκι μου, ανασαίνω από το βάθος των πνευμόνων μου αχόρταγα αλλά με δέος και, ξάφνου, μου ρχεται πάλι η ίδια σκέψη στο μυαλό κι απορώ ειλικρινά.

Πως ζούνε αυτοί οι άνθρωποι; Με ψευδαισθήσεις περνάνε μια ζωή ολάκερη ή έχουνε το βοτάνι της αθανασίας κι εγώ δεν τ’ ανακάλυψα ακόμα; Μα οι σοφοί γερόντοι του χωριού δεν θα το ξέρανε κι αυτοί; Δε θα μου το αποκαλύπτανε; Τόσα μου λένε σαν τους ρωτώ για τα φυτά και τις σπορές. Είναι στραβόξυλο, λέγανε προχτές εκεί στον καφενέ για ένανε γνωστό τους, μα η φωτιά πλησιάζει. Έτσι λέγανε και ήτανε σίγουροι γι’ αυτό. Πως θα τον ισιώσει η φωτιά τον στριμμένο άνθρωπο. Όλα τα στραβόξυλα τα ισιώνει. Η φωτιά. Ο θάνατος. Η μόνη βεβαιότητα. Μια έκπληξη για όλους. Αυτό λένε οι σοφοί.

Μα οι άλλοι; Οι μεγάλοι; Ποτέ τους δεν τον σκέφτονται; Μπας και δεν τους αφορά στ’ αλήθεια; Απορώ κάθε μέρα και πιο πολύ ακούγοντας τα λόγια τους, βλέποντας τις ζωές τους. Άνθρωποι σαν εμένα μου φαίνονται στην όψη. Κι ας μην πατάνε πια σε χώμα κι ας μη φορούν τα ρούχα μου τα τριμμένα απ’ τη δουλειά στα γόνατα. Άνθρωποι είναι όμως, που βάλανε ψηλά καπέλα και πήρανε ρόλους σημαίνοντες δήθεν, που δείχνουν να νομίζουνε πως είναι απάνω απ’ όλους κι όλα οι καημένοι και σπαταλάνε το δώρο της ζωής διαπραγματευόμενοι συμφωνίες σοβαρές, λένε, για την πορεία του κόσμου! Μήπως πρέπει να τους λυπηθώ; Άλλο ερώτημα γεννιέται, δεν θ’ αντέξω.

Μπορεί να πρέπει να τους λυπάμαι λοιπόν. Διότι μάλλον δεν είναι με τα καλά τους. Έχουνε τυφλωθεί από κάτι ή μάθανε τόσο στραβά τον κόσμο από τα μικράτα τους ακόμα. Μα καλά, ποτέ δεν νιώσανε τους ψυχωμένους που ήρθανε κατά καιρούς να υμνήσουνε με τα έργα τους την ομορφιά του κόσμου τούτου και το μεγαλείο της ψυχής, που ήρθανε να θυμίσουνε συνάμα την ταπεινή, την τιποτένια ουσία του ανθρώπου;

Ειλικρινά απορώ. Πως γίνεται ένας άνθρωπος να έχει περάσει μισόν αιώνα αναπνοών επί της γης και να μην έχει νιώσει τη μικρότητά του. Το τσακ της μιας στιγμής που θα τον κάνει παρελθόν. Και φέρεται ως τύραννος, ως εξουσιαστής υποταγμένος στην ψευτιά μιας παράλληλης στη μόνη αλήθεια πλαστής πραγματικότητας, μες στην οποία ζει και νομίζει πως κυβερνά τα πάντα.

Τελικά μάλλον τους λυπάμαι. Όχι μάλλον. Σίγουρα. Αύριο θ’ ανέβω ψηλά στην κορφή και θα κραυγάσω. Σας λυπάμαι ρε, θα κραυγάσω. Ίσως κάποιος νιώσει.

Αφιερωμένο στη μνήμη του μεγάλου δημιουργού Θόδωρου Αγγελόπουλου που έφυγε μ’ ένα τσακ για να δείξει και με την τελευταία πνοή του ό,τι προσπάθησε να δείξει με το έργο του. Το μεγαλείο της ταπεινότητας και την ταπεινότητα του μεγαλείου.

Γράφει ο Μάκης Δεληπέτρος

Ας αφήσουμε τις θεωρίες-άλλωστε τις ξέρουμε καλύτερα από αυτούς τους ημιμαθείς:

· Όταν έχεις δεκάδες κλειστά ξενοδοχεία στο κέντρο της Αθήνας, δεκάδες κρουαζιερόπλοια δεμένα και έχεις ανθρώπους να πεθαίνουν στο κρύο-ή από το κρύο, άστεγοι, ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ!

· Όταν έχεις μηχανισμούς στρατιωτικούς, υποδομές έτοιμες να παράξουν χιλιάδες μερίδες σε χρόνους εκστρατείας και αφήνεις να πεινούν οικογένειες με παιδιά και να πεθαίνουν άνθρωποι από αβιταμίνωση, όπως στον Αλβανικό λιμό του 1991, ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ!

· Όταν έχεις υποδομές για παραγωγή φαρμάκων και δεν τις εθνικοποιείς ή δεν τις επιτάσσεις, πράγμα που κάνεις π.χ. για φορτηγά, φορτηγατζήδες ή πλοία, ναυτικούς, ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ.

· Όταν γυναίκες όπως η μάνα μου ως χήρες ναυτικών παίρνουν σύνταξη 400 ευρώ, που δεν αρκεί ούτε για τα φάρμακα τους, λες στην ουσία να πεθάνουν όσες δεν έχουν ιδιόκτητο σπίτι και ...άλλους πόρους και ΤΟ ΛΕΣ ΣΥΝΕΔΗΤΑ.

· Όταν απαιτείς λεφτά από άνεργους για να πληρώσεις τις κεφαλαιακές ανάγκες Τραπεζών και υπαγομένων σε ειδικό καθεστώς επιχειρήσεων, ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ.

· Όταν δίνεις 150 δις, στις ληστρικής και εκβιαστικής συμπεριφοράς Τράπεζες ως «δώρο», ποσό που θα αρκούσε για να επιβληθεί καθεστώς Σεισάχθειας και να δοθούν κίνητρα για αναζωογόνηση των μικρών επιχειρήσεων, των νοικοκυριών κ.α., ΤΟΤΕ ΕΠΙΤΙΘΕΣΑΙ ΜΕ ΚΙΝΗΤΡΟ ΤΟ ΚΕΡΔΟΣ ΣΤΟΝ ΛΑΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ!

· Όταν δηλώνεις Οικονομικός Αναλυτής ή αρθρογράφος και δεν έβλεπες όλα αυτά να έρχονται από χρόνια, λοιδορώντας τους συναδέλφους σου ως «συνωμοσιολόγους» ΤΟΤΕ ΑΠΟΤΕΛΕΙΣ ΜΕΡΟΣ ΓΚΕΜΠΑΙΛΙΚΟΥ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΑΤΤΕΙΣ ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ:

· Αν συλλαμβάνεις τρεις φορές τον Γαβαλά και καμία τους «κανονιέρηδες» μπετατζήδες, εκδότες κ.λ.π., επειδή είχαν σχέση φιλική με πασίγνωστα (από την αρνητική δημοσιότητα) πρόσωπα τους ελεγκτικού μηχανισμού, κάνεις επιχείρηση παραπληροφόρησης- συγκάλυψης ΚΑΙ ΩΣ ΚΡΑΤΟΣ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ (* τα στοιχεία έχουν κατατεθεί ενυπογράφως-μην προσποιηθεί κανείς άγνοια, στις αρμόδιες αρχές από εκατοντάδες εργαζομένους αλλά μόνο Γαβαλάδες προσάγουν)

-Στο Newstrap. gr, σε λίγες ώρες θα έχετε και κοινωνιολογικού-συμπεριφορικού τύπου προσέγγιση για το τι πρόκειται να συμβεί. Έως τότε αρκούμαι να πω ότι ζούμε ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ (και εμείς αλλά και εσείς κύριοι κοτζαμπάσηδες-ραντιέρηδες-μεταπράτες) μέρες 1942. Τα καλύτερα έπονται...

*Δεν εννοώ ότι «θα ξεσηκωθεί η ...Αριστερά. Αυτή θα τρέξει πίσω από τις εξελίξεις, όπως συνήθως, όταν θα είναι αργά. Όπως το 1946, το 1968, το 2008... Ετοιμαστείτε για Αργεντινή. Αλλά αυτά το βράδυ!

Πηγη

Επιβεβαιώνεται η φημολογία που θέλει τη Γερμανία να απαιτεί από την χώρα μας να κάνει παραχωρήσεις σε "ευρωπαϊκούς θεσμούς" όσον αφορά τη δημοσιονομική πολιτική.

Η γερμανική κυβέρνηση επιβεβαιώνει την ύπαρξη πρότασης για την τοποθέτηση δημοσιονομικού εντεταλμένου στη χώρα μας, χωρίς βέβαια να παραδέχεται ότι πρόκειται για πρόταση της Γερμανίας.

Στο φύλλο της Παρασκευής, η εφημερίδα Financial Times αναφέρεται σε αντίγραφο της γερμανικής πρότασης το οποίο περιήλθε στην κατοχή της και σύμφωνα με το οποίο η Γερμανία θέλει η Ελλάδα να εκχωρήσει την κυριαρχία της στη δημοσιονομική της πολιτική, σε έναν Ευρωπαίο επίτροπο πριν επωφεληθεί από ένα δεύτερο πρόγραμμα διάσωσης.


Παράλληλα, συνομιλίες διεξάγονται στην Αθήνα για το ελληνικό χρέος μεταξύ της κυβέρνησης και ιδιωτών πιστωτών κι ενώ οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα συνεδριάσουν τη Δευτέρα στις Βρυξέλλες για να υιοθετήσουν μια νέα ευρωπαϊκή δημοσιονομική συνθήκη.

"Η ενίσχυση του προϋπολογισμού πρέπει να συνοδεύεται από μια αυστηρή διοίκηση και ένα σύστημα ελέγχου", αναφέρει το κείμενο που επικαλείται η εφημερίδα και το οποίο εστάλη από το Βερολίνο στις πρωτεύουσες των άλλων χωρών της ευρωζώνης.

"Ενώπιον της απογοητευτικής μέχρι σήμερα προσαρμογής της, η Ελλάδα πρέπει να δεχτεί μια εκχώρηση της δημοσιονομικής της κυριαρχίας σε ένα ευρωπαϊκό κλιμάκιο για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα", εκτιμά η γερμανική κυβέρνηση.

Ορισμένες χώρες της ευρωζώνης, μεταξύ των οποίων η Γερμανία, θέλουν έναν μόνιμο ευρωπαϊκό έλεγχο των δημοσιονομικών της Ελλάδας, δήλωσε το Σάββατο ευρωπαϊκή πηγή, στη Φραγκφούρτη.

"Υπάρχουν συνομιλίες και προτάσεις στους κόλπους της ευρωζώνης, εκ των οποίων μια της Γερμανίας για την ενίσχυση του ελέγχου των προγραμμάτων και των μέτρων στην Ελλάδα", τόνισε η ίδια πηγή, η οποία δεν κατονομάζεται, επιβεβαιώνοντας σχετικό δημοσίευμα των Financial Times.

"Ομάδα ξένων εμπειρογνωμόνων (στην Ελλάδα) θα μπορούσε να καθοδηγείται από ευρωπαϊκούς θεσμούς και να έχει επίσης ορισμένες εξουσίες για τη λήψη αποφάσεων", πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Εξάλλου σε δηλώσεις του στο γερμανικό περιοδικό Spiegel ανώνυμο μέλος της τρόϊκας αναφέρει ότι η επιπλέον βοήθεια που θα χρειαστεί η Ελλάδα δεν είναι 130 αλλά 145 εκ. ευρώ και επισημαίνει ότι τα επιπλέον κεφάλαια δεν μπορούν να συλλεγούν από ιδιώτες πιστωτές.

Πάντως η γερμανική κυβέρνηση δεν σχολιάζει τα δημοσιεύματα των Financial Times και του Reuters, ενώ διαμηνύει ότι δεν προτίθεται να δώσει χρήματα για την επιπλέον βοήθεια που πιθανόν χρειάζεται η Ελλάδα.

της Σοφίας Λαμπίκη



Δεν θα γράψω για όλους τους Έλληνες.

Δε με νοιάζουν αυτοί που ήρεμα περνούν τη ζωή τους μέσα στο βόθρο σα τους χοίρους μασουλώντας τα σκατά που τους πετά ο χοιροτρόφος και τώρα σκούζουν αφού έφτασε η ώρα της σφαγής τους.
Αυτοί που βολεύτηκαν σε μια θεσούλα πατώντας επί πτωμάτων αξιότερων απ΄αυτούς, για ένα μισθό , για μια αδειανή ζωή.
Ούτε εκείνοι με νοιάζουν που απλώσανε τα ποδάρια τους δανειζόμενοι για να ζήσουν τη Ντόλτσε Βίτα που τους έταξε ο καπιταλισμός και τώρα κλαίνε γιατί κατάλαβαν ότι λέτσοι ήτανε πάντα , έσβησε το λούστρο των καγιέν και της Αράχωβας.
Πεντάρα δεν δίνω για τους ανευαίσθητους , τους αμόρφωτους της ζωής που χρόνια λοιδωρούν ως προδοκουλτουριάρηδες και γραφικούς εμάς τους λίγους που δακρύζουμε με ένα στίχο, με μια εικόνα , με μια μελωδία.
Στην Κόλαση οι θρησκόληπτοι, οι δήθεν ευρωπαίοι του ξεματιάσματος και του φυλαχτού δεμένου στο βρακοζώνι τους.
Οι Άγιοι και φιλάνθρωποι που μίσος έχουν στην καρδιά τους για τους Ξένους, τους Διαφορετικούς ας ψοφήσουν στη φυλακή τους τώρα που έγιναν οι ίδιοι ξένοι.
Ούτε οι πατριωταράδες με νοιάζουν , εκείνοι που αλυχτούν ΕΛΛΑΔΑ αλλά δεν θεωρούν πατρίδα τους τα βουνά, τη θάλασσα, τα δάση , τα ζώα που πάνω της βρίσκονται και τα ξεσκίζουν για ένα ευρώ ή για την πλάκα τους.
Στ΄ανάθεμα να πάνε όλοι τους αυτοί οι παραπάνω , κι ας είναι πολλοί κι ας είναι πάνω απ΄ τους μισούς Έλληνες.

Εμένα με νοιάζουν οι Φίλοι .

Οι άνθρωποι ,οι λίγοι, οι βασανισμένοι, οι μοναχικοί, που κατάλαβαν από χρόνια τί παίζει, που επέλεξαν τη δυσβάσταχτη Γνώση και Συνείδηση απ΄το κοινωνικό χαμούρεμα και τη μάσα.
Φίλοι μου είναι όλοι αυτοί που ζώντας με λίγα, τόσα όσα είχαν ανάγκη για να ζήσουν κερδίζοντας το Χαμένο Χρόνο,μίλησαν από χρόνια.Φώναξαν , ούρλιαξαν, Συναγερμός, φώναζαν , Σκάστε τους απαντήσαν.
Και τραβήχτηκαν στο πλάι της άθλιας κοινωνίας μας , λάθε βιώσαντες, αναχωρητές των Πωλήσεων και των Αγορών, δίνοντας τον μικρό τους αγώνα εκεί που πατούσε το ποδάρι τους.
Αγώνα άνισο για το Περιβάλλον, για τα Ζώα, για την Ανθρωπιά, για τον Ξένο και τον Αποδιωγμένο, για την Ευαισθησία, δικαίωμα κι ανάγκη κάθε ανθρώπινης ψυχής, για τον τόπο τους που είναι κομμάτι όλου του πλανήτη και σπίτι για όλα τα πλάσματα του κόσμου.

Αυτοί κρατάνε χρόνια σκοπιά. Αυτοί είναι το αλάτι της γης.
Εμείς είμαστε οι βιγλάτορες κι οι μαχητές.
Οι έντιμοι, οι αδιαπραγμάτευτοι στις αρχές μας , οι έτοιμοι από καιρό.
Μάχη δίνουμε χρόνια , σαν τις γάτες του Άη Νικόλα του Σεφέρη , με τα φίδια για να κρατήσουμε το πόστο μας , το λόφο μας , το χαράκωμα μας, αυτό τον κόσμο το μικρό, το Μέγα.
Μέγα το βάρος και μεγαλύτερο το δηλητήριο των φιδιών.
Κουραστήκαμε , γύρανε οι ώμοι, κομμάτια η καρδιά μας αλλά ακόμα εκεί.
Τραβάει η διελκυνστίδα του Κτήνους απ΄την άλλη μεριά να μας πάρει και μας εκεί που χουν στιβαχτεί τα υπόλοιπα πρόβατα και χοίροι έτοιμοι για τη σφαγή με κάτι κλαψουρίσματα για αντίδραση.

Κουραστήκαμε και κερδίζει το Θηρίο.

Κουράγιο αδέλφια .
Τώρα , τούτη την ύστατη στιγμή, μόνο εμείς μπορούμε να παλέψουμε το Τέρας.
Στηρίξτε ο ένας τον άλλον. Μην τον αφήνετε μόνο. Δώστε δύναμη απ΄το υστέρημα της καρδιάς σας. Αγκαλιαστείτε και ετοιμαστείτε .
Τελειώνουμε σε λίγο.
Γελάστε στη μούρη του εχθρού και φτύστε τους στα μούτρα.

Αγάντα.

Αγαπητοί Φίλοι,
παίρνω το θάρρος να πω,

ΉΡΘΕ Η ΣΤΙΓΜΗ!!

Δεν έχουμε πλέον άλλα περιθώρια, δεν υπάρχουν πλέον άλλες δικαιολογίες. Όποιος ήθελε να μάθει έμαθε, πολλά άρθρα, πολλές αναλύσεις, πολλά λόγια, πολλές σκέψεις, πολλές φωνές. Όποιος ήθελε να μην κρύβεται πίσω από δικαιολογίες, το έπραξε μέσα από την αναζήτηση της αλήθειας, με κάθε μέσο.

Οι δικαιολογίες δεν υπάρχουν πια, το μόνο που έμεινε είναι το Θέλω, Ενδιαφέρομαι, Απαιτώ, Διεκδικώ ή το Περιμένω από τους Άλλους, δεν ήθελα να ξέρω, δεν ήθελα να δω, δεν ήθελα να ακούσω, γιατί βολεύομαι πίσω από τους άλλους και τις δικαιολογίες.

Κανείς μας πλέον δεν θα είναι άμοιρος ευθυνών.

Αυτή είναι η ΣΤΙΓΜΗ να πάρουμε πίσω την αξιοπρέπεια μας, να πάρουμε πίσω τη ζωή μας, να σώσουμε τους εαυτούς μας, τα παιδιά μας, τα εγγόνια μας, να αλλάξουμε το ρου της Ιστορίας.

Να διεκδικήσουμε ένα καλύτερο μέλλον και όταν λέω καλύτερο, εννοώ Δίκαιο, Ισότιμο, Ελεύθερο, «Συμμετοχικό» Μέλλον.

Λυπάμαι αλλά το Μετά δεν θα υπάρχει!

Όσο και αν ακούγεται υπερβολικό στο μυαλό μας, το ΜΕΤΑ θα είναι η τραγωδία που θα ζήσουμε όλοι μας.

Μην περιμένουμε τον ένα, τον Ηγέτη να μας σώσει, γιατί αυτός ο ένας δεν υπάρχει, ούτε υπήρξε. Όπως μας δίδαξε η Ιστορία, ένας ακόμη «Ηγέτης» , από όπου και αν προέρχεται, δεν γίνεται εξορισμού να μην γίνει μετά πιο εξουσιαστής από τους εξουσιαστές (το έχει διδάξει η Ιστορία του Ανθρώπινου Γένους).

Πρέπει να κλείσουμε τα αυτιά και τα μάτια μας, όπως ο Οδυσσέας, στις Σειρήνες και αυτές θα γίνονται όλο και πιο δυνατές για να αποπροσανατολίσουν και να εγκλωβίσουν. Οι Σειρήνες είναι πολλές και προέρχονται από το παλιό αλλά και από το δήθεν «καινούργιο» που χτίζετε με τα ίδια μέσα και εργαλεία, είτε αυτό είναι κόμμα, κίνημα, ομάδα….

Αγαπητοί, «έτυχε» να ζούμε όλοι μαζί σε αυτή εδώ τη χώρα, αυτή την χρονική στιγμή. Δεν θα γράψω ούτε για Πολιτικά, ούτε Οικονομικά, ούτε Χρηματοοικονομικά. Η ρίζα του κακού ξεπερνάει τα νούμερα, ξεπερνάει τις Οικονομικές και πολιτικές θεωρίες. Το εκάστοτε νόμισμα, σύστημα, δεν είναι τίποτα περισσότερο από το μέσο, για την επίτευξη του σκοπού που βλέπουμε και βιώνουμε όλοι μας. Ο σκοπός ξεκινάει από τους Ανθρώπους που αφήσαμε να ορίσουν την μοίρα μας και καταλήγει ως συνέπεια σε εμάς, τους «άλλους», καθόλου άμοιρους ευθυνών ανθρώπους.

Πρέπει να πάψουμε να εναποθέτουμε στους άλλους, σε πολιτικούς ή δημαγωγούς, τη ζωή μας, είτε γιατί βολευόμαστε, είτε γιατί μας κάνουν να νομίζουμε ότι είμαστε αδύναμοι.

Δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια!!

Μετά την υπογραφή της νέας Δανειακής Σύμβασης, οι σκηνές που θα ζήσουμε θα είναι ΤΡΑΓΙΚΕΣ και ΜΗ ΑΝΑΣΤΡΕΨΙΜΕΣ, για όλους μας, πλην αυτών που μας έφεραν σε αυτό το σημείο. Όλοι μετά θα είμαστε ΣΥΝΥΠΕΥΘΥΝΟΙ !

Μην σκέφτεστε τι μπορώ να κάνω μόνος, μην σκέφτεστε μα κανείς δεν κάνει τίποτα, μη σκέφτεστε και μετά τι? πως?

Αυτοί που ξέρουν το κακό, γνωρίζουν και τον άλλο δρόμο, αλλά δεν θέλουν, δεν τους συμφέρει.

Εμείς θα τους αναγκάσουμε, εμείς έχουμε την δύναμη.

ΜΗΝ ΜΕΝΟΥΜΕ ΑΛΛΟ ΑΠΑΘΕΙΣ!!

Ας θυμηθούμε ξανά τους γείτονες, τη γειτονιά μας. Ας θυμηθούμε την Ελλάδα που μιλούσαμε και βοηθούσαμε ο ένας τον άλλο. Όλα μπορούν να αρχίσουν από τη γειτονιά, την πολυκατοικία, το διπλανό μας σπίτι. Ας κατεβάσουμε / πετάξουμε τις σημαίες, τις ταμπέλες, δεν μας βοήθησαν ποτέ, ούτε και σε αυτή την κρίσιμη στιγμή θα βοηθήσουν.

Ας μιλήσουμε ξανά μεταξύ μας και ας πούμε ότι είναι σήμερα 25η Μαρτίου ή μια από τις τόσες ημερομηνίες που έχουν γραφτεί στην Ιστορία μας!!!!!

Ας υψώσουμε της δικιάς μας εποχής το Λάβαρο!!

Ας γίνουμε ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ και ΆΝΘΡΩΠΟΙ!!

ΥΓ. Δεν είμαι καλύτερος άνθρωπος, θέλω όμως να γίνω, δεν περιμένω από κανένα, δεν έχω άλλες δικαιολογίες, αναλαμβάνω τις ευθύνες μου εδώ και τώρα.
Δεν περιμένω κανέναν να γίνει ο Ήρωας του παρελθόντος, που σκοτώθηκε για τους άλλους και οι άλλοι κάθονταν, περίμεναν, απόλαυσαν και μετά ξέχασαν!!!

Το ποτήρι ξεχείλισε. Τώρα πλέον πρέπει να έχει συνειδητοποιηθεί από κάθε Έλληνα, ακόμη και από αυτούς που διατηρούσαν ακόμη αμφιβολίες, ότι στην πατρίδα μας έχουν ήδη τεθεί πάρα πολύ γερά θεμέλια για την σχεδόν πλήρη απώλεια της ανεξαρτησίας της. Η στρατηγική και η τακτική του «Δόγματος του ΣΟΚ», που είχε εμπνευσθεί ο Αμερικανός οικονομολόγος Φρήντμαν για την
επικράτηση των πολυεθνικών και του κορπορατισμού και είχε εφαρμοσθεί ανεπιτυχώς στην Χιλή, την Αργεντινή, την Ρωσία του Γιέλτσιν, την Ινδονησία τη Ν. Αφρική και αλλού, επανέρχεται ελέω κυρίως ΔΝΤ αλλά και διαφόρων ευρωπαίων «εταίρων» μας στην επικαιρότητα με θύμα την Ελλάδα.

Διατηρούσε και ο γράφων κάποιες αμφιβολίες ως προς την βεβαιότητα πολλών ότι θα γίνουμε προτεκτοράτο διεθνών, πολυεθνικών συμφερόντων.
Τα πάντα ξεκίνησαν λίγο μετά την πτώση της δικτατορίας των συνταγματαρχών και την ανατολή της μεταπολίτευσης που είχε γεννήσει ελπίδες, φρούδες όπως αποδεικνύεται σήμερα, για μία νέα Ελλάδα, καθαρά δημοκρατική, στην οποία όχι μόνον θα έσβηναν τα πάθη ιδεολογικής αντιπαλότητας, αλλά και θα λειτουργούσε ένα κράτος ισονομίας και δικαίου, ένα κράτος χωρίς πελατοκρατία και κομματοκρατία, ένα κράτος και μία κοινωνία πραγματικής αξιοκρατίας, η οποία φυσικά δεν βασίζεται σε κομματικά, ιδεολογικά και συμφεροντολογικά κριτήρια.

Δυστυχώς, λίγο μετά το 1981 ξεκίνησε ο κατήφορος. Ναι, έγινε η «μεγάλη» αλλαγή για να μπορέσουν και οι «μη προνομιούχοι» να γίνουν «προνομιούχοι». Αλλά, αυτή η «αλλαγή» οδήγησε στην κατάλυση του κρατικού μηχανισμού από κομματικούς εγκάθετους. Στην κατασπατάληση δημόσιων πόρων, στη σχεδόν πλήρη αποβιομηχανοποίηση της οικονομίας, στον υπερδανεισμό για την πληρωμή των όλο και υψηλότερων αμοιβών στο δημόσιο των συνεχώς αυξανομένων δημοσίων υπαλλήλων σε υπηρεσίες και φορείς εντελώς άχρηστους, των διάφορων κοινωνικών παροχών. Οδήγησε, επίσης, στον εκφυλισμό των όποιων αρχών και αξιών επικρατούσαν μέχρι τότε στη δημόσια διοίκηση, στην κατάργηση της αξιοκρατίας και την εισαγωγή της κομματοκρατίας, στην απελευθέρωση της ρεμούλας και της κατασπατάλησης -μέχρι κλοπής- των δημόσιων εθνικών πόρων και του πακτωλού των κοινοτικών κεφαλαίων που υποτίθεται ότι ενίσχυαν τον κρατικό προϋπολογισμό, στον εκμαυλισμό των ψηφοφόρων-πελατών, στην καταβαράθρωση του επιπέδου της Παιδείας που προσφέρεται στα παιδιά μας, στη δημιουργία ενός συνδικαλιστικού παρακράτους. Αποτέλεσμα, η δημιουργία μιας ελληνικής κοινωνίας που απέχει παρασάγγες από την αντίστοιχη των μεταπολεμικών δεκαετιών ως προς τα ήθη, την εργατικότητα, την υπευθυνότητα, την πρόταξη του γενικού και εθνικού συμφέροντος έναντι του ατομικού. Καλλιεργήθηκε ο «ωχαδελφισμός», η ανομία, το ψέμα, το εύκολο και γρήγορο κέρδος, η επικράτηση του νεοπλουτισμού, της αγραμματοσύνης, η προβολή και επιβράβευση του «φαίνεσθαι» και όχι του πραγματικού «είναι».

Και γι’ αυτόν τον κατήφορο μπορεί την βασική, κυρίαρχη ευθύνη να την φέρει το ΠΑΣΟΚ του μακαρίτη Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά ούτε η ΝΔ και τα άλλα κόμματα στερούνται των δικών τους μεγάλων, μέχρι και τεράστιων ευθυνών. Από την κομματικοποίηση του κράτους, ακόμη και της Παιδείας, έτρεξαν να επωφεληθούν όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα, από την είσπραξη «δώρων» ή «ενισχύσεων» ή μιζών όλα τα κόμματα κέρδισαν (ας θυμηθούμε την περίπτωση των συμβάσεων SIEMENS επί οικουμενικής κυβέρνησης Ζολώτα, που τις είχε αρνηθεί το Υπουργικό Συμβούλιο αλλά τελικά ίσχυσαν μετά από απόφαση των Πολιτικών Αρχηγών….), από τον διορισμό «δικών μας» στον κρατικό μηχανισμό όλοι κέρδισαν ή κράτησαν ψηφοφόρους.

Και φθάσαμε «υπερηφάνως» στη σημερινή εποχή έχοντας ένα κράτος που για να ανταπεξέλθει στις δημόσιες δαπάνες του έπρεπε συνεχώς να δανείζεται από το εξωτερικό με αποτέλεσμα κάποια στιγμή να αναγκαζόμαστε να δανειζόμαστε απλώς για να εξυπηρετήσουμε παλαιά δάνεια. Και αυτό, με μία οικονομία, η οποία δεν παράγει παρά μόνον, ή σχεδόν μόνον, αέρα. Μία οικονομία, της οποίας τα βασικότερα έσοδα προέρχονται από τον τουρισμό, που και αυτός ως προσφερόμενη υπηρεσία χωλαίνει και απέχει σε ποιότητα από τις υπηρεσίες που προσφέρονται σε ανταγωνιστικά με εμάς κράτη. Τη δεκαετία του ’50 και του ’60 μπορούσαμε να αγοράσουμε ελληνικές οδοντογλυφίδες. Σήμερα ούτε και αυτές μπορούμε να παράγουμε. Εδώ θα μού πείτε ότι φθάσαμε στο σημείο να εισάγουμε βασικά αγροτικά προϊόντα, που κάποτε τα παρήγαμε εν αφθονία. Από βιομηχανική παραγωγή, καλύτερα να μην κάνουμε λόγο. Και αυτά, επειδή η επιχειρηματικότητα αναπτύχθηκε ως βασικά κρατικοδίαιτη, αλλά και όταν υπήρχε υγιής ιδιωτική πρωτοβουλία πνιγόταν από την εκμαυλισμένη και δωροδοκούμενη απέραντη, αχαλίνωτη και ασυντόνιστη γραφειοκρατία.

Ήδη από το τέλος του 2008 φάνηκε σαφέστατα ότι το μέλλον της χώρας δεν θα ήταν καθόλου ρόδινο. Η κυβέρνηση Καραμανλή το άφησε να εννοηθεί, αλλά δεν θέλησε ή δεν μπόρεσε να δώσει τη δέουσα προσοχή εξαιτίας αφενός της διστακτικότητας του τότε πρωθυπουργού, η οποία ήταν αποτέλεσμα της ισχνότατης πλειοψηφίας στην Βουλή, και αφετέρου λόγω του υπερφουσκωμένου «σκανδάλου» του Βατοπεδίου. Το ότι το δημόσιο έλλειμμα αυξήθηκε πολύ το 2009 είναι γεγονός και δεν μπορεί να δεχθεί κανείς, τουλάχιστον με τα υπάρχοντα στοιχεία, ότι οφειλόταν μόνον στον υπέρογκο δανεισμό για την εξυπηρέτηση παλαιότερων ομολογιακών δανείων που έληγαν.

Η τραγική και επικίνδυνη κατάσταση της οικονομίας ήταν γνωστή «εις τους παροικούντας την Ιερουσαλήμ» και οπωσδήποτε στον νικητή των εκλογών του Οκτωβρίου 2009, τον Γιώργο Παπανδρέου. Έχει πλέον σχεδόν αποδειχθεί ότι ο νέος πρωθυπουργός είχε αναλάβει διάφορες δεσμεύσεις, αλλά και είχε δρομολογήσει, πολύ πριν τις εκλογές, ένα σχέδιο «σωτηρίας» που προέβλεπε και την αγκίστρωση της χώρας στο ΔΝΤ. Επιφανειακώς και μόνον δέσμιος των προεκλογικών εξαγγελιών του, δεν θέλησε να πάρει αμέσως τα απαραίτητα μέτρα, ούτε να στραφεί αμέσως σε νέο χαμηλότοκο εξωτερικό δανεισμό για να αντιμετωπισθούν άμεσες ανάγκες. Αντιθέτως, όπως φαίνεται αλλά δεν έχει ακόμη αποδειχθεί διότι μόλις τώρα ξεκίνησε η δικαστική έρευνα, διόγκωσε τεχνικά το δημόσιο έλλειμμα του 2009, άρχισε μία διεθνή εκστρατεία σπίλωσης της χώρας και του λαού της και μετά την πάροδο ενός ολόκληρου 8μήνου μας ανακοίνωσε μία ηλιόλουστη ημέρα από το …. Καστελόριζο την προσφυγή μας στο ΔΝΤ.

Υπογράφηκε τάχιστα το περίφημο πρώτο μνημόνιο, που όπως πλέον ομολογείται, δεν ήταν καν γνωστό και δεν είχε διαβασθεί από τους τότε συνεργάτες του υπουργούς. Όλοι είχαν αρκεσθεί στην προφορική ενημέρωση του ίδιου του πρωθυπουργού και του τότε υπεύθυνου υπουργού οικονομικών Γιώργου Παπακωνσταντίνου. Τα προβλεπόμενα από το μνημόνιο οδηγούσαν και τον πλέον άσχετο με την οικονομική επιστήμη, αλλά σχετικό γνώστη της καθημερινότητας και της αγοράς, στο συμπέρασμα ότι «δεν πρόκειται να περπατήσει». Το μνημόνιο, έτσι όπως είχε συνταχθεί μας έσπρωχνε στην ύφεση. Η μόνη οδός που θα μπορούσε να αλλάξει προς το καλύτερο τα πράγματα στους εναπομένοντες μήνες του 2010 και τους πρώτους του 2011 θα ήταν η πλήρης εφαρμογή των προβλέψεων για δραστική μείωση των δαπανών του δημοσίου, η έναρξη δραστικών αποκρατικοποιήσεων και αξιοποίησης δημόσιας περιουσίας, η κατάργηση άχρηστων δημόσιων υπηρεσιών και φορέων και η συγχώνευση άλλων. Από αυτά ΤΙΠΟΤΕ δεν έγινε. Εν πολλοίς μέχρι και σήμερα. Αντ’ αυτών, επιλέχθηκε να δοθεί έμφαση στην εύκολη λύση των φοροεπιδρομών. Μόνο που αυτές, σε συνδυασμό με τη μείωση μισθών, αύξησαν την ύφεση. Ελλείψει δε και έστω κάποιων δημόσιων επενδύσεων, μειώθηκε η αγοραστική δύναμη και «κάθησε» η αγορά.

Δεν θα μπω στις λεπτομέρειες τού φαύλου κύκλου «μειώσεις μισθών – μειώσεις αυντάξεων – αυξήσεις φόρων – αυξήσεις τελών – αυξήσεις ΦΠΑ – απουσία επενδύσεων ιδιωτικών και δημοσίων – μείωση αγοραστικής δύναμης – στασιμότητα αγοράς – κλείσιμο επιχειρήσεων – αύξηση ανεργίας – μείωση εσόδων ασφαλιστικών ταμείων». Αυτή, όμως, η λογική αυτού του φαύλου κύκλου απερρίπτετο μετά βδελυγμίας από τον Γιώργο Παπανδρέου, τον Παπακωνσταντίνου, τον Βενιζέλο, τον Πάγκαλο, την Κατσέλη, τον Χρυσοχοΐδη και όλη την κομπανία, κυβερνητική και βουλευτική του ΠΑΣΟΚ με την εξαίρεση ορισμένων ανεξάρτητων φωνών μεταξύ αυτών.

Το μνημόνιο και η ακολουθούμενη πολιτική προβαλλόταν -και ακόμη και σήμερα συνεχίζει να προβάλλεται από τους αμετανόητους Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου- ως η μόνη σωτήρια. Εξάλλου, πολλοί δημοσιογράφοι, οικονομολόγοι, επιχειρηματίες και κυρίως καταξιωμένοι (μεταξύ των οποίων ο Μίκης Θεοδωράκης και ακαδημαϊκοί όπως οι καθηγητές κύριοι Κασιμάτης, Μαρκεζίνης και Μπέης) έκαναν λόγο περί αντισυνταγματικότητας όχι μόνον του μνημονίου και της δανειακής σύμβασης, αλλά και των ενεργειών της κυβέρνησης, ή περί απώλειας -αν μη εσκεμμένης πλήρους εκχώρησης- εθνικής κυριαρχίας, τέθηκαν στο στόχαστρο της κυβερνητικής προπαγάνδας χαρακτηριζόμενοι ως αστείοι, διαστρεβλωτές της αλήθειας, φημολόγοι ή ακόμη και προδότες.

Όμως η αλήθεια ήταν εκεί, είναι εδώ, γραμμένη με μαύρο μελάνι πάνω σε άσπρο χαρτί. Στη συνέχεια είχαμε τους συνεχείς εκβιασμούς της περίφημης «τρόϊκα» σχεδόν κάθε τρίμηνο για να εκταμιευθεί η επόμενη δόση. Και κάθε εκβιασμός συνίστατο στην απαίτηση όλο και περισσότερων, όλο και επαχθέστερων μέτρων. Και επειδή στον τομέα των μεταρρυθμίσεων, της μείωσης δημοσίου και δαπανών, όπως και της ανάπτυξης δεν γινόταν απολύτως τίποτε με αποτέλεσμα να πέφτουμε έξω και να μην πιάνουμε τους στόχους, τα μέτρα ήσαν εισπρακτικού χαρακτήρα. Τα οποία, βεβαίως, συνεχώς μείωναν τα εισοδήματα και άρα την αγοραστική δύναμη. Και οδηγούσαν στην αύξηση της ανεργίας (στον ιδιωτικό και μόνον τομέα) και της ύφεσης.

Και φθάσαμε στον περίφημο χθεσινό «Δεκάλογο» της «τρόϊκα», με τον οποίο οι ανεκδιήγητοι δανειστές μας απαιτούν την άμεση λήψη όχι μόνον μεταρρυθμιστικών μέτρων (πλήρες άνοιγμα αγορών, πλήρης απελευθέρωση κλειστών επαγγελμάτων, μείωση δημοσίου, κλείσιμο υπηρεσιών και φορέων, απολύσεις στο δημόσιο, αποκρατικοποιήσεις), αλλά και νέων μέτρων καθαρά φοροεισπρακτικού χαρακτήρα, όπως η αύξηση των αντικειμενικών αξιών, αλλά και η περαιτέρω μείωση εισοδημάτων.

Το ερώτημα εάν οι κύριοι του ΔΝΤ και των υπολοίπων δανειστών μας είναι τόσο άσχετοι με το να μην βλέπουν πως η εμμονή τους κυρίως σε συνεχή μέτρα που μειώνουν τα εισοδήματα οδηγεί στην πλήρη αποτελμάτωση και τελική καταστροφή της οικονομίας δεχόταν ορισμένες απαντήσεις: Επιμένουν διότι δεν έγιναν διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, επιμένουν για να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα, επιμένουν διότι επιδιώκουν την εξαθλίωση του κορμού της ελληνικής κοινωνίας, της μικρομεσαίας τάξης.

Και δυστυχώς πιστεύω πλέον ότι η τελευταία απάντηση, δηλαδή η επιδίωξη της πλήρους εξαθλίωσης και αποσύνθεσης της μικρομεσαίας τάξης, είναι και η μόνη σωστή. Όπου και εάν εφαρμόσθηκε το Δόγμα του ΣΟΚ του Φρήντμαν, αυτό συνέβη: έσβησε η μικρομεσαία τάξη και δημιουργήθηκαν οι βάσεις και οι προϋποθέσεις για την εισβολή πολυεθνικών εταιρειών, που θα λειτουργούσαν με πολύ χαμηλό κόστος, άρα θα μπορούσαν να είναι παγκοσμίως ανταγωνιστικές, αλλά και να αυξάνουν τα κέρδη τους.

Δεν είναι ένας αριστερών φρονημάτων ή αριστερής ιδεολογίας ο γράφων. Άλλωστε, εδώ που έφθασαν τα πράγματα δεν χρειάζεται να είσαι αριστερός για να δεις την πραγματικότητα. Αρκεί να έχεις νοημοσύνη, να ενημερώνεσαι και να κρίνεις. Μας οδηγούν στο σημείο να γίνουμε ενοικιαστές ή και δούλοι μέσα στο ίδιο μας το σπίτι και δεν εννοώ μόνον τις κατοικίες μας (που μπορεί να εξαναγκασθούμε να πουλήσουμε για ένα κομμάτι ψωμί εξαιτίας των υπέρογκων τελών ακίνητης περιουσίας), αλλά και την ίδια μας την πατρίδα.

Και πολύ φοβούμαι ότι και περισσότερα και χειρότερα δεινά έπονται. Δεν είναι άνευ σημασίας η εμμονή των δανειστών μας για περαιτέρω μείωση των αμυντικών δαπανών, περαιτέρω μείωση των δαπανών για τα σώματα ασφαλείας, τη μείωση του προσωπικού των ενόπλων δυνάμεων και των σωμάτων ασφαλείας. Αλλά, ακόμη και χωρίς αυτές τις τελευταίες αξιώσεις, ένα είναι γεγονός: ότι ένας λαός που σχεδόν στο σύνολό του εκβιάζεται και δεν έχει πλέον το μυαλό διαθέσιμο για να ασχοληθεί με άλλες σκοτούρες, παρά μόνον με το τεράστιο πρόβλημα επιβίωσης ημών των ιδίων και των παιδιών μας, ένας λαός, του οποίου σεβαστό τμήμα έχει απωλέσει σημαντικό τμήμα της εθνικής συνείδησης, ΔΕΝ πρόκειται να ενδιαφερθεί και τόσο ή να αφυπνισθεί άμεσα στην περίπτωση μιάς εθνικής περιπέτειας, στην Θράκη, στο Αιγαίο ή αλλού.

Όπως γράφει ο Καθηγητής Κώστας Μπέης στο τελευταίο βιβλίο του «Η Ελλάδα που αγάπησα, η Ελλάδα της χρεοκοπίας», μάλλον θα είναι δύσκολο (θα έλεγα πολύ δύσκολο) να ξαναζήσουμε φαινόμενα εθνικής ομοψυχίας όταν ακόμη και ο δικτάτορας Μεταξάς είπε το ΟΧΙ στους Ιταλούς. Τότε σύσσωμος ο ελληνικός λαός, εγκαταλείποντας ιδεολογικούς διαχωρισμούς ή έχθρες και άλλες προκαταλήψεις, τραγουδώντας πήγε στην επιστράτευση, τραγουδώντας πήγε στο μέτωπο.

Σήμερα, εάν και ένας από τους τωρινούς πολιτικούς μας έχει το σθένος και την ωριμότητα ας εγκαταλείψει τις μικροκομματικές σκοπιμότητες, ας πετάξει από πάνω του τους εκλογικούς υπολογισμούς, ας παραμερίσει την φιλοδοξία του να γευθεί και αυτός την εξουσία (για να μην χρησιμοποιήσω την βαριά έκφραση «ας ξεχάσει την επιθυμία για νομή της εξουσίας») και ας αφιερωθεί αποκλειστικά στην σωτηρία Ελλάδος και λαού. Ίσως είναι ήδη πολύ αργά. Εμείς, οι πολιτικοί μας και, δυστυχώς, κυρίως οι κύριοι Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου, έδωσαν το πλήρες δικαίωμα στους δανειστές μας να μας εκβιάζουν απροσχημάτιστα. Και γι’ αυτό ίσως χρειασθούν ρηξικέλευθες αποφάσεις. Που μπορεί να μας φανούν Γολγοθάς. Δεν ξέρω ποιες, ούτε έχω το ανάστημα ή τις γνώσεις για να κάνω προτάσεις.

Πρέπει, όμως, κάτι να γίνει. Ας παραδειγματισθούμε από την περίπτωση της Ισλανδίας, τών πολιτικών της και του λαού της. Ο ζυγός που μας επιβάλλεται, αυτός ο οικονομικός ζυγός θα διαρκέσει δεκαετίες. Το θέλουμε;; Ή μήπως είναι καλύτερα με δική μας πρωτοβουλία να περάσουμε κάποια χρόνια πολύ ισχνών αγελάδων, αλλά μετά να ανακάμψουμε;; Μήπως είναι καιρός να ξυπνήσουμε και να επανακτήσουμε τις αρετές μας ως ατόμων, που μπορούν να μεγαλουργήσουν εάν το θέλουν;;
ΣΝΕΒΕΜΠΤ

του Μενελαου Τασιοπουλου



Θα πρέπει να ξεκινήσουμε από μια γενναία και απολύτως ρεαλιστική παραδοχή. Η Ελλάδα έχει ήδη χρεοκοπήσει. Η χρεοκοπία ενός κράτους , πέρα από τις προφάσεις τύπου «επιλεκτική χρεοκοπία» συνίσταται σε τρία γεγονότα.