[ ]
Πρόσφατες Αναρτήσεις
Η Πορεία της Ευρώπης προς την διάλυση
Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2012 Posted by STEVENIKO

Το σύνθημα των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής είναι: “E pluribus unum” (Εκ των πολλών, ένα). Το σύνθημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι “In varietate concordia,” το οποίο είναι επίσημα μεταφρασμένο ως "Ενωμένοι στην πολυμορφία.” Είναι δύσκολο να εκφραστούν οι διαφορές μεταξύ των ΗΠΑ και του ευρωπαϊκού μοντέλου σαφέστερα από αυτό. Οι ΗΠΑ είναι ένα χωνευτήριο, ενώ η Ευρώπη είναι ένα μωσαϊκό διαφορετικών λαών και πολιτισμών, που έχει αναπτυχθεί κατά τη διάρκεια της μακράς ιστορίας της.

Αυτή η διαφορά θέτει το ερώτημα αν αξίζει η προσπάθεια για τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης – μια έννοια που πολλοί αρνούνται να δεχτούν, επειδή δεν πιστεύουν στη δυνατότητα της ενιαίας ευρωπαϊκής ταυτότητας. Ένα ενιαίο πολιτικό σύστημα όπως αυτό των ΗΠΑ, επιμένουν, προϋποθέτει μια κοινή γλώσσα και μια ιθαγένεια.

Ίσως η ιδέα των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, το όνειρο των μεταπολεμικών παιδιών, όπως εγώ, δε μπορέσει ποτέ να πραγματοποιηθεί. Αλλά δεν είμαι και τόσο σίγουρος. Σε τελική ανάλυση, η βαθύτερη ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και η δημιουργία ενός ενιαίου πολιτικού συστήματος προσφέρουν στερεά, πρακτικά πλεονεκτήματα που δεν απαιτούν μια κοινή ταυτότητα ή γλώσσα. Τα πλεονεκτήματα αυτά περιλαμβάνουν το δικαίωμα της ελεύθερης κυκλοφορίας σε διασυνοριακό επίπεδο, την ελεύθερη κυκλοφορία των αγαθών και των υπηρεσιών, την ασφάλεια δικαίου για τις διασυνοριακές οικονομικές δραστηριότητες, σε ευρωπαϊκό επίπεδο υποδομών και μεταφορών, και, αν μη τι άλλο, τις κοινές ρυθμίσεις για την ασφάλεια.

Ο τραπεζικός κανονισμός είναι ο πιο επίκαιρος κλάδος στον οποίο η συλλογική δράση θα έχει νόημα. Εάν οι τράπεζες ρυθμίζονται σε εθνικό επίπεδο, αλλά δραστηριοποιούνται διεθνώς, οι εθνικές ρυθμιστικές αρχές έχουν μόνιμο κίνητρο για να καθορίσουν χαλαρές προδιαγραφές ώστε να αποφευχθεί η ώθηση επιχειρήσεων σε άλλες χώρες αντί να τις προσελκύσουν. Ο ρυθμιστικός ανταγωνισμός εκφυλίζεται έτσι σε έναν αγώνα δρόμου προς τα κάτω, δεδομένου ότι τα οφέλη από την χαλαρή ρύθμιση μεταφράζονται σε κέρδη στο εσωτερικό, ενώ οι απώλειες επαφίονται στους τραπεζικούς πιστωτές σε όλο τον κόσμο.

Υπάρχουν πολλά παρόμοια παραδείγματα από τους τομείς των προτύπων, της πολιτικής ανταγωνισμού, και της φορολογίας που έχουν εφαρμογή εδώ. Έτσι, οι θεμελιώδεις εκτιμήσεις μιλούν για βαθύτερη ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, για επέκταση, ακόμη και για τη δημιουργία ενός ενιαίου ευρωπαϊκού κράτους.

Ο κίνδυνος μετά από μια τέτοια πορεία βρίσκεται πάντα στο γεγονός ότι οι φορείς συλλογικής λήψης αποφάσεων δεν παρέχουν μόνο υπηρεσίες που είναι χρήσιμες σε όλους, αλλά μπορεί επίσης να καταχρώνται την εξουσία τους σε ανακατανομή των πόρων μεταξύ των συμμετεχουσών χωρών. Ακόμη και δημοκρατικοί φορείς δεν είναι απρόσβλητοι από αυτόν τον κίνδυνο. Αντιθέτως, καθιστούν δυνατό για τις πλειοψηφίες το να εκμεταλλεύονται μειονότητες. Για να αντιμετωπισθεί αυτή η απειλή, τα δημοκρατικά όργανα χρειάζονται πάντοτε ειδικούς κανόνες για την προστασία των μειονοτήτων, όπως η απαίτηση της ψηφοφορίας με ειδική πλειοψηφία ή ομοφωνία αποφάσεων.

Οι αποφάσεις που λαμβάνονται από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είναι ένα ιδιαίτερα δραματικό παράδειγμα αυτού του προβλήματος, καθώς λαμβάνονται με απλή πλειοψηφία του σώματος που δεν είναι καν δημοκρατικά εκλεγμένη. Οι αποφάσεις της ΕΚΤ οδηγούν σε μια μαζική αναδιανομή του πλούτου και του κινδύνου μεταξύ των κρατών μελών της ευρωζώνης, καθώς και των φορολογουμένων των σταθερών κρατών, που έχουν μικρή συμμετοχή στην κρίση, με διεθνείς επενδυτές να επηρεάζονται άμεσα από αυτό.

Η ΕΚΤ έχει παράσχει το σύνολο σχεδόν των πιστωτικών αναχρηματοδοτήσεών της σε πέντε χώρες της ευρωζώνης που βρίσκονται σε κρίση: Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία, Ελλάδα, και Ιρλανδία. Όλα τα χρήματα που κυκλοφορούν στην ευρωζώνη προέρχονταν από αυτές τις πέντε χώρες και στη συνέχεια σε μεγάλο βαθμό χρησιμοποιούνταν για την αγορά αγαθών και περιουσιακών στοιχείων στα βόρεια κράτη μέλη και εξαργύρωναν το εξωτερικό χρέος που ελάμβαναν από αυτές.

Η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ δε θα έπρεπε ποτέ να εξουσιοδοτηθεί για τη διεξαγωγή μιας τέτοιας ανισόρροπης περιφερειακής πολιτικής. Η Fed δε μπορεί καν να παρέχει πίστωση σε συγκεκριμένες περιοχές, πόσο μάλλον στα κράτη που είναι στα πρόθυρα της πτώχευσης (για παράδειγμα, Καλιφόρνια).

Και τώρα ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Herman Van Rompuy, που υποστηρίζεται από την πλειονότητα των προβληματικών χωρών της ευρωζώνης, προτείνει και πάλι τα ευρωομόλογα και τα συστήματα αμοιβαιοποίησης χρέους. Οι ιδέες αυτές υπερβαίνουν κατά πολύ το αμερικανικό σύστημα. Το είδος της δημοσιονομικής ενοποίησης και η κεντρική εξουσία που θα απαιτούνταν, ούτε καν εξ αποστάσεως δε μοιάζουν με εκείνα που εφαρμόζονται στις ΗΠΑ.

Οι προτάσεις του Van Rompuy είναι εξαιρετικά επικίνδυνες και θα μπορούσαν να καταστρέψουν την Ευρώπη. Η πορεία προς μια ένωση που βασίζεται σε κοινές υποχρεώσεις, ενάντια στις επιθυμίες των μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού της, δεν οδηγεί σε ένα ομοσπονδιακό κράτος με την πραγματική έννοια του όρου – δηλαδή, μιας συμμαχίας μεταξύ ίσων, οι οποίοι ελεύθερα αποφασίζουν να ενωθούν και υπόσχονται να προστατεύσουν ο ένας τον άλλον.

Ούτε αυτός ο δρόμος μπορεί να οδηγήσει σε Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, μόνο και μόνο επειδή ένα μεγάλο μέρος της Ευρώπης αρνείται να τον ακολουθήσει. Η Ευρώπη δεν είναι ταυτόσημη με την ευρωζώνη. Εμπεριέχει πολλές άλλες χώρες εκτός από εκείνες που χρησιμοποιούν το ευρώ. Όσο χρήσιμο κι αν ήταν το ευρώ για την ευημερία της Ευρώπης, αν κάποιες προφανείς αδυναμίες του διορθώνονταν, ο τρόπος που η ευρωζώνη εξελίσσεται πλέον θα χωρίσει την ΕΕ και θα υπονομεύσει την ιδέα της ενότητας στην πολυμορφία.

Ο ισχυρισμός ότι η ευρωζώνη θα μπορούσε να μετατραπεί σε Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης δεν είναι πλέον πειστικός. Η πορεία προς την κοινή ευθύνη είναι πολύ πιο πιθανό να οδηγήσει σε ένα βαθύ ρήγμα στο εσωτερικό της Ευρώπης, επειδή το να μετατραπεί η ευρωζώνη σε μια ένωση μεταβίβασης και χρέους που μπορεί να αποτρέψει την πτώχευση οποιουδήποτε από τα μέλη της θα απαιτούσε περισσότερη κεντρική εξουσία από αυτή που σήμερα υπάρχει στις ΗΠΑ.

Τα λόμπι των γαλλικών τραπεζών κατά των μεταρρυθμίσεων

Οι γαλλικές τράπεζες πιέζουν σκληρά για να περιορίσουν την επερχόμενη νομοθεσία για το διαχωρισμό των συναλλαγών από τις δραστηριότητες λιανικής – μια κεντρική προεκλογική υπόσχεση του François Hollande, προέδρου των Σοσιαλιστών.

Η Pierre Moscovici, η γαλλίδα υπουργός Οικονομικών, δήλωσε ότι η μεταρρύθμιση του τραπεζικού νόμου θα θεσπιστεί πριν από το τέλος του έτους. Αυτό σημαίνει ότι η Γαλλία δεν θα περιμένει τις υπό εξέταση μεταρρυθμίσεις σε επίπεδο Ευρώπης μετά τη δημοσίευση τον περασμένο μήνα των συστάσεων της ομάδας Liikanen, που ανατέθηκαν από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η BNP Paribas, η Société Générale και η Crédit Agricole είναι προσκολλημένες στα κερδοφόρα καθολικά μοντέλα των τραπεζών, μέσω των οποίων πωλούν τα πάντα, από δάνεια αυτοκινήτων μέχρι πιστωτικά παράγωγα. Αλλά έχουν παραιτηθεί από το διαχωρισμό των πιο ριψοκίνδυνων εμπορικών δραστηριοτήτων, δεδομένης της σημασίας της εκλογικής υπόσχεσης της προεκλογικής εκστρατείας του κ. Hollande.

Αυτό που διακυβεύεται είναι ο βαθμός του διαχωρισμού. Η έκθεση Liikanen συνέστησε ότι οι τράπεζες με εμπορικές δραστηριότητες πάνω από ένα ορισμένο μέγεθος, θα οριοθετηθούν ως μια νομικά ξεχωριστή οντότητα από αυτή της τράπεζας καταθέσεων/αναλήψεων.

Μια ξεχωριστά οριοθετημένη δομή θα αυξήσει το κόστος, δεδομένου ότι θα πρέπει να κεφαλαιοποιούνται χωριστά, σε μια εποχή που τα κέρδη των γαλλικών τραπεζών ήδη μειώνονται από τους υψηλότερους φόρους.

Η γαλλική κυβέρνηση έχει ήδη επιβάλει φόρο επί των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών για τις τράπεζες της και τους στόχους για την εξαγωγή επιπλέον € 550 εκατ. το 2012 από αυτές με μία πράξη συμπληρωματικού προϋπολογισμού που ανακοινώθηκε τον Ιούλιο.

Οι τράπεζες έχουν στοχοποιηθεί για ειδική αύξηση 15 % του φόρου εταιρειών και, όπως και άλλες μεγάλες γαλλικές εταιρείες, επίσης πλήττονται από το νέο 75 % του φορολογικού συντελεστή που αφορά εκείνους που κερδίζουν περισσότερα από € 1 εκ.

Οι τρεις μεγάλες γαλλικές τράπεζες έχουν σημαντικά περιουσιακά στοιχεία συναλλαγών του 40 % ή περισσότερο του συνόλου του ενεργητικού, σύμφωνα με τους αναλυτές της Credit Suisse. Αυτό τις τοποθετεί πολύ πάνω από το όριο του 15-25 % που προτείνεται από την έκθεση Liikanen για τις δραστηριότητες οριοθέτησης, εάν αυτό το σημείο αναφοράς εγκρινόταν από το Παρίσι.

Η Γαλλία χρησιμοποιεί τις προτάσεις Liikanen ως σημείο εκκίνησης για τη μεταρρύθμισή της. “Εργάζονται στο πλαίσιο που ευρέως αναπτύχθηκε από τη Liikanen - αλλά με κάποιες βελτιώσεις,” λέει ένας τραπεζίτης, σε σχέση με τις ελπίδες ότι η βιομηχανία κατόρθωσε να πείσει τους συμβούλους και τους υπουργούς της κυβέρνησης να μετριάσουν τις προτάσεις.

Η επίθεση των τραπεζών επικεντρώνεται στην ενσωμάτωση Liikanen εντός της οριοθέτησης της λήψης αποφάσεων της αγοράς, ή την εξαγορά και πώληση των κινητών αξιών, οι οποίες θέλουν να παραμείνουν εκτός.

Υποστηρίζουν ότι η λήψη αποφάσεων για την αγορά αποτελεί απαραίτητη τραπεζική υπηρεσία για τις μεγάλες επιχειρήσεις και ως εκ τούτου είναι σύμφωνη με το δεδηλωμένο στόχο της κυβέρνησης για το διαχωρισμό των κερδοσκοπικών δραστηριοτήτων των τραπεζών από αυτές που είναι “ χρήσιμες για την οικονομία, τις επενδύσεις και την απασχόληση”.

Αντ 'αυτού, οι τράπεζες θέλουν να περιορίσουν τη μεταβίβαση της διακοπής των δραστηριοτήτων εκείνων που αποτελούν μόνο ένα μικρό μέρος των δραστηριοτήτων τους – όπως οι ιδιοκτησιακές και υψηλής συχνότητας συναλλαγές. «Η ιδέα είναι να μεταφέρουμε κάποιο στοιχείο από το Volcker στη Liikanen», λέει ένας Γάλλος τραπεζίτης. Ο Paul Volcker, ο πρώην υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, πρότεινε τον περιορισμό κάποιας διαπραγμάτευσης για ίδιο λογαριασμό από τις τράπεζες, αλλά διεκόπη πριν από την οριοθέτηση.

Η Γαλλική Ομοσπονδία Τραπεζών, η ομάδα της βιομηχανίας υπό την προεδρία του Jean-Paul Chifflet, διευθύνοντος συμβούλου της Crédit Agricole, επεσήμανε “με ενδιαφέρον ότι η έκθεση αναγνωρίζει την αποτελεσματικότητα του γαλλικού καθολικού τραπεζικού μοντέλου στην εξυπηρέτηση των πελατών”.

Αλλά η ομοσπονδία υποστηρίζει, επίσης, ότι η έκθεση είναι αντιφατική στο ότι ισχυρίζεται ότι υποστηρίζει το καθολικό τραπεζικό μοντέλο, ενώ συνιστά νομικό διαχωρισμό των εμπορικών δραστηριοτήτων.

"Η έκθεση Liikanen, η οποία συνιστά την απομόνωση των δραστηριοτήτων της αγοράς «υψηλού κινδύνου», ενώ αποκλείεται ο διαχωρισμός, όπως ορίζεται από την Glass-Steagall Act, αφήνει πολλά ερωτήματα αναπάντητα" είπε, αναφερόμενος στο νόμο του 1933 των ΗΠΑ, που διαχωρίζει τη λιανική από την επενδυτική τραπεζική.

Ένας ανώτερος τραπεζίτης λέει ότι εάν η κυβέρνηση αποφασίσει να θέσει τη λήψη αποφάσεων της αγοράς σε οριοθέτηση, ο ίδιος πιστεύει ότι θα εξασφαλίσει ότι ο διαχωρισμός μεταξύ των λιανικών και συναλλακτικών οντοτήτων δεν θα είναι τόσο αυστηρός όσο αυτός που προτείνει η Liikanen.

«Πιστεύουμε ότι η κυβέρνηση θα εξασφαλίσει ότι το καθολικό τραπεζικό μοντέλο θα διατηρηθεί απαιτώντας μια μορφή διαχωρισμού, αλλά εκείνη στην οποία η λιανική τράπεζα διατηρεί ένα σημαντικό βάρος όσον αφορά στην παροχή κεφαλαίων», είπε.

Σε κάθε περίπτωση, η βιομηχανία είναι πιο χαλαρή από ό,τι στην αρχή του έτους, όταν ο κ. Hollande ξεχώρισε τον κόσμο της χρηματοδότησης ως «αληθινό αντίπαλό» του σε μια προεκλογική ομιλία πριν κερδίσει τις εκλογές του Μαΐου.

Κανείς πλέον δεν αναμένει ριζική μεταρρύθμιση δεδομένων των διαβεβαιώσεων της κ. Moscovici ότι ο νόμος δεν θα υπονομεύσει την καθολική τραπεζική. Όμως, η υπουργός είπε επίσης: «Δε θέλω μια αδύναμη μεταρρύθμιση», προσθέτοντας ότι «θα είναι ένας νόμος ορίων και μομφής».

Αυτό θα μπορούσε να σημαίνει την απαγόρευση των τραπεζών από το να δραστηριοποιούνται σε υπεράκτιους φορολογικούς παραδείσους και να πατάσσουν περαιτέρω τις αμοιβές και τα δικαιώματα προαίρεσης αγοράς μετοχών, ενώ απαιτούν από τις τράπεζες να χρηματοδοτήσουν περισσότερα μέτρα για την προστασία των καταναλωτών.

“Η λογική αυτής της μεταρρύθμισης είναι πολιτική - δεν έχει ως στόχο τον περιορισμό του συστημικού κινδύνου – έτσι θα έχετε ένα νόμο, αλλά όχι αυτόν που θα είναι επιζήμιος για τη βιομηχανία,” δήλωσε ένας ανώτερος γάλλος τραπεζίτης.

Ένα άτομο που είναι σε στενή επαφή με εκείνους που καταρτίζουν το σχέδιο, λέει ότι η έκβαση παραμένει αβέβαιη, όντας κάθε άλλο παρά σαφής ότι η πιο ήπια προσέγγιση του υπουργείου Οικονομικών είναι αυτή που θα επικρατήσει: “ Κανείς δεν ξέρει τι έχει αποφασίσει ο Hollande.”


STEVENIKO

Σας ευχαριστώ για την επίσκεψη σας...

0 σχόλια for " Η Πορεία της Ευρώπης προς την διάλυση "

Leave a reply