Η Ευρώπη έχει μπροστά της μακρύ δρόμο για να επιλύσει την κρίση, φέρεται να δήλωσε ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, σημειώνοντας ότι μια βασική παράμετρος είναι να εφαρμόσει η Ιταλία τις μεταρρυθμίσεις που έχει υποσχεθεί.

Σε συνέντευξή του που θα δημοσιευτεί την Δευτέρα στο περιοδικό Σπίγκελ ο Σόιμπλε είπε ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες έκαναν ένα σημαντικό βήμα προς τα εμπρός στη σύνοδο κορυφής των Βρυξελλών αλλά αυτή δεν θα είναι η τελευταία φορά που συναντώνται για το συγκεκριμένο θέμα.

«Έχουμε ακόμη μακρύ δρόμο μέχρι να λύσουμε όλα τα προβλήματα. Αλλά η πιθανότητα να επιτύχουμε έχει αυξηθεί από την περασμένη εβδομάδα», τόνισε.

Όταν ρωτήθηκε αν το ευρωπαϊκό ταμείο στήριξης αρκεί για μια ενδεχόμενη διάσωση της Ιταλίας, ο Γερμανός υπουργός απάντησε ότι το ερώτημα αυτό είναι άσχετο επειδή η Ιταλία πρέπει απλώς να κάνει τη δουλειά της και να εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις για να μειώσει το έλλειμμα και να προωθήσει την οικονομική ανάπτυξη.

«Η Ιταλία έχει δηλώσει ότι είναι ανοιχτή σε μεταρρυθμίσεις. Τώρα πρέπει να τις εφαρμόσει. Η Ευρώπη λειτουργεί με πράξεις και όχι με τον έναν να καθησυχάζει τον άλλο ότι είναι καλός άνθρωπος», είπε, προσθέτοντας ότι αν η Ρώμη δεν κάνει αυτά που πρέπει οι χρηματαγορές θα αντιδράσουν αναλόγως.

Αναφερόμενος στο θέμα της Ελλάδας, ο Σόιμπλε είπε ότι μολονότι η Ευρώπη προτιμά ένα εθελοντικό «κούρεμα» του χρέους από τις τράπεζες, «δεν αποκλείεται να ακολουθηθεί και ένας λιγότερο συναινετικός δρόμος». Η γερμανική εφημερίδα Βελτ αμ Ζόνταγκ φιλοξένησε δηλώσεις του επικεφαλής του Διεθνούς Ινστιτούτου Χρηματοοικονομικής (IIF) Τσαρλς Νταλάρα στις οποίες σημείωσε ότι τουλάχιστον 9 στις 10 τράπεζες θα αποδεχτούν την απομείωση κατά 50% των ελληνικών ομολόγων που έχουν στα χαρτοφυλάκιά τους

Πηγη

ΣΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ Ο ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ

Συνάντηση με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κάρολο Παπούλια θα έχει τη Δευτέρα, στις 13.30 , ο πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας. Παρότι η σσυνάντηση είχε συμφωνηθεί από την περασμένη Πέμπτη, αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον μετά από τα επεισόδια που στάθηκαν αφορμή να ακυρώσουν την κεντρική παρέλαση για την 28ης Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη

Τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για την πορεία της χώρας, μετά και τις πρόσφατες αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ, θα εκθέσει στον πρόεδρο της Δημοκρατίας ο κ. Αλέξης Τσίπρας κατά την αυριανή συνάντησή του στις 13.30 μ.μ. με τον κ.Κ. Παπούλια.

Σύμφωνα με πληροφορίες, η συνάντηση είχε συμφωνηθεί από την περασμένη Πέμπτη.

Πηγές του ΣΥΝ τονίζουν ότι εκ των πραγμάτων θα συζητηθούν και τα γεγονότα που σημάδεψαν την επέτειο του "Οχι" στη Θεσσαλονίκη και άλλες πόλεις της χώρας.

Οι ίδιες πηγές ανέφεραν ότι ο κ. Τσίπρας θα αναφερθεί και στις πολιτικές εξελίξεις, ενώ προτίθεται να θέσει υπόψη του κ. Παπούλια και ζητήματα λειτουργίας της δημοκρατίας και τις ευθύνες της κυβέρνησης στο ζήτημα αυτό, θέμα που όπως ανέφεραν πηγές του κόμματος, αναδεικνύει σχεδόν σε κάθε ομιλία του ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ το τελευταίο διάστημα.

Γράφει ο Πρωτεσίλαος Σταύρου

Ο Πρόεδρος της Γαλλίας, σε πρόσφατες δηλώσεις του είπε πως ήταν λάθος η είσοδος της Ελλάδας στο Ευρώ. Θέση την οποία ενστερνίζονται οι πλείστοι Ευρωπαίοι καθώς και ένα σημαντικό μερίδιο της ελληνικής κοινωνίας. Θα συμφωνούσα με τον Γάλλο πρόεδρο εάν αυτή η δήλωση ήταν μία αντικειμενική θέση κι όχι μία φράση που εμμέσως υποστηρίζει την καθ’ όλα λανθασμένη θεωρία ότι η κρίση στην ευρωζώνη οφείλεται κυρίως στην Ελλάδα και τα υπέρογκα χρέη της. Είναι σημαντικό να διαχωρίσουμε την πολιτική σκοπιμότητα που κινεί τη δήλωση Σαρκοζί και την αντικειμενική, επιστημονική άποψη πως η Ελλάδα δεν έπρεπε να γίνει μέλος της ευρωζώνης, καθώς μεταξύ των δύο υπάρχει μία ποιοτική διαφορά ως προς τον σκοπό.

Είναι αλήθεια πως η Ελλάδα ποτέ δεν πληρούσε τα κριτήρια ένταξης στο ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα. Προς αυτή τη κατεύθυνση βοήθησε ως ένα βαθμό και το “ μαγείρεμα” των αριθμών επί κυβέρνησης Σημίτη, τα γνωστά πλέον Greek statistics τα οποία έχουν γίνει συνώνυμο της λογιστικής απάτης. Όμως αποτελεί ανακρίβεια ότι τα λανθασμένα στοιχεία επέτρεψαν την ένταξη μας, καθώς ούτε η Ιταλία ούτε ακόμα και το Βέλγιο δεν πληρούσαν τις προϋποθέσεις. Οπότε οι δηλώσεις Σαρκοζί και των υπολοίπων είναι για εσωτερική κατανάλωση και προεκλογικές εκστρατείες.

Ο κύριος λόγος που επέτρεψε την είσοδο της Ελλάδας στο Ευρώ είναι η έπαρση που διακατείχε τους αρχιτέκτονες του ευρώ οι οποίοι σχεδίασαν ένα νόμισμα με την προσδοκία αυτό να ανταγωνιστεί και να αντικαταστήσει το Αμερικανικό δολάριο. Θολωμένη από μεγαλομανείς φιλοδοξίες σε συνδυασμό με τις λανθασμένες οικονομικό-πολιτικές θεωρίες τους, σχεδίασαν ένα ενιαίο νόμισμα το οποίο στερούνταν όλων εκείνων των μηχανισμών που θα επέτρεπαν την ισόρροπη ανάπτυξη, τη σταθερότητα και σε περιόδους κρίσης όπως σήμερα την πραγματική αλληλεγγύη. Στη πράξη το ευρώ ήταν ένα ημιτελές οικοδόμημα που ήταν βέβαιο πως θα κατέρρεε στο πρώτο σεισμό.

Συγκεκριμένα το ευρώ, δεν έχει τρεις μηχανισμούς ζωτικής σημασίας για κάθε νομισματική ένωση. Αυτοί είναι οι εξής:

1. Μηχανισμός ανακύκλησης πλεονασμάτων: Αυτός είναι ο σημαντικότερος μηχανισμός που έχει κάθε κράτος και κάθε νομισματική ζώνη. Πρόκειται για ένα σύστημα/μηχανισμό που επιτρέπει την παραγωγική αναδιανομή/ανακύκληση πλεονασμάτων από χώρες (ή περιοχές) που έχουν πλεονάσματα σε χώρες που έχουν ελλείμματα, ούτως ώστε να επέρχεται ισόρροπη ανάπτυξη και οι συνιστώσες οικονομίες του Ευρώ να μπορέσουν να συγκλίνουν σε βάθος χρόνου. Αξίζει να σημειωθεί πως κάτι τέτοιο ισχύει σε όλα τα κράτη μέσα από πολιτικές περιφερειακής ανάπτυξης (βέβαια στο Αθηνοκεντρικό Ελληνικό κράτος η έννοια αυτή φαντάζει άγνωστη). Υπάρχουν πολλοί τρόποι να υλοποιηθεί ένα τέτοιο σχέδιο σε Ευρωπαϊκό επίπεδο, όπως η καλύτερη αξιοποίησης της Ευρωπαϊκής Επενδυτικής Τράπεζας, αλλά θεωρώ πως οι τεχνικές λεπτομέρειες είναι δευτερευούσης σημασίας στο παρόν στάδιο.
2. Δυνατότητα κεντρικής χρηματοδότησης: Κάθε κράτος έχει δυνατότητα να εκδίδει ομόλογα, δηλαδή να εκδίδει ένα μέρος του χρέους του για να προσελκύσει ξένα κεφάλαια – να δανείζεται προκειμένου να χρηματοδοτεί διάφορες δραστηριότητες ή επενδύσεις του. Σε επίπεδο ευρώ κάτι τέτοιο αποτελεί ανάθεμα, διότι θεώρησαν οι αρχιτέκτονες του κοινού νομίσματος πως οι “ τεμπέληδες” του νότου θα δανείζονται ασύστολα. Μία καθαρά στερεοτυπική αντίληψη καθώς πρώτον δεν υπάρχουν τεμπέληδες και δεύτερον ακόμα κι αν υπήρχαν θα μπορούσαν πολύ εύκολα να περιοριστούν με το κατάλληλο νομικό και θεσμικό πλαίσιο. Η δυνατότητα έκδοσης ευρωομολόγου, διότι περί αυτού πρόκειται, είναι ένα εχέγγυο σταθερότητας που πάνω απ’ όλα διασφαλίζει την υγιή ύπαρξη του Ευρώ και των οικονομιών που το αποτελούν. Κάθε νομισματική ένωση έχει αντίστοιχες δυνατότητες και ο εγκλωβισμός ουσιαστικά μίας ολόκληρης Ηπείρου σε δόγματα, φοβίες, στρεβλωμένες οικονομικές θεωρίες και στερεότυπα είναι απόλυτα καταστροφικός.
3. Η ΕΚΤ ως ύστατος δανειστής: Κάθε κεντρική τράπεζα έχει τη δυνατότητα σε ακραίες περιπτώσεις όπως τις σημερινές να εκδώσει χρήμα για να καλύψει ένα μέρος των χρεών. Όπως ήδη θα έχετε υποψιαστεί αυτό απαγορεύεται δια ροπάλου στην Ε.Ε. κι είναι ένας από τους κύριους λόγους που οι αγορές αμφιβάλουν πως η Ευρώπη μπορεί να ξεπεράσει τα προβλήματα της. Η δυνατότητα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας να λειτουργεί ως ύστατος δανειστής, είναι στην ουσία ένας τρόπος απορρόφησης των κραδασμών, χωρίς τον οποίο τα κράτη και οι λαοί αυτών έρχονται αντιμέτωποι με σκληρές καταστάσεις εξαθλίωσης όπως τις σημερινές.

Με αυτά κατά νου μπορούμε να πούμε στον κύριο Σαρκοζί και σε όσους στοχοποιούν την Ελλάδα και άλλους νότιο-Ευρωπαίους, πως το ίδιο το ευρώ είναι προβληματικό και θα ήταν σε κρίση είτε η Ελλάδα ήταν μέρος του, είτε όχι. Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πως το σύστημα είναι αυτό που νοσεί κι όχι τα συνιστώντα μέρη. Οι όποιες εθνικές κρίσεις αποτελούν εκφάνσεις του όλου προβλήματος.

Ας δούμε όμως το μείζων ζήτημα, αυτό της παραμονής στη ζώνη του ευρώ. Όντως η Ελλάδα δεν έπρεπε ποτέ να μπει διότι το ευρώ ήταν ένα θνησιγενές πείραμα, αλλά και γιατί με τις συνθήκες που επέβαλε το μοντέλο εκείνο η Ελλάδα δεν θα μπορούσε ποτέ να φτάσει ένα σεβαστό βιωτικό επίπεδο με φυσιολογικό τρόπο. Το μόνο που εγγυόταν η είσοδος σε ένα προβληματικό κοινό νόμισμα με όλους τους θεσμικούς περιορισμούς και κενά που αναφέρθηκαν πιο πάνω, ήταν η ανάγκη δανεισμού και η συσσώρευση χρεών για να μπορέσει η χώρα να σταθεί με “ ντοπαρίσματα” απέναντι στον άνισο ανταγωνισμό. Τα καταστροφικά αποτελέσματα της πολιτικής που παρουσίαζε την ένταξη της χώρας στη ζώνη του ευρώ ως ευλογία, είναι γνωστά σε όλους μας πλέον. Το ερώτημα που εγείρετε λοιπόν είναι το εξής: Πρέπει η Ελλάδα να αποχωρήσει από το ευρώ;

Η απάντηση είναι “ Όχι”. Αυτό δεν λέγεται για λόγους συναισθηματικούς ούτε γιατί θεωρώ το ευρώ βιώσιμο, στην μορφή που έχει σήμερα. Άλλωστε τα όσα προανέφερα υποδεικνύουν το αντίθετο. Ο λόγος που η απάντηση είναι αρνητική έχει να κάνει αποκλειστικά με την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα αυτή τη στιγμή. Πρέπει να λάβουμε υπ’ όψη δύο πολύ σημαντικές παραμέτρους, πρώτον τη βαθιά ύφεση στην οποία βρίσκεται η χώρα, δεύτερον τη δομή της ελληνικής οικονομίας όπου εισάγει πολύ περισσότερα προϊόντα απ’ όσα εξάγει, έχει δηλαδή ένα αρνητικό εμπορικό ισοζύγιο. Υπό αυτές τις συνθήκες η έξοδος από το ευρώ θα είναι ισοδύναμη με συλλογική αυτοκτονία καθώς οι εισαγωγές θα ανατιμηθούν σε τέτοιο βαθμό που αναγκαστικά θα διακοπούν εν το σύνολό τους, με αποτέλεσμα να ισοπεδωθούν όλες οι επιχειρήσεις τις χώρας και να πληγούν ανεπανόρθωτα οι παραγωγικές δυνάμεις του τόπου. Υπό τις παρούσες συνθήκες η επανεισαγωγή της δραχμής δεν θα πάρει την Ελλάδα πίσω σε τιμές 1999 αλλά μάλλον σε τιμές 1950 (σε μελλοντικό άρθρο θα εξηγήσω αναλυτικότερα το θέμα αυτό).

Ως κατακλείδα θέλω να τονίσω την ποιοτική διαφορά μεταξύ της μη εισόδου στο ευρώ πριν από περίπου μια δεκαετία όταν η οικονομία της χώρας ήταν πολύ ισχυρότερη από σήμερα, και της εξόδου υπό τις παρούσες συνθήκες. Η Ελλάδα δεν έπρεπε ποτέ να γίνει μέλος του ευρώ, ενόσω το οικοδόμημα εκείνο ήταν προβληματικό και ενόσω η ίδια η χώρα δεν είχε διορθώσει τα διαχρονικά προβλήματα της οικονομίας της. Δυστυχώς όμως η παρούσα κατάσταση καθιστά πρακτικά αυτοκαταστροφική την ενδεχόμενη έξοδο. Αυτό που είναι εφικτό υπό τις περιστάσεις είναι ο ανασχεδιασμός του ευρώ ώστε να μετατραπεί σε ένα λειτουργικό, βιώσιμο σύστημα όπου η αλληλεγγύη θα είναι θεσμός και δεν θα συνοδεύεται από τοκογλυφικά επιτόκια και επαχθείς όρους αφαίρεσης εθνικής κυριαρχίας και εξοντωτικής λιτότητας. Είναι πολύ προτιμότερο να συζητούν οι Ευρωπαίοι (και οι “ δικοί μας”) στα διάφορα σαλόνια που συνευρίσκονται πως να διορθώσουν τις παθογένειες του συστήματος πάρα να γινόμαστε όλοι μάρτυρες αυτών των επανειλημμένων φαρσοκωμωδιών, που επισήμως ονομάζονται “ σύνοδοι κορυφής” και δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να δημιουργούν περισσότερα προβλήματα από όσα ευελπιστούν να λύσουν (αύριο θα δημοσιευτεί η πλήρης ανάλυση των συμπερασμάτων της συνόδου κορυφής που αποδεικνύει τα όσα ισχυρίζομαι).

Το ευρώ, το σύστημα εν γένει είναι αυτό που πάσχει κι όχι η Ελλάδα ή οποιαδήποτε άλλη χώρα. Δυστυχώς όμως οι καταστάσεις είναι τέτοιες που η έξοδος από το ενιαίο νόμισμα θα επιφέρει πολύ μεγαλύτερες ζημιές από ότι η παραμονή στη ζώνη του ευρώ.

του Τάκη Καραγιάννη

«Όταν ξεκίνησε η πρώτη δεκαετία της χιλιετίας οι δίδυμοι πύργοι ήταν στη θέση τους και το Youtube δεν υπήρχε ούτε ως ιδέα», έγραφε περίπου ένα χρόνο πριν ο Κώστας Γιαννακίδης για να καταλήξει ότι η ιστορία έχει υιοθετήσει και αυτή τον τηλεοπτικό χρόνο. Λιγότερο από 12 μήνες μετά, όχι μόνο έχουμε ανεβάσει ταχύτητα, αλλά το γκάζι έχει κολλήσει στο πάτωμα και το όχημα κινείται ολοταχώς πάνω στον τοίχο. Το πρόβλημα δεν είναι η σύγκρουση. Το πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει αερόσακος, δεν υπάρχουν ζώνες ασφαλείας.

Αν υπήρχε ένας τρόπος να βγούμε από το σώμα μας -όπως στις ταινίες- και να παρακολουθήσουμε την καθημερινότητα εντελώς ψυχρά, ένα πράγμα θα δυσκολευόμασταν να κάνουμε. Να συλλάβουμε την ταχύτητα με την οποία τρέχει η επικαιρότητα. Το θέμα συζήτησης αλλάζει κάθε διήμερο, στην καλύτερη των περιπτώσεων. Όλα τόσο άσχετα μεταξύ τους, τόσο ετερόκλητα, αλλά στο τέλος μοιάζουν τόσο κοινά. Από τις επιθέσεις στα πολιτικά πρόσωπα στις συγκεντρώσεις του Συντάγματος, από τις αναλύσεις για τη βία στις αναλύσεις για cds και spreads.

«Η ιστορία υιοθέτησε και αυτή τον τηλεοπτικό χρόνο», αλλά το παρόν κάνει κάτι περισσότερο. Τον έχει ξεπεράσει. Η καθημερινότητα τρέχει με ρυθμούς διαδικτύου και οι σκέψεις αδυνατούν να την ακολουθήσουν. Όχι μόνο δεν προλαβαίνουμε να σταθμίσουμε και να αναλύσουμε την κάθε άποψη που ακούγεται, δεν προλαβαίνεις καν να την ακούσεις. Η ταχύτητα παραπέμπει σε bytes που κατεβαίνουν από torrent. Το κακό είναι ότι όχι μόνο δεν πατάς pause, αλλά συνεχώς ζητάς ακόμη καλύτερες επιδόσεις. Είσαι εθισμένος στα τηλεοπτικά παράθυρα και στον σχολιασμό τους, που ακόμη και η προοπτική ενός μεσημεριανού τσίπουρου σε κάνει να δυσφορείς γιατί θα χάσεις τον «τσακωμό» στα social media.

Άσχετα με την πλευρά με την οποία συντάσσεσαι το χειρότερο είναι ότι, υποσυνείδητα, δεν παίρνεις ανάσα. Από τη μία μέρα στην άλλη, πολλές φορές μέσα στην ίδια μέρα. Και όταν το αυτοκίνητο τρέχει προς τον τοίχο με κολλημένο το γκάζι, αυτό που χρειάζεσαι είναι ανάσες. Βαθιές αναπνοές για να οξυγονωθεί ο εγκέφαλος, μήπως και σκεφτείς να ανοίξεις την πόρτα και σωθείς. Αν δεν γίνει αυτό, αν δεν πάρεις ανάσεις, οι επιπτώσεις είναι μη αναστρέψιμες, έρχεται ο θάνατος. Και όσο δεν παίρνεις ανάσες στην καθημερινότητα, από το ένα θέμα στο άλλο, τρέχεις ολοταχώς στο θάνατο της κοινής λογικής.

ZEZA ZHKOY

«Η διάγνωση για το ’’ελληνικό πρόβλημα χρέους’’ δεν αφήνει περιθώρια ούτε για φθηνές ελπίδες, ούτε για επιπόλαιες πολιτικές. Οσοι αισθάνονται υποχρεωμένοι να καταδικάσουν τον ρόλο της Κασσάνδρας, γράφει ο Πουλέ,” δυστυχώς λησμονούν ότι το πρόβλημα δεν ήταν η Κασσάνδρα... αλλά οι Τρώες, που δεν την πίστεψαν όταν τους ανακοίνωσε την επικείμενη καταστροφή της πόλης. Η άρνηση της πραγματικότητας δεν απέτρεψε τον θάνατο της Τροίας ούτε μπορεί να αποτρέψει την ουσιαστική χρεοκοπία της χώρας μας». «Η Ελλάδα, αργά ή γρήγορα, θα ζητήσει αναδιάρθρωση του χρέους της (όπως κομψά αποκαλείται η ομολογία ενός κράτους ότι αδυνατεί να αποπληρώσει τους πιστωτές του. Και η αναδιάρθρωση ισοδυναμεί με πτώχευση» έγραφα ήδη από την Κυριακή 29 Αυγούστου 2010. Αντέξαμε έναν χρόνο... Εντάξει...

«Ηξεις αφήξεις ου θνήξεις εν πολέμω». Ο διφορούμενος χρησμός της Πυθίας έκανε τη διαφορά μεταξύ ζωής και θανάτου. Το περίφημο «Plan B» της Γερμανίας, όντως, προδιέγραψε το μέλλον της χώρας μας. Πάντως, η μόνη που δικαιούται να θριαμβολογεί είναι η φράου Μέρκελ.

Αν δεν ήταν τόσο τραγική η κρίση χρέους που βιώνουμε, θα ήταν αστεία, με μια αίσθηση μαύρου χιούμορ, η ικανοποίηση που εξέφρασε ο πρωθυπουργός για τη συμφωνία που προβλέπει 50% «κούρεμα» των ομολόγων, κρατικοποίηση των ελληνικών τραπεζών και μόνιμη εποπτεία σε αντάλλαγμα για νέα δάνεια διάσωσης ύψους 100 δισ. ευρώ από την Ευρωζώνη και το ΔΝΤ. Επεσε η αυλαία για το φινάλε (;) της ελληνικής τραγωδίας με την κατά 50% πτώχευση της Ελλάδας. Χωρίς αιδώ παρουσιάζουν την πτώχευση ως επιτυχία και μάλιστα ως κάτι που διαπραγματεύτηκαν με σθένος!

Εγώ τώρα τι παραπάνω να πω... όταν ο Στέφανος Μάνος δηλώνει: «Εκπλήσσει το χιούμορ του πρωθυπουργού και του υπουργού Οικονομικών», ενώ «η Ελλάδα ως χώρα και οι Ελληνες φυσικά πρόσωπα και επιχειρήσεις θα αγωνίζονται τα επόμενα 10-20 χρόνια να αποβάλουν το στίγμα της αφερεγγυότητας. Η χρηματοδότηση της Ελλάδας, των τραπεζών και των επιχειρήσεών της θα δυσκολευτεί αφάνταστα», προειδοποιεί επισήμως η «Δράση» του κ. Μάνου.

Ο φόβος ενός έθνους μήπως χρεοκοπήσει, μολονότι βρίσκεται εντός της Ε. Ε., αποδείχτηκε δικαιολογημένος. Ναι, όσον αφορά την Ελλάδα... Το μεγάλο «κούρεμα» των «τοξικών» ελληνικών ομολόγων, ισοδυναμεί με επίσημη πτώχευση. Ουδείς αμφισβητεί πλέον τις προθέσεις τους, ούτε καν τα φαντάσματα της ελληνικής Ιστορίας. Η Ελλάδα σύρεται σε μια ιστορική καταστροφή... και το κατεστημένο αρνείται να δεχθεί την πραγματικότητα. Δεν υπήρχε λόγος να υποστούμε νέο και οριστικό εξευτελισμό με την ταπεινωτική αναδιάρθρωση του χρέους ή το νέο Μνημόνιο, μαζί με όλη τη μιζέρια που θα φορτώσει στην κοινωνία και την οικονομία μας καθώς θα εξοντωθούν οι τράπεζες, θα θρυμματιστούν πια βαθιά οι κοινωνικές αντοχές, εξωθώντας την οικονομία σε βαθύτερη ύφεση και που διαμορφώνουν συνθήκες για ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις. Η χώρα μπορούσε να σωθεί. Αρκούσε η κυβέρνηση Παπανδρέου να αποσύρει το κράτος και να αφήσει τις επιχειρήσεις να κάνουν τη δουλειά τους.

Ουσιαστικά η στρατηγική του Γιώργου Παπανδρέου εδράζεται πάντα σε ένα διπλό «εκβιασμό» προς το εσωτερικό μέτωπο και προς τους Ευρωπαίους δανειστές μας. Προς το εσωτερικό λέει «σας εξασφαλίζω δάνεια για να μη χρεοκοπήσουμε». Προς τους Ευρωπαίους διαμηνύει «δώστε μας δάνεια για να μη χρεοκοπήσουμε και σας παρασύρουμε στον όλεθρο της καταστροφής». Τα κράτη είναι κυρίαρχα. Και όταν δεν το αντιλαμβάνονται αυτό οι κυβερνήσεις τους, το αντιλαμβάνονται οι λαοί τους.

Προφανώς, και οι χρεωμένες χώρες χάνουν το δικαίωμα επιλογής για το οικονομικό μέλλον τους. Το περίσσευμά τους δεσμεύεται στο εξωτερικό σαν φόρος οικονομικής υποτέλειας. Και οι δημοκρατικά εκλεγμένοι πολιτικοί εκχωρούν την άσκηση πολιτικής στους «κεντρικούς σχεδιαστές» του σημερινού κόσμου της φράου Μέρκελ.

Πολύ περισσότερο όταν μια χώρα και κατά συρροήν οι κυβερνήσεις έχουν τεράστιο έλλειμμα οικονομικής διπλωματίας. Το πότε θα χρεοκοπήσει μια χώρα που εκχωρεί συνεχώς περιουσιακά της στοιχεία στους δανειστές της, από τον δημόσιο τομέα και τις εθνικές φορολογικές αρχές στο ξένο τραπεζικό κεφάλαιο, είναι φυσικά θέμα χρόνου. Γι’ αυτό ακριβώς πιέζονται οι χρεωμένες χώρες για περισσότερες «μεταρρυθμίσεις». Επειδή, αν και όταν περάσει η κρίση, η ανάγκη των χωρών να δανειστούν δεν θα είναι πια το ίδιο πιεστική.

Η Μάργκαρετ Ατγουντ, σχολιάζει η «Γκάρντιαν», ήταν η καταλληλότερη με το νέο βιβλίο της, που είναι η συνέχεια του προηγούμενου, με τον τίτλο «Αποπληρωμή» να δαιμονοποιήσει το χρέος στη δυτική φαντασία. Ο πολιτικός φιλόσοφος Τζον Γκρέι το έχει χαρακτηρίσει «το πιο διεισδυτικό και προκλητικό σχόλιο για τη χρηματοπιστωτική κρίση μέχρι σήμερα». Γράφοντας πριν από την οικονομική καταστροφή, η Καναδή συγγραφέας παρατηρούσε πως το χρέος είναι «το βασικό θέμα της δυτικής φαντασίας» από τον Φάουστ μέχρι σήμερα και πως, από τη στιγμή που θεωρείται «χωρίς κίνδυνο και της μόδας», σπρώχνει στην κατάρρευση αυτοκρατορίες και κοινωνίες.

Πολλές φορές σε έχω κράξει. Σήμερα όμως, όχι. Να σε συγχαρώ θέλω «πολίτη» μου, για όλα αυτά που έκανες χθες. Σταμάτησες τις παρελάσεις σε πολλές, αν όχι σε όλες τις μεγάλες πόλεις αυτής εδώ της επαρχίας. Γιατί τώρα, δεν ξέρω αν ενημερώθηκες, είμαστε και με τη βούλα επαρχία της… Ευρώπης. Σου γράφω αυτά τα λίγα λόγια για να σου πω κατ’ αρχήν, μην έχεις τύψεις. Δεν αμαύρωσες καμία μνήμη αυτών που έδωσαν τη ζωή τους για να μείνεις εσύ ελεύθερος. Γι ‘ αυτό το έκαναν, για να σου χαρίσουν το δικαίωμα να σταματήσεις όποτε εσύ κρίνεις σωστό οποιαδήποτε παρέλαση αλλά και να ρίξεις οποιαδήποτε κυβέρνηση.

Πρέπει να μάθεις «πολίτη» μου πως τότε, στις 28-10-1941, κάτι ανάπηροι από τον ελληνοϊταλικό πόλεμο μαζί με κάτι νεολαίους, βγήκαν στους δρόμους και αποφάσισαν να κάνουν γιορτή την απαρχή του πολέμου. Έφαγαν κάτι μπιστολιές, σκοτώθηκαν και μερικοί, αλλά δεν το έβαλαν κάτω. Η εξουσία της εποχής δεν το ήθελε αυτό και προσπάθησε να το αλλάξει. Ήθελαν να γιορτάζουμε όπως και οι υπόλοιπες χώρες, το τέλος του πολέμου. Αλλά αυτοί οι Έλληνες δεν καταλάβαιναν τίποτε. Όπως ακριβώς έκανες και εσύ χθες. Μπράβο σου, και δεν στο είχα να σου πω την αλήθεια.

Εγώ «πολίτη» μου, γνωρίζω πως ό,τι έκανες, το έκανες από μόνος σου. Δεν χρειάζεσαι το καπέλωμα κανενός προκειμένου να διαμαρτυρηθείς, αφού τα τελευταία δύο χρόνια, έχεις ανέβει επίπεδο. Οι πολιτικοί του tutto logo μαζί με τα κονδυλοφόρα παπαγαλάκια τους, αυτοί που είπαμε πως είναι οι «καθοδηγητές» σου, σου λένε το αντίθετο γιατί θέλουν να μειώσουν τη δύναμή σου και να σε κάνουν να πιστέψεις πως είσαι λίγος αριθμητικά. Το ίδιο ακριβώς κάνουν και στις διαδηλώσεις που σου λένε πως αυτοί που πετούν πέτρες και μολότοφ, είναι κάτι «κωλόπαιδα αναρχικοί» που τους αποκαλούν «μπαχαλάκιδες.»Την επόμενη φορά που θα γίνουν επεισόδια, να πας λίγο πιο κοντά και θα παρατηρήσεις πως υπάρχουν και κάποιοι πενηντάρηδες, τριαντάρηδες, σαραντάρηδες, που δεν φορούν κουκούλα και πετούν ότι βρίσκουν μπροστά τους, αφού ότι ήταν να χάσουν το έχασαν. Θέλουν να σε πείσουν πως η έννοια του «κοινωνικού αυτοματισμού» υπάρχει μόνο σε ότι αφορά την υπακοή και όχι σε ότι αφορά την αντίσταση.

Όλοι αυτοί χθες που πήγαν στην παρέλαση δεν ήταν κουκουλοφόροι. Ήταν καθημερινοί άνθρωποι σαν και εσένα «πολίτη» μου που τους έχει κάνει προσωρινή κατάληψη η απόγνωση. Αυτοί που πέταξαν το φόβο στα μούτρα της κυβέρνησης και τόλμησαν ακόμα και μπουνιά σε βουλευτή να ρίξουν. Έκαναν κατάληψη στην εξέδρα των «επισήμων» λέγοντάς τους πως πρέπει να φύγουν επειδή επίσημος είναι μόνο ο λαός και κανένας άλλος. Μέχρι και ο παππούλης έφυγε. Έφυγε γιατί είναι λέει μεγάλος πατριώτης και δεν αντέχει να βλέπει αυτά τα έκτροπα που αμαυρώνουν τη μνήμη των αγωνιστών. Πολέμησε και αυτός λέει τότε. Να του θυμίσεις την επόμενη φορά «πολίτη» μου πως και ο Τσολάκογλου πολέμησε και μάλιστα με επιτυχία. Να σου θυμίσω πάλι, πως όλο αυτό το διάστημα που η Ελλάδα ξεπουλιέται και βρίσκεται υπό κατοχή βρίσκεται κρυμμένος στο μέγαρό του και βγαίνει που και που να μας «πει καμιά μαλακία για να περάσει η ώρα» προσθέτοντας μερικά λεπτά στα δελτία ειδήσεων, τώρα που δεν έχουν και διαφημίσεις.

Καλά τα πας «πολίτη» μου. Μην σταματάς. Μην μασάς από τα ψέμματα που σου λένε οι «καθοδηγητές» σου. Βάλε τους στην άκρη, οργανώσου με τον απέναντι και τον δίπλα γείτονα. Μίλησέ του και θα δεις πόσα κοινά έχετε, πέρα από κόμματα και μαλακίες. Σταμάτα την αντίσταση! Κάνε το πρώτο βήμα για την επανάσταση. Ξεκίνα την εξέγερση!!!

«Αν είμασταν Έλληνες θα κατεβαίναμε στο Σύνταγμα να διαδηλώσουμε», αναφέρουν μεταξύ άλλων 20 δημοσιογράφοι της γερμανικής εφημερίδας Handelsblatt σε άρθρο τους για την ελληνική κρίση.

Απαισιόδοξος για την πορεία της ελληνικής οικονομίας ο Τζορτζ Σόρος. Γιατί το "κούρεμα" δεν αντιμετωπίζει την ουσία του προβλήματος

της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΟΛΟΒΟΥ




Η κοινωνική εξέγερση άρχισε. Ανήμερα μιας μέρας βαριάς σαν Ιστορία. Γιατί ήταν η ίδια η σκιά της Ιστορίας που βάρυνε στις 28 του Οκτώβρη, πάνω στον λεηλατημένο σώμα της Ελλάδας.
Κι εκείνη σαν ένιωσε την πνοή των ηρωικών προγόνων, δροσιά πάνω στο ματωμένο κορμί της , πήρε κουράγιο και ορμήνευσε τα παιδιά της –αγόρια και κορίτσια – την ώρα που παρήλαυναν περήφανα να κοιτάξουν αλλού.

Όχι προς τη μεριά της σαπίλας και της βρωμιάς αλλά προς την άλλη μεριά εκεί που ανατέλλει ο ήλιος. Ο Ήλιος ο Ηλιάτορας, αυτός που βγαίνει κάθε φορά που ο Έλληνας σκοντάφτει. Κάθε φορά που πέφτει και τον πατάνε και το λιώνουν. Κάθε φορά που η διχόνοια, το εθνικό σαράκι μας τρώει τα σωθικά. Κάθε φορά που εκλέγουμε λάθος πρόσωπα, για να κυβερνήσουν το καράβι Ελλάδα κι εκείνοι το ρίχνουν πάνω σε ξέρα.
Κάθε φορά που λέμε αυτή είναι η τελευταία φορά και αμέσως κάνουμε ξανά το ίδιο λάθος.



Πολίτες συχνά ρωτούν το Μίκη Θεοδωράκη γιατί ο Έλληνας μπροστά σ΄ αυτόν τον πρωτοφανή εξευτελισμό που υφίσταται δεν εξεγείρεται. Μπροστά σ’ αυτή τη ιδιότυπη σκληρή χούντα που του έχει επιβληθεί γιατί δεν αντιδρά, δεν αντιστέκεται. «Γιατί ο Έλληνας δεν είναι ο ίδιος με εκείνον πριν την δικτατορία των συνταγματαρχών του ’67» Εδώ και 20 χρόνια του έκαναν πλύση εγκεφάλου τον έμαθαν στον εύκολο πλουτισμό, στην αρπαχτή, στην αδιαφορία προς τον συνάνθρωπό του, αρκεί να περνάει αυτός καλά. Του έμαθαν πως το Χρηματιστήριο είναι ο Θεός και τα Ευρωπαϊκά προγράμματα ανάπτυξης τα άγια των αγίων.
Του είπαν πως οι Ευρωπαίοι εταίροι είναι ηλίθιοι και οι ίδιοι οι πονηροί που αλλάζουμε ακόμα και την ιθαγένεια στο καλαμπόκι (αν θυμάστε την αλήστου μνήμης ιστορία τότε που εξευτελιστήκαμε διεθνώς).


Ναι, όντως έχει δίκιο ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Έλληνας χάλασε. Βγαίνοντας από δυο αιματηρούς πολέμους, μια απίστευτη ιστορία προσφυγιάς, έναν εμφύλιο και μια επταετή δικτατορία, τον έκαναν να πιστέψει πως δικαιούται ελέω θεού πως δικαιούται, έτσι μεταφυσικά σε μια καλύτερη ζωή, χωρίς κόπο, χωρίς φόντα.
Του εμφύσησαν την ιδέα του Μεγάλου-πονηρού και λαμόγιου- Έλληνα, κατά το πρότυπο της Μεγάλης Ελλάδας ενδενδυμένης βεβαίως με σοσιαλιστικό μανδύα. Προ πάντων ο σοσιαλισμός.


Κι όμως, κάπως έτσι μεταφυσικά, τα παιδιά μας χθες γύρισαν το κεφάλι προς την άλλη πλευρά. Κάπως έτσι μεταφυσικά ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας συνειδητοποίησε πως ο θώκος στην εξέδρα των επισήμων δεν του ανήκε πια. Στην ουσία παραιτήθηκε από τη θέση του. Κάπως έτσι μεταφυσικά πραγματοποιήθηκε και η παρέλαση των Ελλήνων μπροστά στην Ιστορία. Ο Έλληνας όντως χάλασε, η φύτρα όμως έμεινε. Θέλει μόνο λίγο νερό για να φουντώσει. Να είναι άραγε το νερό από τα δάκρυα επίγνωσης, μετάνοιας η χαράς του Έλληνα που μεταμορφώνεται σιγά-σιγά; Ο Μίκης κήρυξε προ πολλού την έναρξη της ανυπακοής και της αντίστασης. Να λοιπόν που τώρα φτάσαμε στην εξέγερση. Και το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω.

του Θανάση Σκαμνάκη




Υπάρχει μια πλευρά στην Ιστορία που συνήθως προτιμάμε να μη σκεφτόμαστε σε όλη την έκταση και τις πλευρές της, γιατί μας τρομάζει. Μιλάει γι’ αυτήν ο Ζίγκμουντ Μπάουμαν στο βιβλίο του «Ρευστός φόβος» (εκδ. Πολύτροπον): «Πριν το Άουσβιτς (ή τα σοβιετικά Γκουλάγκ ή τη Χιροσίμα…) δεν ξέραμε πόσο ακριβώς φρικτή και τρομακτική μπορούσε να γίνει η ποικιλία του κακού ανθρώπινης προέλευσης, κακού ηθικού που μεταστράφηκε σε φυσικό, αφ’ ης στιγμής αυτό ήταν σε θέση να επωφεληθεί των νέων εργαλείων και όπλων που παρείχε η μοντέρνα επιστήμη και τεχνολογία. Άλλο τόσο δεν ξέραμε σε αυτό το μακρινό πλέον «πριν» … ότι η λογική της μοντέρνας ζωής επεκτείνει ριζοσπαστικά και σε ανήκουστη κλίμακα, τη δεξαμενή στρατολόγησης δυνητικών δραστών του κακού.

Το τρομακτικότερο μάθημα είναι ότι, παρά τα κοινώς λεγόμενα, δεν είναι μόνο τα τέρατα που διαπράττουν τερατώδη εγκλήματα, αν ήταν μόνον αυτά υπαίτια, τα πιο τερατώδη και τρομακτικά εγκλήματα που γνωρίζουμε δεν θα είχαν συμβεί ποτέ. Δεν θα είχαν καν καταστρωθεί, ελλείψει επαρκούς εξοπλισμού, και οπωσδήποτε δεν θα είχαν περατωθεί, ελλείψει επαρκών «ανθρώπινων πόρων». Το καταστροφικότερο από ηθικής άποψης μάθημα του Άουσβιτς, των Γκουλάγκ ή της Χιροσίμα δεν είναι ότι μπορούμε να κλειστούμε πίσω από συρματοπλέγματα ή σε θαλάμους αερίων, αλλά ότι (υπό τις κατάλληλες συνθήκες) μπορούμε να γίνουμε δεσμοφύλακες… Τα θύματα του Άιχμαν ήταν «άνθρωποι όπως εμείς». Το ίδιο ήταν όμως -Θεός φυλάξοι! – και πολλοί από τους εκτελεστές του Άιχμαν, οι σφαγείς των θυμάτων* και ο Άιχμαν.

Ο Άιχμαν δεν ήταν το κακό προσωποποιημένο, ο Διάβολος. Ήταν ένα συνηθισμένο, πεζό, βαρετά «καθημερινό» πλάσμα: κάποιος που προσπερνάς στο δρόμο χωρίς να τον προσέξεις. Ήταν ο μέσος όρος, η μέση τιμή, το αντιπροσωπευτικό δείγμα των δημογραφικών στατιστικών πινάκων. Απλώς, όπως όλοι μας, προτιμούσε τη δική του βολή από τη βολή των άλλων. Αυτό ακριβώς το κοινό, συνηθισμένο παράπτωμα ή ολίσθημα, σε ασυνήθιστους καιρούς, οδηγεί σε ασυνήθιστα αποτελέσματα. Άπαξ και το γνωρίζουμε αυτό δεν χρειαζόμαστε άλλο τον Διάβολο». Λέει κι άλλα ενδιαφέροντα ο Μπάουμαν που δεν χωρούν στο λίγο χώρο.

Ακούγονται ίσως μακρινά. Αλλά πιστεύω δεν είναι. Γιατί το κακό έχει πολλές και δεν αφορά μόνον την άλλη πλευρά. Το παρόν μας βρίσκεται αντιμέτωπο με παρόμοιους υπαινιγμούς. Μερικές φορές ακούγεται ανατριχιαστικά απλό: αρκεί να πείσουμε τους εαυτούς μας πως είμαστε οι κάτοχοι της μόνης αλήθειας κι ότι οφείλουμε να υπερασπίσουμε με κάθε τρόπο αυτή την αλήθεια απέναντι σε όσους, με οποιοδήποτε τρόπο, την επιβουλεύονται, αρκεί να πειστούμε πως οι άλλοι την επιβουλεύονται ακόμα κι αν είναι οι διπλανοί μας στη δράση. Αν αφεθούμε μπορεί να αφήσουμε να ξετυλίγεται ένα νήμα που πάει πολύ μακριά.

Η τηλεόραση ακούγεται στη διαπασών – αυτός χυμένος στον καναπέ, με το τηλεκοντρόλ στο χέρι, αυτή όρθια μπροστά στη σιδερώστρα, με το σίδερο στο χέρι και μια στοίβα ρούχα δίπλα της. Τα μόνα πράγματα που ακούγονται στο δωμάτιο είναι ο συριστικός θόρυβος του ατμοσίδερου και οι ομιλούσες κεφαλές του δελτίου των 8. «Και τι σημαίνει, Γιάννη, κούρεμα των ομολόγων χωρίς πιστωτικό γεγονός;». «Αυτό ας μην το θεωρούμε καθόλου βέβαιο, Όλγα…». «Κλείσ’ το», λέει αυτή, χωρίς να σηκώνει τα μάτια απ’ τη μπλούζα που σιδερώνει, «δεν μπορώ να τους ακούω άλλο… Βάλε Star καλύτερα». Αυτός υπακούει απρόθυμα. Αλλάζει κανάλι, χαμηλώνει τον ήχο. «Πήγες για εκείνη τη δουλειά;», διακόπτει αυτή το ρεπορτάζ για το ριάλιτι της Βίσση. «Δεν υπάρχει τίποτε ακόμη», απαντά αυτός μέσα απ’ τα δόντια του. «Θα πληρώσουμε τη δεύτερη δόση;», ξαναρωτάει αυτή. «Με τι;». «Έβαλαν και πετρέλαιο, χρωστάμε κοινόχρηστα», επιμένει αυτή και συνεχίζει, υψώνοντας τον τόνο της φωνής για να καλύψει τα ναζιάρικα σχόλια της ρεπόρτερ για τη Βίσση. «Γιατί δεν ξαναπερνάς από την τράπεζα να δεις αν γίνεται διακανονισμός για το δάνειο; Κάθεσαι που κάθεσαι…». Αυτός εκτοξεύει στον τοίχο το τηλεκοντρόλ – το τηλεκοντρόλ περνά ξυστά από την τηλεόραση πριν πέσει κάτω, ξεκοιλιασμένο από τις μπαταρίες του, σαν χυμένα σωθικά. Εξαφανίζεται στην κρεβατοκάμαρα. Αργότερα, την ώρα του ύπνου, θα μεταφερθεί με μια κουβέρτα στο σαλόνι.
***
Γυρίζοντας απ’ τη δουλειά στο σπίτι, βγαίνοντας από το ασανσέρ στον όροφό της, αισθάνεται την ψύχρα του κλιμακοστάσιου. Ασυναίσθητα, ακουμπά το χέρι στους χοντρούς κεντρικούς σωλήνες του καλοριφέρ. «Κανείς δεν άναψε ούτε σήμερα», σκέφτεται. Θυμάται πως συνήθως, τέτοιο καιρό και μ’ αυτή τη θερμοκρασία, κάθε φορά που γύριζε τέτοια ώρα απ’ τη δουλειά αισθανόταν τη θαλπωρή του κλιμακοστάσιου και τους σωλήνες καυτούς κάτω απ’ την παλάμη της. Βάζει το κλειδί στην πόρτα, δεν έχει κλειδωνιά, το παιδί έχει γυρίσει απ’ το σχολείο. «Έφαγες;» ρωτάει απότομα την κόρη της, ενώ ένα κύμα θυμού κοκκινίζει το πρόσωπό της καθώς τη βλέπει ξαπλωμένη στον καναπέ, να χαζεύει τηλεόραση. «Διάβασες; Τι χαζολογάς; Έχεις και φροντιστήριο σήμερα». Η κόρη της δεν αντιδρά, έχει συνηθίσει το σχεδόν μόνιμα νευρικό ύφος της μάνας τον τελευταίο καιρό. «Θα διαβάσω… Να χαλαρώσω λίγο. Να σου πω και τα ευχάριστα. Θαύμα, θαύμα, πήραμε άλλα δύο βιβλία σήμερα. Μαθηματικά και ιστορία». Η μητέρα της προσπαθεί να θυμηθεί τον εαυτό της μαθήτρια, σχεδόν τρεις δεκαετίες πριν. Τέλη Οκτώβρη χωρίς βιβλία, πάντως, δεν είχε μείνει ποτέ. «Δηλαδή, αυτό σε εμπόδιζε να διαβάσεις μέχρι τώρα;», της λέει με εριστικό ύφος. «Κλείσ’ την τηλεόραση τώρα και στο δωμάτιό σου αμέσως. Δεν θα ξεπατώνομαι τζάμπα εγώ για να χαζεύεις. Θα σ’ το κόψω το φροντιστήριο». Η μάνα ξαφνιάζεται με τον εαυτό της. Θυμάται πως πάντα, αυτή την ώρα, αυτή η συνάντηση με την κόρη της έκλεινε με μια αγκαλιά κι ένα φιλί.
***
«Βρε καλώς τον πρωτευουσιάνο…». Ο Γ. ξέρει ότι αυτή η υποδοχή από τους χωριανούς, κάθε πρωί που μπαίνει στο καφενείο, έχει κυρίως έναν σαρκασμό. Αλλά δεν δίνει σημασία. Δεν τον παίρνει, άλλωστε. Τις σπάνιες φορές που ερχόταν παλιότερα στο χωριό ο πατέρας του τού επεφύλασσε ένα γύρο του θριάμβου, με αναλυτική παρουσίαση κάθε καινούργιας επιτυχίας του γιου του: η εισαγωγή στο πανεπιστήμιο, το πτυχίο, το μεταπτυχιακό στην Αγγλία που κόστισε δυο χωράφια, η πρώτη δουλειά, η πρώτη καλοπληρωμένη μεταγραφή, η πρώτη προαγωγή, η πρώτη θέση στελέχους… Υπήρχε πάντα μια πρωτιά να επιδειχθεί. Μέχρι που ήρθε η πρώτη απόλυση. Άντεξε την ανεργία ένα χρόνο στην Αθήνα, κι ύστερα τα μάζεψε και γύρισε στο χωριό, τριανταπεντάρης και νεόκοπος καφενόβιος, ανάμεσα σε συνταξιούχους, αλλά και κάποιους συνομήλικους θαμώνες που δίνουν νέα ζωή στα παρηκμασμένα καφενεία των χωριών. «Βρε καλώς τον πρωτευουσιάνο…». Υπάρχει και μια πιο ταπεινωτική παραλλαγή σ’ αυτή την υποδοχή που την αποδέχεται απλώς σαν καλοπροαίρετο χιούμορ – αν και δεν είναι: «Βρε καλώς τον Λονδρέζο…». Σ’ αυτό περιέχεται μάλλον μια μομφή για τα πεταμένα λεφτά των σπουδών. Αλλά, ο Γ. την ανέχεται περισσότερο από τα κατηφή, μελαγχολικά βλέμματα των γονιών του στο σπίτι, που μέχρι πέρσι αγωνιούσαν απλώς για το πότε θα παντρευτεί.
***
Προσπαθεί να βαδίζει πάντα στο πεζοδρόμιο, αλλά είναι αδύνατο. Οι σωροί των σκουπιδιών και τα γλοιώδη τους περιεχόμενα, χυμένα έξω από τις σακούλες, τον υποχρεώνουν να κάνει ζιγκ ζαγκ. Απ’ το πεζοδρόμιο στον δρόμο και τούμπαλιν. Την αποφορά την έχει συνηθίσει και συλλαμβάνει τον εαυτό του να μην αισθάνεται τον θυμό που του γεννούσε συνήθως μια απεργία των εργαζόμενων στην αποκομιδή. Αισθάνεται κάποια κάποιου είδους αλληλεγγύη από τότε που ο διευθυντής του ανακοίνωσε περικοπή 20% στον μισθό του. Άλλωστε, κι ο ίδιος δεν έκανε καμιά προσπάθεια αυτοσυγκράτησης με τα σκουπίδια του, δεν τα ανεχόταν ούτε λεπτό στο στενό μπαλκόνι του διαμερίσματός του, εξάλλου διαπίστωσε ότι υπήρχαν τουλάχιστον δύο άτομα που κάθε πρωί έκαναν ανασκαφές στα σκουπίδια της γειτονιάς, ψάχνοντας κάτι ενδιαφέρον. Όχι βρώσιμο, ελπίζει κανείς. Ίσως, λοιπόν, είναι περισσότερο συνενοχή παρά αλληλεγγύη αυτή η ανοχή που δείχνει. Απόδειξη, ο θυμός του όταν ανακαλύπτει ότι τα λεωφορεία έχουν πάλι σήμερα απεργία. «Πώς δεν το πήρα είδηση, ο μαλάκας; Κι αυτοί οι παπάρες το ’χουν παραχέσει», σκέφτεται, και παίρνει απ’ το κινητό στη δουλειά, να ειδοποιήσει πως θ’ αργήσει λόγω ποδαρόδρομου…
***
«Λες να πληρώσει, σήμερα;», λέει ο ψηλός της ομήγυρης που κάνει διάλειμμα για τσιγάρο στην είσοδο της επιχείρησης. Οι άλλοι γελάνε λες κι είπε ανέκδοτο. «Αγορίνα μου, ξέρεις πόσες επιταγές τού σφραγίσανε αυτή τη βδομάδα;», τον πληροφορεί ο διπλανός του. Ένας τρίτος, χαμηλώνοντας συνωμοτικά τη φωνή, προσθέτει κρίσιμη φήμη μέσα απ’ το λογιστήριο ότι έχουν σκάσει ένα σωρό προμηθευτές που ετοιμάζονται για ασφαλιστικά και τέτοια. Κι ο τέταρτος εκμυστηρεύεται αποκλειστική πληροφορία μέσα από τη διεύθυνση ότι ετοιμάζεται και νέα λίστα απολύσεων. «Δε γαμιέται, καλύτερα ένα φρικτό τέλος παρά μια φρίκη δίχως τέλος», φιλοσοφεί ο πέμπτος. «Δεν τ’ αξίζω αυτό», σχεδόν μονολογεί ο ψηλός, ρουφώντας νευρικά το τσιγάρο, «δεν τ’ αξίζω, έχω πατήσει πολλή δουλειά σ’ αυτό το κωλοχανείο για να ’μαι απλήρωτος τρεις μήνες… Και να κινδυνεύω να μείνω χωρίς δουλειά. Δεν τ’ αξίζω…». «Γιατί, εμείς τ’ αξίζουμε;». «Ναι, ρε μαλάκες, αλλά εγώ έχω κι οικογένεια, έχω δάνειο…». «Κι εμείς, οι εργένηδες, δηλαδή, είμαστε για Καιάδα, ρε φίλε;». Ευτυχώς που το τσιγάρο τελειώνει πριν εξελιχθεί σύρραξη εργένηδων - οικογενειαρχών. Μπαίνουν στ’ ασανσέρ αμίλητοι, ψυχροί. Κι ύστερα κατευθύνονται σκυθρωποί καθένας στο γραφείο του.
***
Είναι προετοιμασμένος, σχεδόν έχει προβάρει στον καθρέφτη τα λόγια που θα της πει, αλλά την κρίσιμη στιγμή κωλώνει. Την αγαπάει; Ναι, μάλλον την αγαπάει. Τουλάχιστον τόσο ώστε να μη θέλει να την πληγώσει. Αλλά, πώς να της το πει; Ξεχνάει όλα τα λόγια που έχει προβάρει. «Μπορούμε να τελειώνουμε μ’ αυτό το μυστήριο; Λέγε, τι θέλεις να μου πεις; Θες να χωρίσουμε;». Ο τρόπος που τον αιφνιδιάζει αυτή βαραίνει την ατμόσφαιρα. «Δεν είναι αυτό που νομίζεις…». «Δεν ήρθα εδώ ν’ ακούσω ηλίθιες ατάκες από ελληνικές ταινίες. Πες το στα ίσια. Θα τ’ αντέξω. Μας αναλογεί παραπάνω από ένας γκόμενος στη ζωή. Απλώς… Νόμιζα ότι θα καταλήγαμε κάπου οι δυο μας». «Φεύγω». «Κι αφήνεις πίσω σου συντρίμμια… Ποια είναι; Την ξέρω;». «Φεύγω από εδώ. Απ’ την Ελλάδα». Αυτή σιωπά, αιφνιδιασμένη από την τροπή της κουβέντας. «Πάω Καναδά. Είναι ο αδελφός της μάνας μου εκεί, σου ’χω πει. Δουλειά υπάρχει, τη γλώσσα την έχω, μου το περιγράφουν μάλλον εύκολο, αν αντέξω το κλίμα… Δεν μπορώ στα 32 μου να με ταΐζει η μάνα μου, με μια σύνταξη 800 ευρώ». Αυτή κλαίει αθόρυβα, μ’ ένα μείγμα ανακούφισης κι απελπισίας. «Κι άμα δω πως με σηκώνει το κλίμα, θα σε περιμένω να ζήσουμε εκεί». «Μη λες μαλακίες», τον διακόπτει με λυγμούς αυτή, «αφού το ξέρεις…Δεν πρόκειται να ξαναβρεθούμε». Πέφτει στην αγκαλιά του, αδιαφορώντας για τις έτσι κι αλλιώς αδιάφορες παρέες στα γύρω τραπέζια. Όταν αποτραβιέται, ένας χάρτης από δάκρυα έχει ζωγραφιστεί στο πουκάμισό του. Μοιάζει με τον χάρτη του Καναδά.
***
Το χειρότερο με τη χρεοκοπία δεν είναι που μας κάνει φτωχότερους, είπε ο Γιώργος. Το χειρότερο είναι που γαμάει τις ζωές των ανθρώπων. Σαν σαράκι που κατατρώει τις σχέσεις τους.

Ο διοικητής της ΕΚΤ, Ζαν Κλοντ Τρισέ σε συνέντευξη του στη γερμανική Bild υποστήριξε πως η κρίση χρέους της Ευρωζώνης δεν έχει ακόμη τελειώσει. Λίγο πριν παραδώσει τη θέση του επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στον Μάριο Ντράγκι εξέφρασε πάντως την εμπιστοσύνη του στην ικανότητα των κυβερνήσεων της Ευρωζώνης να αποκαταστήσουν την χρηματοπιστωτική σταθερότητα υπό τον όρο ότι οι κανόνες της Συνθήκης Σταθερότητας θα εφαρμοσθούν πλήρως. Τόνισε όμως πως καθοριστικό ρόλο θα παίξει η άμεση ενεργοποίηση και εφαρμογή της συμφωνίας που επιτεύχθηκε μέσα στην εβδομάδα μεταξύ των Ευρωπαίων ηγετών στη Σύνοδο Κορυφής.

Απογοητευτικά για το μεγαλύτερο κομμάτι της πολιτικής ηγεσίας είναι τα αποτελέσματα της έρευνας που πραγματοποίησε η Kapa Research όπως προκύπτει από το ερώτημα για το ποιους θεωρεί ο κόσμος πιο ακατάλληλους για κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας.

Ο νευροεπιστήμονας και συγγραφέας του βιβλίου «Sum» Ντ. Ιγκλμαν μιλά για την ουσία της συνείδησης.

«Sum» στα λατινικά σημαίνει «υπάρχω» και, όπως εξηγεί ο Ντέιβιντ Ιγκλμαν, καθηγητής στο Baylor College of Medicine του Τέξας και διευθυντής του Εργαστηρίου για την Αντίληψη και τη Δράση, αυτός είναι ένας από τους τρεις λόγους για τους οποίους επέλεξε αυτή τη λέξη ως τίτλο του βιβλίου του.

Η «υπαρξιακή» χροιά δεν θα πρέπει ίσως να σας ξενίζει - οι νευροεπιστήμες είναι ένας από τους κατ' εξοχήν κλάδους των θετικών επιστημών που συνδέονται με τη φιλοσοφία. Αν όμως αναρωτιέστε πώς ένας «θετικός» επιστήμονας μπορεί να ξεδιπλώσει ένα τόσο ιδιαίτερο λογοτεχνικό ταλέντο, η απορία σας ίσως λυθεί μαθαίνοντας ότι οι πρώτες σπουδές του ήταν στη φιλολογία. Αποτέλεσμα αυτού του συνδυασμού, μια μικρή σειρά από βιβλία που φιλοξενούνται στους καταλόγους των ευπώλητων και μια πολύ μεγαλύτερη από εργαστηριακές έρευνες που προσπαθούν να εξιχνιάσουν τα μυστήρια του εγκεφάλου. Για αυτά ακριβώς μιλάει στη συνέντευξη που παραχώρησε στο «Βήμα».

- Το «Sum» έχει χαρακτηριστεί «μη κατηγοριοποιήσιμο» ως προς το λογοτεχνικό του είδος. Κάποιοι το έχουν αποκαλέσει «φιλοσοφιστόρημα» (philsosofiction), άλλοι έχουν πει ότι αποτελεί μια συλλογή από «πειράματα της σκέψης». Ποια είναι η επιστημονική του πλευρά;

«Ολες οι ιστορίες σε αυτό το βιβλίο είναι υποθετικές και όλες τους είναι κατά κάποιον τρόπο αστείες αλλά και θλιβερές, καμία τους όμως δεν είναι για να την πάρει κανείς στα σοβαρά. Η σοβαρή πλευρά του βιβλίου είναι το ευρύτερο μήνυμα, ότι στην ουσία δεν ξέρουμε τίποτε για το τι συμβαίνει στον παράξενο κόσμο που μας περιβάλλει. Ξέρετε, είμαι επαγγελματίας επιστήμονας και μου φαίνεται αστείο, μου φαίνεται παράξενο ότι οι άνθρωποι επιχειρηματολογούν με τόση βεβαιότητα για αυτό που νομίζουν ότι συμβαίνει, κάποιοι πιστεύουν σε έναν συγκεκριμένο Θεό και άλλοι λένε ότι δεν υπάρχει τίποτε, όμως ποιος ξέρει; Αυτό που κάποιος καταλήγει να εκτιμήσει όταν ασχολείται με την επιστήμη είναι τελικά το μέγεθος της άγνοιάς μας. Καταλαβαίνει ότι τα κομμάτια που γνωρίζουμε είναι τόσο πολύ λίγα σε σχέση με αυτά που δεν γνωρίζουμε. Αυτό είναι το μήνυμα στο “Sum”. Είναι ότι μπορώ να γράψω σαράντα ιστορίες που αποκλείουν η μία την άλλη αλλά όλες ρίχνουν ένα φως σε διάφορες πιθανότητες, διαφορετικές ιδέες για το τι θα μπορούσε να συμβαίνει. Οπως είπα καμία τους δεν την εννοώ στα σοβαρά, δεν λέω ότι αυτή είναι η κατάσταση. Λέω ότι ίσως θα έπρεπε να αφιερώσουμε λίγο περισσότερο χρόνο στο να σκεφτούμε τις πιθανότητες από ό,τι τις βεβαιότητες. Για μένα αυτή είναι η επιστημονική ψυχοσύνθεση, αυτό σημαίνει να είσαι επιστήμονας. Είναι ένα βιβλίο που μόνο ένας επιστήμονας θα μπορούσε να γράψει».

- Ποιο είναι για σας το μεγαλύτερο μυστήριο στη λειτουργία του εγκεφάλου;

«Νομίζω η συνείδηση. Ξέρετε, μελετάμε τον εγκέφαλο, εξετάζουμε όλα τα κομμάτια και τις περιοχές του, κάθε λεπτομέρεια, και αυτό δεν μας δίνει καμία απάντηση ως προς το γιατί έχουμε την αίσθηση ότι είμαστε ζωντανοί. 'Η πώς μπορείς να συνδέσεις δισεκατομμύρια κομμάτια και περιοχές και να έχεις μια υποκειμενική εμπειρία. Αυτό είναι κάτι που μας είναι εντελώς άγνωστο, δεν ξέρουμε καν πώς θα έπρεπε να είναι μια θεωρία που θα συνέδεε αυτά τα δυο πράγματα. Δεν υπάρχει τρόπος με τα σημερινά μας εργαλεία, τα μαθηματικά και τους αλγορίθμους μας, να πούμε να, παίρνεις τόσο εδώ και προσθέτεις τόσο εκεί και έχεις την εμπειρία ενός συγκεκριμένου αισθήματος. Φανταστείτε ότι φτιάχνετε μια μηχανή συνδέοντας μεταξύ τους όλο και περισσότερα κομμάτια, μπορείτε πάντα να δείτε πώς συνδέονται τα κομμάτια, όμως σε ποιο σημείο μπορείτε να πείτε ότι τώρα αυτή η μηχανή αισθάνεται μια εμπειρία; Πάρτε ως παράδειγμα την πόλη της Αθήνας, έχει τηλεφωνικά δίκτυα, δίκτυα ηλεκτροδότησης, αποχέτευσης, λεωφορεία που κυκλοφορούν, ανθρώπους που επικοινωνούν μεταξύ τους, που ανταλλάσσουν χειραψίες, και όλα είναι συνδεδεμένα μεταξύ τους. Η ερώτηση είναι, έχει η Αθήνα συνείδηση; Αισθάνεται ότι είναι η Αθήνα; Κάνει διάφορες σκέψεις; Και καθώς όλα τα κομμάτια της μετακινούνται, αυτό αλλάζει τις σκέψεις της; Η ερώτηση είναι παράξενη, απεικονίζει όμως το μεγάλο ερώτημα: πώς τα υλικά πράγματα γίνονται πνευματικά; Αυτό νομίζω είναι το κεντρικό ζήτημα».

- Τι μπορούμε να πούμε ότι ξέρουμε ως τώρα για τη συνείδηση;

«Οχι πολλά. Το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να εξετάζουμε τι συμβαίνει σε ασθενείς που έχουν υποστεί βλάβη στον εγκέφαλο και πώς αυτό αλλάζει τη συνειδησιακή τους εμπειρία. Στις ακραίες περιπτώσεις, αν υποστούν βλάβη συγκεκριμένα μέρη του εγκεφάλου, έχουμε κώμα και στην κατάσταση αυτή ο υπόλοιπος εγκέφαλος φαίνεται να λειτουργεί, όμως οι κρίσιμες αλληλεπιδράσεις που απαιτούνται για να έχει κάποιος συνειδησιακή εμπειρία απουσιάζουν _ η αναπνοή, για παράδειγμα, λειτουργεί μια χαρά αλλά η συνείδηση είναι εκτός λειτουργίας. Εξετάζοντας προσεκτικά πολλά διαφορετικά παραδείγματα εγκεφαλικής βλάβης μπορούμε σιγά-σιγά να αρχίσουμε να βρίσκουμε κάποιες απαντήσεις στο πρόβλημα. Ψάχνοντας να βρούμε ποια είναι τα απολύτως απαραίτητα συστατικά για την ύπαρξη της συνείδησης».

- Και τι ακριβώς ψάχνετε να δείτε;

«Πραγματικά ο μοναδικός τρόπος για να προχωρήσει κανείς με αυτό το πρόβλημα είναι να ψάχνει τις αλλαγές. Να κοιτάζει τι διαφορετικό συμβαίνει όταν υπάρχει κάποια βλάβη. Πρόσφατα κάναμε κάποια πειράματα στα οποία αν και τίποτε δεν αλλάζει στο φύλλο του χαρτιού που έχετε μπροστά σας, η νοητική εμπειρία σας αλλάζει. Για παράδειγμα, αν σχεδιάσετε έναν κύβο με δώδεκα γραμμές μπορείτε να τον δείτε με δυο διαφορετικούς προσανατολισμούς. Τον κοιτάζετε λοιπόν και σκέφτεστε “πηγαίνει προς εκείνη την κατεύθυνση ή προς την άλλη κατεύθυνση”. Τίποτε στο χαρτί δεν αλλάζει, όμως η συνειδητή εμπειρία που έχετε πηγαινοέρχεται. Θα λέτε συνέχεια ο κύβος πηγαίνει προς τα εδώ, όχι πηγαίνει προς τα εκεί. Στην πραγματικότητα ο εγκέφαλός σας “ανάβει” μπρος-πίσω κάθε πέντε δευτερόλεπτα. Το σημαντικό όμως είναι ότι τίποτε στον εξωτερικό κόσμο δεν αλλάζει. Το να εξετάζουμε περιπτώσεις σαν αυτήν, όπου η μόνη αλλαγή συντελείται μέσα στον εγκέφαλο, είναι ένας άλλος τρόπος για να μελετήσουμε τη συνείδηση».

- Ειδικεύεστε κυρίως στη συναισθησία και την αντίληψη του χρόνου. Τι σας λένε οι μελέτες αυτές;

«Κάνω διάφορα πράγματα στο εργαστήριό μου προσπαθώντας να βρω μια υπόθεση για τη συνείδηση και ένα από αυτά που μελετώ είναι η συναισθησία. Η συναισθησία αποτελεί έναν καλό “καθρέφτη” για να δει κανείς τη συνείδηση. Αυτό γιατί μου δίνει τη δυνατότητα να προσπαθήσω να δω πώς γίνεται και μια πάρα πολύ μικρή γενετική μετατροπή ανάμεσα σε δυο ανθρώπους τους κάνει να αισθάνονται τον κόσμο με διαφορετικό τρόπο. Ο ένας, για παράδειγμα, βλέπει χρώματα όταν ακούει μουσική και ο άλλος όταν βλέπει γράμματα. Η συνειδησιακή εμπειρία τους είναι διαφορετική και μπορεί να ανιχνευθεί σε μια γενετική μεταβολή, την οποία και μελετάμε αυτή τη στιγμή. Προσπαθούμε να εντοπίσουμε τα γονίδια που σχετίζονται με τη συναισθησία. Νομίζω ότι αυτό θα αποτελέσει ένα βήμα για να αρχίσουμε να πλησιάζουμε το ερώτημα».

- Και η αντίληψη του χρόνου;

«Θεωρώ ότι η συνείδηση είναι το κεντρικό ερώτημα στη μελέτη της λειτουργίας του εγκεφάλου, κάτω όμως από αυτήν υπάρχουν πολλά άλλα μυστήρια. Ενα από αυτά είναι η αντίληψη του χρόνου, η οποία αποτελεί μια πλευρά της συνειδησιακής εμπειρίας. Από τις μελέτες μας αποκαλύπτεται ότι ο χρόνος δεν είναι αυτό που νομίζουμε ότι είναι _ δεν βρισκόμαστε “εκτός” και παρακολουθούμε τον χρόνο να περνάει. Στην πραγματικότητα ο εγκέφαλός μας κατασκευάζει τον χρόνο. Στο εργαστήριό μου μπορώ να σας κάνω να νομίζετε ότι κάτι διήρκεσε πολύ λιγότερο ή πολύ περισσότερο από την πραγματική διάρκειά του. 'Η ότι ένα γεγονός προηγήθηκε σε σχέση με κάποιο άλλο ενώ στην πραγματικότητα συνέβη το αντίθετο. 'Η ότι δυο γεγονότα συντελούνται ταυτόχρονα ενώ αυτό δεν συμβαίνει. Ξέρετε, τα τελευταία έντεκα χρόνια στο εργαστήριό μου έχω κατορθώσει να δείξω ότι ο εγκέφαλος είναι σαν ζυμάρι αλλά και πάρα πολύ μυστηριώδης. Θεωρώ την αντίληψη του χρόνου ένα “υπομυστήριο” της συνείδησης».

Η ΣΥΝΑΙΣΘΗΣΙΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΤΕΣΤ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

Η συναισθησία είναι μια κατάσταση σπάνια και πολύ ιδιαίτερη. Ουσιαστικά αφορά το «μπέρδεμα» των αισθήσεων: ένα και μοναδικό ερέθισμα μπορεί να ενεργοποιήσει ταυτόχρονα δυο διαφορετικές αισθήσεις ή δυο διαφορετικά «μονοπάτια» της ίδιας αίσθησης. Κάποιος που την εμφανίζει μπορεί δηλαδή όταν ακούει μουσική να βλέπει ταυτόχρονα χρώματα (το ερέθισμα της ακοής ενεργοποιεί την όραση) ή όταν κοιτάζει ένα γράμμα ή έναν αριθμό να βλέπει ταυτόχρονα ένα συγκεκριμένο χρώμα (το ίδιο οπτικό ερέθισμα ενεργοποιεί δυο διαφορετικές πλευρές της λειτουργίας της όρασης).

Ο Ντέιβιντ Ιγκλμαν ασχολείται εδώ και χρόνια με τη μελέτη της συναισθησίας. Εχει μάλιστα αναπτύξει το τεστ που χρησιμοποιείται παγκοσμίως για τη διάγνωσή της. Εδώ και δυο χρόνια έχει σταθμίσει το «Synesthesia Battery» όπως το ονομάζει και στα ελληνικά. «Με ενδιαφέρει να δω πώς λειτουργεί η κατάσταση σε διαφορετικά αλφάβητα, όπως το ελληνικό, το εβραϊκό ή το κινεζικό» εξηγεί μιλώντας στο «Βήμα». Αν θέλετε να υποβληθείτε σε αυτό, μπορείτε να επισκεφθείτε το www.synesthesia.org

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

DAVID EAG

LEMAN,

SUM

Σαράντα ιστορίες από την άλλη ζωή,

Εκδόσεις

Ο

κτώ, σελ. 120, τιμή 11 ευρώ

Το «SUM Σα

ράντα ιστορίες από την άλλη ζωή» θα κυκλοφορήσει στα βιβλιοπωλεία στις 3 Νοεμβρίου από τις εκδόσεις Οκτώ. Το «Βήμα» προδημοσιεύει ένα από τα διηγήματα που περιλαμβάνονται σε αυτό.

Η καταγωγή των ειδών

Στην άλλη ζωή, σου προσφέρεται απλόχερα μια μεγάλη ευκαιρία: μπορείς να επιλέξεις οτιδήποτε θα ήθελες να είσαι στην επόμενη ζωή σου. Θα ήθελες να ανήκεις στο αντίθετο φύλο; Να γεννηθείς σε βασιλική γενιά; Να ήσουν φιλόσοφος απείρου βάθους; Στρατιώτης που τον περιμένουν μάχες νικηφόρες;

Μπορεί όμως να ξαναγύρισες εδώ έπειτα από μια σκληρή ζωή. Μπορεί να βασανίστηκες από το τεράστιο μέγεθος των αποφάσεων και των ευθυνών που σε περιέβαλλαν και τώρα δεν επιζητείς παρά μόνο ένα πράγμα: απλότητα. Αυτό είναι εύλογο. Οπότε στον επόμενο γύρο επιλέγεις να είσαι άλογο. Λαχταράς τη μακαριότητα αυτής της απλής ζωής: να βόσκεις ολόκληρα απογεύματα σε χλοερά λιβάδια, να χαίρεσαι τις ωραίες καμπύλες του κορμιού σου και το περίγραμμα των μυώνων σου, τη γαλήνη της αργής κίνησης της ουράς σου ή τον αχνό που εκτοξεύεται από τα ρουθούνια σου καθώς καλπάζεις σε χιονοσκέπαστες πεδιάδες.

Ανακοινώνεις την απόφασή σου. Ξόρκια προφέρονται ψιθυριστά, ένα μαγικό ραβδί ανεμίζει στον αέρα και το σώμα σου αρχίζει να μεταμορφώνεται. Οι μύες σου στρογγυλεύουν, ένα στρώμα από σκληρές τρίχες φυτρώνει και σε καλύπτει σαν απαλή κουβέρτα τον χειμώνα. Ο λαιμός σου χοντραίνει και μακραίνει σαν αυτό να ήταν κάτι απολύτως φυσιολογικό. Οι καρωτίδες σου αυξάνουν σε διάμετρο, τα δάχτυλά σου σχηματίζουν οπλές, τα γόνατά σου σκληραίνουν, οι γοφοί σου δυναμώνουν και στο μεταξύ, καθώς το κρανίο σου επιμηκύνεται για να πάρει το νέο του σχήμα, ο εγκέφαλός σου μεταβάλλεται κι αυτός με ταχύτητα: ο φλοιός συμπτύσσεται ενώ η παρεγκεφαλίδα αναπτύσσεται, το ανθρωπάριο διαλύει τον άνθρωπο σε άλογο, νευρώνες ανακατευθύνονται, συνάψεις αποσυνδέονται και επανασυνδέονται σύμφωνα με τα ιππικά πρότυπα και το όνειρό σου να καταλάβεις πώς είναι να είσαι άλογο καλπάζει προς το μέρος σου από μακριά. Το ενδιαφέρον σου για τα ανθρώπινα μειώνεται, ο κυνισμός σου για την ανθρώπινη συμπεριφορά εξανεμίζεται, παύεις σιγά-σιγά ακόμη και να σκέφτεσαι σαν άνθρωπος.

Ξαφνικά, για μια στιγμή μόνο, συνειδητοποιείς το πρόβλημα που παρέβλεψες. Οσο περισσότερο γίνεσαι άλογο, τόσο λησμονείς την αρχική επιθυμία. Λησμονείς πώς ήταν να είσαι άνθρωπος που αναρωτιέται πώς είναι να είσαι άλογο.

Αυτή η στιγμή διαύγειας δεν διαρκεί πολύ. Λειτουργεί ωστόσο σαν τιμωρία για τα κρίματά σου, στιγμή προμηθεϊκής σπλαγχνοφαγίας, έτσι που ζαρώνεις μισός άλογο μισός άνθρωπος, γνωρίζοντας ότι δεν μπορείς να εκτιμήσεις τον προορισμό χωρίς να γνωρίζεις την αφετηρία. Δεν μπορείς να χαρείς την απλότητα αν δεν θυμάσαι το αντίθετό της.

Κι αυτή δεν είναι η χειρότερη αποκάλυψη. Συνειδητοποιείς ότι, την επόμενη φορά που θα ξαναγυρίσεις εδώ, με τον χοντρό αλογίσιο σου λαιμό, δεν θα μπορείς να ζητήσεις να ξαναγίνεις άνθρωπος. Δεν θα καταλαβαίνεις τι είναι άνθρωπος. Η επιλογή σου να κατέλθεις την κλίμακα της νοημοσύνης είναι μη αναστρέψιμη. Και λίγο πριν απολέσεις τις τελευταίες ανθρώπινες ικανότητές σου, αναλογίζεσαι με πόνο ποιο υπέροχο εξωγήινο πλάσμα, γοητευμένο από την ιδέα να βρει μια απλούστερη ζωή, διάλεξε την τελευταία φορά να γίνει άνθρωπος.

Η καρδιά είναι αναμφίβολα το σημαντικότερο ζωτικό όργανο στο σώμα μας και η σωστή λειτουργία της συνοδεύει κυριολεκτικά τη ζωή μας. Πώς μπορούμε να φροντίσουμε τη καρδιά μας, ώστε να μας υπηρετήσει πιστά για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα;

Το πιο σημαντικό στοιχείο λειτουργίας της καρδιάς, είναι οι τροφές που καταναλώνουμε. Το καλό φαγητό θεωρείται θεμέλιο της καλής υγείας. Ποιες όμως τροφές μπορούν να μας βοηθήσουν να έχουμε μια καλή και υγιή καρδιά;

Ας διαβάσουμε ποιες είναι οι 10 καλύτερες τροφές, που εάν τις καταναλώνουμε μπορούν να βελτιώσουν την υγεία της καρδιάς μας:

1. Το κρασί: Πιείτε ένα ποτήρι κρασί καθημερινά. Είναι γνωστό ότι η μικρή έως και μέτρια κατανάλωση αλκοόλ (κυρίως μετά το φαγητό) μπορεί να μειώνει το κίνδυνο θανάτου λόγω καρδιαγγειακών νοσημάτων (καρδιακή προσβολή, έμφραγμα μυοκαρδίου). Επίσης ένα ποτήρι κρασί καθημερινά μπορεί να αυξήσει τη διάρκεια της ζωής μας κατά 5 χρόνια.

2. Ο σολομός: Καταναλώστε σολομό τουλάχιστον δύο φορές την εβδομάδα. Ο σολομός είναι μια πολύτιμη τροφή με τεράστια διατροφική αξία και ευεργετικές ιδιότητες για ένα υγιές δέρμα, ένα ισχυρό ανοσοποιητικό σύστημα, μια γερή καρδιά και διαύγεια νου. Είναι μια από τις καλύτερες πηγές των απαραίτητων για τον οργανισμό, ωμέγα-3 λιπαρών οξέων. Μιλάμε για μια πραγματικά σπουδαία τροφή με πολύ πλούσια γεύση.

3. Το ελαιόλαδο: Αντικαταστήστε τα διάφορα φυτικά έλαια ή ζωικά λίπη που καταναλώνετε όπως: καλαμποκέλαιο, ηλιέλαιο, σησαμέλαιο, μαργαρίνη κ.τ.λ. με ελαιόλαδο. Έτσι κάνετε το τρόπο μαγειρέματος ποιο υγιεινό. Το ελαιόλαδο είναι απαραίτητο για την απορρόφηση των λιποδιαλυτών βιταμινών A, D, E και K. Έρευνες αναφέρουν ότι συμβάλλει στην σωστή υγεία της καρδιάς, λόγω των μονοακόρεστων λιπαρών που περιέχει και στη πρόληψη του καρκίνου λόγω των αντιοξειδωτικών του μικροστοιχείων (πολυφαινόλων).

4. Τα καρύδια: Τα καρύδια θεωρούνται από τους πλέον θρεπτικούς ξηρούς καρπούς και έχουν ευεργετική δράση για ζωτικά μας όργανα όπως η καρδιά, τα αγγεία και ο εγκέφαλός μας. Αποτελούν από τις πλουσιότερες πηγές απαραίτητων ω-3 πολυακόρεστων λιπαρών οξέων, ενώ εμπεριέχουν και τα καρδιοπροστατευτικά αντιοξειδωτικά στοιχεία ελλαγικό και γαλλικό οξύ, πολύτιμα για τα αγγεία της καρδιάς και του αίματος.

5. Τα αρωματικά βότανα: Το φασκόμηλο, το δεντρολίβανο, η ρίγανη και το θυμάρι. Πρόκειται για ισχυρές αντιοξειδωτικές τροφές που βοηθούν στη σωστή καρδιαγγειακή λειτουργία και υγεία.

6. Το τυρί tofu (τυρί σόγιας): Σύμφωνα με πρόσφατη αμερικανική επιστημονική έρευνα, η πρωτεΐνη σόγιας που περιέχεται στο τυρί tofu είναι πολύ χρήσιμη για τη καρδιά μας, περισσότερο και από ζωικές πρωτεΐνες. Το σημαντικότερο είναι ότι η πρωτεΐνη του tofu θεωρείται υψηλής βιολογικής αξίας, κάτι που το καθιστά εναλλακτική επιλογή αντί του κρέατος. Έτσι μπορούμε να αντικαθιστούμε το κρέας σε γεύματά μας, μειώνοντας την κατανάλωση των βλαβερών λιπαρών που περιέχουν οι ζωικές τροφές χωρίς όμως να στερούμαστε τις απαραίτητες πρωτεΐνες.

7. Τα πορτοκάλια: Τα πορτοκάλια περιέχουν πολύ υψηλή περιεκτικότητα σε πηκτίνη, η οποία βοηθά στη καταπολέμηση της χοληστερόλης. Επίσης, χάρη στο κάλιο και στην αντιοξειδωτική ουσία εσπεριδίνη που περιέχουν, έχουν προστατευτική δράση έναντι των τριχοειδών αγγείων, ώστε να επιτρέπουν την ανταλλαγή ουσιών μεταξύ αίματος και κυττάρων.

8. Το πλιγούρι βρώμης: Σύμφωνα με κλινικές μελέτες το πλιγούρι βρώμης μειώνει τις ποσότητες της "κακής" χοληστερίνης (HDL) στο αίμα. Είναι επίσης πλούσιο σε φυτικές ίνες, βιταμίνες του συμπλέγματος Β, πρωτεΐνες, υδατάνθρακες. Το πλιγούρι βρώμης θεωρείται το πρωινό των πρωταθλητών και είναι πολύτιμη τροφή για το καλύτερο ξεκίνημα της ημέρας.

9. Το λινέλαιο: Είναι το έλαιο που παράγεται από το λιναρόσπορο. Σύμφωνα με έρευνες το λινέλαιο μειώνει τη χοληστερόλη, δίνει στο σώμα μας υγιή λίπη, ρυθμίζει το μεταβολισμό και την ορμονική ισορροπία και έχει ισχυρό ρόλο στη προστασία της καρδιάς. Το λινέλαιο, έχει 56% περιεκτικότητα σε ω3 λιπαρά οξέα και 16% σε ω6 λιπαρά οξέα, ενώ δίνει την αίσθηση κορεσμού μετά το φαγητό.

10. Οι καυτερές πιπεριές: Οι καυτερές πιπεριές αποδεικνύεται ότι είναι πολύ ευεργετικές για την καρδιά, γιατί μπορούν να βοηθήσουν στη ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης, να ρίξουν την χοληστερίνη, να εμποδίσουν την αρτηριοσκλήρυνση και να σταματήσουν την αιμορραγία.

Πρώτη γκέλα του Ολυμπιακού στο Καραϊσκάκη μετά από 17 σερί νικηφόρα ματς (και σκορ 50-8): 2-2 με τον εξαιρετικό ΟΦΗ ο οποίος απέδειξε ότι δεν κέρδισε τυχαία την ΑΕΚ μια εβδομάδα νωρίτερα. Τρεις μέρες πριν από το κρίσιμο ματς στο Ντόρτμουντ ο Ολυμπιακός προηγήθηκε με τα γκολ των Τζιμπούρ (45') και Μιραλάς (62'), αλλά η ομάδα της Κρήτης κατάφερε να πάρει το βαθμό της ισοπαλίας με τα τέρματα των Μάντζιου (73') και Γεωργίου (77'). Για την τελευταία απώλεια βαθμών των “ερυθρολεύκων” στο Φάληρο θα πρέπει να γυρίσουμε 17 μήνες πίσω: Ολυμπιακός-Άρης 0-0 στις 16 Μαΐου 2010. Εξάλλου είναι ο πρώτος βαθμός που παίρνει ο ΟΦΗ ως φιλοξενούμενος του Ολυμπιακού από τις 29 Μαρτίου 1992. Εκείνο το ματς (0-0) έγινε στην Πάτρα λόγω τιμωρίας του Ολυμπιακού.

ΣΚΟΡΕΡ: 45' Τζιμπούρ, 62' Μιραλάς – 73' Μάντζιος, 77' Γεωργίου

ΔΙΑΙΤΗΤΗΣ: Σελίμος (Λακωνίας)

ΚΙΤΡΙΝΕΣ: Λόπεθ


ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ: Κοστάντσο, Μανιάτης, Χολέμπας, Μέλμπεργκ, Μαρκάνο, Ορμπάιθ (70' Μοντέστο), Μακούν (80' Πάντελιτς), Αμπντούν (46' Ιμπαγάσα), Φετφατζίδης, Μιραλάς, Τζιμπούρ,
ΟΦΗ: Κάρολ, Γαλανόπουλος, Ταυλαρίδης, Μπουλούτ, Κάλαϊτζιτς, Μπόντορ (76' Ρόβας), Γεωργίου, Χ. Λόπεθ, Ζ. Λόπεθ (72' Βερόν), Σίσιτς (67' Καπάνταης), Μάντζιος



Στα υπολοιπα ματς

Ατρόμητος - Πανιώνιος 2-1

Παναιτωλικός - Ξάνθη 2-0

Σάββατο μεσημέρι και οι Γάλλοι απολαμβάνουν τις τελευταίες καλές μέρες του Οκτώβρη, πριν ξεκινήσει το τσουχτερό κρύο στους δρόμους του Παρισιού. Μετά την γυάλινη πυραμίδα σύμβολο του μουσείου, βλέπω τον κόσμο να κατευθύνεται προς την είσοδο ενός από τους μεγαλύτερους «ναούς» της τέχνης.

Οι ουρές στα ταμεία του Λούβρου είναι τεράστιες αλλά οι Γάλλοι είναι συνηθισμένοι. Εκτός από τους τουρίστες που περιμένουν υπομονετικά να δουν την Τζοκόντα, υπάρχει και μια μεγάλη μερίδα Παριζιάνων που έχουν έρθει να δουν μια έκθεση γεμάτη ελληνικούς θησαυρούς. Η πρώτη μεγάλη έκθεση αφιέρωμα στον Μεγάλο Αλέξανδρο, μόλις πέντε μέρες μετά τα εγκαίνια της, φαίνεται να κερδίζει το ενδιαφέρον τους.

Μπαίνοντας στην έκθεση το πρώτο πράγμα που αντικρίζει κανείς είναι το ψηφιδωτό με το λιοντάρι και τους πολεμιστές που βρέθηκε στην Πέλλα, κάτω από τον τίτλο «Στο Βασίλειο του Μεγάλου Αλεξάνδρου-η αρχαία Μακεδονία» .

Οι Γάλλοι είναι γνωστοί για την δυστοκία τους να χρησιμοποιούν άλλες γλώσσες, αλλά ο σεβασμός για την ελληνική κληρονομιά είναι εμφανής μιας και σε όλες τις αίθουσες της έκθεσης μαζί με τις γαλλικές επεξηγηματικές ταμπέλες υπάρχουν και ελληνικές. Πλάκες από τάφους, μικρο-αντικείμενα της καθημερινής ζωής αλλά και η καλλιτεχνική δημιουργία μέσα από περίτεχνα κοσμήματα, στεφάνια και πόρπες παρουσιάζεται στην έκθεση με τρόπο εντυπωσιακό, και τα αντικείμενα βρίσκονται μέσα σε προθήκες-βιτρίνες.
Οι επισκέπτες συνωστίζονται υπομονετικά για να δούνε προσεκτικά κάθε ένα από τα μικρά αγαλματίδια, τους αμφορείς,



Τα δωμάτια παρουσιάζουν χρονολογικά την τεράστια επιρροή του μεγάλου αυτού άνδρα και το πλαίσιο μέσα στο οποίο γιγαντώθηκε η φήμη και η δύναμη του. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η εξιστόρηση των αρχαιολογικών αποστολών και ανακαλύψεων από τις αρχές του 18ου αιώνα μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’70 με εκτενής αναφορές στον μεγάλο μας αρχαιολόγο Μανώλη Ανδρόνικο. Τα περισσότερα εκθέματα της έκθεσης είναι από το Μακεδονικό Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης αλλά και το Αρχαιολογικό Μουσείο Πέλλας, χωρίς βέβαια να λείπουν και πολλά από το ίδιο το Λούβρο (αρχαιότητες που πάντα θα ελπίζουμε ότι κάποτε θα επιστραφούν στην Ελλάδα).

Το τελευταίο κομμάτι της έκθεσης με τίτλο «Ο θρύλος του Αλέξανδρου» περιγράφει πως οι σύγχρονοι του Αλέξανδρου, βοήθησαν στο να γιγαντώσουν τον μύθο του μεγάλου αυτού άνδρα, αλλά και πως αργότερα Ρωμαίοι λογοτέχνες κατέγραψαν την ιστορία του στρατηλάτη, βοηθώντας την να αποτυπώσει έντονα το σημάδι της στην Ιστορία για πάντα.

Νέο δεκαετές μνημόνιο με σκληρότερα μέτρα για μισθούς, συντάξεις, κοινωνικές παροχές και φόρους φέρνει η απόφαση της Συνόδου Κορυφής για το "κούρεμα" του χρέους.

Mακραίνει και βαθαίνει το τούνελ" της οικονοµικής ασφυξίας για τα νοικοκυριά µε το νέο πακέτο στήριξης και το "κούρεµα" των οµολόγων, που υποχρεώνει το Δηµόσιο σε δραστικότερες περικοπές στις µισθολογικές και κοινωνικές δαπάνες και υψηλότερες αυξήσεις φόρων.

Η απόφαση της Συνόδου Κορυφής φέρνει νέο "µνηµόνιο" διάρκειας µέχρι το 2020 και δεσµεύει την κυβέρνηση να επιταχύνει και να διευρύνει το πακέτο των µέτρων για την επίτευξη πρωτογενών πλεονασµάτων στον προϋπολογισµό ύψους πάνω από 8 δισ. ευρώ ετησίως.

Αν και το κούρεµα της αξίας των οµολόγων κατά 50% προσφέρει ανάσες στον προϋπολογισµό, δεδοµένου ότι ελαφρύνει τις δαπάνες για την εξυπηρέτηση του χρέους, ωστόσο απαιτεί αυστηρότερη δηµοσιονοµική πειθαρχία και δραστικότερες παρεµβάσεις.

Ο υπουργός Οικονοµικών Ευ. Βενιζέλος τόνισε ότι η ετήσια ελάφρυνση σε όρους εξυπηρέτησης του δηµοσίου χρέους ανέρχεται στα 4,5 δισ. ευρώ, υπογραµµίζοντας ότι η απόφαση της Συνόδου Κορυφής "µας επιτρέπει να έχουµε µεγάλα πρωτογενή πλεονάσµατα, να καταρτίσουµε ευκολότερα τους προϋπολογισµούς του 2013 και του 2014, γιατί θα πληρώνουµε µικρότερους τόκους".

Ο υπουργός είπε ότι "δεν θα απαιτηθούν νέα µέτρα, δεν θα επηρεαστούν µισθοί και συντάξεις το 2011 και το 2012 εάν εφαρµόσουµε αυτά που πρέπει", αποφεύγοντας να αναφερθεί στα επόµενα έτη, ενώ άφησε ανοιχτό το ενδεχόµενο πρόσθετων φορολογικών επιβαρύνσεων µε το νέο φορολογικό νοµοσχέδιο που αναµένεται να κατατεθεί στη Βουλή µέχρι το τέλος του έτους.

Ο στόχος είναι το κράτος να µπορεί µε ίδιους πόρους να χρηµατοδοτήσει τις πληρωµές µισθών και συντάξεων και τα κοινωνικά κονδύλια και να πετύχει υψηλά πλεονάσµατα που θα αποσβένουν χρέος τα επόµενα χρόνια. Για να γίνει αυτό, θα πρέπει τα έσοδα να είναι υψηλότερα από τις δαπάνες µε εξαίρεση τους τόκους για την εξυπηρέτηση του χρέους πράγµα που σηµαίνει περαιτέρω µειώσεις στα έξοδα και µεγαλύτερες εισπράξεις.

Οι οικονοµίες στις δαπάνες θα αφορούν µισθούς, συντάξεις, ασφάλιση, περίθαλψη και κοινωνικά επιδόµατα, ενώ στο σκέλος των εσόδων η απαιτούµενη τόνωση θα προέλθει από αυξήσεις κυρίως στους φόρους εισοδήµατος και περιουσίας, οι οποίοι θεωρούνται ως λιγότερο "υφεσιακοί" σε σχέση µε τους έµµεσους φόρους.

Με βάση τα παραπάνω, το Δηµόσιο στην προσπάθειά του να κλείσει τις τρύπες θα "τραβήξει" τεράστια ρευστότητα από την οικονοµία επιδεινώνοντας την ασφυξία των νοικοκυριών.

Ειδικότερα

-Tα εισοδήµατα θα συρρικνώνονται είτε µέσω περικοπών στις αποδοχές είτε µέσω αύξησης της άµεσης φορολογίας και των τιµών

-Oι πόροι για κοινωνικές παροχές (ιατροφαρµακευτική και νοσοκοµειακή περίθαλψη, επιδόµατα και εισοδηµατικές ενισχύσεις σε ευπαθείς οµάδες του πληθυσµού κ.ά.) θα βαίνουν συνεχώς µειούµενα µε αποτέλεσµα να αυξάνει το κόστος για τους πολίτες

-H στήριξη του κράτους στα ασφαλιστικά ταµεία θα εξασθενεί µε αποτέλεσµα να ασκούνται πιέσεις για περιορισµό των συντάξεων και των παροχών προς τους ασφαλισµένους

-Oι επιχορηγήσεις στις ΔΕΚΟ θα συρρικνώνονται µε επακόλουθο τη µείωση των αποδοχών και του αριθµού των εργαζοµένων καθώς και αυξήσεις στα τιµολόγιά τους

-H κρατική χρηµατοδότηση ευαίσθητων τοµέων όπως η παιδεία θα γίνεται µε το σταγονόµετρο

-H ανεργία θα εκτιναχθεί στα ύψη λόγω της περιοριστικής δηµοσιονοµικής πολιτικής

-Tο βιοτικό επίπεδο θα έχει ραγδαία πτώση καθώς οι πολίτες λόγω εισοδηµατικής στενότητας και ανασφάλειας για το αύριο θα "κόψουν" δαπάνες για αγορές βασικών αγαθών και υπηρεσιών

-H µείωση της ιδιωτικής κατανάλωσης θα φέρει νέα λουκέτα στην αγορά και θα εξασθενήσει ακόµα περισσότερο την ήδη αδύναµη παραγωγική βάση της χώρας

-Tα φτωχά νοικοκυριά θα αυξηθούν

Είναι βέβαιο ότι το νέο πρόγραµµα οικονοµικής στήριξης της χώρας µας και ελάφρυνσης του δηµόσιου χρέους ανατρέπει εκ βάθρων τους µέχρι σήµερα δηµοσιονοµικούς σχεδιασµούς της κυβέρνησης αναθεωρώντας επί το σκληρότερο την οικονοµική πολιτική.

Ετσι το νέο φορολογικό νοµοσχέδιο ξαναγράφεται µε µεγιστοποίηση των εισπρακτικών στόχων και ο πήχης για τα επιπλέον 5 δισ. ευρώ από την άµεση φορολογία που προέβλεπε το µεσοπρόθεσµο πρόγραµµα ανεβαίνει υψηλότερα.

Προωθούνται δραστικότερες αυξήσεις στον φόρο εισοδήµατος και ακίνητης η κινητής περιουσίας και στο τραπέζι βρίσκεται µεταξύ άλλων η πλήρης κατάργηση του αφορολόγητου ορίου για τους επιτηδευµατίες, τους εισοδηµατίες, αγρότες και µικροµεσαίους σε συνδυασµό µε τη θέσπιση νέου τύπου αντικειµενικών κριτηρίων, η αύξηση της φορολογίας στα ακίνητα και στους τόκους των καταθέσεων, η κατάργηση φοροαπαλλαγών στους έµµεσους φόρους (ΦΠΑ, ειδικοί φόροι κατανάλωσης), η αναπροσαρµογή των τεκµηρίων διαβίωσης για όλους τους φορολογούµενους και η υποχρεωτική υποβολή δήλωσης πόθεν έσχες µε βάση την οποία θα προσδιορίζεται το φορολογητέο εισόδηµα.

Στόχος είναι τα φορολογικά έσοδα να αυξηθούν κατά τουλάχιστον 10 δισ. ευρώ τα επόµενα χρόνια. Επισηµαίνεται ότι, σύµφωνα µε το προσχέδιο του κρατικού προϋπολογισµού που δεν ισχύει πλέον, µε τα νέα δεδοµένα τα έσοδα από άµεσους φόρους θα αυξάνονταν κατά 2,970 δισ. ευρώ το 2012 σε σχέση µε φέτος ενώ τα έσοδα από έµµεσους φόρους µόλις κατά 57 εκ. ευρώ

Στις δαπάνες το µαχαίρι θα µπει βαθύτερα Το κονδύλι για αποδοχές θα περικοπεί πάνω από 4 δισ. ευρώ που προβλέπονταν στο αρχικό σχέδιο και οι κοινωνικές µεταβιβάσεις (επιχορηγήσεις σε ασφαλιστικά ταµεία, χρηµατοδότηση του κοινωνικού κράτους) θα µειωθούν πάνω από 3,5 δισ. ευρώ. Στο προσχέδιο του προϋπολογισµού η µείωση της µισθολογικής δαπάνης για το 2012 είχε προσδιοριστεί στα 1,809 δισ. ευρώ και για κοινωνική ασφάλιση, περίθαλψη και κοινωνική προστασία στα 1,568 δισ. ευρώ.